ตอนที่ 66 สโมสรนักศึกษารับสมัครสมาชิกใหม่

หลังจากจบบทสนทนากับรุ่นพี่เจียง หลินซฺวินก็เปิดอัลบั้มรูปขึ้นมา ดูรูปใบนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

รุ่นพี่สวยจังเลยนะ!

แถมหุ่นรุ่นพี่ยังดีขนาดนี้ได้ยังไงเนี่ย?

ส่วนสูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร ขาน่าจะยาวอย่างน้อยหนึ่งเมตร ทั้งเรียวตรงและเพรียวบาง เอวคอดกิ่วรัดด้วยเข็มขัดกระชับเอว ยามที่สวมกระโปรง บริเวณนี้คือจุดที่สะดุดตาที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย!

เพราะมันคอดกิ่วจนน่าทึ่ง!

อืม แต่ตัวเขาก็ไม่เลวเหมือนกัน ลองดูสันกรามด้านข้างนี้สิ เหมาะสมกับรุ่นพี่ของผมมาก!

หลินซฺวินหัวเราะคิกคักอยู่ในผ้าห่ม

เพื่อนร่วมห้องทั้งสามคน: ???

หลังจากชื่นชมทุกรายละเอียดในภาพจนหนำใจแล้ว หลินซฺวินก็ตั้งรูปนั้นเป็นวอลเปเปอร์มือถือ ทั้งหน้าจอล็อกและหน้าจอหลักล้วนเป็นภาพนี้!

แบบนี้ ทุกครั้งที่เขาเปิดโทรศัพท์ขึ้นมา ก็จะได้เห็นรุ่นพี่แล้ว!

นี่เป็นรูปถ่ายคู่ใบแรกของเขากับรุ่นพี่เลยนะ!

ด้วยเหตุนี้ หลินซฺวินจึงกดปุ่มล็อกหน้าจอแล้วเปิดใหม่ จากนั้นก็ล็อก แล้วก็เปิด วนไปเวียนมาซ้ำ ๆ...

"ฮิๆ!"

"พี่หลินไม่ได้แอบดูหนังโป๊อยู่ใช่ไหมวะ? ทำไมถึงหัวเราะได้หื่นกามขนาดนั้นล่ะนั่น?"

โก่วเซิ่งลี่เอ่ยขึ้นอย่างสงสัย

หลิวกังชำเลืองมองผ้าห่มที่สั่นไหวอยู่บนเตียงเตียงหนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า: "นี่มันเข้าขั้นธาตุไฟแตกซ่านแล้วมั้งเนี่ย!"

ไม่ต้องเดาเขาก็รู้ว่าพี่หลินกำลังคุยกับดาวมหา'ลัยซูอยู่แน่ มีเพียงเรื่องนี้เท่านั้นที่จะทำให้พี่หลินคนปกติกลายเป็นไอ้ลูกชายสมองทึบไปได้

แน่นอนว่า ครั้งนี้เขาเดาผิด

ช่วงบ่ายราว ๆ บ่ายโมง ทั้งสี่คนในห้อง 307 ก็ดำดิ่งสู่นิทรา

สิ่งเดียวในห้องพักที่ทุกคนพร้อมเพรียงกันเป็นพิเศษคือนอนกลางวัน พวกเขาจะนอนเวลานี้กันหมด

เสียงกรนดังก้องกังวาน ไม่ขาดสายเลยแม้แต่น้อย

ห้าโมงเย็น หลินซฺวินที่ตั้งนาฬิกาปลุกไว้ก็ตื่นขึ้นมา

ส่วนหลิวกังก็ตื่นแต่เช้ามานั่งเล่นเกมอยู่หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ก่อนแล้ว

สำหรับลูกชายอีกสองคน ยังคงหลับสนิทอยู่เลย

"พี่ทหาร ไปวิ่งกันไหม?"

"เอาสิ!"

หลินซฺวินตัดสินใจแล้วว่า หลังจากนี้พอมีเวลาว่างก็จะไปวิ่ง เขาต้องฟิตร่างกายให้แข็งแรงขึ้น

ไม่ต้องถึงขั้นกล้ามโตเป็นมัด ๆ แต่อย่างน้อยแรงกายก็ต้องอึดขึ้นใช่ไหมล่ะ?

แดดเดือนกันยายนยังคงแผดเผาอย่างร้ายกาจ แม้จะถึงเวลาห้าโมงเย็นแล้ว แดดยังคงร้อนจัดจนแทบไม่ต่างจากตอนเที่ยงวัน แถมรังสียูวีตอนบ่ายยังแรงเป็นพิเศษอีกด้วย!

หลินซฺวินเดินอยู่บนถนนก็รู้สึกแสบผิวไปหมด

"แดดนี่ แรงเกินไปหน่อยนะ!"

"ไม่เป็นไรหรอก ซึมซับไว้บ้าง ดีต่อสุขภาพนะ"

เวลานี้บนสนามกรีฑา เพราะแดดแรงมาก จึงมีคนอยู่ไม่เยอะ มีเพียงนักศึกษาคณะพลศึกษาที่กำลังฝึกซ้อมอยู่ และมีคนที่ค่อนข้างมีวินัยอีกแค่ไม่กี่คนเท่านั้น

ส่วนผู้หญิงน่ะเหรอ ไม่มีเลยสักคนเดียว

การมาวิ่งวันนี้แล้วไม่ได้เจอรุ่นพี่นางฟ้าทำให้หลินซฺวินรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง ทว่าเขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร ตัวเขามาที่สนามกรีฑาก็แค่อยากวิ่งเท่านั้นแหละ!

ทั้งสองคนเริ่มจากวิ่งเหยาะ ๆ วอร์มอัปก่อนสองรอบ จากนั้นก็ค่อย ๆ เร่งความเร็วขึ้น

ห้ากิโลเมตร!

สำหรับคนทั่วไปแล้ว แค่วิ่งให้จบก็ถือว่ายากลำบากมากแล้ว

คนปกติทั่วไป หากวิ่งระยะห้ากิโลเมตรมักจะใช้เวลาไม่เกินสามสิบนาที ทว่าตามที่หลิวกังเล่า ตอนที่อยู่ในกองทัพ สถิติที่ดีที่สุดของเขาคือสิบแปดนาที แม้วิ่งพร้อมสัมภาระห้ากิโลเมตรก็ทำเวลาไม่เกินยี่สิบนาทีเช่นกัน

ได้ยินมาว่าเขาเคยไปแข่งประลองฝีมือจนได้รางวัลความดีความชอบระดับสามมาด้วย

เท่านี้ก็นับว่าสุดยอดมากแล้วจริง ๆ

หลินซฺวินรู้สึกอิจฉา ทว่าเขายังทำแบบนั้นไม่ได้

พอวิ่งครบหนึ่งรอบ หลินซฺวินใช้เวลาไปยี่สิบหกนาที

"ความเร็วระดับนี้ พอกล้อมแกล้มไปได้อยู่ แต่ความอึดยังต้องพัฒนาอีก ค่อย ๆ ฝึกไปนะ" หลิวกังยิ้มให้เขา

หลินซฺวินหอบหายใจ พลางพยักหน้า

เวลาล่วงเลยมาจนถึงหกโมงเย็น พระอาทิตย์ค่อย ๆ ลับขอบฟ้า ผู้คนบนสนามกรีฑาก็เริ่มหนาตาขึ้น

ขาขาวเนียนที่มีให้เห็นละลานตาไปหมด ชวนให้แสบตาเป็นบ้า

หลินซฺวินบังเอิญเห็นฉู่เวยเวยจากสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ รวมถึงผู้หญิงหน้าตาสวย ๆ อีกหลายคน แต่พอมองหาไปรอบหนึ่งแล้วกลับไม่เห็นวี่แววของรุ่นพี่เลย

ดูท่าว่าเย็นนี้รุ่นพี่คงไม่มีเวลาว่าง

หลินซฺวินเอ่ยกับหลิวกัง: "พวกเราไปกินข้าวกันเถอะ?"

หลิวกังพยักหน้า

ทั้งสองคนเลือกร้านอาหารที่ใกล้ที่สุดโรงหนึ่ง เนื่องจากช่วงค่ำยังมีประชุมอยู่ พวกเขาจึงสั่งห่อกลับไปกินที่ห้อง และถือโอกาสซื้อข้าวเผื่อลูกชายอีกสองคนด้วย

หนึ่งทุ่มครึ่ง ทั้งสี่คนห้อง 307 ก็มาถึงห้องเรียน ซึ่งในเวลานี้คนในห้องก็มากันเกินครึ่งแล้ว

เมื่อหลินซฺวินเดินเข้ามา สายตาจำนวนมากก็พุ่งตรงมาที่เขาทันที

เพราะช่วงนี้หลินซฺวินดังมาก แม้แต่เพื่อนร่วมห้องเรียนเดียวกันก็ยังได้ยินเรื่องราวของเขามาเหมือนกัน

ต้องยอมรับจริง ๆ ว่าน่าทึ่งเหลือเกิน ที่เขาสามารถสนิทสนมกับดาวมหา'ลัยได้ถึงขนาดนั้น

ส่วนพวกผู้หญิงก็รู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง ไม่คิดเลยว่าหนุ่มหล่อคนเดียวในห้องจะมีคนที่ชอบเสียแล้ว ทำให้พวกเธอรู้สึกกร่อยไปตามๆ กัน

หลินซฺวินไม่ได้สนใจสายตาของคนอื่น เขาเดินไปหาที่นั่งแล้วนั่งลง

ไม่นาน ลู่ฮั่นต้า อาจารย์ที่ปรึกษาก็เดินเข้ามา เขายังคงดูรีบเร่งกระฉับกระเฉงอยู่เสมอ

"นักศึกษาทุกคน คืนนี้หลักๆ จะเป็นพวกรุ่นพี่จากสโมสรนักศึกษากับชมรมต่างๆ มาเปิดรับสมัครสมาชิกใหม่ ให้พวกเขามาแนะนำชมรมให้พวกเธอฟังกันสักหน่อยครับ"

"สมัยก่อนอาจารย์ก็เคยเป็นนายกสโมสรนักศึกษาเหมือนกัน การได้เข้าสโมสรนักศึกษาเนี่ยมีประโยชน์ต่อพวกเธอมากจริงๆ ยังไงก็ขอให้ทุกคนกระตือรือร้นมีส่วนร่วมกันด้วยนะ"

"ตอนนี้ขอต้อนรับรุ่นพี่จากสโมสรนักศึกษาขึ้นมาแนะนำเลยครับ ทุกคนปรบมือต้อนรับหน่อย"

"แปะๆๆ!"

ชายหญิงสองสามคนเดินเข้ามาในห้องเรียน ผู้ชายหนึ่งคนสวมเสื้อยืดแขนสั้นกางเกงขาสั้น ดัดผมหยิก ดูแล้วก็เป็นหนุ่มหล่อคนหนึ่ง ส่วนผู้หญิงสองคนต่างก็แต่งหน้าจัด แต่งตัวสบายๆ อวดสัดส่วนชวนมอง

ทันทีที่เข้ามา พวกเขาก็แนะนำตัวก่อนเป็นอันดับแรก

พอมีทั้งหนุ่มหล่อสาวสวย ก็ทำเอาหนุ่มๆ สาวๆ ในห้องเรียนตื่นเต้นขึ้นมาทันที

"สวัสดีทุกคนครับ ผมอยู่ฝ่ายประชาสัมพันธ์ของสโมสรนักศึกษา ชื่อนายหูเผยครับ พอดีท่านนายกกับรองนายกติดธุระกันทั้งคู่ ผมเลยเป็นตัวแทนของสโมสรนักศึกษามาเปิดรับสมัครสมาชิกใหม่ในวันนี้ สโมสรนักศึกษาของเรา..."

หลังจากพูดจาตามมารยาทไปยกหนึ่ง โดยพื้นฐานแล้วเป็นฝ่ายชายที่พูด ส่วนผู้หญิงสองคนยืนช่วยเสริมอยู่ข้างๆ

เพื่อนๆ ด้านล่างก็ถามเรื่องที่เกี่ยวข้องไปบ้าง

อย่างเช่นเข้าสโมสรนักศึกษาแล้วจะได้หน่วยกิตไหม หรือมีฝ่ายอะไรบ้าง เป็นต้น

จากนั้นผู้หญิงสองคนก็ถือกระดาษสองแผ่นส่งต่อลงมาจากทั้งสองฝั่ง

"บนนี้เป็นคิวอาร์โค้ดเข้ากลุ่มรับสมัครของสโมสรนักศึกษาเรานะครับ เดี๋ยวผมจะส่งแบบฟอร์มลงไปในกลุ่ม ถ้านักศึกษาคนไหนสนใจก็กรอกชื่อตัวเองลงไปได้เลย ส่วนเวลาสัมภาษณ์รอฟังประกาศในกลุ่มอีกทีครับ"

"แล้วก็ อยากจะเน้นย้ำกับทุกคนเป็นพิเศษเลยว่า สโมสรนักศึกษาของเราเต็มไปด้วยคนเก่งๆ มากมาย ขอแค่ได้เข้ามา ก็จะช่วยพัฒนาความสามารถของตัวเองได้มากเลยครับ"

"อย่างเช่นนายกสโมสรของเรา เขาเป็นคนที่ประสบความสำเร็จมาก ทุกคนลองไปหาข้อมูลดูได้ครับ แล้วก็ยังมีรองนายกสโมสรอีกคน เชื่อว่าทุกคนคงเคยได้ยินชื่อกันมาแล้ว เธอคือดาวมหา'ลัยหนานต้าของพวกเรา รุ่นพี่ซูชิงซือ เป็นหญิงสาวมากความสามารถที่ยอดเยี่ยมสุดๆ เลยครับ!"

ดาวมหา'ลัยเนี่ยนะเป็นรองนายกสโมสรนักศึกษา?

ทุกคนต่างพากันประหลาดใจ ส่วนพวกผู้ชายก็เริ่มมีสีหน้าตื่นเต้นขึ้นมา

นั่นมันดาวมหา'ลัยเชียวนะ! ปกติแค่อยากเจอหน้าสักครั้งยังยาก ถ้าได้เข้าสโมสรนักศึกษา ก็ได้อยู่ร่วมเฟรมกับดาวมหา'ลัยบ่อยๆ เลยไม่ใช่เหรอ?

ลุยสิครับ! ของจริงมันต้องแบบนี้!

ต้องยอมรับเลยว่าการที่ดาวมหา'ลัยอยู่ในสโมสรนักศึกษาถือเป็นตัวเร่งชั้นดี ไม่นานนัก หลายคนก็เริ่มทยอยสแกนเข้ากลุ่มกัน

พวกหลินซฺวินรู้เรื่องนี้ตั้งนานแล้ว ทว่าอีกสามคนกลับไม่ได้สนใจ สโมสรนักศึกษาเหรอ? วงการนี้ลึกซึ้งซับซ้อนเกินไป พวกเขาขี้เกียจเข้าไปยุ่ง

หลินซฺวินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจเข้ากลุ่ม

สมัครไปก่อนค่อยว่ากัน

ในเมื่อรุ่นพี่อยู่ในสโมสรนักศึกษา งั้นเขาก็จะเข้าหาเธอเอง