ตอนที่ 65 แชตวีแชตกับรุ่นพี่เจียง

หลินซฺวินไม่ได้ปิดบังเจียงอวิ๋นเสี่ยว เขายอมรับออกไปตรง ๆ

เจียงอวิ๋นเสี่ยวทำสีหน้าเหมือนรู้อยู่แล้ว จากนั้นก็หัวเราะคิกคัก

รุ่นพี่เจียง: ถ้างั้นเมื่อวานนายพูดอะไรกับซือซือหรือเปล่า?

รุ่นน้อง: รุ่นพี่เจียง พี่รู้ได้ยังไงครับ?

รุ่นน้อง: อย่าบอกนะว่ารุ่นพี่เล่าให้พี่ฟังแล้ว?

ข้อมูลที่อีกฝ่ายเปิดเผยออกมาทำเอาหลินซฺวินตกใจจนตาค้าง

รุ่นพี่เจียง: ใช่แล้วสิ เมื่อคืนซือซือยังมาถามฉันอยู่เลย แถมดูเหมือนเธอจะนอนไม่หลับเพราะเรื่องนี้ด้วยนะ

รุ่นพี่เจียง: [สติกเกอร์] (ยิ้มกรุ้มกริ่ม)

รุ่นพี่เจียง: รีบเล่ามาเลย พวกเธอแอบไปพัฒนาความสัมพันธ์กันถึงขั้นไหนแล้ว?

หลินซฺวินนั่งอยู่หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์อย่างลังเลใจ เขากำลังคิดว่าจะบอกเรื่องที่ชอบรุ่นพี่ให้รุ่นพี่เจียงรู้ดีไหม แต่ดูเหมือนว่า...รุ่นพี่เจียงคนนี้จะดูไม่ค่อยน่าไว้ใจสักเท่าไร...

ทว่าถ้าเขาคิดจะสารภาพรัก ลำพังคนเดียวคงลำบากไม่น้อย สู้หาผู้ช่วยเพิ่มอีกสักสองสามคนจะดีกว่า

อีกอย่างรุ่นพี่เจียงสนิทกับรุ่นพี่ยังกับอะไรดี ย่อมต้องรู้จักรุ่นพี่เป็นอย่างดีแน่นอน ซึ่งนั่นก็เป็นประโยชน์กับเขาเหมือนกัน!

คิดได้ดังนั้น หลินซฺวินจึงพิมพ์ข้อความ

เจียงอวิ๋นเสี่ยวนั่งรอข้อความอยู่บนเตียง รออยู่ตั้งหลายนาทีก็ยังไม่มีใครตอบกลับ เธอจึงรู้สึกสงสัยขึ้นมา

รุ่นน้องเขินเหรอเนี่ย?

ทันใดนั้นเอง ก็มีข้อความหนึ่งเด้งขึ้นมา

เธอกดเปิดอ่าน แววตาพลันเป็นประกายวิบวับในพริบตา

รุ่นน้อง: ตอนนี้ผมกับรุ่นพี่เป็นแค่เพื่อนที่ดีต่อกันครับ

รุ่นพี่เจียง: ตอนนี้เหรอ? แสดงว่านายยังกะจะพัฒนากับซือซือจนเกินเลยคำว่าเพื่อนไปอีก...

รุ่นน้อง: [สติกเกอร์] (เขินอาย)

รุ่นพี่เจียง: ฮ่าๆ จริง ๆ นายไม่ต้องปิดหรอก ต่อให้เป็นใครก็ดูออกทั้งนั้นแหละว่านายชอบซือซือ ใช่ไหมล่ะ?

รุ่นน้อง: ชัดขนาดนั้นเลยเหรอครับ?

รุ่นพี่เจียง: โธ่! เพื่อนสนิทฉันสวยขนาดนั้น อย่าว่าแต่พวกนายที่เป็นผู้ชายเลย ขนาดฉันยังหวั่นไหวกับเธอเลยเนี่ย!

รุ่นน้อง: !!!

ในหัวของหลินซฺวินเริ่มจินตนาการภาพตอนที่รุ่นพี่กับรุ่นพี่เจียงอยู่ด้วยกัน รุ่นพี่ผู้เย็นชาเป็นฝ่ายรุก ส่วนรุ่นพี่เจียงสุดเซ็กซี่เป็นฝ่ายรับ ภาพนั้นมัน... จึ๊ๆ!

เขารีบสลัดความคิดในหัวทิ้งไปทันควัน พลางก่นด่าตัวเองอยู่ในใจ

ตอนนั้นเองเจียงอวิ๋นเสี่ยวก็ตอบกลับมา

รุ่นพี่เจียง: แต่ถ้านายชอบซือซือจริง ๆ ละก็ จีบเธอน่ะไม่ง่ายเลยนะจะบอกให้!

หลินซฺวินรีบประจบประแจงตอบกลับทันที: รบกวนรุ่นพี่เจียงช่วยเหลือน้องชายคนนี้ด้วยครับ!

รุ่นพี่เจียง: ฮ่าๆ! ได้สิ! ฉันดูออกนะว่าความรู้สึกที่ซือซือมีต่อนายไม่เหมือนผู้ชายคนอื่น ถ้าสำเร็จขึ้นมาจริงๆ ละก็ จึ๊ๆ ภาพนั้นต้องน่าติดตามมากแน่ๆ!

รุ่นพี่เจียง: พี่ช่วยนายเอง!

รุ่นน้อง: ขอบคุณมากครับรุ่นพี่เจียง รุ่นพี่เจียงช่างมีน้ำใจจริงๆ! ต่อไปมีอะไรอยากสั่งการ สั่งน้องคนนี้ได้เต็มที่เลยครับ!

รุ่นพี่เจียง: เรื่องเล็กน่า!

รุ่นพี่เจียง: จริงสิ ให้รางวัลเซอร์ไพรส์นายหน่อย!

รุ่นพี่เจียง: [สติกเกอร์] (ฮิๆ)

รุ่นน้อง: ???

รุ่นพี่เจียง: [รูปภาพ]

เวลานี้ ในหอพักชาย หลินซฺวินมองเห็นรูปถ่ายที่อีกฝ่ายส่งมาแวบแรก เขาก็พับหน้าจอมือถือลงโดยสัญชาตญาณทันที! พร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบด้านอย่างระแวดระวัง

เดิมทีก็ไม่มีอะไรหรอก แต่พอเขาแสดงท่าทางแบบนี้ออกมา ก็สะดุดตาพวกหลิวกังเข้าอย่างจัง

"ทำอะไรน่ะที่รัก? ท่าทางลับๆ ล่อๆ เชียว? มีเรื่องอะไรที่คนอย่างฉันรู้ไม่ได้งั้นเหรอ?" โก่วเซิ่งลี่คาบไม้จิ้มฟันไว้ในปากแล้วรีบยื่นหน้าเข้ามาทันที

หลิวกังมองเขาอย่างสงสัย จากนั้นก็ส่ายหน้า "พี่หลิน นายทำแบบนี้ไม่ค่อยแฟร์เลยนะ ถึงขนาดมีความลับปิดบังพ่อผู้เป็นที่รักยิ่งคนนี้เนี่ย"

"ไสหัวไปเลย!"

"ไอ้ลูกทรพี! มึงดันอยากจะมาเป็นพ่อกูเนี่ยนะ!"

"สรุปมันคืออะไรกันแน่วะ ทำไมต้องซ่อนมิดชิดขนาดนั้น? ขอดูหน่อยสิ?" ดวงตาของโก่วเซิ่งลี่จ้องมองโทรศัพท์มือถือที่แนบอกของหลินซฺวินอย่างมีพิรุธ

หลินซฺวินส่ายหน้า "ไม่มีอะไร แค่มีโฆษณาเด้งขึ้นมาเฉย ๆ"

"เชี่ย! พี่หลิน อย่าบอกนะว่านายกำลังดูเว็บโป๊อยู่น่ะ? ไม่น่าถึงขั้นนั้นมั้ง?" โก่วเซิ่งลี่เอ่ยอย่างตกตะลึง

หลินซฺวินหน้าดำทะมึน "ฉันเป็นคนแบบนั้นหรือไง?"

โก่วเซิ่งลี่กวาดสายตามองสำรวจเขาอย่างไม่ค่อยเชื่อ "แต่สีหน้านายเนี่ย ดูซูบซีดหมดเรี่ยวหมดแรงชัดๆ เลยนะ!"

หลินซฺวินไม่อยากจะสนใจเขา เมื่อคืนตัวเองนอนดึก สีหน้ามันก็ต้องดูเพลียเป็นธรรมดาอยู่แล้ว

"ฉันเลี้ยงมื้อเช้าพวกนายอาทิตย์นึง ไสหัวไปให้พ้นเลย"

"พ่ะย่ะค่ะ!"

"จัดไปครับท่าน! เชิญท่านตามสบายเลย!"

พอโก่วเซิ่งลี่ได้ยินดังนั้นก็เดินผละออกไปด้วยความพึงพอใจ อยู่ดีๆ ก็ได้กินมื้อเช้าฟรีตั้งหนึ่งอาทิตย์ จึ๊ๆ สบายแฮชะมัด!

หลินซฺวินรีบถอดรองเท้าอย่างคล่องแคล่ว ปีนขึ้นเตียงแล้วมุดหัวเข้าใต้ผ้าห่ม

เขาเปิดวีแชตแล้วกดดูรูปถ่าย แววตาจดจ่อด้วยความตื่นเต้น

รูปที่เจียงอวิ๋นเส่งส่งมาให้ เป็นรูปคู่ของเขากับรุ่นพี่ ซึ่งเจียงอวิ๋นเสี่ยวแอบถ่ายไว้ตอนอยู่ที่ห้าง

ในรูป หลินซฺวินกำลังคุมคันโยกตู้คีบตุ๊กตา ส่วนซูชิงซือยืนสง่างามอยู่ด้านข้าง สายตามองมาที่เขา สีหน้าไม่ได้เย็นชาเหมือนปกติ ทว่าแฝงความอ่อนโยนขึ้นมาหลายส่วน

มองยังไง สองคนนี้ก็ช่างเหมาะสมกันเหลือเกิน!

หลินซฺวินหัวใจเต้นระรัว มือไม้สั่นขณะกดค้างเพื่อบันทึกรูปภาพ

ข้อความที่รุ่นพี่เจียงส่งมาก่อนหน้านี้ไม่กี่นาที: เป็นไงล่ะ? ฝีมือพี่ถ่ายไม่เลวเลยใช่ไหม? รูปนี้ คุ้มค่าข้าวมื้อหนึ่งหรือยัง? (ยิ้มเจ้าเล่ห์)

หลินซฺวินพิมพ์ตอบกลับไปด้วยรอยยิ้ม

รุ่นน้อง: สุดยอดมากครับรุ่นพี่เจียง! เทพสุดๆ โคตรเจ๋ง

รุ่นน้อง: [สติกเกอร์] (กราบ) (กราบ) (กราบ)

รุ่นพี่เจียง: มันแน่อยู่แล้ว บอกให้นะ วันหลังถ้ามีโอกาส พี่จะแอบถ่ายรูปตอนซือซือใส่กระโปรงสั้นกับถุงน่องมาให้ดู

คราวนี้หลินซฺวินไม่ได้ตอบ เพราะในหัวของเขากำลังจินตนาการไปไกลแล้ว รุ่นพี่ใส่กระโปรงสั้นเขาเคยเห็น แต่ถ้าบวกถุงน่องดำเข้าไปด้วยล่ะก็...

แย่แล้ว! จมูกเริ่มร้อนผ่าว!

หลินซฺวินรีบหยุดมโนทันที

นี่... นี่มันชวนให้ก่ออาชญากรรมเกินไปแล้วนะ?

ถึงอย่างนั้น หลินซฺวินก็ยังเผลอกลืนน้ำลายไปหลายเอื๊อก

อืม ถ้าเขามีรูปใส่ถุงน่องดำของรุ่นพี่จริง จะต้องเก็บไว้ในตู้เซฟอย่างดีเลย! ก่อนนอนก็หยิบมาดูสักนิด... ไม่สิ ขืนทำแบบนั้นคงนอนไม่หลับกันพอดีมั้ง?

ตอนนั้นเอง เจียงอวิ๋นเสี่ยวก็ส่งข้อความมาอีก: ตกลงว่านายกะจะสารภาพรักตอนไหนเนี่ย?

หลินซฺวินตอบ: จังหวะยังไม่ได้ครับ ผมอยากทำความรู้จักกับรุ่นพี่ให้มากกว่านี้ก่อน

รุ่นพี่เจียง: ก็ได้อยู่นะ นิสัยซือซือค่อนข้างเย็นชา คนทั่วไปเข้าถึงยาก ต้องใช้ความอดทน พี่เชื่อว่านายทำได้! สู้ๆ!

รุ่นน้อง: รุ่นพี่เจียงพอจะรู้เรื่องสิ่งที่รุ่นพี่ชอบบ้างไหมครับ?

รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง!

หลินซฺวินตั้งใจแล้วว่าจะทำความเข้าใจรุ่นพี่ให้มากขึ้น

เจียงอวิ๋นเสี่ยวคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบ: เดี๋ยวพี่เล่าเรื่องสิ่งที่เธอชอบทำเป็นประจำให้ฟังละกัน แต่แค่นั้นยังไม่พอนะ นายต้องโผล่ไปให้เธอเห็นหน้าบ่อยๆ ด้วย

หลินซฺวินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็นึกถึงคำพูดของอู๋ต๋าเมื่อตอนเที่ยงขึ้นมาได้ เขาจึงถามว่า: ถ้างั้นผมลองเข้าสภานักศึกษาดีไหมครับ?

รุ่นพี่เจียง: มันก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้หรอกนะ แต่เพราะซือซืออยู่ในสภานักศึกษา คนเลยแย่งกันหัวแทบแตกเพื่อจะเข้าให้ได้ แต่ส่วนใหญ่ก็ตกรอบกันหมด!

รุ่นพี่เจียง: คนที่จะเข้าสภานักศึกษาได้ อันดับแรกต้องมีความสามารถโดดเด่นมากจริงๆ อันดับต่อมาคือ ผู้หญิงจะได้รับพิจารณาก่อน

รุ่นน้อง: ทำไมล่ะครับ?

รุ่นพี่เจียง: เพราะทุกครั้งที่สภานักศึกษารับคนใหม่ ประธานจะเป็นคนคัดเลือกด้วยตัวเอง ประธานเป็นผู้ชายอยู่ปีสาม รุ่นเดียวกับซือซือ เก่งมาก แถมเขายังแอบชอบซือซืออยู่ด้วย เพราะงั้นถ้าเป็นพวกที่มีใจให้ซือซือแล้วอยากจะเข้าสภานักศึกษา ความยากก็จะยิ่งทวีคูณเลยล่ะ

อย่างนี้นี่เอง...

หลินซฺวินจมดิ่งสู่ความคิด แม้แต่ประธานสภานักศึกษาก็ยังชอบรุ่นพี่ รุ่นพี่นี่เสน่ห์แรงเกินไปแล้วจริงๆ!

จู่ๆ ความกดดันก็เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว จะทำยังไงดีเนี่ย?

ภายในหอพักหญิง เจียงอวิ๋นเสี่ยวกำลังนอนเล่นมือถืออยู่ จู่ๆ เธอก็มองไปทางประตู แล้วคว่ำหน้าจอมือถือลงโดยสัญชาตญาณ พอมองเห็นซูชิงซือผลักประตูเดินเข้ามา เจียงอวิ๋นเสี่ยวก็ทำหน้าราวกับเห็นผู้มีพระคุณมาโปรดทันที: "ที่รัก ในที่สุดเธอก็กลับมาสักที ฉันจะหิวตายอยู่แล้วเนี่ย!"

ซูชิงซือปรายตามองเธอเรียบๆ แล้วเอ่ยขึ้นลอยๆ: "ทำไมเธอถึงทำท่าทางมีพิรุธเหมือนพวกหัวขโมยแบบนั้นล่ะ?"

สีหน้าของเจียงอวิ๋นเสี่ยวแข็งค้าง: "มีด้วยเหรอ?"

เชี่ยแล้ว! ยัยเพื่อนสนิทนี่จะรู้ทันเธอเกินไปไหมเนี่ย? ความเปลี่ยนแปลงแค่นิดเดียวก็ยังรอดพ้นสายตาเธอไปไม่ได้งั้นเหรอ?

ดูท่าต่อไปนี้เธอกับรุ่นน้องคงต้องตั้งองค์กรข่าวกรองใต้ดินกันซะแล้ว!

"มีสิ"

ซูชิงซือหรี่ดวงตาคู่งามลง แววตาเริ่มสงสัยหนักขึ้นกว่าเดิม

(วันหยุดสุดสัปดาห์พวกคุณได้พัก แต่นักเขียนไม่กล้าพักหรอกนะ!)