ตอนที่ 64 ผมมีเพื่อนอยู่คนหนึ่ง

"อาจารย์ครับ ผมก็ตอบไม่ได้เหมือนกันครับ"

"เธอก็ตอบไม่ได้เหรอ งั้นเธอเรียกมาอีกคนซิ"

"หลิวกัง"

หลิวกังมีสีหน้าว่า 'กะไว้แล้วเชียว' ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างสุขุม

"เธอคงไม่ใช่ว่าจะตอบไม่ได้อีกคนหรอกนะ"

หลิวกังเอ่ยอย่างมั่นใจ "อาจารย์ครับ ผมตอบได้ครับ ตลาดการเงินแบ่งออกเป็นตลาดเงิน ตลาดปริวรรตเงินตรา..."

เมื่อได้ยินเพื่อนร่วมห้องตอบอย่างคล่องแคล่ว หลินซฺวินกับโก่วเซิ่งลี่ก็สบตากัน ทั้งคู่ต่างกระอักกระอ่วนใจเป็นที่สุด

ดูเอาเถอะ นี่แหละคือความแตกต่าง

พี่หลิวสมกับเป็นพี่หลิวจริงๆ อืม ตัดสินใจแล้ว ต่อไปนี้ที่ปรึกษาด้านการเรียนของห้อง 307 ก็คือเขานี่แหละ!

"ตอบได้ดี นั่งลงได้ นักศึกษาอีกสองคนก็นั่งลงเถอะ" อาจารย์ซ่งเอ่ยชมหลิวกัง ส่วนหลินซฺวินกับเพื่อนอีกคนไม่ได้พูดว่าอะไร

9:30 น. เลิกคาบ

ห้อง 201 สาขาการเงินรีบมุ่งหน้าไปยังห้องเรียนอีกห้องทันทีเพื่อเรียนต่อ

เวลาผ่านไปจนถึงมื้อเที่ยง เสียงกริ่งหมดคาบเรียนก็ดังขึ้น

หัวหน้าห้องเอ่ยขึ้นกะทันหันว่า "ทุกคนฟังทางนี้หน่อยนะ ถึงช่วงบ่ายกับตอนค่ำจะไม่มีเรียน แต่ตอนทุ่มสี่สิบ ห้องเราจะมีการประชุมห้อง ขอให้ทุกคนมากันให้ครบนะ ถึงตอนนั้นจะมีรุ่นพี่จากสโมสรนักศึกษามาเปิดรับสมัครสมาชิกใหม่"

สโมสรนักศึกษารับสมัครสมาชิกใหม่!

ข่าวนี้ออกมาปุ๊บ เพื่อนร่วมห้องหลายคนก็แสดงสีหน้าสนใจทันที

ในทุกมหาวิทยาลัย สิ่งที่ดึงดูดความสนใจที่สุดคงหนีไม่พ้นสโมสรนักศึกษา ถ้าสามารถเข้าร่วมได้ มันจะมีประโยชน์อย่างยิ่งต่อการเรียนในภายภาคหน้า

ส่วนสี่หนุ่มจากห้องพัก 307 พอหัวหน้าห้องพูดจบ ก็พากันระริกระรี้มุ่งหน้าไปยังโรงอาหารทันที

สโมสรนักศึกษาเหรอ มีอะไรสำคัญไปกว่าการกินข้าวด้วยเรอะ

ระหว่างทาง

"ช่วงนี้ดูเหมือนหลายชมรมจะเปิดรับสมาชิกใหม่ พวกนายคิดไว้หรือยังว่าจะเข้าชมรมไหน" อู๋ต๋าถามอย่างสงสัย

หลินซฺวินส่ายหน้า "ฉันยังไม่ได้คิดเลย"

โก่วเซิ่งลี่ทำท่าครุ่นคิด "ที่ไหนสาวเยอะ ฉันก็ไปที่นั่นแหละ"

"ไสหัวไปเลย!"

"ตื้นเขิน!"

"พี่หลิน ฉันแนะนำให้พี่ไปสโมสรนักศึกษานะ" จู่ๆ อู๋ต๋าก็เผยรอยยิ้มมีเลศนัย

หลินซฺวินสงสัย "ทำไมล่ะ"

"ก็เท่าที่ฉันรู้ ดาวมหาวิทยาลัยซูคนสวยเป็นถึงรองประธานสโมสรนักศึกษาเลยนะ เธอไม่ใช่เทพธิดาของพี่เหรอ"

คราวนี้หลินซฺวินประหลาดใจเล็กน้อย เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า "รอฉันถามรุ่นพี่ดูก่อนค่อยว่ากัน"

รูมเมตทั้งสามคนพร้อมใจกันกลอกตาใส่

ดูความอวดรวยแฝงความถ่อมตัวนี่สิ มีวีแชตของดาวมหาวิทยาลัยแล้วมันยอดนักเรอะ

ก่อนหน้านี้พวกเขาอยากให้หลินซฺวินแชร์วีแชตของดาวมหาวิทยาลัยให้ แต่เจ้าหมอนี่ขี้งกชะมัด ไม่ยอมใจอ่อนแม้แต่น้อย

ผู้ชายที่แอดวีแชตของดาวมหาวิทยาลัยได้ ทั้งมหาวิทยาลัยคงมีไม่เกินห้าคนมั้ง

เพราะตอนเลิกเรียนเสียเวลาไปสองสามนาที พอพวกเขามาถึงโรงอาหาร ที่นี่จึงอยู่ในสภาพคนแน่นขนัดเบียดเสียดกันแล้ว

"ขอทางหน่อยครับ ขอทางหน่อย"

กว่าพวกเขาจะเบียดเข้าไปถึงหน้าช่องจำหน่ายอาหารช่องหนึ่งและต่อแถวได้ก็แสนยากลำบาก

"เอ๊ะ นายใช่เด็กปีหนึ่งที่ชื่อหลินซฺวินหรือเปล่า"

ตอนนั้นเอง มีคนตบไหล่ของหลินซฺวินเบาๆ

หลินซฺวินหันไปมองอีกฝ่าย เป็นนักศึกษาชายคนหนึ่ง "สวัสดีครับ คุณคือ...?"

นักศึกษาชายคนนั้นทำท่าทางตื่นเต้นยกใหญ่ "เป็นนายจริงๆ ด้วย! ในที่สุดก็ได้เจอตัวจริงสักที! พี่ชาย นายกับดาวมหาวิทยาลัยเป็นอะไรกันแน่เนี่ย"

"ลูกพี่ลูกน้อง"

"น้องชาย"

"ชู้รัก"

สามหนุ่มห้อง 307 พลันแย่งกันตอบขึ้นมาคนละคำ

ปากของนักศึกษาชายคนนั้นอ้าค้างเป็นรูปตัวโอ

หลินซฺวินตวัดสายตาค้อนใส่พวกเพื่อนๆ จากนั้นจึงหันไปพูดกับนักศึกษาชายคนนั้นว่า "ผมกับรุ่นพี่ซูเป็นแค่เพื่อนกันครับ"

อืม แค่ชั่วคราวน่ะนะ

"เพื่อนเนี่ยนะ?! หมายความว่านายกับดาวมหาวิทยาลัยไม่ใช่ญาติกันจริงๆ แต่เป็นความสัมพันธ์แบบเพื่อนธรรมดาเหรอ?!"

เพื่อน! นี่มันยิ่งชวนให้ตกใจเข้าไปใหญ่ ถ้าเป็นแบบนั้นจริง แล้วดาวมหาวิทยาลัยมีเหตุผลอะไรต้องสนิทสนมกับเจ้าหมอนี่ขนาดนั้นด้วย

นักศึกษาชายคนนั้นยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น เขายกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดกล้องแล้วหันไปทางหลินซฺวิน "เพื่อน รบกวนช่วยพูดประโยคเมื่อกี้ใหม่อีกรอบได้ไหม"

หลินซฺวิน : ...

พี่ชาย นี่นายกำลังทำอะไรเนี่ย ถึงขั้นอัดคลิปเลยเรอะ

เขาไม่สนใจอีกฝ่าย พอดีถึงคิวที่เขาต้องสั่งข้าวแล้ว

กับข้าวเนื้อสองอย่าง ผักหนึ่งอย่าง เซ็ตมาตรฐาน

เมื่อกลับมาถึงหอพัก ทั้งสี่คนต่างคนต่างกินข้าวของตัวเอง

หลินซฺวินกินข้าวไปพลาง ไถแอปตู๋ดูของไปพลาง

ครีมบำรุงรอบดวงตา

เขาอยากซื้อครีมบำรุงรอบดวงตาให้รุ่นพี่

เมื่อเห็นสินค้ากองพะเนินบนหน้าจอ สรรพคุณกับรีวิวก็ไม่ต่างกันเท่าไร หลินซฺวินก็ตกอยู่ในความลังเล

จะซื้อตัวไหนดีล่ะเนี่ย

เหมาหมดเลยดีไหม? เขามีปัญญาจ่ายอยู่แล้ว ครีมบำรุงรอบดวงตาพวกนี้ตัวที่แพงที่สุดหลอดละแค่พันสองพันหยวน ซื้อสักสิบกว่าหลอดก็ไม่ได้ระคายผิวเขาสักนิด

แต่ถ้าซื้อเยอะขนาดนั้นกลับจะดูไม่ใส่ใจ เขาอยากเลือกตัวที่ดีที่สุดสักหลอดมากกว่า

รุ่นพี่คู่ควรกับสิ่งที่ดีที่สุด

สุดท้ายเลือกไม่ถูกจริงๆ เดิมทีคิดจะลองถามรุ่นพี่ดูว่าเธอชอบตัวไหน แต่ก็ล้มเลิกความคิดไปอย่างรวดเร็ว รุ่นพี่ฉลาดขนาดนั้น ถามไปคำเดียวก็รู้ทันทีว่าเขาจะซื้อให้ แบบนี้ไม่ได้การ

ทันใดนั้นตาของหลินซฺวินก็เป็นประกายขึ้นมา

จริงด้วยสิ! ถามรุ่นพี่เจียงไง!

ไม่รอช้า หลินซฺวินเปิดหาวีแชตของรุ่นพี่เจียงแล้วส่งข้อความไปทันที

ในเวลานี้ เจียงอวิ๋นเสี่ยวที่นั่งเหม่ออยู่บนเตียงด้วยสภาพผมฟูฟ่อง จู่ๆ มือถือข้างเตียงก็สว่างวาบขึ้นมา

เธอเหลือบมองแวบหนึ่งโดยไม่ใส่ใจ

จากนั้นก็เริ่มตะโกนเรียกเพื่อนสนิท

"ซือซือ? กินข้าวหรือยังอะ?"

ไม่มีเสียงตอบรับ ยังอยู่ที่หอสมุดเหรอ?

เจียงอวิ๋นเสี่ยวหยิบมือถือขึ้นมาอย่างเด็ดขาด เวลานี้แหละ ได้เวลาใช้ให้เพื่อนสนิทช่วยซื้อข้าวมาให้แล้ว!

ทั่วทั้งมหาวิทยาลัยคงมีแค่เธอคนเดียวละมั้งที่ใช้ให้ดาวมหา'ลัยไปซื้อข้าวให้ได้เนี่ย?

หลังจากส่งข้อความไปหาซูชิงซือ เจียงอวิ๋นเสี่ยวก็ไม่ได้สนใจว่าอีกฝ่ายจะตอบกลับมาหรือไม่ เธอรู้จักเพื่อนสนิทของเธอดี ขอแค่เห็นข้อความ ปกติจะไม่ค่อยตอบหรอก แต่ลงมือทำเร็วปานสายฟ้าแลบ

"อ้าว? รุ่นน้องทักมาเหรอ?"

เจียงอวิ๋นเสี่ยวเห็นข้อความที่หลินซฺวินส่งมาก็รู้สึกแปลกใจนิดหน่อย

รุ่นน้องตัวน้อย: รุ่นพี่ อยู่ไหมครับ? มีเรื่องด่วนมาก!

เจียงอวิ๋นเสี่ยวคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพิมพ์ตอบไป

หลินซฺวินพุ้ยข้าวเข้าปากไปได้สองคำ ข้อความก็ตอบกลับมา

รุ่นพี่เจียง: มีอะไรเหรอรุ่นน้องตัวน้อย?

รุ่นพี่เจียง: [สติกเกอร์แอนิเมชัน] (ง่วง)

รุ่นน้องตัวน้อย: รุ่นพี่ครับ ผมอยากซื้อครีมบำรุงรอบดวงตา มีตัวไหนแนะนำบ้างไหมครับ?

รุ่นพี่เจียง: นายจะซื้อไอ้ของพรรค์นั้นไปทำไม?

รุ่นน้องตัวน้อย: พอดีผมมีเพื่อนคนหนึ่ง ขอบตาดำคล้ำค่อนข้างหนัก เลยอยากซื้อให้เธอน่ะครับ

ฉันมีเพื่อนคนหนึ่งเนี่ยนะ?

เจียงอวิ๋นเสี่ยวขมวดคิ้ว สมองแล่นฉิวอย่างรวดเร็วอยู่หลายตลบพลางจมเข้าสู่ความคิด

ทำไมเธอถึงรู้สึกคุ้นๆ เหมือนเคยได้ยินประโยคนี้มาจากที่ไหนนะ?

เพียะ!

จู่ๆ เธอก็ตบมือดังฉาด แววตาฉายประกายเจ้าเล่ห์ออกมา

จริงด้วยสิ เมื่อคืนซือซือไม่ได้นอนดึกหรอกเหรอ? เพื่อนที่รุ่นน้องพูดถึงต้องเป็นเธอแน่ๆ เลยใช่ไหมล่ะ?

ฮั่นแน่! สองคนนี้จะรู้ใจกันเกินไปแล้วมั้ง? แม้แต่ข้ออ้างยังพูดเหมือนกันเป๊ะเลยเหรอ?

เจียงอวิ๋นเสี่ยวยิ้มกริ่มราวกับจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ แล้วเริ่มพิมพ์ข้อความ

รุ่นพี่เจียง: เพื่อนของนายนี่ คงไม่ใช่ซือซือหรอกนะ?

"เชี่ย!"

ในหอพักชาย จู่ๆ หลินซฺวินก็ร้องอุทานลั่นขึ้นมา

"เป็นไรวะพี่หลิน?" หลิวกังหันมามอง

หลินซฺวินบอก "ไม่มีอะไร คุยแชตอยู่น่ะ"

"คุยกับสาวเหรอ?"

"อืม"

"เชี่ย! พี่หลิน แอบไปกินขโมยกินข้างนอกลับหลังพวกเราเหรอวะ! แล้วรุ่นพี่ของนายเขารู้เรื่องไหมเนี่ย?" เสียงตกใจสุดขีดของโก่วเซิ่งลี่ดังลอยมา

"ไสหัวไปเลย! แค่เพื่อนเว้ย" เส้นเลือดปูดขึ้นเต็มหน้าผากของหลินซฺวิน

"เพื่อนเหรอ? แล้วเป็นไรวะ อีกฝ่ายเล่นท่ายากอะไรถึงทำให้นายตกใจได้ขนาดนี้?"

"ต้องการกุนซือช่วยไหมล่ะ?"

"กุนซือ? อย่างนายนี่นะ?"

"เฮ้ย หมายความว่าไงวะ? ดูถูกคนอย่างโก่วคนนี้เหรอ?"

"พอเหอะพี่โก่ว ฝีมือนายมันยังอ่อนหัดเกินไป"

หลินซฺวินส่ายหัว คนอย่างพี่โก่วเนี่ย เจอผู้หญิงทั่วไปก็ยังพอรับมือไหวอยู่หรอก แต่ถ้าไปเจอคนอย่างรุ่นพี่เจียงเข้าล่ะก็ มีหวังโดนตกจนหัวปักหัวปำแน่