ตอนที่ 63 รุ่นพี่ วันนี้พี่สวยมากครับ

"รุ่นพี่ ผมนอนไม่หลับครับ"

หลินซฺวินแทบจะตอบกลับในทันที ตอนนี้เขากำลังนอนขดตัวอยู่ในผ้าห่ม เอียงตัวตะแคงมองหน้าจอโทรศัพท์

นับตั้งแต่ปิดไฟ เขาก็เอาแต่นึกถึงรุ่นพี่มาตลอด เดี๋ยวก็ไถดูคลิป เดี๋ยวก็หลับตา แต่พอหลับตาลงทีไรก็ตื่นตัวเต็มที่ จนต้องเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกรอบ

ไม่นึกเลยว่ารุ่นพี่จะเป็นฝ่ายส่งข้อความมาหาเขาก่อน!

หลินซฺวินรีบหาจังหวะไหลตามน้ำ ชวนรุ่นพี่คุยต่อทันที

รุ่นพี่นางฟ้า: ทำไมถึงนอนไม่หลับล่ะ?

หลินซฺวิน: เพราะคิดถึงพี่ (ลบออก) ไม่รู้เหมือนกันครับ รู้สึกตื่นตัวยังไงไม่รู้

อืม รูมเมตยังนอนกรนอีก ส่วนว่าเป็นใครนั้น เขาขอไม่เอ่ยชื่อพี่โก่วก็แล้วกัน

รุ่นพี่นางฟ้า: รีบนอนได้แล้ว นอนดึกไม่ดีต่อสุขภาพ

หลินซฺวิน: ครับผม รุ่นพี่ก็นอนไม่หลับเหมือนกันเหรอครับ?

รุ่นพี่นางฟ้า: กำลังทำการบ้านอยู่ กำลังจะนอนแล้วค่ะ

ขณะนี้ รุ่นพี่สาวคนหนึ่งที่กำลังแอบนั่งคุดคู้อยู่ในห้องน้ำมีสีหน้านิ่งสงบตามปกติ

เธอโกหก

ความจริงเธอก็นอนไม่หลับเหมือนกัน

โทรศัพท์สั่นขึ้นมาหนึ่งครั้ง มีข้อความใหม่เด้งขึ้นมา

รุ่นน้อง: งั้นรุ่นพี่ก็รีบพักผ่อนนะครับ อย่าหักโหมเกินไปล่ะ

ซูชิงซือมองข้อความนั้น ใบหน้าพลันปรากฏรอยยิ้มจางๆ "เธอก็เหมือนกัน"

"ฝันดีนะ"

"ฝันดีครับ"

บทสนทนาสิ้นสุดลง หัวใจของทั้งสองคนราวกับมีก้อนหินยกออกจากอก รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาทันที จากนั้นความง่วงงุนระลอกหนึ่งก็ซัดสาดเข้ามา

ค่ำคืนผ่านพ้นไปอย่างไร้คำพูดใด

เช้าวันต่อมา หลินซฺวินตื่นเป็นคนสุดท้าย

"พี่หลิน คาบแปดโมงจะสายแล้วโว้ย!"

หลิวกังตะโกนบอก เขายืนอยู่หน้าอ่างล้างหน้า ตอนพูดฟองยาสีฟันยังกระเซ็นออกมาจากปาก

หลินซฺวินหลับตา ถีบผ้าห่มไปกองไว้ที่มุมเตียง จากนั้นก็ใช้มือและเท้าช่วยกันบิดขี้เกียจไปทั่วร่าง

"อ๊าาา~!!!"

หลังจากส่งเสียงร้องเหมือนลิงจบ หลินซฺวินถึงค่อยตื่นเต็มตา ก่อนจะพูดขึ้นอย่างไร้วิญญาณ "ทำไมโลกนี้ต้องมีคาบแปดโมงด้วยวะ?"

"ฮิๆ ไอ้หนุ่ม แกคงไม่ได้เพิ่งนอนตอนดึกดื่นค่อนคืนหรอกนะ?" โก่วเซิ่งลี่กำลังเป่าผมอยู่ พลางมองหลินซฺวินด้วยสายตาล้อเลียน

หลินซฺวินขยี้ทรงผมที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อย "น่าจะราวๆ ตีสามได้มั้ง โอย! ทรมานชะมัด ต่อไปถ้ามีคาบแปดโมงต้องรีบนอนให้เร็วกว่านี้แล้ว!"

"รีบๆ ลุกขึ้นมาเลย ตอนนี้เจ็ดโมงสี่สิบแล้ว" อู๋ต๋าเก็บของเรียบร้อยแล้ว และกำลังนั่งซดเส้นก๋วยเตี๋ยวอยู่หน้าคอมพิวเตอร์

หลินซฺวินม้วนผ้าห่มเป็นก้อนแบบลวกๆ ดันไปพิงผนัง จากนั้นก็ลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟัน

เนื่องจากตอนที่พวกเขาสี่คนออกเดินทางก็ปาเข้าไปเจ็ดโมงห้าสิบแล้ว ฝีเท้าของแต่ละคนจึงก้าวกันอย่างเร่งรีบ

ตอนที่เดินผ่านโรงอาหาร หลินซฺวินวิ่งแวบเข้าไปข้างใน ใช้เวลาหนึ่งนาทีซื้ออาหารเช้า พอกำลังจะก้าวออกจากประตูก็บังเอิญเจอคนคุ้นเคย

"รุ่นพี่?"

ซูชิงซือกำลังจะเดินเข้าโรงอาหารมาซื้ออาหารเช้าอยู่พอดี เมื่อเห็นหลินซฺวิน เปลือกตาก็ยกขึ้นเล็กน้อย "รีบร้อนอะไรขนาดนั้น?"

หลินซฺวินรีบพูด "ผมจะเข้าเรียนสายแล้วครับ รุ่นพี่กินข้าวเช้าหรือยังครับ?"

ซูชิงซือส่ายหน้า "กำลังจะกินค่ะ"

"งั้นรุ่นพี่ค่อยๆ กินนะครับ ผมไปเข้าเรียนก่อนล่ะ!" หลินซฺวินเหลือบมองเพื่อนร่วมห้องที่เดินนำหน้าไปไกลกว่าร้อยเมตรแล้ว เมื่อเห็นแบบนั้นเขาจึงจำต้องยอมสละเวลาคุยกับรุ่นพี่ แล้วรีบวิ่งตามพวกนั้นไป

ทว่าวิ่งออกไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็วกกลับมาอีกครั้ง จ้องมองซูชิงซือนิ่งๆ

"มีอะไร?"

ซูชิงซือมองหลินซฺวินที่ขยับเข้ามาใกล้ แววตาของเธอนิ่งสงบ

หลินซฺวินพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "รุ่นพี่ วันนี้พี่สวยมากเลยครับ แค่ขอบตาดำไปหน่อย อย่าลืมพักผ่อนเยอะๆ นะครับ!"

พูดจบเขาก็ใส่เกียร์หมาวิ่งหนีไปทันที

ซูชิงซือชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดยิ้มบางๆ ออกมาอย่างกะทันหัน

นักศึกษาที่เดินผ่านไปมาแถวนั้นเห็นภาพนี้เข้าต่างก็พากันยืนมองตาค้าง

รอยยิ้มของนางฟ้า งดงามยิ่งกว่าโมนาลิซ่าเสียอีก!

แม้ว่าแก๊งสี่คนจะสับขาไวพอแล้ว แต่ตอนที่เหยียบย่างเข้าห้องเรียน เวลาก็เป็น 8:04 น. ไปเสียแล้ว

สิ่งที่กลัวที่สุดคือความเงียบที่จู่ๆ ก็ปกคลุมทั้งห้อง

เพื่อนร่วมชั้นทั้งห้องที่มาเรียนคาบแปดโมงต่างหันมามองอย่างไร้ชีวิตชีวา ทว่าพอเห็นพวกเขาทั้งสี่คน สีหน้าของทุกคนก็พลันมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตา พร้อมกับผุดรอยยิ้มรอชมเรื่องสนุก

คาบนี้เป็นวิชาพื้นฐานการเงิน อาจารย์ผู้สอนเป็นศาสตราจารย์สูงวัยชื่ออาจารย์ซ่ง ซ่งหยางชุน เขามองกลุ่มของหลินซฺวินทั้งสี่คนที่มาสาย ก่อนจะร้องโอ้โฮขึ้นมาคำหนึ่ง "พวกเจ้าสี่คนศิษย์อาจารย์ไปอัญเชิญพระไตรปิฎกกลับมาแล้วรึ?"

"ฮ่าๆๆ!"

เหล่านักศึกษาในห้องพลันส่งเสียงหัวเราะครืนขึ้นมาพร้อมกัน

พวกหลินซฺวินต่างมองจมูกมองอก ตราบใดที่พวกเขาไม่รู้สึกกระอักกระอ่วน คนที่กระอักกระอ่วนก็จะไม่ใช่พวกเขา!

ตามหลักแล้ว พอขึ้นมหาวิทยาลัยต่อให้มาสายอาจารย์ก็ไม่ว่าอะไรหรอก แต่ทั้งสี่คนเพิ่งเข้ามาใหม่ หนังหน้ายังไม่หนาพอจะรับมือกับสถานการณ์แบบนี้ แถมอาจารย์ยังเป็นผู้ทรงคุณวุฒิที่น่านับถือ ต่อให้เป็นพวกเขาก็ทำได้แค่ขออนุญาตเข้าห้องอย่างว่าง่าย

"เอาละ ไปหาที่นั่งเถอะ วัยรุ่นอย่านอนตื่นสายกันนักสิ" อาจารย์ซ่งกวักมือเรียกพวกเขา

ทั้งสี่คนรีบวิ่งแจ้นไปหาที่นั่ง แต่หาไปหามา ที่ว่างก็เหลืออยู่แค่สามแถวหน้า

นักศึกษามหาวิทยาลัยช่างแก่งแย่งแข่งขันกันเหลือเกิน ทุกครั้งที่เข้าเรียนต่างก็พร้อมใจกันไปนั่งแถวหลัง จนสุดท้ายเหลือว่างแค่สองแถวหน้าเท่านั้น คนที่มาสายเลยต้องจำใจไปนั่งข้างหน้าแทน

การนั่งข้างหน้าก็ใช่ว่าจะดี ข้อแรกคืออาจารย์จับจ้องอยู่ตลอดเวลา จะแอบอู้ก็ทำไม่ได้เลย ข้อสองคือเวลาเรียนต้องคอยเงยหน้ามองจอพาวเวอร์พอยต์อยู่ตลอด ไม่ดีต่อกระดูกคออย่างแรง

สายตาของหลินซฺวินจดจ้องมองอาจารย์สอนอย่างตั้งอกตั้งใจ ทว่าความจริงใจลอยไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

รอยคล้ำใต้ตาของรุ่นพี่ค่อนข้างชัดเจนจริง ๆ แม้จะไม่กระทบต่อใบหน้าอันงดงามไร้ที่ติของเธอ ทว่าหากปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป เกรงว่าเธอคงจะยิ่งทรุดโทรมลงทุกวัน

เขาต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว...

ใช่แล้ว ซื้อเครื่องสำอางบำรุงผิวให้รุ่นพี่ไง!

รอเลิกเรียนก่อนเถอะ เขาจะเข้าไปส่องในแอป Dewu! แล้วเลือกรุ่นที่ดีที่สุดให้รุ่นพี่สักชุด!

คาบเรียนแปดโมงเช้าคนส่วนใหญ่ต่างก็ไม่ค่อยมีกะจิตกะใจ ยิ่งอาจารย์เป็นตาแก่หัวโบราณที่พูดจาลึกซึ้งเข้าใจยาก นักศึกษาหลายคนจึงเริ่มนั่งสัปหงกกันเป็นแถว

แม้แต่หลินซฺวินก็ยังเริ่มง่วงขึ้นมาเหมือนกัน เพราะเมื่อคืนก็นอนดึกเสียด้วย

"ปัง!!!"

จู่ ๆ เสียงดังสนั่นก็ดังขึ้น ทั้งห้องเรียนต่างสะดุ้งโหยง ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้งในทันที รวมถึงอาจารย์ด้วย สายตาทุกคู่ต่างหันขวับไปมองแถวหลังพร้อมกัน

ที่ที่นั่งตรงนั้น นักศึกษาชายคนหนึ่งยืนขึ้น สองมือทาบอยู่บนโต๊ะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความมึนงงสับสน

"นักศึกษาคนนั้น เธอตบโต๊ะซะดังขนาดนั้น มีความเห็นอะไรกับการสอนของอาจารย์หรือเปล่า?" สายตาเย็นเยียบของอาจารย์ซ่งตกลงบนตัวนักศึกษาชายคนดังกล่าว

"อะ...อาจารย์ครับ ไม่ใช่นะครับ อาจารย์สอนดีมากเลยครับ เพียงแต่ผมฝันไปหน่อย ต้องขอโทษด้วยครับ!" นักศึกษาชายพูดจาติดอ่าง

โคตรอับอาย ดันมาหลุดไปอยู่อินเซปชั่นกลางห้องเรียน หน้าแหกยับเยินสุด ๆ...

อาจารย์ซ่งใช้นิ้วชี้ดันแว่นขึ้น "อ้อ? อาจารย์สอนดีมากจริง ๆ เหรอ? ดีจนกล่อมเธอหลับไปเลยเนี่ยนะ?"

"ฮ่าๆๆ!"

ทุกคนต่างหัวเราะลั่น

อาจารย์ซ่งเป็นคนอารมณ์ดี เขาโบกมือให้นักศึกษาชายนั่งลง จากนั้นจึงพูดขึ้น "เอาละ อาจารย์รู้ว่าพวกเธอคงง่วงกัน อาจารย์เองก็ง่วงเหมือนกัน ถ้างั้นต่อไปเรามาปลุกความสดชื่นกันหน่อย หาตัวแทนนักศึกษาสักสองคนมาตอบคำถามดีกว่า"

"เอาเธอแล้วกัน นักศึกษาคนข้างหน้านั่นน่ะ แม้เธอจะมาสาย แต่เมื่อกี้เห็นเธอตั้งใจฟังดีมาก ลุกขึ้นมาสิ" อาจารย์ซ่งชี้มาทางหลินซฺวินทันที

อีกฝ่ายถึงกับเหวอแดก อะไรวะอาจารย์? ผมไปตั้งใจฟังตอนไหนกันเนี่ย? ผมแค่กำลังตั้งใจคิดว่าจะซื้ออะไรให้รุ่นพี่ต่างหากเล่า!

ในเมื่อถูกเรียกชื่อ เขาจึงจำใจต้องยืนขึ้น

อาจารย์ซ่งถามขึ้น "ที่อาจารย์เพิ่งพูดไปเมื่อครู่ ตลาดการเงิน หมายถึงอะไร?"

หลินซฺวิน "อาจารย์ครับ ผม...ผมตอบไม่ได้ครับ"

"เมื่อกี้เธอไม่ได้ฟังเหรอ? นี่มันนิยามพื้นฐานที่สุดเลยนะ"

"อาจารย์ครับ เมื่อกี้ผมใจลอยไปหน่อยครับ"

"งั้นเธอเรียกเพื่อนสักคนลุกขึ้นมาตอบแทนเธอแล้วกัน"

"โก่วเซิ่งลี่ครับ"

โก่วเซิ่งลี่ที่กำลังสวดมนต์ภาวนาอยู่ในใจพลันสีหน้าเปลี่ยนไป หันมามองหลินซฺวินด้วยความหวาดกลัว

เชี่ยเอ๊ย! ไอ้หลิน แกกล้าคิดจะฆ่าพ่อเชียวเรอะ!