ตอนที่ 62 ถ้าชอบเธอ คงนอนไม่หลับ

หลินซฺวินหน้าดำคร่ำเครียดพลางปัดมือเขาออก "นายคิดว่าผู้หญิงทุกคนเป็นแบบนี้เหรอไง?"

โก่วเซิ่งลี่ไหวไหล่ "ยังไงฉันก็ไม่เชื่อในความรักแล้วแหละ"

ทันใดนั้นเขาก็ทำหน้าประหลาดใจขึ้นมา "อย่าบอกนะว่านายกำลังคิดจะจีบผู้หญิงคนไหนอยู่?"

หลินซฺวินไม่ได้ปิดบังอะไร พยักหน้ารับอย่างจริงจัง

โก่วเซิ่งลี่งงเป็นไก่ตาแตก "แต่ว่าเทพธิดาของนายไม่ใช่ดาวมหาวิทยาลัยคนสวยอย่างพี่สาวซูหรอกเหรอ แล้วทำไม..."

สีหน้าเขาพลันชะงักค้าง ก่อนจะร้องลั่นออกมา "ไม่จริงน่า! นายคงไม่ได้คิดจะจีบดาวมหาวิทยาลัยหรอกนะ?!"

หลินซฺวินสะดุ้งตกใจ "จะตะโกนทำไมวะ? มันมีอะไรน่าตกใจขนาดนั้นกัน?"

โก่วเซิ่งลี่ทำหน้าพูดไม่ออกบอกไม่ถูก "จะไม่ให้น่าตกใจได้ไงเล่า! นั่นมันดาวมหาวิทยาลัยเลยนะเว้ย! นายนี่นะ เทิดทูนเขาเป็นนางฟ้าในใจยังพอเข้าใจได้ แต่นี่ถึงขั้นคิดจะจีบเลยเนี่ยนะ? กินอิ่มจนว่างมากหรือไงวะ?"

หลินซฺวินพูด "ฉันว่ามันก็ไม่ได้มีอะไรนี่ เจอคนที่ชอบก็ต้องเดินหน้าจีบสิ"

"พี่ชาย นั่นมันดาวมหาวิทยาลัยนะเว้ย! คนตามจีบเป็นกองร้อย อัตราสารภาพรักล้มเหลวพุ่งสูงถึงหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม!" โก่วเซิ่งลี่มองเขาด้วยสายตาแคลงใจขึ้นมาทันที "หืม? แต่ว่าก็เหมือนจะไม่ใช่แฮะ ถ้าเป็นนายนี่ จิ๊ๆ พอดูจากการกระทำสารพัดอย่างที่ดาวมหาวิทยาลัยทำกับนายคราวก่อน ดูเหมือนว่า...จะมีโอกาสอยู่สักหนึ่งเปอร์เซ็นต์จริงๆ แฮะ"

"พี่หลิน นายเจอกับดาวมหาวิทยาลัยที่เหลียงเฉิงใช่ไหม?"

หลินซฺวินพยักหน้า "ใช่"

"แล้วทำไมดาวมหาวิทยาลัยถึงปฏิบัติต่อไม่เหมือนผู้ชายคนอื่นล่ะเนี่ย?" โก่วเซิ่งลี่บ่นพึมพำอย่างหม่นหมอง

พอลองคิดว่าดาวมหาวิทยาลัยคนงามผู้เลื่องชื่อกลับปฏิบัติต่อผู้ชายคนหนึ่งเป็นพิเศษขนาดนี้ แถมผู้ชายคนนั้นยังเป็นรูมเมตของตัวเองอีก โก่วเซิ่งลี่ก็รู้สึกว่ามันช่างไม่สมจริงเอาเสียเลย

หลินซฺวินเองก็จมสู่ห้วงความคิดเช่นกัน

เรื่องนี้เขาก็ไม่รู้เหมือนกัน

เอาจริงแล้ว ตั้งแต่เขารู้จักกับรุ่นพี่มา ก็ดูเหมือนจะไม่มีเรื่องอะไรพิเศษเกิดขึ้นเลย เขาก็ไม่รู้จริงๆ ว่ารุ่นพี่คิดอย่างไรอยู่

เขาชอบรุ่นพี่แน่ๆ แค่ไม่รู้ว่ารุ่นพี่ชอบเขาหรือเปล่า

แต่พอได้อยู่ด้วยกันมาเรื่อยๆ เขาก็รู้สึกว่ารุ่นพี่น่าจะมีความชอบให้เขาอยู่บ้างไม่มากก็น้อยใช่ไหมนะ?

ถึงจะแค่เพียงนิดเดียว หลินซฺวินก็ดีใจมากแล้ว! เหมือนกับคำพูดที่รุ่นพี่เพิ่งบอกกับเขาไปเมื่อกี้

ทั้งสองไม่ได้คุยกันต่อในรายละเอียด แล้วก็เดินกลับมาถึงห้องพัก

"พี่หลิน นายดังระเบิดแล้วว่ะ"

ทันทีที่ก้าวเข้าห้องพัก คำพูดของหลิวกังก็ดึงความสนใจของทุกคนในห้องไปในพริบตา

หลินซฺวินเดินเข้าไปชะโงกดูข้างตัวหลิวกัง อีกฝ่ายจึงกดเปิดโทรศัพท์มือถือ เข้าสู่หน้าเว็บบอร์ดเถี่ยปา

ในเถี่ยปาเต็มไปด้วยกระทู้เกี่ยวกับเหตุการณ์ในโรงอาหาร รูปถ่ายและความคิดเห็นหลั่งไหลเข้ามายึดพื้นที่อย่างรวดเร็ว ส่วนใหญ่ต่างพากันคาดเดาและถกเถียงเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างหลินซฺวินกับซูชิงซือ

"พวกไทยมุงแบ่งออกเป็นสามฝ่าย ตอนนี้ส่วนใหญ่คิดว่านายเป็นลูกพี่ลูกน้องของดาวมหาวิทยาลัย" หลิวกังส่งยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ย พลางขยิบหูขยิบตาให้อย่างอยากรู้อยากเห็นสุดขีด "เพราะงั้นนะพี่หลิน สารภาพมาซะดีๆ ตกลงนายเป็นลูกพี่ลูกน้องของดาวมหาวิทยาลัย หรือว่าเป็นชู้รักของดาวมหาวิทยาลัยกันแน่วะ?"

หลินซฺวินกลอกตาใส่ "รู้ทั้งรู้ยังจะถาม"

ภูมิหลังของเขานั้น ทั่วทั้งหนานต้าคงพูดได้เลยว่านอกจากรุ่นพี่แล้ว ก็มีพวกไอ้ลูกชายในหอพักพวกนี้นี่แหละที่รู้ไส้รู้พุงดีที่สุด

ไม่มีใครเข้าใจพ่อได้ดีไปกว่าลูกหรอก!

หลินซฺวินรู้สึกเฉยชาชินชากับข่าวลือเรื่องตัวเองบนเถี่ยปาไปแล้ว ใครจะคิดยังไงก็เป็นแค่เรื่องมโนทั้งนั้น

พอล้มตัวลงนอนบนเตียง หลินซฺวินก็เหม่อมองเพดานตาค้าง

พอนึกย้อนไปถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ เขาก็รู้สึกว่ามันช่างราวกับความฝัน

วันนี้เขาก็ไม่ได้ดื่มเหล้าเมาหัวราน้ำสักหน่อย ทำไมถึงได้กล้าพูดจาหยอดคำหวานชวนคิดลึกแบบนั้นกับรุ่นพี่ออกไปได้นะ?

แต่ก็นะหลินซฺวิน นายนี่มันแน่จริงๆ!

หลินซฺวินไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าตัวเองจะกล้าเป็นฝ่ายรุกเข้าหาเทพธิดาในดวงใจได้ขนาดนี้ แต่ความคืบหน้านี้ก็ทำให้เขารู้ว่า เทพธิดาผู้เย็นชาก็ไม่ได้อยู่สูงเกินเอื้อมถึงปานนั้น!

การที่คนสองคนคบหาดูใจกัน เรื่องที่ทรมานใจที่สุดก็คือ ฝ่ายหนึ่งยอมบุกป่าฝ่าดงวิ่งเข้าหาอย่างสุดชีวิต แต่อีกฝ่ายกลับมีหัวใจแข็งกระด้างดั่งหินผา

หลินซฺวินรู้สึกโชคดีเหลือเกิน ถึงภายนอกรุ่นพี่จะดูเย็นชาไร้ความรู้สึก ทว่าหัวใจของเธอกลับอบอุ่นเร่าร้อน

เพียงแต่ว่า...

หลินซฺวินเริ่มกลุ้มใจขึ้นมานิดๆ วันนี้ดันเผยความในใจออกไปตั้งหลายเรื่อง คราวหน้าที่เจอกันมันจะไม่กระอักกระอ่วนแย่เหรอ?

เขายังไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจสารภาพรักกับรุ่นพี่เลย งั้นช่วงนี้หลบหน้าไปก่อนดีไหมนะ?

หลินซฺวินส่ายหน้าพรืด ไม่ได้สิ ถ้าไม่ได้เจอรุ่นพี่ มันคงเป็นอะไรที่ทรมานเกินไปแล้ว!

แม้เขาจะรู้สึกลังเลและกังวลอยู่บ้าง แต่เขาก็ไม่เคยเสียใจกับทุกสิ่งที่ทำลงไปในวันนี้เลย

ถ้าขืนยังไม่เริ่มสร้างบรรยากาศหวานชื่นชวนหวั่นไหวขึ้นมาล่ะก็ เกรงว่ากว่าเขาจะจีบรุ่นพี่ติด คงต้องเสียเวลาอีกยาวนานเป็นแน่!

ในค่ำคืนนี้ หลินซฺวินก็นอนไม่หลับเข้าจริงๆ...

แน่นอนว่าเขาไม่รู้เลยว่าคนที่นอนไม่หลับเหมือนกันกับเขา ยังมีตัวรุ่นพี่เองด้วย

"ซือซือ แกเป็นอะไรไปเนี่ย? พอบ่ายกลับมาอาบน้ำเสร็จก็นั่งเหม่ออยู่ตรงนั้นตลอดเลย?"

เจียงอวิ๋นเสี่ยวที่กำลังพอกแผ่นมาสก์หน้าเดินเข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย "โดนอะไรกระทบกระเทือนจิตใจมารึไง?"

ซูชิงซือสวมชุดนอน กอดเข่าขดตัวอยู่บนเก้าอี้คอมพิวเตอร์ เหม่อมองหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างเผลอไผล

ตั้งแต่บ่ายที่กลับมาจนถึงตอนนี้ เธอก็นั่งอยู่ตรงนี้มาตลอด

เมื่อได้ยินคำพูดของเพื่อนสนิท แววตาของเธอไหววูบเล็กน้อย น้ำเสียงแหบพร่าอยู่บ้าง "เปล่าสักหน่อย"

เธอชะงักไปนิด ก่อนเบนสายตาไปที่เจียงอวิ๋นเสี่ยวแล้วเอ่ยถาม "เจียงเจียง ถามอะไรแกหน่อยสิ"

"ถามมาได้เลย! เพื่อนสนิทของแกคนนี้น่ะเป็นสาวงามผู้รอบรู้เชียวนะ!" เจียงอวิ๋นเสี่ยวเชิดอกขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

ซูชิงซือ "สมมุติว่าแกมีเพื่อนอยู่คนหนึ่ง จู่ๆ เธอก็พูดจาชวนคิดลึกมากๆ ใส่ผู้ชายคนหนึ่ง แกคิดว่าผู้ชายคนนั้นจะคิดยังไง?"

เจียงอวิ๋นเสี่ยวจับประเด็นสำคัญได้ในทันที ดวงตาของเธอเปล่งประกายดั่งหมาป่า "มีเพื่อนคนหนึ่งเหรอ? ซือซือ 'เพื่อน' คนที่ว่าคงไม่ใช่ตัวแกเองหรอกนะ?"

"รีบสารภาพมาตามตรงเลยนะ! ผู้ชายคนนั้นน่ะ คือคนที่แกชอบใช่ไหมล่ะ?"

ซูชิงซือตอบอย่างเรียบเฉย "แกคิดมากไปแล้ว ฉันแค่เห็นในอินเทอร์เน็ตก็เลยสงสัยนิดหน่อย"

เจียงอวิ๋นเสี่ยวทำหน้าไม่เชื่อ "จะหลอกใครยะ? ห้องนี้มีแค่เราสองคน แกยังจะปิดบังฉันอีกเหรอ?"

แม้ห้องพักของพวกเธอจะเป็นห้องสำหรับสี่คน แต่กลับมีแค่พวกเธอสองคนเท่านั้นที่พักอยู่ นี่ก็เป็นสิ่งที่ซูชิงซือยื่นเรื่องขอเป็นกรณีพิเศษ ส่วนเหตุผลนั้น เรื่องมันยาว

ซูชิงซือเอ่ยเสียงเรียบ "จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตามใจ"

เจียงอวิ๋นเสี่ยวยิ้มกริ่มจ้องมองซูชิงซือ เธอจ้องอยู่อย่างนั้นไม่วางตา

"มองอะไร?"

ซูชิงซือไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ยามเผชิญหน้ากับเพื่อนสนิท เธอไม่เคยหลุดอาการเลยสักครั้ง

เจียงอวิ๋นเสี่ยวกลอกตา และไม่คิดจะฉีกหน้าเธอต่อ จึงพูดขึ้นว่า "เมื่อกี้แกบอกว่า เพื่อนของแกพูดจาชวนคิดลึกกับผู้ชายคนหนึ่งใช่ไหม?"

ซูชิงซือแก้ให้ถูกต้อง "สมมุติต่างหาก"

"ได้ๆๆ สมมุติก็สมมุติ สมมุติว่าเพื่อนของแกพูดจาชวนคิดลึกกับผู้ชายคนหนึ่ง แล้วผู้ชายคนนั้นจะคิดยังไง มันเป็นแบบนี้ใช่ไหมล่ะ? แล้วที่แกว่าชวนคิดลึกเนี่ย มันชวนคิดลึกไปถึงขั้นไหนกันล่ะ?" เจียงอวิ๋นเสี่ยวถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ซูชิงซือเอียงคอคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ย "เกือบจะ... สารภาพรักมั้ง?"

"เชี่ยเอ๊ย!"

จู่ๆ เจียงอวิ๋นเสี่ยวก็แหกปากลั่น

"แกจะร้องโวยวายทำไมเนี่ย?" ซูชิงซือพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

"แค่กๆ ไม่มีอะไร" เจียงอวิ๋นเสี่ยวยิ้มเจื่อน "เรื่องนี้น่ะนะ ถ้าถึงขั้นสารภาพรักละก็ อืม... เรื่องนี้ชักจะหนักหนาเอาการแล้วล่ะ"

"ยังไงล่ะ?"

ร่างกายของซูชิงซือเกร็งขึ้นเล็กน้อย

เจียงอวิ๋นเสี่ยวมองดูท่าทางที่จู่ๆ ก็ตึงเครียดขึ้นมาของเธอ รู้สึกว่ามันน่าขันชะมัด

นี่คงเป็นครั้งแรกเลยล่ะมั้งที่เพื่อนสนิทแสดงสีหน้าแบบนี้ออกมา?

"ถ้าแกเผลอพูดออกไปโดยไม่ได้ตั้งใจ อีกฝ่ายก็อาจจะคิดว่าเป็นมุกตลกซะส่วนใหญ่ โอกาสสูงมากที่จะไม่เก็บเอามาใส่ใจ แต่ถ้าแกพูดคำพวกนั้นกับเขาแบบจริงจังสุดๆ แล้วเขาก็บังเอิญมีใจให้แกอยู่ด้วยละก็ ฉันคิดว่านะ อืม... ผู้ชายคนนั้นคงตื่นเต้นจนนอนไม่หลับแหงๆ เลยล่ะมั้ง?"

"ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับเหรอ? ถึงขนาดนั้นเลยเหรอ?"

ซูชิงซือเอ่ยเสียงเบา เธอได้สติกลับมาและคืนสู่ความสงบนิ่งดังเดิม "แล้วถ้าอีกฝ่ายไม่ได้ชอบผู้หญิงคนนั้นล่ะ?"

เจียงอวิ๋นเสี่ยวตบมือฉาด "งั้นเขาก็จะคิดว่าแกแค่ล้อเล่นน่ะสิ กินอิ่มนอนหลับ สลบเหมือดไปจนเช้าเลยล่ะ!"

ซูชิงซือเลิกคิ้ว "ฉันเข้าใจแล้ว"

"ตกลงแล้วซือซือ เพื่อนคนที่ว่านี่คือใครกันแน่เหรอ?" เจียงอวิ๋นเสี่ยวขยับเข้ามาใกล้ เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ซูชิงซือตอบเสียงเรียบ "แกไง"

"ฉันเหรอ? ทำไมฉันไม่เห็นจะรู้เรื่องเลยล่ะ?" เจียงอวิ๋นเสี่ยวเหวอไปเลย

ซูชิงซือไม่สนใจเพื่อนสนิทตัวดี ลุกขึ้นเดินตรงไปที่ห้องน้ำ

เมื่อปิดประตูลง ซูชิงซือก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาอย่างผีผลัก เปิดหน้าต่างแชตกับหลินซฺวินขึ้นมา เธอชะงักไปนิด ก่อนจะส่งข้อความไปหาเขา

"ฝันดีนะ?"

สามวินาทีต่อมา บนช่องสนทนาก็ปรากฏข้อความว่า "อีกฝ่ายกำลังพิมพ์..." ขึ้นมา...

เมื่อเห็นเช่นนั้น มุมปากของซูชิงซือก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่งดงามชวนสะกดสายตา