ตอนที่ 61 ใจเต้น

ในจังหวะที่ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนเหลือเพียงแค่ราวสิบเซนติเมตร หลินซฺวินก็พลันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"รุ่นพี่ บนหน้าพี่ไม่มีสิวเลยสักเม็ด มหัศจรรย์จังครับ"

ซูชิงซือชะงักไปเล็กน้อย สีหน้ายังคงราบเรียบขณะเอ่ยถาม "มันน่ามหัศจรรย์ตรงไหน แล้วเธอจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้ขนาดนี้ทำไมกัน?"

หลินซฺวินยิ้มตาหยีพลางตอบ "บนปกเสื้อพี่มีเศษต้นหอมติดอยู่เม็ดหนึ่ง ผมช่วยหยิบออกให้น่ะครับ"

พูดจบเขาก็ยื่นมือออกไป

เศษต้นหอม!

พอเห็นเศษต้นหอมบนปลายนิ้วของหลินซฺวิน ซูชิงซือก็ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

มีแต่ฟ้าเท่านั้นที่รู้ว่า เมื่อครู่นี้หัวใจของเธอเริ่มเต้นไม่เป็นส่ำจนควบคุมไม่อยู่แล้ว

ทว่าตอนนี้หลินซฺวินกลับไม่ได้รีบร้อนถอยห่างออกไป เขามองใบหน้างดงามไร้ที่ติของซูชิงซือและริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงระเรื่อคู่นั้นอย่างเหม่อลอยไปบ้าง

หัวใจของเขาเต้นตึกตักขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

"รุ่นพี่ครับ"

"หืม?"

"ผมจูบพี่ได้ไหมครับ?"

"ฝันไปเถอะ!"

น้ำเสียงในการสนทนาของทั้งสองคนราบเรียบยิ่งนัก คล้ายกำลังกระซิบกระซาบกัน ทว่าบรรยากาศกลับแปรเปลี่ยนเป็นคลุมเครือเย้ายวนขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

ในดวงตาของหลินซฺวินมีเปลวไฟสองดวงลุกโชน ร้อนแรงเสียจนแทบจะหลอมละลายรุ่นพี่ให้ได้

ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงอารมณ์ของเขา ซูชิงซือจึงได้สติกลับคืนมาเล็กน้อย

"เข้ามาใกล้ขนาดนี้ทำไมกัน?"

"คิดจะทำเรื่องไม่ดีหรือไง?"

หลินซฺวินสูดหายใจเข้าลึก บังคับตัวเองให้สงบลงอย่างเต็มที่ เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวแล้วเผยรอยยิ้มอบอุ่นออกมา

"รุ่นพี่ หัวใจพี่เต้นเร็วมากเลยนะครับ"

ซูชิงซือมีสีหน้านิ่งสงบ พลางเอ่ย "เธอฟังผิดแล้ว หัวใจของเธอต่างหากที่เต้นเร็ว"

หลินซฺวินเกาหัว เมื่อครู่นี้เขามีอารมณ์อยากจะประกบปากจูบลงไปจริงๆ แต่พอคิดได้ว่าระหว่างพวกเขายังไม่ได้เป็นแฟนกัน หากล่วงเกินรุ่นพี่ไปแบบนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนคงจบเห่แน่!

ทว่า นี่ก็นับเป็นการลองหยั่งเชิงเล็กๆ ของเขา และผลลัพธ์ที่ได้ ก็ทำให้ความคิดบางอย่างของเขามั่นคงเด็ดเดี่ยวขึ้นมาอีกขั้น

รุ่นพี่...ไม่ได้รังเกียจเขาสักนิด

"รุ่นพี่ ยังจำสิ่งที่ผมเคยพูดก่อนหน้านี้ได้ไหมครับ?"

ซูชิงซือเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง "ประโยคไหนล่ะ?"

"ที่ผมพูดไป เป็นเรื่องจริงนะครับ"

แววตาของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยความแน่วแน่และจริงจังในแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

เขาบอกว่า เขาจริงจัง

ที่ชอบเธอ เป็นเรื่องจริง!

ซูชิงซือเม้มริมฝีปาก กำลังจะเอ่ยปากพูด

หลินซฺวินก็พลันเอ่ยขึ้นว่า "รุ่นพี่ พี่รู้ใช่ไหมว่าผมชอบพี่?"

ตรงไปตรงมา!

เขาอยากลองก้าวไปข้างหน้าเพื่อเข้าหาเธอสักก้าวหนึ่ง

บางทีก้าวนี้ อาจทำให้เขาก้าวพลาดแล้วร่วงดิ่งลงสู่เหวลึกหมื่นลี้เลยก็ได้!

ซูชิงซือพยักหน้าเบาๆ "รู้สิ"

"คนที่ชอบฉัน มีไม่น้อยเลยนี่"

ในมหาวิทยาลัยหนานต้าทั้งหมด อย่าว่าแต่ผู้ชายทุกคนเลย อย่างน้อยก็มีอยู่ครึ่งหนึ่งที่แอบหลงใหลในตัวเธอ

นี่ไม่ใช่การหลงตัวเองของเธอ แต่เป็นความมั่นใจ

เธอโดดเด่นเพียบพร้อมเกินไป ไม่เพียงแค่หน้าตาสะสวยเลิศล้ำ แม้กระทั่งพรสวรรค์และความสามารถก็ล้วนอยู่ในกลุ่มหัวกะทิในหมู่คนรุ่นเดียวกัน!

สตรีผู้เป็นดั่งหงส์ฟ้า!

คำบรรยายนี้ไม่ได้เกินจริงสำหรับเธอเลยแม้แต่น้อย

ในบรรดาผู้ชายที่ตามจีบเธอ มีทายาทเศรษฐีอยู่มากมาย แต่คุณสมบัติของเธอกลับทำให้พวกเขาเหล่านั้นรู้สึกว่า ต่อให้ตัวเองจะร่ำรวยแค่ไหน ก็ยังคงไม่คู่ควรกับเธออยู่ดี

คอของหลินซฺวินรู้สึกแห้งผากขึ้นมาบ้าง "แล้วทำไมรุ่นพี่ถึงไม่รังเกียจความชอบของผมล่ะครับ?"

"ไม่รู้สิ"

"ไม่รู้จริงๆ เหรอครับ?"

"ไม่รู้"

ซูชิงซือมองเขา ความเย็นชาในแววตายามนี้กลับเจือด้วยความอ่อนโยนลงไปหลายส่วน เธอยิ้มเหมือนไม่ยิ้มพลางเอ่ย "อยากรู้ไหมล่ะว่าฉันรู้สึกยังไงกับเธอ?"

ความอยากรู้อยากเห็นของหลินซฺวินพุ่งทะลุปรอท "เพื่อนเหรอครับ?"

"หลินซฺวิน"

"ครับ?"

"เธอทำให้ฉันรู้สึกใจเต้นขึ้นมานิดหน่อยแล้วล่ะ"

"อ๋อ... อ๊ะ?! รุ่นพี่ พี่พูดว่าอะไรนะครับ?!"

หลินซฺวินสตันไปทันที เขาสงสัยว่าตัวเองฟังผิดไปหรือเปล่า

เพราะตอนที่ซูชิงซือพูด น้ำเสียงของเธอแผ่วเบามาก

ทว่าซูชิงซือกลับไม่ได้เอ่ยอะไรอีก เธอหมุนตัวเดินจากไปพลางทิ้งท้ายไว้ว่า "สุดสัปดาห์นี้มาที่ห้องเช่าหน่อยนะ"

หลินซฺวินมองตามแผ่นหลังของเธอไปอย่างเหม่อลอย ยังคงดึงสติกลับมาไม่ได้

เขาไม่ได้หูแว่วไปเองจริงๆ ใช่ไหม?

เมื่อกี้รุ่นพี่บอกว่า รู้สึกใจเต้นกับเขาขึ้นมานิดหน่อยงั้นเหรอ?

ตู้ม!

ในใจของหลินซฺวินราวกับมีดอกไม้ไฟระเบิดตูมตามขึ้นมาพร้อมกัน!

จริงเหรอเนี่ย? ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? คนอย่างเขาก็ทำให้รุ่นพี่ใจเต้นได้ด้วยเหรอ?

ไม่นานนักหลินซฺวินก็ตั้งสติได้ เขาย้อนนึกถึงบทสนทนากับรุ่นพี่เมื่อครู่อย่างละเอียดรอบคอบ

เป็นเขาเองที่รุกคืบชัดเจนไปหน่อย แต่ถึงอย่างนั้นรุ่นพี่ก็ไม่ได้ปฏิเสธตรงๆ ซึ่งนั่นก็หมายความว่า ความสัมพันธ์ของเขากับรุ่นพี่ขยับเข้าใกล้กันมากขึ้นอีกก้าวแล้ว!

เขายังติดค้างการสารภาพรักอยู่อีกอย่างหนึ่ง!

หัวใจของหลินซฺวินดูเหมือนจะสงบมั่นคงลงได้ในพริบตาเดียว เขาจะต้องรีบสารภาพรักให้เร็วที่สุด! ยิ่งไปกว่านั้น ยังต้องมอบการสารภาพรักที่โรแมนติกจนยากจะลืมเลือนให้แก่รุ่นพี่ให้ได้ด้วย!

"เฮ้ย! เพื่อนเกลอ ทำอะไรอยู่วะ?"

ไหล่ของหลินซฺวินถูกตบเบาๆ เขาหันกลับไปมอง "นึกว่านายอยู่กับหวานใจซะอีก?"

คนที่มาก็คือโก่วเซิ่งลี่นั่นเอง

ได้ยินแบบนั้นโก่วเซิ่งลี่ก็ทำหน้าขมขื่น "อย่าพูดถึงเลย ฉันกับเขาอยู่กันคนละโลกว่ะ"

หลินซฺวินส่งเสียงอ้ออย่างประหลาดใจเล็กน้อย "แต่ฉันเห็นนายคุยกับเขาก็เข้ากันได้ดีนี่นา!"

โก่วเซิ่งลี่ส่งเสียงเหอะพลางโบกไม้โบกมือ "ระหว่างพวกเราอย่างมากก็แค่เพื่อน แถมอีกเดี๋ยวเธอก็ต้องไปฝึกงานแล้ว ยังไงก็ไม่มีทางลงเอยด้วยดีหรอก"

เด็กปีหนึ่งกับรุ่นพี่ปีสี่คบกัน เอ่อ จะพูดยังไงดีล่ะ? ช่องว่างมันห่างเกินไปหน่อย

หลินซฺวินพยักหน้าอย่างเข้าใจ "คิดไม่ถึงว่านายจะรู้แจ้งเห็นจริงขนาดนี้นะเนี่ย"

โก่วเซิ่งลี่เบิกตากว้าง "พูดจาอะไรแบบนั้นวะ? ฉันดูเหมือนพวกผู้ชายเจ้าชู้ฟันแล้วทิ้งขนาดนั้นเลยเหรอ?"

หลินซฺวินตอบหน้าตาย "พี่โก่วเข้าใจผิดแล้ว นายเป็นคนดีต่างหาก"

โก่วเซิ่งลี่: ...

"แล้วนายมายืนทึ่มอะไรอยู่ตรงนี้ล่ะ? เมื่อกี้ฉันยังเห็นนายกินข้าวอยู่กับเทพธิดาของนายอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?" จู่ๆ โก่วเซิ่งลี่ก็ถามขึ้นมาด้วยความสงสัย

หลินซฺวินพยักหน้า "ใช่แล้ว รุ่นพี่เพิ่งกลับไปน่ะ"

โก่วเซิ่งลี่หรี่ตามองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความกังขา "แปลกแฮะ ทำไมฉันรู้สึกว่าวันนี้แกดูเบิกบานเปล่งประกายขนาดนี้วะ?"

มุมปากของหลินซฺวินยกยิ้ม "คนเราพอเจอเรื่องน่ายินดี อารมณ์มันก็แจ่มใสเป็นธรรมดา!"

โก่วเซิ่งลี่ตกใจ "หมายความว่าไงวะ? ดาวมหาวิทยาลัยตกลงยอมเป็นแฟนนายแล้วเหรอ?"

"อันนั้นก็ยังหรอก"

"ที่บ้านรวยขึ้นมาเหรอ?"

"ไม่ใช่"

"..."

โก่วเซิ่งลี่กลอกตา "ถ้าอย่างนั้นแกจะสื่อถึงอะไรกันแน่วะเนี่ย"

จู่ๆ หลินซฺวินก็กอดคอเขาพลางเอ่ยถาม "พี่โก่ว ถามอะไรหน่อยสิ ก่อนหน้านี้นายเคยคบแฟนมาแล้วกี่คนเหรอ?"

โก่วเซิ่งลี่มองเขาด้วยความระแวดระวัง "นายถามเรื่องนี้ไปทำไม?"

"ก็แค่ถามดู อยากขอคำชี้แนะน่ะ"

โก่วเซิ่งลี่กระแอมไอสองที "เฮ้อ เรื่องนี้มันยาว คงต้องเล่ากันนานน่าดู แต่ว่าตอนนี้นะ คอฉันแห้งไปหน่อย..."

"ได้เลย! อยากดื่มอะไรฉันเลี้ยงเอง!"

"รู้เรื่อง!"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

"หมดแล้วเหรอ?"

หลินซฺวินเบิกตากว้างจ้องมองโก่วเซิ่งลี่ที่กำลังดูดชานมอย่างสบายอกสบายใจ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความพูดไม่ออกบอกไม่ถูกอย่างถึงที่สุด

"ก็เออดิ! นายไม่ได้อยากรู้หรอกเหรอว่าฉันทำยังไงถึงได้มีแฟนติดๆ กันตั้งหลายคนน่ะ?" โก่วเซิ่งลี่ทำสีหน้าเหมือนเป็นเรื่องที่ถูกต้องสมควรแล้ว

มุมปากของหลินซฺวินกระตุกวูบ

เขารู้สึกปวดกบาลขึ้นมาตึ้บๆ ไม่น่าไปขอคำปรึกษาจากไอ้หมอนี่เลยจริงๆ

ความฉลาดทางอารมณ์ของหมอนี่ เอ่อ มันช่างเป็นสายยอมเขาทุกอย่างตัวพ่อชัดๆ!

ยอมยิ่งกว่าเขาเสียอีก!

แฟนเก่าสองสามคนก่อนหน้านี้ล้วนแต่ได้มาจากการยอมทำตัวต่ำต้อยตามใจเขาทั้งนั้น แถมแต่ละคนคบกันได้ไม่เกินสองเดือนก็เลิก

ส่วนสาเหตุ ดันเป็นเพราะเงินหมดเนี่ยนะ

"ไอ้น้อง ฉันจะบอกอะไรให้ ผู้หญิงน่ะชอบช้อปปิ้งกันทั้งนั้น ขอแค่นายมีกระเป๋าเงินตุงๆ นายก็กำหัวใจเธอไว้ได้อยู่หมัดแล้ว!" โก่วเซิ่งลี่พูดด้วยสีหน้าจริงจัง

"ความรักที่ไม่มีเรื่องเงินทองมารองรับ มันก็เป็นแค่เม็ดทรายที่พร้อมจะปลิวไปตามลมนั่นแหละ!"

"ความรักในยุคนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเฒ่าจันทราแล้วโว้ย ขึ้นอยู่กับเทพเจ้าแห่งโชคลาภต่างหาก!"

"พี่หลิน นายต้องคิดให้ดีๆ นะเว้ย!"

จู่ๆ ไอ้บ้านี่ก็คว้าคอเสื้อของหลินซฺวินไว้พลางเล่นใหญ่ใส่เต็มเหนี่ยว