ตอนที่ 60 รุ่นพี่ออกโรงปกป้องอย่างดุดัน

"เฮ้ย! พี่หลิน ฉันสังเกตมาตั้งนาน ทำไมรู้สึกว่าพี่โก่วแก... ดูเป็นหมาตามเลียจังวะ?"

หลิวกังยื่นหน้าเข้าไปใกล้หลินซฺวินแล้วกระซิบเสียงเบา

หลินซฺวินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเบนสายตาไปมองโก่วเซิ่งลี่

ตอนนี้เขากับผู้หญิงคนนั้นกำลังนั่งกินก๋วยเตี๋ยวกันอยู่ สีหน้าของโก่วเซิ่งลี่มีรอยยิ้มประดับอยู่ตลอดเวลา ราวกับมีเรื่องคุยไม่รู้จบ ส่วนสาวปีสี่คนนั้นค่อนข้างเงียบ ได้แต่เผยรอยยิ้มบางๆ และพยักหน้ารับเป็นระยะ

พอดูแบบนี้แล้ว เหมือนว่าโก่วเซิ่งลี่จะเป็นฝ่ายรุกเข้าหาอยู่ฝ่ายเดียวเลยนี่หว่า!

หลินซฺวินขมวดคิ้ว คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ถอนหายใจออกมา "ช่างหัวมันเถอะ นิสัยหมอนั่นก็เป็นแบบนี้แหละ ต้องรอให้หัวชนฝาจนเจ็บก่อนถึงจะยอมถอย"

หลิวกังเองก็พยักหน้าเห็นด้วย

ซูชิงซือปรายตามองไปทางพวกโก่วเซิ่งลี่แวบหนึ่งอย่างเรียบเฉย ก่อนจะจัดการเกี๊ยวน้ำที่เหลืออย่างคล่องแคล่ว

ในเวลานี้ เพราะการปรากฏตัวของซูชิงซือในโรงอาหาร โรงอาหารที่เดิมทีค่อนข้างเงียบเหงาก็พลันคึกคักขึ้นมา นักศึกษาจำนวนมากเริ่มทยอยหลั่งไหลเข้ามาข้างใน

สายตาของพวกเขาจับจ้องมาที่ซูชิงซือไม่ขาดสาย แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและอยากรู้อยากเห็น

หลินซฺวินเองก็เริ่มสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากล เสน่ห์ของรุ่นพี่จะล้นเหลือเกินไปแล้วมั้ง แค่มากินข้าวก็เรียกคนมามุงได้ขนาดนี้เลยเหรอ?

"ฉันชิ่งก่อนล่ะ! พวกนายตามสบายนะ!" หลิวกังกระซิบเสียงเบา ก่อนจะยกชามน้ำซุปที่เหลือเดินเลี่ยงออกไป

คุณพระช่วย ถ้าขืนยังอยู่กับพี่หลินต่อไป ข้อมูลของเขาคงโดนคนขุดคุ้ยออกมาแน่ๆ แล้วหลังจากนั้นเขาคงได้กลายเป็นคนดังไปกับเขาด้วยแหงๆ

หลินซฺวินโดนคนจ้องมองเยอะขนาดนี้ก็รู้สึกเกร็งๆ ไม่เป็นธรรมชาติเหมือนกัน เขาหันไปมองซูชิงซือ พอเห็นว่าเธอกินใกล้เสร็จแล้วจึงรีบพูดขึ้นว่า "รุ่นพี่ครับ เดี๋ยวผมช่วยเอาน้ำซุปที่เหลือไปเททิ้งให้นะครับ"

ซูชิงซือพยักหน้าเบาๆ

หลินซฺวินถือชามใบใหญ่ข้างละใบ เขาพูดกับรุ่นพี่ว่า "รุ่นพี่เดินออกไปก่อนได้เลยนะครับ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวอีกสักพักคงเดินออกไปลำบากแน่"

คนเยอะขนาดนี้ แทบจะล้อมโรงอาหารไว้หมดแล้ว

ซูชิงซือพูดเรียบๆ "รอเธอ"

หลินซฺวินยิ้มบางๆ "ได้ครับ ถ้างั้นพี่รอผมแป๊บหนึ่งนะ"

ในเมื่อรุ่นพี่ยังไม่ถือสา แล้วเขาจะไปกังวลอะไรอีกล่ะ?

เขารู้สึกว่า ตัวเองต้องแสดงความหนักแน่นมั่นคงต่อหน้ารุ่นพี่ให้มากขึ้น

เพื่อทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย!

หลังจากหลินซฺวินเทน้ำซุปทิ้งและนำชามไปวางไว้ตรงจุดที่กำหนดแล้ว ก็กำลังจะเดินกลับไป

"หลินซฺวิน"

เสียงหนึ่งดังขึ้นด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ

หลินซฺวินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองอีกฝ่าย "เธออีกแล้วเหรอ?"

ตอนแรกซูฉิงยังรู้สึกทั้งแปลกใจและดีใจอยู่แท้ๆ แต่พอได้ยินหลินซฺวินพูดออกมาแบบนี้ สีหน้าของเธอก็พลันแข็งค้างไปทันที "นายรังเกียจฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?"

หลินซฺวินส่ายหน้า "เปล่า แค่คาดไม่ถึงน่ะ"

ซูฉิงสูดหายใจเข้าลึก "หลินซฺวิน ฉันต้องขอเคลียร์เรื่องเข้าใจผิดระหว่างเราก่อน เมื่อก่อนฉันทำไม่ดีกับนายจริงๆ แล้วตอนนี้ฉันก็ได้รับผลกรรมแล้วด้วย ฉัน..."

"ผลกรรมอะไรเหรอ?" หลินซฺวินเอ่ยแทรกขึ้นมาทันควัน

"เอ๊ะ?" ซูฉิงชะงัก

หลินซฺวินมองเธอด้วยสายตาเย็นชา "ระหว่างเราไม่มีเรื่องเข้าใจผิดอะไรทั้งนั้น ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเพราะความสมัครใจของทั้งสองฝ่าย ตอนนี้เราสองคนก็ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว เพราะงั้นเธอไม่ต้องมาอธิบายอะไรหรอก"

ซูฉิงถามขึ้น "แล้วพวกเรายังเป็นเพื่อนกันได้อยู่ไหม?"

หลินซฺวินแค่นหัวเราะ "เธอคิดว่าเป็นไปได้เหรอ?"

ซูฉิงพูดไม่ออกไปในทันที

หลินซฺวินส่ายหน้า "ตอนนี้ฉันมีชีวิตของฉัน ไม่ใช่ตัวฉันคนเดิมเมื่อก่อนอีกแล้ว เธอก็เหมือนกัน ในเมื่อเราอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกันแล้ว ฉันก็ขออวยพรให้เธอมีอนาคตที่สดใส ฉันคงพูดได้แค่นี้ แล้วก็...วันหลัง..."

จู่ๆ เขาก็ชะงักไป

เดิมทีเขาตั้งใจจะบอกว่าวันหลังให้อยู่ห่างๆ จากเขาหน่อย แต่พอคิดดูดีๆ หลายครั้งที่ผ่านมามันเป็นแค่เรื่องบังเอิญที่เดินมาเจอกันนี่หว่า

ช่างเถอะ ไม่อยากพูดแล้ว

ซูฉิงกำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง ทว่ามีคนไม่ปล่อยให้โอกาสนั้นตกเป็นของเธอ

"เจอคนบ้านเดียวกันเหรอ?"

เสียงของรุ่นพี่ดังมาจากด้านหลัง

สำหรับหลินซฺวินแล้ว นี่ไม่ต่างอะไรกับเสียงสวรรค์ที่ลงมาช่วยชีวิตชัดๆ!

"รุ่นพี่ครับ"

ซูชิงซือเดินมายืนเคียงข้างเขา แล้วมองไปยังซูฉิง "ฉันจำเธอได้ เธอเป็นเพื่อนสมัยมัธยมปลายของหลินซฺวิน"

ซูฉิงมองอีกฝ่าย ตอนที่เธอมาถึงหนานต้าก็ได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับซูชิงซือมาบ้างแล้ว ตอนนั้นเธอรู้สึกประหลาดใจไม่น้อย คิดไม่ถึงเลยว่าผู้หญิงที่เคยเจอที่เมืองเหลียงเฉิงในตอนนั้น จะเป็นถึงดาวมหาวิทยาลัยหนานต้า!

เธอรู้สึกสงสัยเหลือเกินว่า ทำไมเทพธิดาน้ำแข็งตามคำร่ำลือ ถึงได้สนิทสนมกับหลินซฺวินขนาดนี้?

หรือว่าจะเป็นเพราะเงินของเขากันแน่?

ถ้าหลินซฺวินรู้ว่าเธอคิดแบบนี้ คงได้ฟาดฝ่ามือใส่หน้าเธอไปฉาดใหญ่แล้ว

รุ่นพี่เป็นคนยังไง? ระดับสายตาจะคับแคบเหมือนเธอหรือไง?

ถ้ารุ่นพี่ชอบเงินของเขาจริง เขาก็ยินดีเปย์ให้ด้วยซ้ำไหมล่ะ?

ไม่อย่างนั้นเขาจะต้องมาระมัดระวังในการแอบชอบขนาดนี้ทำไม?

"รุ่นพี่...ซู สวัสดีค่ะ ฉันชื่อซูฉิง" ซูฉิงพยักหน้าพลางเอ่ยทักทาย

ซูชิงซือเอ่ยเสียงเรียบ "ครั้งก่อนเธอบอกไปแล้ว"

เธอจำได้

สำหรับผู้หญิงที่อยู่ข้างกายหลินซฺวินมาตลอดหลายปีในช่วงมัธยมปลายคนนี้ เธอจำชื่อของอีกฝ่ายได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันแล้ว

"รุ่นพี่ซูคะ คุณกับหลินซฺวินเป็นอะไรกันเหรอคะ?" ซูฉิงอดถามไม่ได้

ซูชิงซือเลิกคิ้วขึ้น

หลินซฺวินขมวดคิ้ว "ซูฉิง พวกเราจะเป็นอะไรกัน มันไม่เกี่ยวกับเธอ"

ซูฉิงเหลือบมองเขา "ฉันแค่อยากรู้ว่า ผู้หญิงที่แย่งคนที่ฉันชอบไป เป็นคนแบบไหนกันแน่"

หลินซฺวินพูดไม่ออกเลยทีเดียว พี่สาว เล่นตลกอะไรอยู่เนี่ย? เธอแค่ชอบเงินต่างหาก!

"แย่งไปงั้นเหรอ?" มุมปากของซูชิงซือยกยิ้มเยาะ "รุ่นน้อง คำนี้ที่เธอใช้เนี่ย ฉันคงต้องพูดตรงๆ เลยนะว่า เธอหน้าหนาจริงๆ"

ซูฉิงไร้ความรู้สึกบนใบหน้า "รุ่นพี่ซูหมายความว่ายังไงคะ?"

"เรื่องระหว่างเธอกับหลินซฺวิน ฉันเองก็ได้ยินมาบ้าง ผู้ชายที่ดีขนาดนี้ เธอกลับไม่รู้จักรักษาไว้ เธอคิดอะไรของเธออยู่?" ซูชิงซือก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ออร่าความเย็นชาพลันแผ่กระจายออกมาทันที

วินาทีนี้ ดาวมหาวิทยาลัยซูผู้ทรงอำนาจเปิดโหมดทำงานแล้ว!

ใบหน้าของซูฉิงซีดเผือดลงทันตา "ฉัน..."

เธอเสียใจจริงๆ นั่นแหละ หลังจากเลิกกับฉินฮ่าว เธอก็เหมือนตาสว่างขึ้นมา พอนึกย้อนไปถึงเรื่องราวต่างๆ ในอดีต ถึงได้รู้ว่าความชอบที่หลินซฺวินมีต่อเธอนั้นบริสุทธิ์ใจแค่ไหน!

น่าเสียดายที่เธอกลับทำร้ายจิตใจของเด็กหนุ่มคนนั้นอย่างเลือดเย็น!

หลินซฺวินในตอนนี้ สายตาที่เขามองเธอมันช่างแปลกหน้าและเย็นชาเหลือเกิน

หัวใจของเธอเจ็บแปลบขึ้นมาครู่หนึ่งราวกับโดนเข็มทิ่มแทง

"ฉันควรต้องขอบใจเธอนะ"

จู่ๆ ซูชิงซือก็หัวเราะเบาๆ

"ขอบใจเรื่องอะไรคะ?" ซูฉิงยังตามไม่ทัน

ซูชิงซือปรายตามองเธออย่างเฉยชาโดยไม่มีกะจิตกะใจจะเอ่ยปากพูดต่อ หมุนตัวแล้วจับมือหลินซฺวินเดินออกจากโรงอาหารไปตามสัญชาตญาณ

ซูฉิง: ...

เธอยืนอึ้งมองมือที่จับกันไว้ของทั้งสองคน จนลืมคำพูดไปชั่วขณะ

และภาพฉากนี้ก็ตกอยู่ในสายตาของบรรดาไทยมุงทั้งหลายเช่นกัน

ทุกคนต่างพากันอุทานด้วยความทึ่ง ออร่าของดาวมหาวิทยาลัยช่างทรงพลังเกินไปแล้ว!

ผู้หญิงคนนั้นกล้าดียังไงกัน? ถึงกล้ามาประจันหน้ากับดาวมหาวิทยาลัยแบบนี้?

หน้าตาก็สวยอยู่หรอก แต่ถ้าเทียบกับดาวมหาวิทยาลัยแล้ว ยังห่างชั้นอยู่มาก

ในชั่วพริบตา สายตาจำนวนมากที่มองมาราวกับมองตัวตลกก็ตกไปอยู่ที่ร่างของซูฉิง

สีหน้าของเธอพลันซีดเผือดยิ่งกว่าเดิม รีบร้อนวิ่งหนีไปอย่างไม่เป็นกระบวนท่า แม้แต่มื้อเย็นก็ไม่สนใจจะกินแล้ว

ด้านนอกโรงอาหาร หลินซฺวินมองมือของตัวเองที่ถูกรุ่นพี่กุมเอาไว้ ในใจพลันอ่อนยวบลงเป็นแถบ

รุ่นพี่...กำลังออกหน้าแทนผมเหรอเนี่ย?

เท่เกินไปแล้ว!

รังสีความเผด็จการแผ่กระจายรอบทิศทางเลย!

แถมยัง...

มือของรุ่นพี่ทั้งเล็ก ทั้งนุ่มนิ่มมาก...

พอทั้งสองคนเดินมาถึงใต้ต้นไม้ใหญ่ ซูชิงซือถึงได้ยอมปล่อยมือของหลินซฺวิน

สีหน้าของเธอดูกระอักกระอ่วนเล็กน้อย เมื่อกี้เธอไม่ทันสังเกตเลยด้วยซ้ำว่าตัวเองจับมือหลินซฺวินเอาไว้

ความจริงเธอแค่ทำไปตามสัญชาตญาณเท่านั้น ตอนนี้ถึงเพิ่งรู้สึกถึงความแปลกประหลาด

"ฮิๆ รุ่นพี่ครับ เมื่อกี้พี่โคตรเท่เลย!" หลินซฺวินพูดพลางปรี่เข้าไปประจบเอาใจ

ซูชิงซือมองเขาด้วยสายตาเรียบนิ่ง "ไม่เบานี่ เธอตามมาถึงหนานต้าเพื่อเธอจริงๆ เหรอ?"

หลินซฺวินรีบทำสีหน้าจริงจังทันที "เรื่องนี้ผมไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่นิดเดียวนะครับรุ่นพี่ ฟังผมอธิบายก่อนสิ"

"ในใจผมมีแค่รุ่นพี่คนเดียวเท่านั้นแหละ"

ซูชิงซือชะงักไป จากนั้นริ้วรอยแดงระเรื่อก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าอันงดงามไร้ที่ติ

หลินซฺวินมองจนตาค้างไปในพริบตา

"สวยจัง..."

ซูชิงซือถลึงตาใส่เขา เอ่ยเสียงเย็น "ช่วงนี้นายชักจะใจกล้าขึ้นทุกวันแล้วนะ"

ความรุกหนักขึ้นมากะทันหันของหลินซฺวินที่ต่างไปจากเดิม ทำให้เธอตั้งรับแทบไม่ทัน

รุ่นน้องตัวน้อยคิดจะแปลงร่างเป็นผู้ชายเต็มตัวแล้วงั้นเหรอ?

หลินซฺวินหัวเราะแหะๆ จากนั้นสายตาก็ชะงักไป จู่ๆ ก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าของซูชิงซือ "รุ่นพี่ อย่าขยับนะ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ดึงดูด แฝงไปด้วยความเย้ายวนใจเล็กๆ อย่างน่าประหลาด

เมื่อได้ยินคำนี้ ซูชิงซือก็ไม่ขยับตัวไปตามสัญชาตญาณ มัวแต่มองหลินซฺวินที่ขยับเข้ามาใกล้ตาค้าง

สายลมอ่อนพัดผ่านมาราวกับจงใจ พัดพาเข้าไปสู่ผิวน้ำที่นิ่งสงบในหัวใจของเธอจนเกิดเป็นระลอกคลื่นกระเพื่อมไหว

ใบหน้าของทั้งสองคนใกล้กันเข้าไปทุกที...