ตอนที่ 59 กินเกี๊ยวน้ำจนกลายเป็นประเด็นร้อน

คำพูดกะทันหันของซูชิงซือทำให้หลินซฺวินถึงกับเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูกทันที

ชิบหายแล้ว ตอนที่เขาพูดเมื่อกี้ รุ่นพี่ได้ยินเข้าแล้วเหรอเนี่ย?

นัยน์ตาเรียบนิ่งคู่นั้นของซูชิงซือจับจ้องมาที่เขา จนยากที่จะมองออกว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

หลินซฺวินเกาหัวแกรก ๆ "รุ่นพี่ ได้ยินหมดแล้วเหรอครับ?"

ซูชิงซือถามเสียงเรียบ "ได้ยินอะไรล่ะ?"

ได้ยินที่ผมยอมรับว่าชอบพี่ไง

ขณะที่หลินซฺวินกำลังจะอ้าปากตอบ เสียงร้อนรนของหลิวกังก็ดังลอยมาพอดี "พี่หลิน! เร็วเข้า ๆ ๆ! มีสถานการณ์โว้ย!"

หลินซฺวินสะดุ้ง ตกใจรีบหันขวับไปมอง

หลิวกังชี้ไปยังชายหญิงคู่หนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกล พร้อมสีหน้าอยากรู้อยากเห็นขั้นสุด

"โก่วเซิ่งลี่เหรอ?"

หลินซฺวินอุทานด้วยความประหลาดใจ เขาไม่คิดเลยว่าจะบังเอิญมาเจอหมอนี่เข้า

"หมอนั่นเดินไปทางโรงอาหารแล้ว! ไป ๆ ๆ พวกเราตามไปดูกัน" ใบหน้าของหลิวกังผุดรอยยิ้มทะเล้นปนเจ้าเล่ห์ จากนั้นก็ไม่รอให้หลินซฺวินตอบตกลง เขารีบวิ่งตามไปทันที

หลินซฺวินเพิ่งจะอ้าปากรับคำ แขนของเขาก็ถูกรุ่นพี่ดึงเอาไว้เสียก่อน

"รุ่นพี่?"

หลินซฺวินยืนอึ้ง

ซูชิงซือมองเขาด้วยสีหน้าอมยิ้มกึ่งล้อเลียน "คิดจะเปลี่ยนเรื่องเหรอ?"

หลินซฺวิน: ...

ซูชิงซือเอียงคอน้อย ๆ "หืม?"

ต้องยอมรับเลยว่า รุ่นพี่ในตอนนี้มีมุมน่ารักซุกซนแบบที่หาดูได้ยาก หัวใจของหลินซฺวินพลันเต้นระรัวขึ้นมาอีกครั้งในเสี้ยววินาที

สีหน้าของเขากลับมาสงบลง ก่อนจะค่อย ๆ ผุดรอยยิ้มบางเบาขึ้น "รุ่นพี่ ในเมื่อพี่ได้ยินแล้ว ยังต้องให้ผมยืนยันอีกรอบเหรอครับ? ที่ผมพูดไปน่ะ เรื่องจริงนะ"

ซูชิงซือชะงักไป

เห็นได้ชัดว่าคำตอบของหลินซฺวินทำเอาเธอประหลาดใจอยู่ไม่น้อย

เมื่อครู่เธอได้ยินบทสนทนาระหว่างหลินซฺวินกับจ้าวเจี๋ย จังหวะที่จ้าวเจี๋ยเอ่ยถามขึ้นมาว่า "นายชอบดาวมหาวิทยาลัยจริง ๆ ใช่ไหม" ฝีเท้าของซูชิงซือก็หยุดชะงักลง เธอเฝ้ามองหลินซฺวินด้วยความอยากรู้ อยากรู้เหลือเกินว่าเขาจะตอบกลับไปว่าอย่างไร ขณะเดียวกันลึก ๆ ในใจก็ก่อเกิดอารมณ์ความรู้สึกที่เรียกว่าความประหม่าขึ้นมาจาง ๆ

เธอทั้งขำทั้งทำตัวไม่ถูก ไม่นึกเลยว่าตัวเองจะรู้สึกตื่นเต้นเพราะประโยคเพียงประโยคเดียว

ทว่าพอยินคำตอบคำว่า "ใช่" จากปากของหลินซฺวิน ความประหม่าที่เคยมีของซูชิงซือกลับอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย ดวงใจสงบนิ่งลงได้ในพริบตา

แม้ว่าเธอจะสังเกตเห็นความแอบรักและความชอบสารพัดที่หลินซฺวินมีต่อเธอมาตั้งนานแล้ว แต่การที่เขาเอ่ยปากยอมรับออกมาตรง ๆ นั้น มันคนละเรื่องกันเลย

หมอนี่ ชอบเธอจริง ๆ สินะ

พอดึงสติตัวเองกลับมาได้ หลินซฺวินก็เดินทิ้งห่างไปเจ็ดแปดเมตรแล้ว แถมยังหันหน้ากลับมามองเธอ "รุ่นพี่ ไปกินข้าวด้วยกันไหมครับ?"

มุมปากของซูชิงซือยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเอ่ยว่า "อืม ไปสิ"

โก่วเซิ่งลี่กำลังเดินเคียงข้างไปกับรุ่นพี่ปีสี่คนนั้น เมื่อเทียบกับช่วงเช้าแล้ว อืม...ดูเหมือนระยะห่างระหว่างทั้งสองคนจะหดสั้นลงไปเยอะมาก แทบจะเดินเบียดไหล่ชนไหล่อยู่รอมร่อ

หลินซฺวินคาดเดาว่า พวกเขาน่าจะแค่เดินผ่านสนามประลองกำลังเพื่อมุ่งหน้าไปหาข้าวกิน

พอเข้ามาในโรงอาหาร หลิวกังก็รีบแจ้นไปต่อแถวตักข้าวอย่างกระตือรือร้น

หลินซฺวินหันไปถามซูชิงซือ "รุ่นพี่ อยากกินอะไรครับ?"

ซูชิงซือกวาดสายตามองรอบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเรียบ ๆ "เกี๊ยวน้ำแล้วกัน"

หลินซฺวินตาเป็นประกายทันที "งั้นพี่ไปหาที่นั่งรอนะครับ เดี๋ยวผมไปซื้อมาให้"

พูดจบเขาก็ใส่เกียร์หมาวิ่งฉิวออกไปอย่างไว

ซูชิงซือไม่ได้ปฏิเสธ เธอเหลือบมองไปยังทิศทางที่พวกโก่วเซิ่งลี่นั่งอยู่ พลางครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเลือกโต๊ะว่างที่อยู่ใกล้ ๆ แถวนั้น

ต่อให้ซูชิงซือจะสวมเพียงชุดกีฬาธรรมดา ๆ และมัดผมหางม้าอย่างเรียบง่าย ทว่าความงดงามของเธอก็ยังเปล่งประกายเจิดจ้าเสียจนดึงดูดสายตาคนแทบทั้งโรงอาหารได้อย่างรวดเร็ว

ดาวมหาวิทยาลัยโผล่มาที่โรงอาหารงั้นเหรอ? เชี่ยเอ๊ย นึกว่าชาตินี้จะไม่ได้เห็นซะแล้ว!

บรรดาหนุ่ม ๆ มากมายต่างพากันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดถ่ายรูปกันยกใหญ่

ถึงแม้จะไม่กล้าเดินเข้าไปขอวีแชต แต่ก็ต้องตามเก็บภาพชีวิตประจำวันของเทพธิดาให้ครบทุกคอลเลกชัน!

ยังมีคนถ่ายรูปลงเว็บบอร์ดเถี่ยปาทันที ส่งผลให้ชาวเน็ตสายเผือกฮือฮาแห่กันเข้ามาดูเป็นขบวน

"เทพธิดาเสด็จมาเยือนโรงอาหารหนึ่งเหรอวะ? เชี่ย! กำลังซิ่งไปเดี๋ยวนี้แหละ!"

"สวยชิบหาย! เทพธิดาก็คือเทพธิดาวันยันค่ำ ขนาดใส่แค่ชุดวอร์มยังสวยหยาดเยิ้มขนาดนี้เลย หุ่นนั่นมันอะไรกัน..."

"เพื่อไอ้ลูกชายทั้งหลายในห้องพัก ในฐานะคนเป็นพ่อ ฉันจะยอมลำบากออกไปซื้อข้าวให้พวกแกเองแล้วกัน"

"ได้ยินมาว่าอาหารที่โรงอาหารหนึ่งรสชาติดีไม่เบา มีใครสนใจจะให้เกียรติร่วมโต๊ะมื้อเย็นกับข้าพเจ้าบ้างไหม?"

"หากท่านไม่รังเกียจ ข้าผู้นี้ขอติดตามไปด้วย!"

"ข้าพระองค์ขอสนับสนุน!"

"เพื่อนผมฝากมาถาม..."

ยังดีที่ตอนนี้โรงอาหารยังไม่ถึงช่วงเวลาคนแน่นขนัด ไม่เช่นนั้นซูชิงซือคงนั่งกินข้าวไม่ลงเป็นแน่

โดนสายตานับร้อยคู่จ้องเขม็งขนาดนั้น เป็นใครก็คงกลืนข้าวไม่ลงทั้งนั้นแหละจริงไหม?

แม้เธอจะไม่ค่อยใส่ใจสายตาใคร แต่ระดับความหน้าหนาของเธอก็ยังไปไม่ถึงขั้นพวกเข้าสังคมเก่งระดับเทพหรอกนะ

ไม่นาน หลินซฺวินก็ยกเกี๊ยวน้ำร้อนๆ ชามหนึ่งมาวางลงตรงหน้าซูชิงซือ "รุ่นพี่กินต้นหอมหรือผักชีไหมครับ?"

เพราะไม่รู้ว่าซูชิงซือชอบรสชาติแบบไหน เขาเลยไม่กล้าปรุงอะไรใส่ลงไปก่อน

ซูชิงซือตอบ "ต้นหอมค่ะ"

"ได้เลยครับ! รอเดี๋ยวนะครับ"

หลินซฺวินหมุนตัวเดินกลับไป ไม่นานเขาก็กลับมาพร้อมเกี๊ยวน้ำชามที่สอง ในชามโรยต้นหอมมาเยอะมาก

อย่างน้อยก็สามสี่ช้อนโตๆ!

ในหัวของหลินซฺวินยังคงแวบภาพสายตาของป้าคนขายที่มองเขม็งมาราวกับเสือจ้องเหยื่อ

"รุ่นพี่ครับ ชามนี้ของพี่"

เขาเลื่อนชามเกี๊ยวน้ำที่มีต้นหอมไปตรงหน้ารุ่นพี่ พร้อมกับแกะซองตะเกียบแบบใช้แล้วทิ้งให้เสร็จสรรพ อ้อ แล้วก็ช้อนด้วย

"ขอบคุณค่ะ"

ซูชิงซือรับไป ก่อนจะเหลือบมองในชามของหลินซฺวิน "เธอไม่ชอบต้นหอมกับผักชีเหรอ?"

หลินซฺวินยิ้มตอบ "ชอบทั้งสองอย่างเลยครับ ตอนเด็กๆ ที่บ้านปลูกไว้เยอะ แถมรสมือแม่ผมก็ดีมากด้วย ก็เลยกินได้หมดเลย"

ซูชิงซือพยักหน้า ชอบก็ดีแล้ว

ปกติเวลาเธอกินเส้นจะชอบใส่ต้นหอม แต่ไม่ค่อยชอบผักชีเท่าไร เพราะกลิ่นของมันค่อนข้างฉุนเตะจมูก

"ใส่มาเยอะไป"

ซูชิงซือใช้ช้อนตักต้นหอมจากในชามของตัวเองหนึ่งช้อนใหญ่ แล้วหยอดใส่ลงไปในชามของหลินซฺวิน

หลินซฺวินมองการกระทำของเธอตาค้าง สมองหยุดประมวลผลไปชั่วขณะ!

"แกร๊ง!" "พลั่ก!"

พอดีมีนักศึกษาชายคนหนึ่งเดินผ่านแถวนั้น พอเห็นภาพตรงหน้าเข้าก็มัวแต่มองจนเดินชนเสาข้างๆ เข้าอย่างจัง

บรรดาไทยมุงที่แอบมองเหตุการณ์อยู่รอบๆ ต่างสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง

ยังดีที่มีคนแอบถ่ายภาพช็อตเด็ดนี้ไว้ได้ทัน เป็นหลักฐานยืนยันคาตา

ชั่วพริบตาเดียว บอร์ดเถี่ยปาก็ราวกับมีระเบิดตกลงไปกลางหลุม ปะทุเดือดขึ้นมาอีกระลอก

"เชี่... เชี่ยเอ๊ย?"

"นี่ดาวมหาวิทยาลัยจริงดิ? พวกมึงแน่ใจนะ?"

"ดาวมหาวิทยาลัยตัวจริงเสียงจริงเลย สองปีมานี้กูเซฟรูปเธอไว้ตั้งหลายร้อยใบ ต่อให้กลายเป็นเถ้าถ่านกูก็จำได้!"

"ใช่เลย กูศึกษายันระดับเซลล์ของเธอแล้ว! สบตาปุ๊บก็รู้ปั๊บ ดาวมหาวิทยาลัยตัวจริงแน่นอน!"

"แล้วไอ้หนุ่มที่นั่งตรงข้ามดาวมหา'ลัยนั่นมันใครวะ? ทำไมถึงได้อภิสิทธิ์ขนาดนี้? กูไม่ยอมโว้ย!"

"นั่นคนดังเลยนะเว้ย! ช่วงก่อนเพิ่งมีข่าวซุบซิบกับดาวมหา'ลัยอย่างดุเดือด คลุมเครือกุ๊กกิ๊กกันสุดๆ น่าสงสัยมากว่าเป็นแฟนกัน"

"แต่ทำไมกูรู้สึกว่าน้องผู้ชายคนนั้นเป็นแค่น้องชายหรือญาติของดาวมหา'ลัยกันล่ะ? พวกมึงคิดดูสิ ก่อนหน้านี้เทพธิดาไม่เคยมีข่าวฉาวเรื่องผู้ชายเลยนะ! แถมไอ้หมอนี่ยังเป็นแค่เด็กปีหนึ่ง เทพธิดาจะไปชอบเด็กปีหนึ่งได้ยังไงกัน?"

"+1 เมนต์บนวิเคราะห์ได้ดีมาก กูว่าดูเหมือนพี่น้องกันมากกว่า..."

"สืบ! ส่งหน่วยซีฉั่งออกไปสืบซิ! ถ้าไม่ไหวก็ให้ตงฉั่งขึ้นแทน!"

"..."

บรรยากาศบนเถี่ยปาเปลี่ยนทิศทางกะทันหัน เหล่าชาวเผือกแบ่งออกเป็นสามฝ่าย ฝ่ายหนึ่งยังคงปักใจเชื่ออย่างเหนียวแน่นว่าทั้งสองคนมีความสัมพันธ์กุ๊กกิ๊กกัน อีกฝ่ายคิดว่าเป็นพี่น้องลูกพี่ลูกน้องกัน และอีกฝ่ายเป็นพวกสายปล่อยวาง...

ทว่าหนุ่มสาวที่กำลังนั่งกินข้าวกันอยู่กลับไม่รู้เลยสักนิดว่า มีชาวเผือกกลุ่มใหญ่กำลังเผาผลาญเซลล์สมองไปอย่างบ้าคลั่งเพราะพวกเขา

เวลานี้หลินซฺวินกินเกี๊ยวน้ำไปก็แทบจะหุบยิ้มไว้ไม่อยู่ เมื่อครู่รุ่นพี่ถึงกับใช้ช้อนของเธอตักต้นหอมให้เขา แม้ว่าเธอจะยังไม่ได้เอาเข้าปาก แต่เขาก็ดีใจจนเนื้อเต้นอยู่ดี

ยิ่งไปกว่านั้น การได้นั่งอยู่ตรงข้ามรุ่นพี่ ได้มองดูเธอกินข้าวในระยะใกล้ขนาดนี้ ก็ยิ่งทำให้เขาเจริญอาหารเป็นพิเศษ

ขนาดรุ่นพี่ตักเกี๊ยวกินยังดูสง่างามขนาดนี้เลย

ตัดภาพไปที่หลิวกังซึ่งนั่งห่างออกไปไม่กี่ที่นั่ง กลับไม่มีความสำรวมภาพลักษณ์ใดๆ ทั้งสิ้น กำลังซดก๋วยเตี๋ยวหลัวซือเฝิ่นแห่งเมืองหลิ่วโจวเสียงดังซวบซาบ