ตอนที่ 58 รอดูได้เลย

หลินซฺวินถูกเรียกชื่อ จึงประหลาดใจเล็กน้อย

แต่เขาไม่ได้ตื่นตระหนก ตอบกลับไปอย่างสงบนิ่งว่า "ผมเป็นเพื่อนของรุ่นพี่ครับ"

เพื่อนของรุ่นพี่เนี่ยนะ!

เด็กหนุ่มคนนั้นชะงักไป ก่อนจะโพล่งออกมาอย่างประหลาดใจ "นายก็ชอบดาวมหา'ลัยเหมือนกันเหรอ?"

ตรงไปตรงมาเกินไปแล้ว!

หลินซฺวินเริ่มเข้าใจนิสัยของพ่อหนุ่มคนนี้ขึ้นมาคร่าว ๆ แล้ว

นี่มันไอ้หนุ่มเลือดร้อนซื่อบื้อชัด ๆ!

และในตอนนั้นเอง ซูชิงซือก็หันมามองหลินซฺวินพอดี

สีหน้าของหลินซฺวินพลันกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที

จะให้ยอมรับต่อหน้ารุ่นพี่ว่าชอบเธอเนี่ยนะ?

เธอจะคิดว่าเขาเป็นพวกเจ้าเล่ห์หรือเปล่า?

ขณะที่หลินซฺวินเตรียมจะยอมเสี่ยงเปิดอกพูดตรง ๆ เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา

"มีเรื่องอะไรกันวะ ขอดูหน่อยซิ?"

"พี่หลิน มีใครรังแกนายเหรอ?"

เห็นหลิวกังเดินเข้ามาแล้ว เขามองเด็กหนุ่มตรงหน้าพลางเลิกคิ้ว "เฮ้ยพวก นายคิดจะทำอะไร?"

เมื่อเห็นรูปร่างสูงใหญ่กำยำของหลิวกัง เด็กหนุ่มคนนั้นก็เริ่มฝ่อลงทันใด เขารีบอธิบาย "นายอย่าเข้าใจผิดนะ ฉันแค่มาหารุ่นพี่ซู ไม่ได้มารังแกใครสักหน่อย"

ซูชิงซือละสายตากลับไป เบนสายตามองไปอีกทาง ไม่ได้สนใจเรื่องนี้อีกต่อไป

หลินซฺวินส่งสายตาให้หลิวกัง อีกฝ่ายเข้าใจความหมาย หลิวกังจึงก้าวเข้าไปกอดคอเด็กหนุ่มคนนั้น พลางหัวเราะร่า "เอาเรื่องนี่หว่าพวก ฝึกกีฬามาเหรอ?"

เด็กหนุ่มตอบ "ฉันอยู่วิทยาลัยพลศึกษา"

"พอดีเลย ฉันเพิ่งปลดประจำการมา กำลังหาโอกาสประลองกับคนจากวิทยาลัยพลศึกษาอยู่พอดี นายคงไม่ขัดข้องใช่ไหม?"

"นี่... มันจะไม่ดีมั้ง?"

"ทำไม ปอดแหกแล้วเหรอ? แบบนั้นจะไปใช้ได้ยังไงล่ะ นายไม่ได้กำลังตามจีบดาวมหา'ลัยอยู่เรอะ? ก็ต้องแสดงฝีมือให้เต็มที่หน่อยสิวะ!"

"...งั้นนายว่ามา จะแข่งอะไร?"

"อืม... วิ่งร้อยเมตร สองร้อยเมตร ห้าพันเมตร ได้หมด โหนบาร์เดี่ยวหรืออะไรก็ได้ นายเลือกตามสบายเลย"

เด็กหนุ่มมองหลิวกังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปาก "งั้นก็แข่งวิ่งร้อยเมตร"

การวิ่งระยะสั้นคือการวัดแรงระเบิดกล้ามเนื้อ เขาฝึกกีฬามานาน ไม่แน่ว่าจะแพ้พวกทหารหรอก!

หลิวกังหัวเราะร่า "ได้เลย!"

เขากวักมือเรียกหลินซฺวิน "พี่หลิน นายมาเป็นกรรมการให้พวกเราหน่อย"

หลินซฺวินยิ้มบาง ๆ ก่อนกล่าว "ฉันเอาด้วย"

ทั้งหลิวกังและเด็กหนุ่มคนนั้นต่างพากันประหลาดใจ

หลินซฺวินหัวเราะ "ทำไม รังเกียจว่าฉันกากเหรอ?"

หลิวกังส่ายหน้า เขามองหลินซฺวินด้วยสายตาซับซ้อน "แต่ว้า..."

เพื่อนอุตส่าห์ดึงนายออกมา แต่นายดันโดดลงหลุมไปอีกรอบ ถ้าไปขายหน้าต่อหน้าเทพธิดาจะทำยังไงวะ?

หลินซฺวินส่งยิ้มตอบกลับไปเพื่อให้เขาสบายใจ

เขาไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่ยอมรับจุดด้อยของตัวเองไม่ได้

ต่อให้ตัวเองจะไม่เก่งพอจริง ๆ เขาก็ไม่คิดจะด้อยค่าตัวเอง แต่ถ้าแม้แต่ความกล้าที่จะลองท้าทายยังไม่มี นั่นต่างหากถึงจะเรียกว่าขี้ขลาดไร้น้ำยาที่สุด!

ถึงจะแพ้ ก็ต้องแพ้อย่างสง่าผ่าเผย!

"ดี! งั้นก็มาแข่งด้วยกันเลย!" แววตาของเด็กหนุ่มคนนั้นเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น

"ฉันเป็นกรรมการให้พวกเธอเอง" จังหวะนั้น ซูชิงซือพลันเอ่ยปากขึ้นมา

"รุ่นพี่?"

หลินซฺวินหันไปมองเธอด้วยความประหลาดใจ

"มีปัญหาเหรอ?" ซูชิงซือมองเขาด้วยสายตาราบเรียบ

"ไม่มีปัญหาครับ!"

ไม่นาน ทั้งสามคนก็เดินมาถึงจุดปล่อยตัววิ่งร้อยเมตร พร้อมกับวอร์มอัปยืดเส้นยืดสายอยู่สองสามนาที

"พร้อมหรือยัง?" ซูชิงซือเพิ่มระดับเสียงขึ้นเล็กน้อย สีหน้ามีความจริงจังแฝงอยู่อย่างหาได้ยาก

"พร้อมแล้ว!"

สีหน้าของเด็กหนุ่มทั้งสามเต็มไปด้วยความตึงเครียด ตื่นเต้น และกระตือรือร้นอยากประลอง

"เริ่ม!"

ฟึ่บ!

หลิวกังกับเด็กหนุ่มคนนั้นพุ่งตัวออกไปแทบจะพร้อมกัน ส่วนหลินซฺวินออกตัวช้ากว่าครึ่งวินาที

ในช่วงห้าสิบเมตรแรก หลิวกังกับเด็กหนุ่มคนนั้นสูสีคู่คี่กันอย่างยิ่ง ไม่มีใครแซงใครได้ แม้สภาพร่างกายของหลินซฺวินจะยังพอไหว แต่ก็ถูกพวกเขาทิ้งห่างไปสี่ถึงห้าเมตรแล้ว!

ตอนที่พุ่งเข้าเส้นชัยในท้ายที่สุด หลิวกังก็เฉือนเอาชนะเข้าเส้นชัยก่อนไปเพียงครึ่งช่วงตัว!

หลังจากนั้นอีกราวหนึ่งถึงสองวินาที หลินซฺวินก็เข้าเส้นชัยตามมาได้สำเร็จ

ที่เส้นชัยไม่มีใครจับเวลาให้พวกเขา แต่กลับมีคนถ่ายคลิปภาพเหตุการณ์นี้เอาไว้

"สุดยอดเลย! ความเร็วขนาดนี้ อย่างต่ำคงไม่เกินสิบสองวินาทีแน่ ๆ"

"นั่นจ้าวเจี๋ยจากวิทยาลัยพลศึกษานี่ แล้วอีกคน เหมือนจะเป็นหลินซฺวินที่กำลังดังพลุแตกในเถี่ยปาใช่ไหม ส่วนไอ้หนุ่มกล้ามโตคนนั้นไม่รู้จักแฮะ..."

"ซี๊ด! ถึงขนาดมีดาวมหา'ลัยอย่างซูชิงซือมาเป็นกรรมการให้ด้วย โคตรเทพ!"

"ถ่ายคลิปไว้ คืนนี้มีเรื่องให้เผือกแล้ว!"

"ใครหาข้อมูลของไอ้หนุ่มกล้ามโตคนนั้นมาให้ฉันได้ ฉันโอนให้ห้าสิบหยวนทางวีแชตเลย!"

"..."

ตรงเส้นชัยร้อยเมตร หลินซฺวินใช้สองมือยันหน้าขา หอบหายใจแรงฮั่ก ๆ

หลิวกังกับจ้าวเจี๋ยก็หอบเหนื่อยเหมือนกัน แต่ไม่นานพวกเขาก็ปรับลมหายใจได้

หลิวกังหันไปมองจ้าวเจี๋ย "ยอมหรือยัง"

อีกฝ่ายมีสีหน้าเสียดายเล็กน้อย "เฉียดไปนิดเดียว แต่นั่นคงเป็นขีดจำกัดของฉันแล้วล่ะ"

เขายกนิ้วโป้งให้หลิวกัง "แต่นายเจ๋งมาก ไว้คราวหน้าเจอกันใหม่!"

หลิวกังเลิกคิ้ว "ได้สิ!"

พูดจบเขาก็เดินมาตรงหน้าหลินซฺวิน พลางตบไหล่เขา "เป็นไงบ้าง"

หลินซฺวินพยักหน้า "พอไหวอยู่"

"นายเนี่ย ถึงฝีเท้าจะไม่เอาไหน แต่ก็นะ... ฉันยังนับถือนายอยู่ดี" จ้าวเจี๋ยตบไหล่หลินซฺวินเช่นกัน

หลินซฺวินเงยหน้ามองเขาแล้วยิ้มบาง ๆ

"ไอ้น้อง นายชอบดาวมหา'ลัยจริง ๆ ใช่ไหม" จ้าวเจี๋ยยังไม่ยอมแพ้ โพล่งถามออกมา

แม้หลินซฺวินจะเหนื่อยจนไม่อยากพูด แต่เขาก็ยังพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ใช่ครับ!"

หลิวกังเลิกคิ้ว แววตามีรอยยิ้มพาดผ่าน

จ้าวเจี๋ยทำสีหน้าประมาณว่าว่าแล้วเชียว ทว่าเขากลับพูดด้วยความจริงจัง "ถึงนายจะดูสนิทสนมกับนางฟ้าของฉันมากกว่าคนอื่น แต่เธอก็ไม่ได้หมายความว่าจะชอบนาย เรายังคงเป็นคู่แข่งกันอยู่ ฉันไม่ยอมแพ้หรอกนะ!"

หลินซฺวินเอ่ยเสียงเข้ม "งั้นก็คอยดูกันครับ!"

ทั้งสองสบตากัน ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

"แอดวีแชตหน่อยไหม"

"ได้สิครับ!"

"เล่นบาสเป็นหรือเปล่า"

"พอเป็นนิดหน่อยครับ!"

"งั้นคราวหน้านัดกัน!"

"ได้ครับ"

ทั้งสามคนแลกคอนแทกต์กันแบบนั้นเอง

จังหวะนั้นเอง ซูชิงซือก็เดินเข้ามา ในมือของเธอถือขวดน้ำไว้ขวดหนึ่ง

"รุ่นพี่..."

หลินซฺวินเกาหัวแกรก ๆ ก็เมื่อกี้เขาโดนทิ้งห่างขนาดนั้น พอต้องมาอยู่ต่อหน้าคนที่ชอบ จะพูดยังไงก็ยังแอบเขิน ๆ อยู่ดี

ซูชิงซือไม่ได้ว่าอะไร เธอยื่นขวดน้ำให้หลินซฺวิน "ดื่มหน่อยสิ"

หลินซฺวินรับมาแล้วยิ้มกว้าง "ขอบคุณครับรุ่นพี่"

จ้าวเจี๋ยมองภาพตรงหน้านี้ด้วยสายตาอิจฉาตาร้อน

หลิวกังเองก็พูดไม่ออกบอกไม่ถูกเหมือนกัน

เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าพวกเขาสามคนเป็นคนวิ่ง แล้วคนที่วิ่งเร็วที่สุดก็คือพวกเขาสองคน แต่ไหงตอนจบดันรู้สึกว่าหลินซฺวินที่วิ่งรั้งท้ายกลับเป็นผู้ชนะตัวจริงไปได้ล่ะเนี่ย

ตอนนั้นเอง ซูชิงซือก็หยิบทิชชูออกมาแผ่นหนึ่ง แล้วช่วยซับเหงื่อที่ยังคงผุดซึมออกมาบนหน้าผากของหลินซฺวิน

เพล้ง!

เหล่าคนโสดแถวนั้นหัวใจแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ!

หลิวกังกับจ้าวเจี๋ย "..."

บ้าเอ๊ย! ไอ้บรรยากาศฟองสบู่สีชมพูที่จู่ ๆ ก็โผล่มานี่มันอะไรกันวะเนี่ย

จ้าวเจี๋ยรู้สึกจุกอกไปหมด เขารู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองไม่ได้มั่นใจขนาดนั้นแล้ว

ตัวเขาจะจีบดาวมหา'ลัยติดจริง ๆ เหรอเนี่ย

"ฉันมีธุระ ขอตัวก่อนนะ"

ที่นี่ไม่เหมาะจะอยู่นานเสียแล้ว!

จ้าวเจี๋ยเดินคอตกถอยฉากออกไปเหมือนมะเขือยาวโดนน้ำค้างแข็ง

หลิวกังมองตามแผ่นหลังของเขาด้วยความเห็นใจ

ยังดีที่เขามีแฟนแล้ว! เลยไม่ได้รู้สึกอิจฉาตาร้อนอะไรขนาดนั้น

หลินซฺวินดื่มน้ำไปพลาง ยิ้มแหะ ๆ ให้ซูชิงซือไปพลาง

"ยิ้มอะไร"

หลินซฺวินยิ้มตาหยี "รุ่นพี่ครับ ผมแพ้แล้ว พี่คงไม่คิดว่าผมไม่ได้เรื่องหรอกนะ"

ซูชิงซือเอ่ยเสียงเรียบ "ไม่ใช่เรื่องที่เธอถนัดนี่ ทุกคนมีจุดอ่อนกันทั้งนั้น ไม่ต้องเก็บมาคิดมากหรอก"

หลินซฺวินรีบพยักหน้ารับทันที "จริงด้วยครับ!"

เขาวิ่งสู้จ้าวเจี๋ยไม่ได้ แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้รวยเท่าเขานี่นา!

ต่างคนต่างมีดีคนละอย่าง!

อื้ม! ถูกต้องที่สุด!

"เมื่อกี้เธอพูดว่าคอยดูอะไรกันนะ"

"หา?"