ตอนที่ 57 เสน่ห์ของรุ่นพี่

ซูชิงซือสวมชุดออกกำลังกายแขนยาว ใส่หูฟัง และมัดผมหางม้า รูปร่างอันน่าทึ่งของเธอต่อให้ไม่มีใครจำได้ว่าเธอเป็นใคร ก็ยังดึงดูดสายตาผู้คนได้อย่างล้นหลามอยู่ดี

ทว่าบางคนเห็นภาพนี้แล้วกลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรมากนัก เพราะพวกเขาชินชากันหมดแล้ว

ดาวมหาวิทยาลัยมักจะมาวิ่งที่สนามบ่อย ๆ ช่วงแรกยังมีพวกตามจีบแห่กันมาเพราะชื่อเสียงของเธอไม่น้อย แต่ก็ล้วนโดนท่าทีเย็นชาปฏิเสธกลับไปหมด พอเจอบ่อยเข้า ทุกคนก็เริ่มเคยชิน

ดาวมหาวิทยาลัยสูงส่งจนเอื้อมไม่ถึง และดาวมหาวิทยาลัยผู้เย็นชาก็ยิ่งเข้าถึงยาก คนแปลกหน้าอย่าได้คิดเข้าใกล้

จังหวะก้าวของเธอไม่เร็วนัก ลมหายใจสม่ำเสมอเป็นอย่างยิ่ง หลินซฺวินจึงวิ่งตามเธอทันในเวลาอันรวดเร็ว

"รุ่นพี่ มาวิ่งเหมือนกันเหรอครับ"

ซูชิงซือปรายตามองเขาเรียบ ๆ ราวกับจะบอกว่านี่เธอไม่ได้กำลังถามเรื่องที่รู้อยู่แล้วหรือไง

เวลาวิ่งซูชิงซือจะให้ความสำคัญกับการควบคุมลมหายใจ จึงไม่ได้เอ่ยปากคุยกับหลินซฺวิน หลินซฺวินเองก็รู้จุดนี้ จึงวิ่งเคียงข้างซูชิงซือไปเงียบ ๆ

หลังจากวิ่งไปได้สองรอบ หลายคนก็สังเกตเห็นภาพนี้เข้า ต่างพากันส่งสายตาประหลาดใจมองมา

"นั่นไม่ใช่ดาวมหาวิทยาลัยซูชิงซือเหรอ ผู้ชายข้าง ๆ เธอนั่นใครน่ะ ถึงได้ไปวิ่งข้างดาวมหาวิทยาลัยได้เนี่ย"

"นายนี่ยังไม่รู้จักเขาอีกเหรอ เขาชื่อหลินซฺวิน เป็นเด็กปีหนึ่ง ช่วงนี้มีข่าวลือกับดาวมหาวิทยาลัยเพียบเลยนะ"

"หา? เพิ่งอยู่ปีหนึ่งเองเนี่ยนะ? ใจกล้าเกินไปแล้วมั้ง เขารู้จักกับซูชิงซือหรือเปล่าเนี่ย"

"ไม่รู้สิ แต่ดาวมหาวิทยาลัยก็ไม่ได้รังเกียจเขา แถมยังไม่ได้ออกมาชี้แจงอะไรในเถี่ยปาด้วย คิดว่าระหว่างสองคนนี้น่าจะมีความสัมพันธ์พิเศษอะไรกันแน่ ๆ"

"อิจฉาโว้ยยย! อยากจะจับคนกวางซีมากินสด ๆ สักคนให้หายแค้นจริง ๆ!"

"..."

หลิวกังเพิ่งจะสปีดแปดร้อยเมตรเสร็จ ตอนนี้กำลังเดินทอดน่องอยู่บนสนาม พอหลินซฺวินวิ่งผ่าน เขาก็ยกนิ้วโป้งให้

นายแน่มากพวก!

ส่วนอีกด้านหนึ่ง ฉู่เวยเวยที่เพิ่งจะสลัดพวกตามตื๊อออกไปได้ ก็สังเกตเห็นหลินซฺวินบนลู่วิ่งเช่นกัน เธอรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

"หลินซฺวินชอบดาวมหาวิทยาลัยเหรอเนี่ย"

"ก็นะ ดาวมหาวิทยาลัยสวยขนาดนั้น เป็นฉันฉันก็หวั่นไหวเหมือนกันแหละ"

"แต่ว่า หึ ๆ นี่คือเหตุผลที่นายปฏิเสธฉันงั้นเหรอ"

"ก็แค่ดาวมหาวิทยาลัยไม่ใช่หรือไง ฉันไม่ได้ด้อยไปกว่าเธอสักหน่อย!"

ฉู่เวยเวยเป็นเด็กสาวที่มีความหยิ่งทะนงในตัวเอง เธอสอบเข้าหนานต้ามาได้ด้วยผลการเรียนอันยอดเยี่ยม ตอนเพิ่งมาถึงหนานต้า เธอก็มีคนตามจีบเป็นพรวนจนได้กลายเป็นดาวคณะอย่างราบรื่น

ทว่าเธอสืบรู้มาว่า ในมหาวิทยาลัยมีผู้หญิงคนหนึ่งที่สวยมากเช่นกัน แถมยังครองตำแหน่งดาวมหาวิทยาลัยหนานต้ามาสองปีแล้ว คะแนนนิยมสูงลิ่ว

ในฐานะผู้หญิงหน้าตาดีคนหนึ่งเหมือนกัน เธอจึงรู้สึกไม่ค่อยยอมรับดาวมหาวิทยาลัยคนนี้เท่าไร และอยากจะเห็นเหลือเกินว่าอีกฝ่ายจะสวยกว่าเธอตรงไหน

ก่อนหน้านี้เธอเคยโชคดีได้เห็นอีกฝ่ายแวบหนึ่ง ใบหน้าที่งดงามไร้ที่ติ ท่วงท่าอันเย็นชา กลิ่นอายสง่างามทรงพลัง ราวกับเทพเซียนที่ไม่แปดเปื้อนกลิ่นอายโลกียะ...

ฉู่เวยเวยยอมจำนนแต่โดยดี...

ผู้หญิงแบบนี้ สมควรแล้วที่ได้เป็นดาวมหาวิทยาลัย!

แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ไม่คิดจะยอมแพ้ เธอมั่นใจว่าตัวเองจะต้องก้าวข้ามดาวมหาวิทยาลัยซูคนนี้ให้ได้แน่!

บนลานวิ่ง หลินซฺวินเริ่มตามจังหวะไม่ค่อยทันแล้ว เพราะก่อนหน้านี้เขาใช้แรงไปเยอะมากจริง ๆ

ซูชิงซือเองก็สังเกตเห็นจุดนี้ เธอค่อย ๆ ชะลอความเร็วจากการวิ่งเป็นเดิน และปรับลมหายใจอย่างรวดเร็ว

"อย่าก้มหน้า หายใจเข้าลึก ๆ อย่าหยุดก้าวเท้า"

น้ำเสียงราบเรียบแฝงความนุ่มนวลไว้จาง ๆ

แม้หลินซฺวินจะทรมานมาก แต่ก็ยังยอมทำตามแต่โดยดี ผ่านไปสิบกว่าวินาที เขาถึงค่อยปรับลมหายใจกลับมาเป็นปกติได้

"รุ่นพี่วิ่งบ่อยเหรอครับ"

หลินซฺวินรู้สึกหดหู่อยู่บ้าง ดูเหมือนความฟิตของรุ่นพี่จะไม่ด้อยไปกว่าเขาเลยสักนิด

ซูชิงซือพยักหน้า "ตั้งแต่ปีหนึ่งจนถึงตอนนี้ ว่างเมื่อไหร่ก็ลงมาวิ่งตลอด"

หลินซฺวินนึกทึ่ง ที่รุ่นพี่หุ่นดีขนาดนี้ก็มีเหตุผลของมันอยู่จริง ๆ

ซูชิงซือกล่าว "วันหลังเธอก็ลงมาบ่อย ๆ ได้นะ ขยับร่างกายให้มากขึ้นหน่อย"

หลินซฺวินตาเป็นประกาย "ผมก็กะว่าจะทำแบบนั้นพอดีเลยครับ"

"เสื้อผ้าของเธอยังอยู่ที่ห้องเช่าฉันนะ"

จู่ ๆ ซูชิงซือก็เอ่ยขึ้นช้า ๆ

"เอ๊ะ?"

"ชุดที่เธอใส่เปียกฝนคราวที่แล้วน่ะ ไม่ได้เอาไปด้วย ฉันซักสะอาดแล้ว"

หลินซฺวินประหลาดใจไม่น้อย เขาหัวเราะร่า "จริงเหรอครับ ขอบคุณรุ่นพี่มากเลยครับ!"

เขายังนึกว่ารุ่นพี่จะโยนทิ้งไปแล้วเสียอีก เพราะนั่นเป็นเสื้อผ้าที่เขาเคยใส่ แถมยังเปียกโชกไปด้วยน้ำฝน

นึกไม่ถึงเลยว่าเธอจะไม่เพียงไม่รังเกียจ แต่ยังลงมือซักเสื้อผ้าให้เขาด้วย

ซาบซึ้งใจจริง ๆ เลยให้ตายสิ!

"เธอหาเวลาว่างมาเอา หรือจะให้ฉันเอาไปส่งให้?" ซูชิงซือทัดปอยผมที่เปียกเหงื่อแนบใบหน้าไว้หลังใบหู

หลินซฺวินรีบพูดทันที "เดี๋ยวผมไปรบกวนที่ห้องเองดีกว่าครับ จะให้รุ่นพี่ลำบากเอามาส่งให้ได้ยังไงกัน"

ซูชิงซือพยักหน้า

พอพูดถึงเรื่องเสื้อผ้า เธอก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงคราวที่แล้ว

คราวก่อนหลังจากหลินซฺวินออกจากห้องเช่าไปได้ไม่นาน พี่ชายของเธอก็มาหา

เธอถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า พี่ชายมาดูงานแถวนี้ เลยแจ้งเธอเป็นพิเศษว่าจะแวะมาเยี่ยม ยังดีที่ตอนนั้นหลินซฺวินกลับไปแล้ว

ไม่อย่างนั้นคงอธิบายกันไม่หวาดไม่ไหวแน่

ด้วยนิสัยแบบพี่ชายเธอ มีหวังซักไซ้จนถึงที่สุดแน่นอน

แถมถึงอย่างนั้น เขาก็ยังอุตส่าห์มองเห็นเสื้อผ้าเปื้อนของหลินซฺวินอยู่ดี ซูชิงซือเลยโดนตามตื๊อถามอยู่นานสองนาน

พี่ชายคนไหนเห็นเสื้อผ้าของผู้ชายโผล่มาในห้องของน้องสาวที่ยังโสด ก็คงอยากรู้ความจริงจนทนไม่ไหวทั้งนั้นแหละมั้ง?

ซูชิงซือไม่ได้พูดความจริง แต่แถเนียนๆ กลบเกลื่อนไป

ทว่าพอนึกถึงสายตาที่พี่ชายมองเธอก่อนจากไป ซูชิงซือก็แทบจะเก็บอาการไม่อยู่

ราวกับว่าภาพลักษณ์ของตัวเองพังทลายลงมาในพริบตา

คิดมาถึงตรงนี้ ซูชิงซือก็มองไปยังหลินซฺวินโดยไม่รู้ตัว เหงื่อของเด็กหนุ่มเปียกชุ่มเสื้อยืดแขนสั้นสีขาวจนแนบติดลำตัว เรือนร่างที่ค่อนข้างกำยำแผ่กลิ่นอายแห่งวัยหนุ่มสาวออกมาจางๆ

ช่วงนี้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขา ดูเหมือนจะยิ่งสนิทสนมกันมากขึ้นทุกที

ทว่า เธอก็ไม่ได้รู้สึกรังเกียจแต่อย่างใด

"รุ่นพี่ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ"

หลินซฺวินเห็นว่ารุ่นพี่กำลังมองตนอยู่ แถมยังดูเหม่อๆ ไป จึงอดถามไม่ได้

ซูชิงซือส่ายหน้าเรียบๆ "ไม่มีอะไร นึกถึงเรื่องบางเรื่องขึ้นมาน่ะ"

หลินซฺวินพยักหน้า

"เอ่อ... พี่คือรุ่นพี่ซูชิงซือหรือเปล่าครับ"

ทันใดนั้น เด็กหนุ่มคนหนึ่งก็วิ่งไล่ตามมาจากด้านหลังของทั้งสอง แล้วก้าวเข้ามาขวางหน้าพวกเขาไว้

หลินซฺวินกวาดสายตามองอีกฝ่ายโดยสัญชาตญาณ หมอนี่ไว้ผมหน้าม้ายาว ใบหน้าค่อนข้างหล่อเหลา สวมเสื้อกล้ามเผยให้เห็นรูปร่างล่ำสัน ส่วนสูงน่าจะราวๆ หนึ่งร้อยเจ็ดสิบแปดเซนติเมตรได้

เทียบกับตัวเองแล้ว อืม เรื่องความหล่อยังสู้เขาไม่ได้ แล้วก็เตี้ยกว่าเขานิดหน่อย แต่หุ่นของอีกฝ่ายดีกว่าเขา กล้ามเนื้อเด่นชัด มองปราดเดียวก็รู้ว่าออกกำลังกายเป็นประจำ

ซูชิงซือโดนขวางทางไว้ คิ้วเรียวขมวดมุ่นเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาสงบนิ่งดังเดิมแล้วเอ่ยเสียงเรียบเฉย "มีธุระอะไรคะ"

แม้เด็กหนุ่มจะดูมาดแมน ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับดาวมหาวิทยาลัยหนานต้าในระยะประชิด กลับรู้สึกเขินอายขึ้นมาจนพูดจาติดๆ ขัดๆ "ผะ...ผมอยู่คณะพละครับ ปีหนึ่ง รุ่นพี่ครับ ผมอยากจีบพี่ มาเป็นแฟนผมได้ไหมครับ"

หลินซฺวิน : ...

เพื่อน นายห้าวเป้งขนาดนี้ พ่อแม่นายรู้ปะเนี่ย

ซูชิงซือปฏิเสธอย่างเย็นชา "ไม่ได้ค่ะ"

พูดจบเธอก็เตรียมจะเดินเลี่ยงไป แต่อีกฝ่ายกลับก้าวมาขวางไว้อีก "รุ่นพี่ครับ ใครๆ ก็บอกว่าพี่ทั้งเก่งทั้งจีบยาก แต่ผมจะไม่ยอมแพ้หรอกนะ ถึงผมจะเป็นเด็กพละ แต่ผลการเรียนผมก็ดีมาก ถึงตอนนี้ผมจะเพิ่งอยู่ปีหนึ่ง แต่ผมเชื่อว่าอีกไม่นาน ผมจะต้องกลายเป็นคนที่ยอดเยี่ยมที่สุดในคณะแน่นอน!"

"ผมจะต้องเป็นคนที่คู่ควรกับพี่ให้ได้ครับ!"

ซูชิงซือเอ่ยเรียบๆ "งั้นก็สู้ๆ นะคะ"

คนหนุ่มสาวมีเป้าหมายและมีไฟในการทำอะไร ย่อมเป็นเรื่องที่ดี

เด็กหนุ่มมีสีหน้ามุ่งมั่น จากนั้นจู่ๆ เขาก็หันไปมองหลินซฺวิน "นาย เป็นอะไรกับรุ่นพี่ซูเหรอ"

หลินซฺวิน : ...