ตอนที่ 56 บังเอิญเจอตอนรุ่นพี่วิ่งออกกำลังกาย

ในที่สุดทั้งสามคนก็ปรึกษากันว่าจะซื้อข้าวกล่องกลับไปกินที่หอพัก

โก่วเซิ่งลี่ไม่กลับมาจริง ๆ ด้วย ไอ้หมอนั่นวิ่งตามความรักของตัวเองไปเรียบร้อยแล้ว

พอกินข้าวเสร็จ เนื่องจากตอนบ่ายไม่มีเรียน หลินซฺวินก็เลยใจป้ำไม่ตั้งนาฬิกาปลุก นอนกลางวันรอบนี้ลากยาวจนมืดฟ้ามัวดิน

"พี่หลิน เลิกนอนได้แล้ว! ไปออกกำลังกายด้วยกันเถอะ!"

หลินซฺวินถูกหลิวกังเขย่าตัวจนตื่น การนอนครั้งนี้เต็มอิ่มมาก พอลืมตาก็กระปรี้กระเปร่าทันที หลินซฺวินหันไปมองหลิวกังที่สวมเสื้อยืดแขนสั้น กางเกงขาสั้น และรองเท้ากีฬาพร้อมสรรพ "กี่โมงแล้วเนี่ย"

"ห้าโมงเย็น รีบลุกเร็วเข้า"

หลินซฺวินยันตัวลุกขึ้นนั่ง พลางเอ่ยถามเรียบ ๆ "ไอ้โก่วเซิ่งลี่มันยังไม่กลับมาอีกเหรอ"

หลิวกังพยักหน้า "เท่าที่ดูตอนนี้ก็ยังนะ"

ทั้งสองคนสบตากันแล้วส่ายหน้าออกมาพร้อมกัน

หลังจากจัดการตัวเองง่าย ๆ เสร็จ หลินซฺวินก็เดินตามหลิวกังไปวิ่ง อู๋ต๋าไม่ได้อยู่ในหอพักตั้งแต่บ่าย ไม่รู้ว่าไปทำอะไร ส่วนโก่วเซิ่งลี่ก็ไปออกเดตกับหญิงในฝัน ป่านนี้ยังไม่มีข่าวคราวส่งมาเลยสักนิด

บรรยากาศที่สนามกีฬายามบ่ายแก่ ๆ คึกคักอย่างยิ่ง ผู้คนมากมายต่างกำลังหลั่งเหงื่ออยู่บนลู่วิ่ง

หลินซฺวินกับหลิวกังวิ่งวอร์มอัปสั้น ๆ สองรอบก่อน ระหว่างนั้นก็คุยเรื่อยเปื่อยกันไปพลาง

"พี่ทหาร แล้วแฟนนายล่ะ ไม่เห็นนายไปหาเธอเลย"

ในความทรงจำของหลินซฺวินเหมือนจะไม่เคยเห็นแฟนของหลิวกังเลย และไม่เคยเห็นเขาติดต่อกับเธอตอนอยู่ในหอพักด้วย

หลิวกังปรับจังหวะลมหายใจ พอได้ยินคำถามก็ตอบว่า "เธอกำลังฝึกงานอยู่น่ะ ปกติไม่ค่อยมีเวลาเท่าไหร่"

ที่แท้แฟนของหลิวกังก็อยู่ปีสามแล้ว เธอเรียนสายอาชีวะ ปีสามจึงเริ่มออกฝึกงาน

ทั้งสองคนถือว่าเป็นความรักทางไกล

ใคร ๆ ก็รู้ว่าความรักทางไกลมักจะประคับประคองได้ยาก

ถ้าคนสองคนไม่ได้อยากอยู่ด้วยกันจากใจจริง ระยะทางจะกลายเป็นตัวการสำคัญที่สร้างความห่างเหินจนถึงขั้นเลิกรา

พอวิ่งถึงรอบที่เจ็ด หลินซฺวินก็จุกเสียดขึ้นมา ร่างกายของเขาสู้หลิวกังที่เคยเป็นทหารไม่ได้อยู่แล้ว จึงทำได้เพียงถอนตัวออกมาก่อน แล้วเดินมาข้างสนามเพื่อยืดเส้นยืดสาย

หลินซฺวินหอบหายใจอย่างหนักพลางยิ้มเจื่อน

ช่วงปิดเทอมหน้าร้อนเขาอุตส่าห์เข้าฟิตเนสจริงจังแท้ ๆ แต่พอเว้นการออกกำลังกายไปพักหนึ่ง ความฟิตก็ตกลงฮวบฮาบขนาดนี้ เห็นทีต่อไปต้องหาเวลามาวิ่งให้บ่อยขึ้นเสียแล้ว

ขณะที่หลินซฺวินกำลังเหม่ออยู่นั้น จู่ ๆ เครื่องดื่มไมตงขวดหนึ่งก็ยื่นมาตรงหน้าเขา

เขาชะงักไป เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย พบเด็กสาวคนหนึ่งยืนอยู่ข้างกาย กำลังส่งยิ้มหวานมาให้เขา

เธอสวมเสื้อกล้ามกับกางเกงขาสั้น เผยให้เห็นเรียวขายาวขาวเนียน ทั้งหน้าตาและรูปร่างจัดว่ายอดเยี่ยม เป็นสาวสวยแท้ ๆ คนหนึ่งเลยทีเดียว

"หลินซฺวิน ดื่มน้ำหน่อยไหม"

หลินซฺวินมีเครื่องหมายคำถามเต็มหน้า "เธอคือ...?"

หญิงสาวหัวเราะคิกคัก "ฉันฉู่เวยเวย จากสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ไง! ที่เคยร้องเพลงคู่กับนายในงานปาร์ตี้ตอนฝึกทหารรอบก่อนน่ะ"

หลินซฺวินนึกออกแล้ว คืนนั้นเขาเคยร้องเพลงคู่กับผู้หญิงคนหนึ่งจริง ๆ แถมยังเป็นฝ่ายนั้นที่เจาะจงเลือกเขาขึ้นไปเองด้วย

แต่เขากลับรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เพราะดูเหมือนว่าตัวเองกับเธอก็ไม่ได้สนิทกันสักหน่อย!

"อ๋อ สวัสดี"

ฉู่เวยเวยหรี่ตายิ้ม "งั้นก็รับน้ำไปสิ ชูจนมือจะชาหมดแล้วเนี่ย"

หลินซฺวินปฏิเสธ "ไม่ต้องหรอก ฉันไม่หิว เธอเก็บไว้ดื่มเองเถอะ"

ฉู่เวยเวยชะงักไปอย่างแปลกใจ เธอค่อนข้างมั่นใจในหน้าตาของตัวเองมาก ไม่อย่างนั้นคนอื่นคงไม่ยกให้เธอเป็นดาวสาขาหรอก ตามที่เธอคิด การที่เธอเป็นฝ่ายเริ่มทักทายผู้ชายก่อน น่าจะเป็นเรื่องง่ายดายมากแท้ ๆ

แต่ผู้ชายตรงหน้านี้กลับปฏิเสธเธอเสียนี่

นี่เป็นครั้งแรกเลยนะ

ทว่า แบบนี้ก็ยิ่งน่าสนใจขึ้นไปอีกไม่ใช่หรือไง

คนอย่างฉู่เวยเวย ชอบอะไรที่ท้าทายอยู่แล้ว!

ฉู่เวยเวยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะวางขวดไมตงในมือลงข้างเท้าของหลินซฺวินแล้วพูดว่า "ของที่ฉันให้ไปแล้ว ปกติไม่มีทางรับคืนหรอกนะ"

จากนั้นเธอก็ยกเรียวขายาวขาวเนียนข้างหนึ่งขึ้นพาดบนบันไดตรงหน้า เดิมทีกางเกงขาสั้นก็ปิดต้นขาเธอไว้แค่สองในสามส่วนอยู่แล้ว พอยกขาขึ้นแบบนี้ เนื้อหนังขาวผ่องที่เปิดโล่งท้าทายสายตาก็ยิ่งดูเย้ายวนใจเป็นพิเศษ

หลินซฺวินไม่คิดว่าเธอจะยกขาขึ้นมากะทันหัน เขาอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะเบือนหน้าหนีทันที

"คิก! นายนี่น่ารักเกินไปแล้วนะ" ฉู่เวยเวยมองเขาด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์

หลินซฺวินพูดไม่ออก เขาน่ารักงั้นเหรอ คำคำนี้มันเข้ากับเขาตรงไหนกัน

และเมื่อฉู่เวยเวยมายืดเส้นยืดสายอยู่ตรงนี้ หลินซฺวินก็พบว่ามีพวกผู้ชายมารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อยๆ ส่วนใหญ่เดินมาคลายกล้ามเนื้อ แต่สายตากลับเหลือบมองมาทางนี้อยู่เนืองๆ

ไม่ต้องถามเลย พุ่งเป้ามาที่ฉู่เวยเวยทั้งนั้น

ในฐานะดาวคณะ แน่นอนว่าต้องมีคนตามจีบเพียบ เมื่อดาวมหา'ลัยไม่ออกโรง ดาวคณะก็คือจุดศูนย์รวมสายตา

เด็กหนุ่มคณะพละบางคนถึงกับจงใจโผล่มาข้างๆ หลินซฺวิน ยิ้มทักทายอย่างเป็นมิตรให้เขา จากนั้นก็เริ่มยืดกล้ามเนื้ออย่างขึงขังจริงจัง อวดมัดกล้ามทั่วร่างออกมาเป็นพิเศษ

หลินซฺวินรู้สึกอึดอัดชอบกล เขาจึงได้แต่ดึงขากลับแล้วหันหลังเดินหนีไป

"เอ๊ะ หลินซฺวิน นายยังไม่ได้เอาน้ำไปเลย!"

ฉู่เวยเวยเห็นแบบนั้นก็รีบกวักมือเรียกเขา

หลินซฺวินยิ่งเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นกว่าเดิม

ฉู่เวยเวยมองภาพนี้ด้วยความขบขัน

"คนส... เพื่อน ฉันคอแห้งนิดหน่อย เขาไม่ดื่มงั้นให้ฉันดื่มได้ไหม?"

ชายหนุ่มข้างกายหลินซฺวินคนนั้นเอ่ยกับเธอด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

ฉู่เวยเวยเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะคลี่ยิ้มหวาน "ได้สิ!"

...

หลินซฺวินฟื้นฟูเรี่ยวแรงกลับมาได้พอสมควร ดังนั้นตอนที่หลิวกังวิ่งผ่าน เขาจึงวิ่งตามไป

สีหน้าของเขาดูแปลกๆ ไปบ้าง

แม่สาวคนนั้นโผล่มาจากไหนกันนะ ทำไมถึงทำท่าทางเหมือนสนิทกับเขานัก

ช่างเถอะๆ คราวหน้าถ้าเจอเธอก็อยู่ให้ห่างๆ ดีกว่า ปีศาจสาวตนนี้ตบะแก่กล้าเกินไป วิชาของเขายังไม่แกร่งพอ

"ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวแล้ว! พี่ทหาร พักหน่อยเถอะครับ!"

หลินซฺวินวิ่งเป็นเพื่อนหลิวกังไปอีกสี่รอบ ในที่สุดก็ทนต่อไม่ไหว เพียงครู่เดียวก็ทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นหญ้า

หลิวกังเองก็หยุดลงเช่นกัน เขาวิ่งไปสิบกว่ารอบแล้ว ตอนนี้แค่หอบเบาๆ แต่เหงื่อไหลออกมาค่อนข้างเยอะ

เขายิ้มพลางมองหลินซฺวิน "สมรรถภาพร่างกายนายจะพูดยังไงดีล่ะ ก็ใช้ได้นะ ดีกว่าเด็กมหาวิทยาลัยตั้งเยอะ"

นี่เป็นความจริง เพราะเด็กมหาวิทยาลัยจำนวนมากต่างจมดิ่งอยู่ในโลกอินเทอร์เน็ตจนถอนตัวไม่ขึ้น ปกติก็ละเลยการออกกำลังกาย นี่ไม่ใช่เรื่องที่ดีเลยจริงๆ

(ตรงนี้นักเขียนขอแนะนำให้ทุกคนออกกำลังกายเยอะๆ นะครับ มีประโยชน์ต่อร่างกายนะ!)

หลินซฺวินเอ่ยอย่างทึ่งๆ "พี่ทหาร ตอนอยู่ในกองทัพฝึกหนักขนาดนี้ตลอดเลยเหรอครับ"

หลิวกังหัวเราะหึๆ "มากกว่านี้อีก ที่วิ่งไปเมื่อกี้ถือว่าแค่ยืดเส้นยืดสายวอร์มอัปเท่านั้นแหละ"

"วอร์ม... วอร์มอัปเนี่ยนะ?" หลินซฺวินเบิกตากว้าง

หลิวกังพยักหน้า "พวกเราต้องแบกอุปกรณ์หนักหลายสิบจินวิ่งไปด้วย เทียบเท่ากับแบกผู้หญิงคนหนึ่งเลยล่ะ"

หลินซฺวินมีสีหน้านับถือเลื่อมใส

เขาทำไม่ไหวแน่ๆ

"นายจะพักต่ออีกหน่อย หรือจะวิ่งกับฉันต่อล่ะ" หลิวกังเหลือบมองสมาร์ตแบนด์แล้วถาม

หลินซฺวินส่ายหัวเป็นกลองป๋องแป๋ง "ตอนนี้วิ่งไม่ไหวแม้แต่นิดเดียวแล้วครับ เหนื่อยเป็นหมาเลย"

"ตอนนี้ผมไม่อยากแม้แต่จะเดินแล้ว ไม่มีแรงจูงใจเหลือสักกะติ๊ด นายวิ่งไปเถอะ"

"เอาเถอะ งั้นนายพักไปก่อน รอฉันวิ่งเสร็จค่อยไปกินข้าวด้วยกัน" หลิวกังพูดจบก็วิ่งเหยาะๆ ออกไป

หลินซฺวินกำลังตั้งใจจะสูดหายใจพักเหนื่อยสักหน่อย ทันใดนั้นก็มีร่างหนึ่งวิ่งผ่านหน้าไป

หลินซฺวินชะงัก นึกว่าตัวเองตาฝาด เขากะพริบตาแล้วมองตามร่างนั้นไป พลันอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ "รุ่นพี่?"

เขาไม่ได้มองผิด รุ่นพี่กำลังวิ่งอยู่จริงๆ!

แทบจะไม่มีความลังเลเลยสักนิด ปฏิกิริยาร่างกายของหลินซฺวินแซงหน้าสมองไปแล้ว เขาพุ่งพรวดไปทางรุ่นพี่ทันที

หลิวกังที่เพิ่งเริ่มวิ่งเหยาะๆ รับรู้ได้เพียงสายลมวูบหนึ่งพัดผ่านด้านข้าง ดวงตาวัวของเขาเบิกกว้างขึ้นมาทันที

"เชี่ย?"

น้องหลิน? นายบอกว่าวิ่งไม่ไหวแล้วไม่ใช่เหรอวะ?