ตอนที่ 55 บทเรียนแรกของการเปิดเทอม

"พวกลูกเอ๋ย พ่อกลับมาแล้ว!"

ตอนที่หลินซฺวินกลับมาถึงหอพักก็ตรงกับเวลาอาหารพอดี

พอส่งเสียงร้องตะโกนไปคำเดียว พวกลูกชายก็พุ่งพรวดเข้ามาทันที

"โฮก! ท่านพ่อบุญธรรม! ฉันคิดถึงแกจะตายอยู่แล้ว! มามะ ขอหอมฟอดหนึ่ง!"

โก่วเซิ่งลี่พุ่งพรวดเข้ามา ริมฝีปากหนาเตอะนั่นแทบจะแปะลงบนหน้าของหลินซฺวินอยู่รอมร่อ!

เพียะ!

หลินซฺวินฟาดฝ่ามือใส่หน้าไร้อารมณ์ทันที

"ไอ้ลูกทรพี! กล้ากบฏต่อบิดาเรอะ!"

ระหว่างแจกข้าวให้เพื่อนร่วมห้อง หลิวกังก็เอ่ยขึ้นมาด้วยความประหลาดใจว่า "พี่หลิน ตุ๊กตานี่ซื้อมาเหรอ"

ที่แท้นอกจากข้าวแล้ว ในมือของหลินซฺวินยังถือตุ๊กตามาตัวหนึ่งด้วย

หลินซฺวินเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ "คีบมาสิครับ"

"นายเป็นผู้ชายตัวเบ้อเร่อจะคีบไอ้ของพรรค์นี้มาทำไมวะ" หลิวกังถามอย่างไม่เข้าใจ

ปกติเขาไม่เล่นของเด็กพวกนี้หรอก เขาเล่นแต่เกมยิงปืน

"อ๋อ ไปคีบกับพวกพี่เขาน่ะ เฮ้อ ดวงพี่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ห้าเหรียญได้มาแค่สามตัวเอง"

หลินซฺวินพูดพลางยิ้มแป้น

หลิวกังพูดไม่ออก ทำไมกูไม่เห็นความเสียดายบนสีหน้ามึงสักนิดเลยวะ ตรงกันข้ามกลับดูยิ้มระรื่นภาคภูมิใจซะงั้น...

"นับถือๆ ถึงกับได้ไปเล่นสนุกกับพวกรุ่นพี่เลยเรอะ! พี่หลิน นายนี่มันสุดยอดจริงๆ!" โก่วเซิ่งลี่โกยข้าวหอมเข้าปากพลางยกนิ้วโป้งให้หลินซฺวิน

"ไม่เท่าไหร่หรอกน่า"

หลินซฺวินวางตุ๊กตาไว้บนโต๊ะคอมพิวเตอร์ หันหน้ามันให้ตรงกับตัวเอง พอมองดูท่าทางบ๊องๆ ของมัน หลินซฺวินก็หัวเราะแหะๆ ออกมาอย่างโง่งมสองที

หลิวกังที่เพิ่งกดน้ำเดินผ่านมาพอดี เห็นฉากนี้เข้าก็ส่ายหน้าถอนหายใจเฮือกใหญ่

ลูกกูแม้นเก่งกาจ แต่กลับลุ่มหลงในตัณหาราคี

หลังจากจัดตุ๊กตาเรียบร้อย หลินซฺวินก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายรูป แล้วเปิดวีแชตส่งไปให้รุ่นพี่นางฟ้า

ไม่นาน รุ่นพี่นางฟ้าก็ตอบกลับมา

รุ่นพี่นางฟ้า: [รูปภาพ]

หลินซฺวินกดเปิดดู ก็ยิ้มออกมาอย่างรู้กันทันที

รูปที่รุ่นพี่นางฟ้าส่งมาคือเจ้าหมีน้อยตัวนั้น เธอใช้เชือกเส้นเล็กๆ แขวนเจ้าหมีไว้เหนือโต๊ะคอมพิวเตอร์ ดูเข้ากันได้อย่างไม่ขัดหูขัดตา

หลินซฺวิน: จู่ๆ ก็รู้สึกว่า รุ่นพี่เริ่มน่ารักขึ้นเรื่อยๆ แล้วนะเนี่ย

รุ่นพี่นางฟ้า: ?

รุ่นพี่นางฟ้า: กล้าดีนักนะ?

หลินซฺวิน: [สติกเกอร์] (ฮิฮิ)

ในเวลาเดียวกัน ทางด้านซูชิงซือที่อยู่ในห้องพักก็เงยหน้าขึ้นมองเจ้าหมีน้อยตัวนั้น ไม่รู้ว่านึกถึงอะไร เธอจึงคลี่ยิ้มออกมาบางๆ

"ซือซือ มาช่วยฉันหน่อยสิ รูดซิปไม่ถึง"

เสียงของเจียงอวิ๋นเสี่ยวดังแว่วมา

พอได้ยิน ซูชิงซือจึงลุกขึ้นเดินไปข้างหลังเธอ แล้วช่วยรูดซิปด้านหลังขึ้นให้

"ชุดนี้ของเธอ ขืนใส่ออกไป จะมีคนแอบรูดซิปจากข้างหลังไหมเนี่ย"

ชุดที่เจียงอวิ๋นเสี่ยวสวมอยู่นี้เซ็กซี่มาก ด้านหลังมีซิปยาวเส้นหนึ่ง แค่รูดลงมาจากข้างหลังก็จะโป๊ทันที

ซูชิงซือไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าคนออกแบบชุดนี้คิดอะไรอยู่

เจียงอวิ๋นเสี่ยวพูดอย่างขำๆ "จะมีเรื่องแบบนั้นได้ยังไง สังคมสมัยนี้อาจจะมีคนพรรค์นั้นอยู่ก็จริง แต่ปกติไม่เกิดขึ้นหรอกน่า"

จากนั้นเธอก็เปลี่ยนเรื่องทันควัน "จริงสิซือซือ ชุดเจเคชุดนั้นฉันซื้อให้เธอนะ วันไหนอยากใส่ก็ใส่ล่ะ"

ซูชิงซือชะงักไป จากนั้นก็เอ่ยเรียบๆ "ฉันไม่ใส่หรอก"

"ฮิฮิ นี่เป็นสิ่งที่รุ่นน้องเขาหวังเลยนะ เธอคงไม่ทำให้เขาผิดหวังหรอกใช่ไหม" เจียงอวิ๋นเสี่ยวยกหลินซฺวินขึ้นมาอ้างทันที

"เกี่ยวอะไรกับเขาด้วยล่ะ" ซูชิงซือไม่เข้าใจ

เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ฉันจะไม่รู้จักเธอหรือไง จงใจซื้อมาสองชุด คิดจะหลอกล่อฉันล่ะสิ"

เจียงอวิ๋นเสี่ยวยิ้มแห้ง "..."

"อย่าให้มีครั้งหน้าอีกล่ะ"

เจียงอวิ๋นเสี่ยวพยักหน้ารับทันที "ได้ๆ อย่าให้มีครั้งหน้า คราวนี้ก็ช่างมันเนอะ"

เธอรีบยัดถุงใบหนึ่งใส่มือซูชิงซือ "ที่ของฉันไม่มีที่วางแล้ว ฝากไว้ที่เธอหน่อยแล้วกัน"

ซูชิงซือ: ...

...

หลังกินมื้อเย็นเสร็จ สมาชิกห้อง 307 ก็ปรึกษากันว่าจะไปเดินเล่นที่สนามกีฬากันสักหน่อย

"ซี้ด! สนามกีฬาของมหาวิทยาลัยนี่มันสุดยอดจริงๆ สาวๆ ทำไมมันเยอะขนาดนี้วะ"

โก่วเซิ่งลี่ส่งเสียงจึ๊จ๊ะชื่นชม สายตาสอดส่ายมองไปทั่ว ราวกับมีสองตาก็ยังไม่พอใช้

"พี่โก่ว สำรวมหน่อยสิเว้ย"

อีกสามคนเอือมระอาไปตามๆ กัน

ทั้งสี่คนเดินทอดน่องเรียงแถวหน้ากระดานอยู่บนลู่วิ่ง สายตาล่อกแล่กไปมา ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังทำอะไรกันอยู่

ท่ามกลางผืนหญ้าด้านใน มีนักศึกษาสองห้องกำลังจัดกิจกรรมกระชับมิตรกัน บรรยากาศคึกคักเป็นอย่างยิ่ง

"พวกนายว่าห้องเราจะจัดกิจกรรมกระชับมิตรแบบนี้เมื่อไหร่วะ" หลิวกังถามด้วยความอยากรู้

"เรื่องนี้นายต้องไปถามหัวหน้าฝ่ายสันทนาการแล้วล่ะ" หลินซฺวินก้มหน้าพิมพ์คุยเรื่อยเปื่อยกับรุ่นพี่นางฟ้า พลางเอ่ยปากตอบไปพลางเป็นระยะ

"ของแบบนี้ต้องทำเรื่องขอไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวพวกเราไปคุยกับฝ่ายสันทนาการหน่อย จัดร่วมกับสาขาวิชานาฏศิลป์ไปเลย สาขานั้นน่ะดงสาวสวยชัดๆ" โก่วเซิ่งลี่ทำหน้าตาทะเล้นเอ่ยขึ้น

"งั้นแกไปสืบข่าวหน่อยไหมล่ะ"

"ฉันเป็นโรคกลัวสังคมว่ะ"

"...เกือบเชื่อแล้วเชียว"

หลังจากเดินวนได้สองรอบ ทั้งสี่คนก็รู้สึกว่าไม่มีอะไรน่าสนใจ จึงชวนกันไปกินปิ้งย่างเสียบไม้อีกรอบ

คราวนี้หลินซฺวินไม่กล้าดื่มเยอะ เขายังจำได้ดีว่าคราวก่อนเหล้าทำเสียเรื่องแค่ไหน

กระทั่งเที่ยงคืน ทั้งสี่คนถึงได้เดินโซเซกลับมาถึงหอพัก

คุณป้าผู้ดูแลหอพักเข้านอนไปนานแล้ว ประตูเหล็กด้านหน้าถูกลงกลอนไว้ ทั้งสี่คนจึงพากันปีนข้ามรั้วข้างๆ กระโดดลงไปเหมือนเกี๊ยวต้มหย่อนลงหม้อน้ำเดือด

เสียงกระแทกพื้นดังทึบหลายครั้งราวกับเหยียบกับระเบิด ตอนแรกนึกว่าจะทำให้ป้าผู้ดูแลหอตื่น ที่ไหนได้ บรรยากาศรอบตัวกลับเงียบสงบอย่างน่าประหลาด

ทั้งสี่คนจึงรีบสาวเท้าขึ้นตึกทันที

ค่ำคืนผ่านพ้นไปอย่างไร้เรื่องราว...

วันต่อมา คาบเรียนแปดโมงเช้าอันแสนโชคร้ายก็มาเยือนห้อง 307 เสียงนาฬิกาปลุกดังลั่นตั้งแต่เจ็ดโมงครึ่ง

"เปิดเทอมคาบแรกก็เจอแปดโมงเช้าเลย ใครจะเข้าใจความรู้สึกนี้บ้างเนี่ย!!!"

โก่วเซิ่งลี่ลงจากเตียงอย่างไม่เต็มใจพร้อมกับทรงผมฟูฟ่องราวกับระเบิดลง

หลิวกังขดตัวอยู่ในผ้าห่มไม่อยากลุกขึ้นมา พูดเสียงอู้อี้ว่า "พวกแกช่วยขานชื่อแทนฉันที..."

ส่วนหลินซฺวินกลับกระปรี้กระเปร่าเป็นพิเศษ เมื่อคืนรุ่นพี่ส่งข้อความบอกฝันดีให้เขา คืนนี้เลยนอนหลับสบายสุดๆ

"พวกแกเร็วๆ หน่อยนะ จากหอพักไปห้องเรียนน่าจะใช้เวลาสักสิบกว่านาที"

7:45 น.

"เชี่ย พี่ทหาร เมื่อกี้แกยังขดอยู่ในผ้าห่มอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? จัดการตัวเองเสร็จแล้วเหรอวะ?"

โก่วเซิ่งลี่ที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำผมยังเปียกชุ่ม เขามองหลิวกังที่แต่งตัวเสร็จพร้อมลุยอย่างประหลาดใจเล็กน้อย

หลิวกังปรายตามองเขา "ฉันก็แค่ลุกขึ้นมาแปรงฟันใส่รองเท้า จะไปเหมือนแกได้ไงที่ยังต้องมานั่งจัดรังไก่บนหัวน่ะ?"

เขาเป็นทหารปลดประจำการ ผมยังคงเป็นทรงสกินเฮดเหมือนเดิม ไม่จำเป็นต้องจัดทรงผมเลยสักนิด

"ไปได้แล้ว เร็วๆ เข้า!"

"ขอเวลาสิบวินาที!"

โก่วเซิ่งลี่รีบปรับไดร์เป่าผมทุกระดับความแรงจนสุดแล้วเป่ามั่วๆ ซั่วๆ ทันที

7:47 น.

ทั้งสี่คนเดินออกจากหอพักกันอย่างเอิกเกริก

คาบแรกเป็นวิชาภาษาอังกฤษระดับมหาวิทยาลัย

อาจารย์ผู้สอนเป็นอาจารย์ผู้หญิงอายุราวสี่สิบกว่าปี

เนื่องจากคนที่มานั่งอยู่ตรงนี้ล้วนผ่านการสอบเข้ามหาวิทยาลัยมาทั้งนั้น จึงแทบไม่มีนักศึกษาที่แย่เป็นพิเศษเลย

แม้แต่โก่วเซิ่งลี่ที่ปกติชอบทำตัวเฮฮากะล่อน ตอนที่อาจารย์เรียกถามก็ยังสามารถด้นสดตอบได้ไหลลื่นอยู่หลายประโยค

วิชาภาษาอังกฤษระดับมหาวิทยาลัยเรียนคาบหนึ่งกับสอง เลิกเรียนตอน 9:30 น.

"เวลานี้จะไปกินข้าวหรือกลับห้องกันดี?"

หลินซฺวินเอ่ยถามขึ้นมาคำหนึ่ง

โก่วเซิ่งลี่กำลังจะพูด ทว่าจู่ๆ ตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นมา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเร่งรีบว่า "พวกแกตัดสินใจกันเองเลย ฉันมีธุระต่อ"

พูดจบก็ไม่รอให้พวกเขาตอบสนอง ตัวเขาก็วิ่งพรวดออกไปแล้ว

หลินซฺวินทั้งสามคนประหลาดใจที่พบว่าไอ้หมอนี่ดันวิ่งไปหาผู้หญิงคนหนึ่ง แถมทั้งคู่ยังพูดคุยกันดูมีความสุขมากอีกด้วย

"พวกแกว่านั่นคงไม่ใช่ความรักที่ลมพัดมาให้พี่โก่วหรอกนะ?"

หลิวกังเอ่ยอย่างสงสัย

"ดูทรงแล้วน่าจะใช่"

"เฮ้อ ลูกโตแล้ว พ่อคนนี้คุมไม่อยู่แล้วสินะ!"

"เห็นด้วยเลย"