ตอนที่ 54 ใส่กระโปรงสั้น คิดว่าเธอยังไม่สะดุดตาพอหรือไง

"พวกเธอทำหน้าอะไรกันน่ะ?"

ซูชิงซือมองหลินซฺวินกับเจียงอวิ๋นเสี่ยวด้วยสีหน้าราบเรียบ แม้ภายนอกจะดูนิ่งเฉย แต่มือกลับกำแน่นไปแล้ว

"สวยเกินไปแล้วซือซือ! ฉันมองไม่ผิดจริง ๆ เธอเหมาะกับกระโปรงสั้นที่สุด!"

"ให้ตายสิ! ถ้าเธอใส่ชุดนี้เดินเข้ามอ หนานต้าไม่แตกตื่นกันทั้งมหา'ลัยเลยเหรอ?"

เจียงอวิ๋นเสี่ยวกอดแขนเธอไว้ด้วยความตื่นเต้น

"อย่าแม้แต่จะคิด"

ซูชิงซือปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

ล้อเล่นหรือเปล่า ขนาดเธอใส่กระโปรงยาวปกติยังไม่มีใครต้านทานได้ แล้วนี่ให้ใส่กระโปรงสั้น? คิดว่าเธอยังไม่สะดุดตาพอหรือไง?

ซูชิงซือเบนสายตาไปหยุดที่หลินซฺวิน "สวยไหม?"

ที่จู่ ๆ เธอหน้ามืดตามัวยอมเปลี่ยนมาใส่ชุดนี้ เป็นเพราะ... ช่างเถอะ เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร

หลินซฺวินพยักหน้ารัว ๆ "สวยครับ สวยมาก รุ่นพี่เป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาเลยครับ!"

คำพูดนี้ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ เมื่อกี้เขาถึงกับแทบหยุดหายใจไปชั่วขณะ

รุ่นพี่เซ็กซี่เกินไปแล้ว!

ซูชิงซือส่งสายตาประมาณว่า 'รู้ความดีนี่' ให้เขา จากนั้นก็พูดขึ้น "ใส่แล้วรู้สึกแปลก ๆ ฉันไปเปลี่ยนคืนดีกว่า"

"อย่านะ! แบบนี้แหละดีแล้ว งั้นพวกเราซื้อเลยไหม ชุดคู่พี่น้องไง!" เจียงอวิ๋นเสี่ยวรีบดึงเพื่อนสนิทไว้

ซูชิงซือเอ่ยเสียงเรียบ "ฉันไม่ได้หน้าหนาเหมือนเธอนี่"

เจียงอวิ๋นเสี่ยว "..."

"ผมก็ว่าอย่างที่รุ่นพี่พูดมีเหตุผลนะครับ กระโปรงแบบนี้ เอ่อ ค่อนข้างไม่เข้ากับบุคลิกของรุ่นพี่เท่าไหร่ ใส่เล่นอยู่บ้านเฉย ๆ ก็พอ ออกข้างนอกใส่กระโปรงยาวดีกว่าครับ" หลินซฺวินออกความเห็นอย่างจริงจังเป็นงานเป็นการ

ล้อเล่นน่า เขาไม่อยากให้รุ่นพี่นางฟ้าแต่งตัวเซ็กซี่ขนาดนี้ไปปรากฏตัวต่อหน้าฝูงหมาป่าหิวโซพวกนั้นหรอกนะ

เจียงอวิ๋นเสี่ยวมองหลินซฺวินอย่างหยอกเย้า "ฉันว่านายหึงมากกว่ามั้ง?"

หลินซฺวินหน้าแดงก่ำ "มะ...ไม่ได้หึงครับ รุ่นพี่เจียงอย่าพูดเรื่อยเปื่อยสิครับ"

เจียงอวิ๋นเสี่ยวกลอกตา เจ้าเด็กนี่ คิดว่าพี่สาวดูนายไม่ออกหรือไง?

ซูชิงซือเอ่ยเรียบ ๆ "เอาล่ะ ฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ"

พูดจบก็ไม่เปิดโอกาสให้ทั้งสองคนได้ตอบสนอง หมุนตัวเดินเข้าห้องลองเสื้อไปทันที

เจียงอวิ๋นเสี่ยวตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ "บ้าจริง ลืมถ่ายรูปเลย!"

หลินซฺวินพอได้สติก็เผยสีหน้าเสียดายออกมาเช่นกัน

นี่เป็นครั้งแรกที่รุ่นพี่นางฟ้าใส่กระโปรงสั้นแท้ ๆ เขาดันไม่ได้ถ่ายเก็บไว้ซะได้!

พลาดอย่างแรง!

ไม่นานนัก ซูชิงซือก็เปลี่ยนกลับมาใส่กระโปรงยาว จากสาวแซ่บมาดนางพญากลับกลายเป็นเทพธิดาผู้อ่อนหวานสง่างามในพริบตา

ความแตกต่างสุดขั้วนี้ทำเอาหลินซฺวินปรับอารมณ์ตามแทบไม่ทัน

สุดท้ายเจียงอวิ๋นเสี่ยวก็ซื้อกระโปรงสั้นแนวเจเคมาหนึ่งชุด หลินซฺวินเห็นแบบนั้นก็รีบแย่งจ่ายเงินทันที

"รุ่นน้อง รุ่นพี่มีเงินนะ ไม่ใช้เงินนายหรอก" เจียงอวิ๋นเสี่ยวพูดพลางหัวเราะคิกคัก

หลินซฺวินส่ายหน้า "ให้ผมจ่ายเถอะครับ พวกรุ่นพี่เที่ยวให้สนุกก็พอแล้ว"

ถึงอย่างไรเขาก็มีเงินเยอะจนไม่รู้จะเอาไปใช้ที่ไหน อีกอย่าง มาเดินช้อปปิ้งกับผู้หญิงจะให้ผู้หญิงจ่ายเงินได้ยังไงกัน?

"จุ๊ ๆ สมกับเป็นลูกชายเศรษฐีอันดับหนึ่ง ใจป้ำจริง ๆ!" เจียงอวิ๋นเสี่ยวชูนิ้วโป้งให้

จากนั้นดวงตากลมโตของเธอก็กลอกไปมา จู่ ๆ ก็หรี่ตายิ้มแล้วพูดว่า "งั้นไม่รังเกียจใช่ไหมถ้ารุ่นพี่จะซื้อเพิ่มอีกสักชุด?"

หลินซฺวินชะงักไป เขามองเจียงอวิ๋นเสี่ยว อีกฝ่ายก็ส่งสายตามีเลศนัยมาให้เขาอย่างแนบเนียน

ไม่รู้ว่าทำไม แต่หลินซฺวินดันเข้าใจได้ในเสี้ยววินาที

เขาพยักหน้า "ได้เลยครับรุ่นพี่เจียง"

ซูชิงซือปรายตามองเพื่อนสนิทด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย "พอได้แล้วน่า"

เจียงอวิ๋นเสี่ยวหัวเราะคิกคัก "ฮิ ๆ ซือซือ เธออยากได้ไหมล่ะ?"

ซูชิงซือปฏิเสธ "ไม่เอา ฉันไม่ใส่"

แววตาของเจียงอวิ๋นเสี่ยวทอประกายเจ้าเล่ห์ เหอะ คอยดูเถอะ วันข้างหน้าเธอจะต้องมาอ้อนวอนขอจากแม่คนนี้เอง

หลังคิดเงินเสร็จ หน้าที่ถือของก็ยังคงตกเป็นของหลินซฺวิน

ภายใต้แรงลากถูของเจียงอวิ๋นเสี่ยว ซูชิงซือจำต้องยอมถูกเธอลากเข้าไปในร้านขายกระโปรงโดยเฉพาะอย่างจนใจ

เมื่อมองดูกระโปรงสารพัดแบบ หลินซฺวินก็รู้สึกตาลายไปหมด

แต่พอจินตนาการว่ากระโปรงพวกนี้จะได้ไปอยู่บนร่างของรุ่นพี่ เขาก็เกิดความรู้สึกอยากจะเหมาหมดทั้งร้านขึ้นมาทันที!

อืม บ้านเขาน่าจะมีกำลังทรัพย์พอทำแบบนั้นได้อยู่แล้ว

"ซือซือ ตัวนี้เหมาะกับเธอนะ"

"สั้นเกินไป"

"งั้นตัวนี้ล่ะ?"

"ไม่ชอบสี"

"เธอดูตัวนี้สิ ดูภูมิฐานดีออก"

"ดูแก่มากกว่ามั้ง? เธอคิดว่าฉันเป็นมนุษย์ป้าหรือไง?"

"เอ่อคือ ฮ่า ๆ..."

...

"รุ่นพี่ครับ ตัวนี้เป็นยังไงบ้าง?"

จังหวะนั้นเอง หลินซฺวินก็หยิบกระโปรงตัวหนึ่งลงมาจากราวแขวน

กระโปรงเป็นสีขาวนวล ให้ความรู้สึกเรียบง่ายสบายตา อีกทั้งดีไซน์ยังค่อนข้างมิดชิด หากสวมลงไป ชายกระโปรงก็จะยาวคลุมลงมาถึงช่วงน่องพอดี

ซูชิงซือเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ยื่นมือไปรับมาพิจารณาดูอย่างละเอียด

เจียงอวิ๋นเสี่ยว "..."

เอาเถอะ ทีเธอนำเสนอแทบตายกลับไม่ปรายตามองสักนิด พอน้องรหัสเป็นคนหยิบให้เข้าหน่อยก็รีบจับมาดูทันที จะสองมาตรฐานออกนอกหน้าเกินไปแล้วมั้ง?

ซูชิงซือนำมาทาบกับตัวพลางประเมิน "สายตาใช้ได้นี่"

หลินซฺวินตาเป็นประกายทันที "งั้นซื้อเลยไหมครับ?"

ซูชิงซือลังเลเล็กน้อย แม้กระโปรงจะสวย แต่พูดตามตรงคือเธอยังไม่ได้ชอบสไตล์นี้ถึงขั้นใจเต้นขนาดนั้น

"เถ้าแก่ครับ รบกวนช่วยห่อกระโปรงตัวนี้ให้หน่อยครับ"

หลินซฺวินรีบกวักมือเรียกเจ้าของร้านทันที เพราะกลัวว่ารุ่นพี่นางฟ้าจะเปลี่ยนใจเสียก่อน

เจ้าของร้านเองก็กลัวลูกค้าจะเปลี่ยนใจไม่แพ้กัน รีบกางถุงออก พับผ้าเสร็จสรรพภายในสองวินาทีแล้วยัดลงถุง ยื่นให้หลินซฺวิน "รับอะไรเพิ่มอีกไหมครับ?"

หลินซฺวินรีบรับมา "ขอบคุณครับ ขอพวกผมดูก่อนอีกหน่อยครับ"

เจ้าของร้านจึงเดินเลี่ยงออกไป

ซูชิงซือหันไปมองเขา "เธอจะรีบร้อนขนาดนั้นทำไม?"

หลินซฺวินหัวเราะแหะ ๆ "ขืนไม่รีบ รุ่นพี่ก็ต้องปฏิเสธแน่ ๆ น่ะสิครับ"

"เปลืองเงิน"

"บ้านผมไม่ขาดเงินหรอกครับรุ่นพี่"

ซูชิงซือถึงกับสะอึกไปนิด ก่อนจะส่ายหน้า "ลูกคนรวยสมองกลวงแท้ ๆ"

เจียงอวิ๋นเสี่ยวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม "จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าพวกเธอสองคนมีโหงวเฮ้งเนื้อคู่กันมากเลยแฮะ!"

"เอ๊ะ?"

"เอ๊ะ?"

ทั้งหลินซฺวินและซูชิงซือหันไปมองเจียงอวิ๋นเสี่ยวด้วยความสงสัยพร้อมกัน จากนั้นก็สบตากันเองแวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปคนละทางทันควัน

"ฮ่า ๆ ๆ! พวกเธอนี่ตลกชะมัด! คบกันไปเลยไหมล่ะ!"

เจียงอวิ๋นเสี่ยวหัวเราะลั่นขึ้นมา

จู่ ๆ ใบหน้าของซูชิงซือก็ขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อย เธอปรายตามองเจียงอวิ๋นเสี่ยวอย่างเรียบเฉย "ถ้ายังล้อเล่นอีก เดี๋ยวเรียกรถกลับเองเลยนะ"

เจียงอวิ๋นเสี่ยว "ฉันผิดไปแล้วเพื่อนสาว!"

เรียกรถกลับเองงั้นเหรอ? ต้องเสียเงินตั้งหลายหยวนเชียวนะ เกาะรถฟรีกลับไม่ฟินกว่าหรือไง?

หลินซฺวินเองก็รู้สึกเคอะเขินไม่น้อย ได้แต่เกาหัวแก้เก้อ

"ไปเถอะ กลับกันได้แล้ว"

ซูชิงซือเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

พวกเขาเดินเล่นกันมาหลายชั่วโมงแล้ว ถึงเวลาที่ควรจะกลับเสียที

หลินซฺวินรีบกุลีกุจอไปจ่ายเงินทันที

ไม่นานนัก กลุ่มของพวกเขาก็เดินมาถึงริมถนนตรงจุดที่รถของซูชิงซือจอดอยู่

"เอ่อ รุ่นพี่ครับ ผม..."

"ขึ้นรถ"

"ได้เลยครับ!"

ซูชิงซือรับหน้าที่เป็นคนขับ หลินซฺวินนั่งเบาะข้างคนขับ ส่วนเจียงอวิ๋นเสี่ยวนั่งเบาะหลังร่วมกับกองสัมภาระอีกพะเนิน

"ขอถามหน่อยได้ไหม ทำไมคนนั่งข้างคนขับถึงไม่ใช่ฉันล่ะ?"

เธอเอ่ยถามด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

ซูชิงซือปรายตามองเธอผ่านกระจกมองหลังอย่างเรียบนิ่ง

ส่งสายตาบอกเป็นนัยว่า 'ไปคิดเอาเอง'

เจียงอวิ๋นเสี่ยว: เอาเถอะ เห็นผู้ชายดีกว่าเพื่อนจริง ๆ

หลินซฺวินไม่ได้พูดอะไร ได้แต่ยิ้มเขิน ๆ ก่อนจะก้มหน้าลงมองโทรศัพท์ เมื่อเห็นว่าเพื่อนร่วมห้องส่งข้อความมาหา

กลุ่ม 307 หน้าตาดีที่สุดในรุ่น:

พ่อแกคือหลิวกัง: พี่หลิน ขากลับซื้อข้าวมาเผื่อกล่องนึงสิ

เทพโก่วไม่ใช่หมา: ฉันด้วย เอาข้าวสามขีด เพิ่มไก่ต้มสับกับมะเขือเทศผัดไข่นะ

อู๋ต๋า: ของฉันอะไรก็ได้ทั้งนั้น

เทพโก่วไม่ใช่หมา: ขอบคุณท่านพ่อบุญธรรม!

พ่อแกคือหลิวกัง: +1

อู๋ต๋า: +1

"คุยกับใครอยู่เหรอ ถึงได้ดูตั้งอกตั้งใจขนาดนั้น?" จู่ ๆ เสียงของรุ่นพี่นางฟ้าก็ดังแว่วเข้ามา

หลินซฺวินตอบ "อ๋อ เพื่อนร่วมห้องน่ะครับ"

ซูชิงซือพยักหน้ารับ พลางมองรุ่นน้องด้วยสายตาแปลก ๆ

เมื่อครู่นี้เธอสังเกตเห็นว่า บนใบหน้าของเขามีรอยยิ้มบาง ๆ ที่แฝงทั้งความอิ่มเอมใจและความจนปัญญาปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน

หลินซฺวิน: เฮ้อ ในฐานะพ่อที่ดี การซื้อข้าวไปฝากลูก ๆ ที่หอนี่มันช่างเป็นหน้าที่ที่เลี่ยงไม่ได้จริง ๆ