ตอนที่ 51 เดินช็อปปิง

เลี้ยวขวาจากประตูทิศเหนือของหนานต้าไปราวสองกิโลเมตรมีห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่อยู่แห่งหนึ่ง หลินซฺวินนั่งรถเรียกรถไม่กี่นาทีก็ถึง

หลินซฺวินตามหาพวกเธอจนเจอที่ร้านมี่เสวี่ยปิงเฉิงตามพิกัดที่รุ่นพี่ส่งให้

"ไฮ! พ่อรุ่นน้อง!"

เจียงอวิ๋นเสี่ยวเห็นหลินซฺวิน ดวงตาก็พลันเป็นประกาย "หล่อวันหล่อคืนเลยนะเนี่ย!"

หลินซฺวินทักทายอย่างเคอะเขินเล็กน้อย "สวัสดีครับพี่เจียง!"

เขามองไปยังซูชิงซือ แววตาเป็นประกายขึ้นมา "รุ่นพี่ครับ"

ซูชิงซือพยักหน้าเบา ๆ แล้วยื่นชานมแก้วที่สั่งไว้ล่วงหน้าให้หลินซฺวิน

"ขอบคุณครับ"

หลินซฺวินรับชานมมา สัมผัสเย็นเฉียบช่วยคลายความร้อนอบอ้าวไปได้ไม่น้อย

รุ่นพี่ใส่ใจเกินไปแล้ว!

ยิ่งชอบรุ่นพี่เข้าไปใหญ่แล้วจะทำยังไงดีเนี่ย

"รุ่นพี่ไม่ซื้อของกันเหรอครับ" หลินซฺวินถามด้วยความสงสัย

เขาสังเกตเห็นว่าที่เท้าของสองสาวไม่มีถุงสิ่งของวางอยู่เลย

เจียงอวิ๋นเสี่ยวเอ่ยสบาย ๆ "การเดินช็อปปิงไม่จำเป็นต้องซื้อของสักหน่อย พวกเราสองคนแค่ออกมาเดินเล่นคลายเครียดน่ะ"

หลินซฺวินมองซูชิงซือ อีกฝ่ายเบือนหน้าไปเล็กน้อย มองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง

หลินซฺวินยิ้มอย่างรู้กัน

ทั้งสามนั่งอยู่ในร้านชานมราวครึ่งชั่วโมง พอดื่มหมดก็กลับไปเดินเล่นในห้างอีกครั้ง

โดยพื้นฐานแล้วเป็นเจียงอวิ๋นเสี่ยวกับซูชิงซือที่เดินดูของ ส่วนหลินซฺวินคอยเดินตามหลังพวกเธอ

หน้าตาของสองสาวดึงดูดสายตาเกินไป ทั่วทั้งห้างพวกเธอได้กลายเป็นจุดสนใจไปแล้ว สายตาจำนวนมากต่างจับจ้องไปที่ซูชิงซือ ช่วยไม่ได้จริง ๆ ก็เทพธิดาสวยขนาดนั้น แถมยังมีกลิ่นอายความงามดั่งเซียนบอกไม่ถูก

"ผู้หญิงคนนั้นสวยจัง คนที่ใส่กระโปรงนั่นนางฟ้าหรือเปล่าเนี่ย"

"รูปเน็ตไอดอลยังไม่สวยเท่าเธอเลยมั้ง หน้าตาระดับนี้ จึ๊ ๆ"

"อีกคนก็ไม่เลวนะ! หน้าตาก็สวย หุ่นก็แซ่บโดนใจ สเปกฉันเลย!"

"คนสวยสองคนนี้ ทำเอาเพื่อนร่วมห้องฉันหลงจนกลายเป็นคนปัญญานิ่มได้เลยนะ!"

"แบบนี้ต้องเข้าไปทักยังไงถึงจะดูมีคลาส ขอคำแนะนำจากกุนซือด่วน ๆ เลย!"

"ล้อเล่นน่า ต่อให้กุนซือมาเองก็โดนตกจนอ้าปากค้างเหมือนปลากินเบ็ดนั่นแหละ!"

"..."

สายตาของทุกคนส่วนใหญ่จับจ้องอยู่ที่สองสาวซูชิงซือ กลับกันหลินซฺวินไม่ได้มีใครสนใจ เพราะเขาเดินตามหลังพวกเธออยู่ห่าง ๆ สักสองสามเมตร มองแวบแรกเหมือนไม่รู้จักพวกเธอด้วยซ้ำ

ต่อให้มีคนสังเกตเห็น ก็คงคิดว่าเป็นน้องชายของหนึ่งในสองสาว หน้าตาของหลินซฺวินในหมู่ผู้ชายถือว่าโดดเด่นมาก ดูสดใส หล่อเหลา มีชีวิตชีวา และยังดูซื่อ ๆ หน่อย

"พี่ชายคะ ขอแอดวีแชตหน่อยได้ไหมคะ"

หลินซฺวินที่กำลังจะเดินตามซูชิงซือให้ทัน จู่ ๆ ก็ถูกผู้หญิงสองคนเข้ามาขวางไว้

หญิงสาวสองคนนั้นแต่งตัวค่อนข้างเปิดเผย โชว์สะดือ กระโปรงสั้นอวดเรียวขาขาวผ่อง ดูสบายตาไม่น้อย หน้าตาพอดูได้เพราะแต่งหน้าจัด

เพียงแต่หลินซฺวินไม่อยากสนใจอย่างเห็นได้ชัด จึงยกมือขึ้นปฏิเสธ "ขอโทษด้วยครับ"

"อย่าเพิ่งสิคะสุดหล่อ นายหน้าตาดีจังเลย ขอทำความรู้จักหน่อยสิ เป็นรุ่นน้องจากวิทยาลัยอาชีวะใช่ไหม พวกเราก็เรียนที่นั่นเหมือนกันนะ" ผู้หญิงคนหนึ่งก้าวเข้ามาใกล้หลินซฺวินแล้วหยีตายิ้ม

หลินซฺวินถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะเอ่ยอย่างเกร็ง ๆ ว่า "เอ่อ พวกคุณเข้าใจผิดแล้วครับ ผมอยู่หนานต้า"

"อ๋อ~ ที่แท้ก็นักศึกษาหนานต้านี่เอง คิก ๆ เก่งจังเลย ทั้งหล่อทั้งเรียนเก่ง ขอคอนแทกต์หน่อยสิคะ!"

ผู้หญิงคนนั้นใจกล้ามาก เห็นชัดว่าเจนจัด หลินซฺวินหรือจะสู้เธอได้?

ขณะที่เขากำลังร้อนรน หญิงสาวตรงหน้าก็ถูกดึงออก เจียงอวิ๋นเสี่ยวโผล่พรวดเข้ามายืนขวางปกป้องหลินซฺวินไว้ข้างหลัง พลางถลึงตาใส่สองสาวนั้น "พวกหล่อนสองคน กลางวันแสก ๆ กล้ามาอ่อยคนของแม่เหรอฮะ!"

หลินซฺวิน : ???

สองสาว : ???

ซูชิงซือที่เพิ่งเดินมาถึงข้างหลินซฺวินพลันมีเส้นดำพาดผ่านหน้าผากทันที

"เธอ...เธอเป็นใครกันยะ" หญิงสาวคนนั้นไม่นึกว่าเจียงอวิ๋นเสี่ยวจะมีออร่าข่มขวัญขนาดนี้ จึงเอ่ยถามอย่างไม่ค่อยมั่นใจ

เจียงอวิ๋นเสี่ยวยกมุมปากขึ้น "แกจะสนทำไมว่าฉันเป็นใคร น้องชายคนนี้ แกห้ามแตะ!"

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ เขาก็ไม่ใช่แฟนเธอสักหน่อย!"

"นั่นสิ ทุกคนมีสิทธิ์ทั้งนั้นแหละ พวกเธอก็ต้องรู้จักมาก่อนได้ก่อนบ้างสิ!"

ซูชิงซือเหลือบมองหญิงสาวทั้งสองคน แววตานั้นราวกับกำลังมองตัวตลกไม่มีผิด

"รุ่นพี่ครับ รุ่นพี่เจียงดุดันแบบนี้มาตลอดเลยเหรอครับ" หลินซฺวินเขยิบเข้าไปใกล้หูของซูชิงซืออย่างระมัดระวัง แล้วกระซิบถามเสียงเบา

ไอลมหายใจของเด็กหนุ่มเป่ารดเข้ามา ทำให้ใบหูของซูชิงซือขึ้นสีแดงระเรื่อ ทว่าสีหน้าของเธอยังคงเรียบเฉยขณะเอ่ย "ยัยนั่นเป็นพวกสายลุยมาตลอดแหละ ปล่อยให้เธอจัดการเถอะ"

หลินซฺวินพยักหน้า ยืนอยู่ข้างกายรุ่นพี่อย่างว่าง่าย

รู้สึกปลอดภัยจังเลยแฮะ!

เจียงอวิ๋นเสี่ยวหัวเราะด้วยความขบขันปนหงุดหงิด "มาก่อนได้ก่อนอะไรกันจ๊ะแม่หนู พวกเธอยังอ่อนหัดเกินไป อย่าคิดว่าแต่งตัวเป็นสาวแซ่บแล้วจะเที่ยวมาจีบผู้ชายไปทั่วได้นะ รีบไสหัวไปซะ อย่าหาเรื่องใส่ตัวเลยดีกว่า"

"เธอหมายความว่ายังไงยะ!" สองสาวโกรธจนควันออกหูทันที

เจียงอวิ๋นเสี่ยวแคะหูพลางเอ่ยอย่างไม่แยแส "ลองแหกตาดูดีๆ ซิ ว่าหน้าตาพวกฉันสองคนเป็นยังไง"

เธอยังแกล้งชี้นิ้วไปทางซูชิงซือ ซึ่งอีกฝ่ายยังมีสีหน้าสงบนิ่ง

สองสาวชะงักค้าง สีหน้าเริ่มขาดความมั่นใจขึ้นมา

"ละ...แล้วมันทำไมล่ะยะ"

เจียงอวิ๋นเสี่ยวหัวเราะหึๆ "แล้วเธอคิดว่า รุ่นน้องสุดหล่อคนนี้จะชอบพวกฉันสองคน หรือชอบพวกเธอมากกว่ากันล่ะ"

พูดพลาง เธอก็แอ่นหน้าอกอวบอิ่มขึ้นมา

เจ๊อกอึ๋ม พวกแกตามสบายเลยนะ!

ใบหน้าของหญิงสาวทั้งสองคนแดงก่ำ นึกไม่ถึงเลยว่าอีกฝ่ายจะปล่อยไม้ตายร้ายกาจขนาดนี้ โดนข่มจนจมมิดในทันที จะทำไงได้ล่ะ ไม่ว่าพวกเธอจะยัดฟองน้ำเข้าไปเท่าไหร่ ก็ไม่มีทางสู้ของอีกฝ่ายได้อยู่ดี! แถมของเขายังมองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของแท้แม่ให้มาล้วนๆ!

จนปัญญา สองสาวจึงได้แต่ล่าถอยไปอย่างหน้าเจื่อน

"เหอะ! คิดจะมาเทียบชั้นกับเจ๊ ไม่รู้ซะแล้วว่าพวกแกน่ะคัพเอหรือคัพบี!"

เจียงอวิ๋นเสี่ยวสะบัดผมลอนยาวอย่างได้ใจ

หลินซฺวินมองตาค้างไปเลย

แบบนี้ก็ได้เหรอ

รุ่นพี่เจียงอวิ๋นเสี่ยวเปิดเผยขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย

ดูเหมือนเขาจะได้เปิดมุมมองใหม่เกี่ยวกับรุ่นพี่เจียงอีกแล้วสิ!

"เรื่องธรรมดาน่ะ ชินเข้าไว้เดี๋ยวก็ดีเอง"

ข้างกาย ซูชิงซือเอ่ยขึ้นเรียบๆ

หลินซฺวินหัวเราะแหะๆ

"น้องชาย นายเป็นอะไรไปเนี่ย หันไปแป๊บเดียวก็หายตัวไปซะแล้ว โดนคนไม่ดีล้อมไว้ทำไมไม่ตะโกนร้องออกมาสักคำ พวกฉันจะได้มาช่วยทันไง"

เจียงอวิ๋นเสี่ยวพูดกับหลินซฺวินด้วยน้ำเสียงสั่งสอน

หลินซฺวินเกาหัว "ขอบคุณครับรุ่นพี่เจียง เมื่อกี้รุ่นพี่เจียงเท่มากเลยครับ!"

ว่าแล้วเขาก็ยังยกนิ้วโป้งให้อีกด้วย

ใบหน้าของเจียงอวิ๋นเสี่ยวเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมา "เอาละๆ เรื่องนี้ไม่ต้องพูดถึงแล้วย่ะ"

พอนึกดูตอนนี้ ดูเหมือนเมื่อกี้เธอจะเก็บอาการไม่ทันไปหน่อย

ปล่อยไก่ต่อหน้ารุ่นน้องเข้าให้แล้ว...

ทันใดนั้นเจียงอวิ๋นเสี่ยวก็เหลือบไปเห็นเพื่อนสนิทที่กำลังกลั้นหัวเราะอยู่ เธอถลึงตาโตใส่ด้วยความเคืองจนอกแทบระเบิด

หนอยแน่ะ เธอยังจะขำอีกเหรอ ฉันทำแบบนี้เพื่อใครกันล่ะ ไม่ใช่เพื่อช่วยหวานใจตัวน้อยของเธอรึไง

ซูชิงซือได้รับสัญญาณ จึงค่อยๆ ปรับมุมปากให้กลับมาเรียบเฉย

ก็ได้ เห็นแก่ที่ทำผลงานได้ไม่เลว คราวนี้จะไม่ขำเธอแล้วกัน

ซูชิงซือหันไปมองหลินซฺวินแล้วเอียงศีรษะเล็กน้อย "หน้าตาหล่อจริงๆ นั่นแหละ"

เจียงอวิ๋นเสี่ยว "..."

หลินซฺวินยิ้มร่า "ขอบคุณสำหรับคำชมครับรุ่นพี่"

ซูชิงซือเอ่ยเสียงเรียบ "ไปเถอะ เดินเที่ยวกันต่อ"

ทั้งสามคนกลับมาเดินเที่ยวกันอีกครั้ง เพียงแต่คราวนี้ หลินซฺวินเดินขนานไปพร้อมกับพวกเธอตามคำสั่งของซูชิงซือ

เรื่องนี้ทำให้หลินซฺวินรู้สึกสุขใจเป็นล้นพ้น

ดูท่ารุ่นพี่จะไม่ถือสาที่ต้องใกล้ชิดกับเขาต่อหน้าผู้คนเลยสักนิด!