ตอนที่ 52 คีบตุ๊กตา

ชั้นสองของห้างสรรพสินค้าส่วนใหญ่เป็นสถานที่เพื่อความบันเทิง มีตั้งแต่สไลเดอร์สำหรับเด็กไปจนถึงของเล่นสารพัดอย่างครบครัน

ตอนนี้หลินซฺวินกำลังมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น

เบื้องหน้าของเขาคือแถวตู้คีบตุ๊กตา เจียงอวิ๋นเสี่ยวกับซูชิงซือถือเหรียญกันคนละห้าเหรียญ โดยที่คนแรกมีสีหน้ามุ่งมั่นจริงจังราวกับกำลังจะออกไปรบ

"ฉันไม่เชื่อหรอกว่าอีแค่ตุ๊กตาตัวกระจิริดนี่จะทำให้ยอดหญิงอัจฉริยะอย่างฉันยอมแพ้ได้!"

เจียงอวิ๋นเสี่ยวหยอดเหรียญ กดปุ่ม มือจับคันโยกแล้วขยับไปมาอย่างคล่องแคล่วเป็นชุด กำลังทำความคุ้นเคย

ซูชิงซือพินิจมองตุ๊กตาในตู้คีบ คิ้วสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อย กำลังใช้ความรู้ที่ได้ร่ำเรียนมาคำนวณหามุมที่ดีที่สุด

ไม่นานนักเจียงอวิ๋นเสี่ยวก็เริ่มลงมือ เธอกุมคันโยก บังคับก้ามปูไปอยู่เหนือกระต่ายสีชมพูตัวหนึ่ง จากนั้นยังขยับปรับตำแหน่งอีกเล็กน้อย

"ฮ่าๆ! ตรงเป๊ะ! ครั้งเดียวโดนแน่นอน ไม่ต้องสงสัย!"

รอยยิ้มดีใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเจียงอวิ๋นเสี่ยว จากนั้นเธอก็ไม่ลังเลอีกต่อไป กดปุ่มทันที!

ก้ามปูทิ้งดิ่งลงมาอย่างรวดเร็ว แล้วก็คีบกระต่ายสีชมพูตัวนั้นไว้ได้

ทั้งเจียงอวิ๋นเสี่ยวและซูชิงซือต่างเริ่มรู้สึกลุ้นขึ้นมา

อย่าว่าแต่พวกเธอเลย แม้แต่หลินซฺวินที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ยังเผลอกำหมัดแน่น

ก้ามปูคีบกระต่ายลอยขึ้นสู่อากาศ ทว่าเพิ่งลอยขึ้นมาได้ไม่ถึงสิบเซนติเมตร มันก็ลื่นหลุดออกไป

"บ้าจริง! หมายความว่าไงเนี่ย?"

เจียงอวิ๋นเสี่ยวเบิกตากว้าง ทำสีหน้าสงสัยในชีวิตขึ้นมาทันที

"หรือว่าก้ามปูจะลื่นเกินไป?"

ซูชิงซือเอ่ยขึ้น เมื่อครู่เธอก็มองดูตลอดทุกขั้นตอน มุมไม่ได้มีปัญหาอะไรเลย เพียงแต่จู่ๆ มันก็ลื่นหลุดไปในพริบตา

"ฉันไม่ยอมแพ้หรอกนะ!"

เจียงอวิ๋นเสี่ยวไม่ยอมจำนน หยอดเหรียญที่สองลงไป

ครั้งที่สอง

ไม่ได้!

ครั้งที่สาม

ไม่ได้!

ครั้งที่สี่

เกือบแล้ว!

ครั้งที่ห้า

ขากลับมาดันร่วงลงข้างๆ ช่องรับตุ๊กตาพอดิบพอดี!

เจียงอวิ๋นเสี่ยวคอตกเหมือนลูกโป่งที่ถูกปล่อยลม "ไม่เล่นแล้ว! ยากชะมัด!"

ซูชิงซือเข้าไปแทนที่ตำแหน่งของเธออย่างเงียบๆ

ทว่าเธอกลับลังเลอยู่นานก็ยังไม่ยอมลงมือเสียที

"เป็นอะไรไปเหรอครับรุ่นพี่?"

หลินซฺวินขยับเข้าไปใกล้ข้างกายเธอแล้วเอ่ยถามเบาๆ

ซูชิงซือตอบเสียงเรียบ "เพิ่งเคยเล่นของแบบนี้ครั้งแรก กำลังคิดอยู่ว่าจะใช้มุมไหนดี"

หลินซฺวินทั้งขำทั้งเอ็นดู นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นรุ่นพี่นางฟ้าสนใจของแบบนี้ ในมุมมองของเขา นางฟ้ากับตู้คีบตุ๊กตาควรจะอยู่คนละโลกกันโดยสิ้นเชิง ตอนนี้ดูท่าว่าเขาจะด่วนสรุปไปเองเสียแล้ว

คนที่ชอบตู้คีบตุ๊กตาก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่ใช่นางฟ้าเสียหน่อย

แล้วนางฟ้าก็ไม่ได้แปลว่าจะชอบตู้คีบตุ๊กตาไม่ได้นี่นา!

อืม ความเข้าใจเอาไปเต็มสิบ!

ผ่านไปราวครึ่งนาที ซูชิงซือก็หยอดเหรียญแรกลงไป

เธอเลียนแบบท่าทางของเจียงอวิ๋นเสี่ยวก่อนหน้านี้ ลองจับคันโยกโยกไปมาสองสามทีก่อน จากนั้นจึงเริ่มลงมือ

การควบคุมของรุ่นพี่นางฟ้านิ่งมาก แทบจะแม่นยำในก้าวเดียว ไม่นานเธอก็บังคับก้ามปูไปอยู่เหนือหมีสีเหลืองตัวหนึ่ง

หลินซฺวินมองหมีตัวนั้นแวบหนึ่ง พลางครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

ดวงตาคู่สวยของซูชิงซือหรี่ลงเล็กน้อย จากนั้นก็กดปุ่ม

ไม่ต้องสงสัยเลย ภายใต้การคำนวณของเธอ ก้ามปูคีบเจ้าหมีสีเหลืองขึ้นมาได้อย่างราบรื่น

ทว่าขณะที่กำลังคีบเจ้าหมีเคลื่อนมาทางช่องรับตุ๊กตา ก็เหมือนกับครั้งนั้นของเจียงอวิ๋นเสี่ยว มันร่วงลงข้างๆ ช่องรับตุ๊กตาพอดี

ซูชิงซือตกอยู่ในความเงียบงัน

หลินซฺวินเห็นแบบนั้นก็รีบปลอบใจทันที "ไม่เป็นไรหรอกครับรุ่นพี่ ครั้งแรกได้ขนาดนี้ก็เก่งมากแล้ว ดีพอๆ กับครั้งที่ห้าของรุ่นพี่เจียงเลยนะครับ"

เจียงอวิ๋นเสี่ยวที่ยืนอยู่ข้างๆ : "..."

มีมารยาทบ้างไหมเนี่ยฮะ?

ซูชิงซือหยอดเหรียญอีกครั้ง เป้าหมายของเธอยังคงเป็นเจ้าหมีตัวเดิม แต่น่าเสียดาย คีบไปสามครั้งก็ยังคีบไม่ขึ้น

หลินซฺวินรู้สึกได้ถึงความกดอากาศรอบตัวที่ลดต่ำลงอย่างน่าประหลาด

"ซือซือ เราไม่เล่นแล้วดีกว่า ของพรรค์นี้มันหลอกลวงทั้งเพ" เจียงอวิ๋นเสี่ยวเองก็สัมผัสได้เช่นกัน เธอจึงรีบเข้าไปคล้องแขนเพื่อนสนิทพลางพูดว่า "พวกเราไปดูเสื้อผ้ากันเถอะ!"

ซูชิงซือเหลือบมองเจียงอวิ๋นเสี่ยวอย่างเรียบเฉย จากนั้นสายตาก็เลื่อนกลับไปมองที่ตู้คีบตุ๊กตา แววตามีร่องรอยแห่งความสงสัยปรากฏขึ้น

ฝีมือเธอแย่ขนาดนั้นจริงเหรอ?

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอต้องเสียหน้า มาพลาดท่าให้กับตู้คีบตุ๊กตาตู้เล็กๆ แค่นี้

พอนึกถึงตรงนี้ เธอที่เดิมทีก็รู้สึกอึดอัดขัดใจอยู่แล้ว รังสีรอบตัวจึงยิ่งเย็นเยียบขึ้นไปอีกหลายส่วน

"ยังเหลืออีกหนึ่งเหรียญ ใช้เสร็จแล้วค่อยเลิก"

ได้ยินดังนั้น เจียงอวิ๋นเสี่ยวก็ทำได้เพียงถอยฉากออกไปอย่างว่าง่าย เพื่อนสนิทที่ทั้งเย็นชาและสูงส่งเวลาอารมณ์แบบนี้ ต่อให้เป็นเธอก็ยังต้องตัวสั่นงันงก

เธอเข้าใจดี เพราะเมื่อกี้เธอก็โมโหมากเหมือนกัน...

หลินซฺวินเห็นซูชิงซือหยอดเหรียญลงไปด้วยท่าทางเด็ดเดี่ยวราวกับพร้อมจะทุบหม้อข้าวเผาสะพาน ก็ถึงกับหนังตากระตุก

อีกฝ่ายเห็นได้ชัดว่าเริ่มไม่นิ่งแล้ว ขืนคีบต่อไปก็ไม่มีทางได้แน่นอน ดังนั้นเขาจึงรีบแทรกตัวเข้าไปข้างกายซูชิงซือ แล้วชิงจับคันโยกไว้ก่อน

"รุ่นพี่ ตาหลังสุดนี้ให้ผมคีบ เป็นไงครับ"

ซูชิงซือมองเด็กหนุ่มข้างกายด้วยความประหลาดใจ "เธอไหวเหรอ"

หลินซฺวินสีหน้าจริงจัง น้ำเสียงหนักแน่น "รุ่นพี่ ห้ามพูดว่าผู้ชายไม่ไหวเด็ดขาดนะครับ!"

ซูชิงซือชะงักไป

"พรืด!" เจียงอวิ๋นเสี่ยวได้ยินก็หลุดขำพรวดออกมาทันที

ซูชิงซือปรายตามองเธอแวบหนึ่ง

เจียงอวิ๋นเสี่ยวรีบยกมือปิดปากทันควัน

ขอเซฟชีวิตตัวเองไว้ก่อน!

ซูชิงซือคิดดูแล้ว จึงพยักหน้า "งั้นเธอลองดูสิ"

หลินซฺวินสูดหายใจเข้าลึก เขาจ้องมองไปที่ตู้คีบตุ๊กตา แววตาเพิ่มความจริงจังขึ้นมาหลายส่วน รังสีรอบตัวเปลี่ยนไปในพริบตา

ซูชิงซือที่สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงนี้มองหลินซฺวินด้วยความแปลกใจอยู่บ้าง

น้องชายคนนี้เปลี่ยนออร่าได้ด้วยแฮะ ดูมีความเด็ดขาดสมเป็นลูกผู้ชายขึ้นมาหน่อยๆ แล้ว

โดยที่เธอไม่ได้รู้ตัวเลยว่า ตอนนี้ตัวเองยืนแนบชิดกับหลินซฺวินมาก ทั้งสองแทบจะข้อศอกชนข้อศอก เธอมองหลินซฺวิน สายตาไม่ได้เย็นชาเหมือนอย่างเคยโดยไม่รู้ตัว แต่กลับแฝงความอ่อนโยนและไร้เดียงสาราวกับเด็กสาว เหมือนกับสายตาที่เด็กสาวมองแฟนหนุ่มของตัวเองไม่มีผิด

เจียงอวิ๋นเสี่ยวเองก็ฟินกับฉากนี้จนตาโต เธอแอบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วถ่ายภาพนี้เก็บไว้เงียบๆ

มองชายหนุ่มหญิงสาวในหน้าจอมือถือ ตาของเจียงอวิ๋นเสี่ยวก็เป็นประกายวิบวับ

นี่มันหวานเกินไปแล้ว!

อืม ฝีมือการถ่ายรูปของเธอนี่เยี่ยมจริงๆ!

ถ้ารูปนี้หลุดออกไป รุ่นน้องหลินซฺวินคงโดนรุมฟันตายคาที่แน่ๆ ใช่ไหมเนี่ย

ซี้ด!

แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว!

หลินซฺวินเพ่งสมาธิทั้งหมดไปที่กรงเล็บในตู้คีบตุ๊กตา สองมือขยับไม่หยุด ค่อยๆ เลื่อนเข้าไปใกล้เจ้าหมีสีเหลืองตัวนั้นทีละนิด

ตอนนี้ตำแหน่งของเจ้าหมีตัวนั้นอยู่มุมอับมากแล้ว แถมผ่านการคีบของซูชิงซือมาหลายรอบ ท่าทางของมันก็บิดเบี้ยวไม่เป็นทรง คิดจะคีบให้แน่นนั้นยากสุดๆ

แต่ทว่า หลินซฺวินไม่ได้คิดจะยอมแพ้ เพราะนี่คือสิ่งที่รุ่นพี่นางฟ้าอยากได้ เขาก็ต้องคีบมาให้เธอให้ได้!

เจ้าหมีหัวโตตัวเล็ก หลินซฺวินจึงเล็งเป้าหมายไปที่หัวหมา... อ๊ะไม่ใช่ หัวหมีของมัน

กดตกลง!

กรงเล็บทิ้งตัวลงมา คีบเข้าที่หัวหมีได้อย่างแม่นยำ ขณะเดียวกันหลินซฺวินก็รัวปุ่มซ้ำๆ อย่างรวดเร็ว เจ้าหมีตัวนั้นจึงถูกคีบยกขึ้นมาจนได้

ตาของซูชิงซือกับเจียงอวิ๋นเสี่ยวเป็นประกายขึ้นมาทันที

ภายใต้สายตาของคนทั้งสาม ในที่สุดคราวนี้เจ้าหมีก็ร่วงลงไปในช่องรับที่ทุกคนเฝ้ารอ

สำเร็จ!

"เชี่... เช็ดเข้!"

เจียงอวิ๋นเสี่ยวหวีดร้องออกมาด้วยความตื่นเต้นทันที "สำเร็จแล้ว!!"

ซูชิงซือเลิกคิ้วขึ้น มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "เก่งนี่"

"แหะๆ"

หลินซฺวินหัวเราะเขินๆ ออกมาสองเสียง จากนั้นเขาก็ดึงเจ้าหมีที่หล่นลงมาออกมา ยื่นให้รุ่นพี่ "รุ่นพี่ ให้พี่ครับ"

ซูชิงซือรับมา เอ่ยเสียงเบา "ขอบใจนะ"

แม้เหรียญจะเป็นเธอที่ซื้อ แต่ตุ๊กตาเป็นเขาที่คีบให้ นี่... ถือว่าเป็นของขวัญที่เขามอบให้เธอแล้วใช่ไหม?

ของขวัญชิ้นนี้ดีมาก ฉันชอบมากเลย