บทที่ 100 เรื่องหลวงเรื่องส่วนตัว (สอง)

ธรรมเนียมปฏิบัติแต่โบราณคือสตรีไม่ย่างกรายเข้าค่ายทหาร ที่นางไปมาหาสู่กับค่ายทหารเป่ยผิงอย่างสนิทสนม เป็นเพราะท่านแม่ทัพเมิ่งเอ่ยปากเชื้อเชิญ เผยชิงเหอจึงยอมไปเยือน ส่วนค่ายทหารเหลียวซีเบื้องหน้านี้ นางไม่มีความคิดจะเข้าไปสอดส่องแม้แต่น้อย

แม่ทัพหลี่แห่งทัพเหลียวซีเป็นคนละโมบโลภมากเรื่องเงินทอง กินเบี้ยเลี้ยงผี ขูดรีดเลือดเนื้อทหารชั้นผู้น้อยยังไม่พอ ยังลักลอบค้าอาวุธและชุดเกราะอย่างลับๆ หากมีเงินจ่ายให้มากพอ กระทั่งม้าศึกเขาก็ยังกล้าขาย

ชาติก่อนเมื่อกองทัพซงหนูบุกประชิดชายแดน ทัพเหลียวซีแตกพ่ายยับเยิน แม่ทัพหลี่ผู้นี้พาทหารพ่ายศึกที่เหลือรอดออกปล้นสะดมไปทั่ว แม้แต่ตระกูลสือก็ยังไม่ละเว้น

ยามนี้ยังต้องซื้ออาวุธจากทัพเหลียวซี รอให้ซื้อหาอาวุธได้ครบถ้วนแล้ว คงต้องเตือนสือเยี่ยนไว้สักหน่อย

สือเยี่ยนนั่งรถม้าขนทองเงินเข้าไปในค่ายทหาร

เผยชิงเหอนำคนทั้งหมดพักผ่อนอยู่กับที่ เผยเยี่ยนเคี้ยวแผ่นแป้งแห้งกรังตุ้ยๆ เต็มสองแก้ม พลางบ่นพึมพำ "เดินทางรอนแรมมาหลายวัน ไม่ได้กินของดีๆ สักมื้อ"

เผยชิงเหอยิ้มพลางว่า "รอให้เสร็จธุระ กลับถึงหมู่บ้านแล้วค่อยล้มหมูเชือดแพะ"

เม่าหงหลิงกินอย่างสุภาพ จิบน้ำเย็นตามลงไปช้าๆ พลางเหลือบมองเผยชิงเหอเป็นระยะ คล้ายอยากจะพูดอะไรแต่ก็ไม่ได้เอ่ย

เผยชิงเหอแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น

รอจนกระทั่งฟ้ามืด

ต่งเอ้อร์หลางขี่ม้าออกมาส่งข่าว "แม่ทัพหลี่รั้งตัวนายน้อยให้อยู่ค้างคืนในค่ายทหาร พรุ่งนี้เช้าถึงจะออกมาได้ แม่นางหกโปรดหาที่ทางใกล้ๆ กางกระโจมพักผ่อนเถิดขอรับ"

เผยชิงเหอพยักหน้ารับ

วันรุ่งขึ้นรอจนเกือบเที่ยง รถม้าจึงแล่นออกจากค่ายทหาร สือเยี่ยนชะโงกหน้าออกมาจากหน้าต่างรถ น้ำเสียงอ้อแอ้ฟังไม่ค่อยชัด "เชิญแม่นางหกขึ้นมาคุยกันบนรถเถิด"

เผยชิงเหอก้าวขึ้นรถม้าอย่างคล่องแคล่ว นางไม่ได้รีบร้อนเปิดหีบไม้ หากแต่กวาดตามองสือเยี่ยนที่ใบหน้าแดงก่ำและพยายามเบิ่งตาให้กว้าง "เมื่อคืนเจ้าดื่มไปมากเท่าใดกัน"

สือเยี่ยนตอบอย่างไม่ใส่ใจ "ก็ไม่ได้ดื่มมากเท่าใด แม่ทัพหลี่กำลังอารมณ์ดี ข้าก็แค่อยู่ดื่มเป็นเพื่อน"

คิดจะซื้ออาวุธจากทัพเหลียวซี ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องลดตัวประจบเอาใจพูดจาหวานหู เรื่องเล็กน้อยอย่างการอยู่ดื่มสุราเป็นเพื่อนแม่ทัพหลี่ทั้งคืน ไม่นับเป็นเรื่องคอขาดบาดตายอันใด

เผยชิงเหอเข้าใจกระจ่างแก่ใจ จึงเอ่ยเสียงเบา "ลำบากเจ้าแล้ว"

สือเยี่ยนยิ้มตอบ "ทัพเหลียวซีซื้อเสบียงกรังจากตระกูลสือเป็นประจำทุกปี ข้ากับแม่ทัพหลี่ก็คุ้นเคยกันดี การดื่มเป็นเพื่อนเขาก็ไม่ใช่ครั้งแรก อย่างมากก็นอนเมาค้างสักวันสองวัน ไม่เป็นไรหรอก"

"ทองเงินที่ข้านำมาคราวนี้ ซื้อดาบยาวได้ทั้งหมดห้าร้อยเล่ม ทวนยาวสองร้อยเล่ม แล้วยังมีคันธนูกับลูกศรอีกห้าสิบชุด เรื่องคุณภาพอาวุธข้าดูไม่ค่อยเป็น และไม่สะดวกที่จะเลือกมากตรวจของในค่ายทหาร ทั้งหมดมีสิบห้าหีบ บรรทุกเต็มสามคันรถพอดี ตรงนี้มีสามหีบ เจ้าลองเปิดดูสิ"

ยังคงเป็นคำเดิม พูดคำขอบคุณนั้นห่างเหินเกินไป ทั้งยังเบาหวิว ไม่เอ่ยเลยยังดีกว่า

เผยชิงเหอปรายตามองสือเยี่ยนรอบหนึ่ง จากนั้นจึงยื่นมือไปเปิดหีบไม้

ในหีบนี้บรรจุดาบยาว หีบที่สองบรรจุคันธนูกับลูกศร ส่วนหีบทรงยาวแบนบรรจุทวนยาว ล้วนเป็นของใหม่เอี่ยม ส่องประกายเย็นเยียบวาววับ

ดวงตาของเผยชิงเหอพลันเป็นประกาย มุมปากยกยิ้มขึ้น ลูบคลำด้ามดาบด้วยความทะนุถนอม "นี่เป็นอาวุธที่กรมกลาโหมกำกับดูแลการสร้าง แม้ไม่ใช่อาวุธวิเศษชั้นยอด แต่ใช้ในสนามรบก็นับว่าเพียงพอแล้ว"

ลูบด้ามดาบแล้ว ก็เอื้อมไปลูบคลำธนูและทวนยาว แววตาอ่อนโยนอย่างยิ่ง

สือเยี่ยนเบือนสายตาหนี พลางกระแอมไอเบาๆ "แม่ทัพหลี่กำชับมาเป็นพิเศษว่าเรื่องนี้ห้ามแพร่งพรายเด็ดขาด เมืองหลวงกำลังรบรากัน วุ่นวายอย่างยิ่ง ในระยะเวลาอันใกล้นี้จะไม่มีอาวุธส่งมาอีก การค้านี้คงทำได้เพียงครั้งนี้ครั้งเดียว"

เผยชิงเหอยิ้มอย่างพึงใจ "ทำการค้าได้ครั้งเดียวนี้ก็เพียงพอแล้ว"

"อาวุธพวกนี้ รวมกับอาวุธเดิมที่หมู่บ้านตระกูลเผยมีอยู่ พอจะติดอาวุธให้คนได้หนึ่งพันนาย รอถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้า ข้าจะนำคนเข้าป่าไปปราบโจร แล้วยึดอาวุธจากค่ายโจรต่างๆ มาเพิ่ม ก็จะดึงกำลังพลขึ้นมาได้พันกว่าคน ในยุคกลียุค เพียงเท่านี้ก็เพียงพอจะปกป้องตนเองได้แล้ว"

"วันข้างหน้า ขอเพียงมีข้าเผยชิงเหออยู่หนึ่งวัน ตระกูลสือก็จะปลอดภัยไปหนึ่งวัน หากผู้ใดกล้าแตะต้องตระกูลสือ ต่อให้พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน ข้าก็จะเอาชีวิตมันมาให้ได้"

เอ๊ะ? ไฉนไม่มีเสียงคนเอ่ยตอบรับเล่า

เผยชิงเหอหันหน้าไปมอง ก็เห็นว่าสือเยี่ยนหลับไปเสียแล้ว ศีรษะเอียงพับไปด้านหนึ่ง มีเสียงกรนแผ่วเบาดังลอดออกมา

ไม่รู้ว่าเมื่อคืนถูกแม่ทัพหลี่กรอกสุราไปมากเท่าใดกันแน่

เผยชิงเหอก้าวลงจากรถม้าอย่างแผ่วเบาไร้เสียง แล้วส่งสัญญาณมือให้ต่งเอ้อร์หลาง ต่งเอ้อร์หลางรีบรุดเข้ามาปรนนิบัตินายของตนอย่างคล่องแคล่ว

เมื่อได้ยินว่าซื้ออาวุธมาได้มากมายขนาดนี้ เผยเยี่ยนตาโตเป็นประกาย เม่าหงหลิงเองก็ยินดีปรีดาจากใจจริง กำลังรบที่เข้มแข็งต่างหากคือต้นทุนในการปกป้องตนเองและสร้างความเข้มแข็ง

"หากมีม้าศึกจำนวนมากอีกก็คงจะดี" ความอยากของมนุษย์ไม่เคยพอ เมื่อเห็นว่ามีอาวุธแล้ว เผยเยี่ยนก็เริ่มโลภมากอยากได้คืบจะเอาศอก

เม่าหงหลิงค้อนเผยเยี่ยนเบาๆ "ในค่ายทหารม้าศึกยังมีไม่พอ คิดจะซื้อม้าศึกไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ"

เผยชิงเหอเลิกคิ้วยิ้ม "อาวุธมีแล้ว ม้าศึกวันข้างหน้าก็ย่อมมี วันคืนดีๆ ยังรออยู่ข้างหน้า!"

สือเยี่ยนนอนหลับไปอีกหนึ่งวันเต็มจึงสร่างเมาสนิท จากนั้นขบวนก็เร่งเดินทาง มุ่งหน้ากลับหมู่บ้านตระกูลเผย ระหว่างทางพบกลุ่มโจรเล็กๆ สองกลุ่ม ก็ถูกเผยชิงเหอนำคนเข้าจัดการจนราบคาบ

สือเยี่ยนยิ้มพลางเอ่ยชม "ข้าต้องเดินทางไกลอยู่บ่อยครั้ง ไม่ว่าจะพกพาบ่าวไพร่คนคุ้มกันไปมากเท่าใด ก็ต้องคอยหวาดระแวงอยู่เสมอ แต่พอได้ร่วมทางกับแม่นางหก กลับไม่มีเรื่องให้ต้องกังวลใจเช่นนั้นเลย กินอิ่มนอนหลับสบายใจเป็นพิเศษ วันนั้นที่ได้พบแม่นางหกเป็นครั้งแรก ข้าก็คิดอยากจะดึงตัวมาร่วมงานด้วยแล้ว เห็นได้ชัดว่าข้ามีสายตาแหลมคมมองออกว่าใครเป็นยอดคน"

ทุกคนต่างพากันหัวเราะร่า

คำสรรเสริญเยินยอฟังอย่างไรก็รื่นหู นายน้อยสกุลสือผู้นี้ก็เป็นยอดฝีมือในด้านนี้ เป็นผู้ชำนาญในการยกยอปอปั้นเสียจริง

เผยชิงเหอยิ้มพลางกล่าวตอบ "นายน้อยสกุลสืออายุยังน้อย แต่สัญจรทำการค้าไปทั่ว คบหากับผู้คนร้อยแปดจำพวก ทั้งเฉลียวฉลาดปราดเปรียวและเปี่ยมความสามารถ นับเป็นคนที่ข้าพบน้อยมากในชีวิตนี้ หากมีวันใดที่นายน้อยยอมมาอยู่หมู่บ้านตระกูลเผย ข้าจะเก็บตำแหน่งกุนซือไว้ให้นายน้อยอย่างแน่นอน"

สือเยี่ยนหัวเราะ "กุนซือข้าคงรับไม่ไหว เรื่องนำทัพออกศึกข้าไม่ประสีประสาแม้แต่น้อย เต็มที่ก็เป็นได้แค่พ่อบ้านใหญ่"

เผยชิงเหอกึ่งเล่นกึ่งจริงจัง "ยามนี้ข้ายังไม่มีหน้าไปเชิญ รอผ่านไปอีกไม่กี่ปี หากทัพสกุลเผยมีชื่อเสียงสะท้านแดนเหนือเมื่อใด ข้าจะเทียบเชิญนายน้อยเข้าร่วมอย่างสมเกียรติ"

ระหว่างพูดคุยหยอกล้อกัน หมู่บ้านตระกูลเผยก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้า

ห่างออกไปห้าลี้มีคนเฝ้ายามอยู่ เมื่อเห็นขบวนของเผยชิงเหอก็เป่านกหวีดไม้ไผ่ทันที เสียงนกหวีดดังรับส่งต่อกันเป็นทอดๆ ไม่นานก็ดังทั่วทั้งหมู่บ้านตระกูลเผย ผู้คนกลุ่มใหญ่ต่างพากันกรูออกมาต้อนรับ

สือเยี่ยนไม่ได้รั้งอยู่นาน หลังจากกินอาหารกลางวันมื้อโอชะแล้วก็กล่าวลา "ข้าออกจากบ้านมาครึ่งเดือนกว่าแล้ว ต้องรีบกลับไปโดยเร็ว"

เผยชิงเหอควบม้าออกไปส่งไกลถึงสิบลี้

รถม้าแล่นห่างออกไปไกล สือเยี่ยนชะโงกหน้าออกมาโบกมือลาเผยชิงเหอ

กระทั่งรถม้าเคลื่อนไกลออกไปเรื่อยๆ จนร่างของเผยชิงเหอกลายเป็นเพียงจุดดำเล็กๆ สือเยี่ยนจึงละสายตากลับมา

หีบไม้สิบกว่าใบถูกยกเข้าไปไว้ในคลังสินค้า

เมื่อเปิดออก ประกายเย็นเยียบจากอาวุธก็ส่องวูบวาบจนแสบตา ทุกคนต่างยิ้มแก้มแทบปริ

เผยอวิ๋นคำนวณคร่าวๆ ในใจอย่างตื่นเต้นระคนยินดี "อาวุธมากถึงเพียงนี้ เพียงพอที่จะแจกจ่ายดาบยาวให้ทุกคนได้คนละเล่มเลย"

เผยชิงเหอยิ้มรับ "การฝึกซ้อมประจำวันยังคงใช้ดาบไม้ทวนไม้ไปก่อน รอให้พ้นปีใหม่ค่อยแจกจ่ายอาวุธลงไป ข้าจะนำพวกเขาเข้าป่าไปปราบโจร"

การปราบโจรภูเขานับเป็นเรื่องดียิ่ง! กวาดล้างรังโจรได้แห่งหนึ่ง ก็จะได้ทั้งเงินทองเสบียงและสิ่งของจำเป็นกลับมาเป็นกอบเป็นกำ ทั้งยังช่วยเหลือสตรีได้อีกกลุ่ม และดึงดูดผู้ลี้ภัยให้เดินทางมาพึ่งพิงได้มากขึ้น

เผยอวิ๋นถูมือไปมาอย่างกระตือรือร้น "ข้าก็จะไปด้วย ข้าเฝ้าหมู่บ้านมาสองครั้งแล้ว ครั้งต่อไปต้องผลัดให้คนอื่นทำบ้าง"