บทที่ 99 เรื่องหลวงเรื่องส่วนตัว (หนึ่ง)

“ข้าเคารพเจ้า เลื่อมใสเจ้า นี่คือเรื่องส่วนตัว ส่วนการทุ่มเทสนับสนุนตระกูลเผยนั้นไม่เกี่ยวกับเรื่องส่วนตัว ข้ามองเห็นอนาคตของทัพสกุลเผย การลงเดิมพันก้อนโตในยามนี้ก็เพื่ออนาคตของตระกูลสือ”

เรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวแยกแยะได้ชัดเจนถึงเพียงนี้เชียวหรือ

เผยชิงเหอนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ไม่รู้จะกล่าวสิ่งใดดี

สือเยี่ยนกล่าวเสริม “หากมองอีกแง่ ถึงจะแยกไม่ออก คนที่เสียเปรียบก็คือข้า เจ้าไม่มีสิ่งใดเสียหาย แล้วเจ้าจะต้องกังวลอะไรเล่า”

นับว่าแปลกนัก คนสารภาพความในใจกลับสงบนิ่งเป็นธรรมชาติ ไม่มีความกระอักกระอ่วนแม้แต่น้อย ทว่าเป็นเผยชิงเหอเสียเองที่รู้สึกเก้อเขินอยู่บ้าง

เผยชิงเหออดหัวเราะออกมามิได้ “เจ้าพูดมีเหตุผล ความจริงเมื่อครู่ข้าแค่แกล้งทำเป็นพิธี ในใจมิได้รู้สึกขัดเขินอันใดสักนิด เจ้าอย่าได้สบประมาทข้าเชียว ข้าคนนี้ใจคอทั้งเย็นชาและแข็งกระด้างนัก”

สือเยี่ยนพลอยหัวเราะตามไปด้วย แล้วจึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “เวลานี้เส้นทางสัญจรไม่ปลอดภัย ทั้งยังพกพาทองเงินไปมากมายเพียงนี้ เกรงว่าจะต้องเจอกับพวกโจรผู้ลี้ภัยเข้า”

เผยชิงเหอเตรียมการไว้แต่แรกแล้ว “ข้าพาคนมาด้วยห้าสิบคน จะร่วมทางไปกับเจ้า”

สือเยี่ยนจัดการงานเฉียบขาด ไม่ผัดผ่อนให้เสียเวลา เขาพยักหน้าพลางกล่าว “ข้าจะคัดเลือกบ่าวไพร่เพิ่มอีกสามสิบคน แล้วสั่งให้คนเตรียมเสบียงแห้ง อีกหนึ่งชั่วยามค่อยออกเดินทาง”

เรื่องจิปาถะเหล่านี้ เพียงสั่งการให้ต่งเอ้อร์หลางไปจัดการก็สิ้นเรื่อง แต่วันนี้สือเยี่ยนกลับลงมือด้วยตนเอง ก็เพื่อหลีกเลี่ยงความกระอักกระอ่วนยามต้องสบตากัน

เผยชิงเหออดเกาศีรษะไม่ได้ ไฉนถึงรู้สึกคล้ายกับตนเองเป็นหญิงใจดำไร้หัวใจไปเสียได้

ยามที่เผยชิงเหอกับสือเยี่ยนสนทนากัน ทุกคนล้วนหลบฉากไปอยู่ข้างๆ จึงไม่ได้ยินว่าทั้งสองคุยสิ่งใด ประกอบกับสีหน้าท่าทางของสือเยี่ยนราบเรียบปกติยิ่งนัก จึงไม่มีผู้ใดระแวงสงสัย

หนึ่งชั่วยามต่อมา รถม้าหลายคันพร้อมม้าศึกหลายสิบตัวก็เคลื่อนขบวนออกจากป้อมปราการตระกูลสือ

สือเยี่ยนร่างกายอ่อนแอมาแต่อ้อนแต่ออก แม้จะได้รับการประคบประหงมดูแลจนแข็งแรงกว่าวัยเด็กมาก ทว่าในฤดูหนาวของทุกปี เขาแทบจะไม่ก้าวเท้าออกจากเรือน ครั้งนี้ต้องเดินทางไปถึงเหลียวซี จึงนั่งรถม้าที่สั่งทำขึ้นเป็นพิเศษ ตัวรถม้าเสริมแผ่นเหล็กไว้ด้านในเพื่อกันการลอบยิงจากธนู ด้านในห้องโดยสารยังบุด้วยหนังขนสัตว์ กันลมและให้ความอบอุ่น

ยามหยุดพักกลางทาง สือเยี่ยนเอ่ยชวนเผยชิงเหอขึ้นไปดื่มชาบนรถม้า

ในเมื่อสือเยี่ยนเปิดเผยจริงใจถึงเพียงนี้ เผยชิงเหอก็ไม่อยากทำตัวคับแคบ จึงแย้มยิ้มก้าวขึ้นไปบนรถม้า พลันเหลือบไปเห็นหนังหมีดำที่คุ้นเคยผืนหนึ่งเข้าพอดี ทำให้อดหัวเราะมิได้ “นี่คือหนังหมีดำที่ข้ามอบให้เมื่อปีก่อนใช่หรือไม่”

“ถูกต้อง” สือเยี่ยนยิ้มตอบ “หนังหมีดำที่สมบูรณ์ไร้รอยต่อเช่นนี้เป็นของล้ำค่าหายาก ท่านปู่ตัดใจใช้ไม่ลง จึงมอบให้ข้า”

หากเป็นผู้อื่น คงเก็บรักษาหนังหมีดำผืนนี้ไว้เป็นของสะสมไปนานแล้ว ทว่าสือเยี่ยนเป็นพวกเน้นประโยชน์ใช้สอย จึงนำออกมาใช้โดยตรง

เผยชิงเหอนิยมชมชอบอุปนิสัยเช่นนี้ยิ่งนัก “มีสิ่งใดต้องเสียดายกัน ของดีมีไว้ให้ใช้สอย รอถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้า ยามข้าขึ้นเขาไปล่าสัตว์ จะล่าผืนที่ดีกว่านี้มาให้เจ้าอีกสักผืน”

สือเยี่ยนปรายตามองเผยชิงเหอ “พอถึงฤดูใบไม้ผลิ เจ้าคงจะนำกองกำลังผู้ลี้ภัยที่เพิ่งฝึกฝนขึ้นเขาไปกวาดล้างพวกโจรสินะ”

เผยชิงเหอเลิกคิ้วยิ้ม “แผนการของข้าดูออกง่ายดายปานนั้นเชียวหรือ”

สือเยี่ยนเลื่อนเปิดลิ้นชักไม้ขนาดเล็ก หยิบเนื้อแห้งกล่องเล็กกับผลไม้กวนกล่องหนึ่งออกมา เปิดฝาส่งไปตรงหน้าเผยชิงเหอ “เหล่าสตรีตระกูลเผยผ่านศึกหนักมาหลายครา แต่พวกผู้ลี้ภัยยังไม่เคยฆ่าคน ไม่เคยเห็นเลือด การรบจริงเท่านั้นจึงจะหล่อหลอมทหารชั้นยอดขึ้นมาได้ อาศัยช่วงฤดูหนาวฝึกปรือกำลังพล พอฤดูใบไม้ผลิอากาศอบอุ่นขึ้น ก็ใช้โอกาสนี้ขึ้นเขาไปฝึกรบจริง พลางกวาดล้างรังโจรที่เหลือให้สิ้นซาก วันหน้าเทือกเขาเยี่ยนซานก็จะเป็นเขตแดนของเจ้า”

“มีเทือกเขาเยี่ยนซานหนุนหลัง รุกก็โจมตีได้ ถอยก็ตั้งรับมั่น หากมีทัพใหญ่หรือผู้ลี้ภัยระลอกใหญ่บุกมา ก็สามารถล่าถอยเข้าไปในป่าลึกได้”

เผยชิงเหอหยิบเนื้อแห้งส่งเข้าปาก ชิ้นแล้วชิ้นเล่า

สือเยี่ยนรินชาให้นางถ้วยหนึ่ง แล้วแย้มยิ้มกล่าวสืบไป “ยามนี้ทัพสกุลเผยไม่ขาดแคลนทั้งเสบียงและเสื้อผ้า สิ่งที่ขาดแคลนคืออาวุธและม้าศึก”

“การขึ้นเขาไปกวาดล้างโจรภูเขา ม้าศึกคงไม่ได้ใช้ประโยชน์ การจัดซื้ออาวุธจึงเป็นเรื่องสำคัญที่สุด”

เผยชิงเหอยกชาขึ้นดื่มจนหมดจอก “พูดได้ถูกต้อง อาวุธที่มีอยู่ในหมู่บ้านตระกูลเผยเวลานี้ เพียงพอสำหรับจัดทัพสามร้อยนายเท่านั้น ทว่ายามนี้ฝึกทหารไว้แปดร้อยนาย จึงขาดแคลนอยู่อีกมาก เสียดายนักที่กองทัพเป่ยผิงมุ่งหน้าเข้าสู่เมืองหลวง นำทั้งม้าศึกและอาวุธติดตัวไปจนหมดสิ้น ไม่อาจฉวยประโยชน์จากกองทัพเป่ยผิงได้อีกแล้ว”

ความเสียดายเรื่องที่อุดมการณ์ไม่ตรงกับท่านแม่ทัพเมิ่งจนมิอาจร่วมทางกันได้นั้นไม่จำเป็นต้องเอ่ยถึง ด้วยความเฉลียวฉลาดรอบคอบของสือเยี่ยน ย่อมเข้าใจความหมายได้เอง

สีหน้าของเผยชิงเหอบ่งบอกถึงความเสียดายที่ยังกอบโกยผลประโยชน์ได้ไม่จุใจ

สือเยี่ยนหลุดยิ้มออกมาอีกครั้ง เมื่อเห็นว่านางไม่แตะต้องผลไม้กวน จึงหยิบเนื้อวัวแห้งออกมาให้อีกกล่อง

เผยชิงเหอฝึกยุทธ์ทุกวัน พลังกายเผาผลาญไปมาก ความอยากอาหารจึงยอดเยี่ยมยิ่ง เสบียงแห้งตามทางทำได้เพียงประทังความหิว พอเนื้อวัวแห้งหมดไปหนึ่งกล่อง ตามด้วยน้ำชาใสช่วยตัดเลี่ยนอีกจอก ก็พร้อมที่จะเร่งเดินทางต่อไป

ตลอดเส้นทางล้วนใช้ทางหลวง พบเห็นพ่อค้าเร่และชาวบ้านอยู่เป็นระยะ บางคราก็มีผู้ลี้ภัยลอบติดตามอยู่ห่างๆ คณะเดินทางมีสตรีหลายสิบคนและบุรุษร่างกำยำอีกหลายสิบคน ทุกคนล้วนขี่ม้าดีสะพายคันธนูเหน็บดาบยาว มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนที่จะตอแยได้ง่าย หากไม่มีกำลังพอ ย่อมไม่มีผู้ใดกล้าเข้าใกล้

เพื่อเร่งเดินทาง จึงต้องค้างแรมกลางป่าติดต่อกันหลายคืน

เผยชิงเหอแบ่งคนทั้งหมดออกเป็นสามผลัด สลับกันอยู่เวรยาม

กองไฟถูกจุดไว้ตลอดเวลา ทุกคนล้อมวงรอบกองเพลิง พักผ่อนอยู่ในกระโจมชั่วคราวโดยไม่ถอดชุดออก

“วันนี้มีคนกลุ่มหนึ่งสะกดรอยตามพวกเรามาตลอด ไม่รู้ว่าเป็นโจรมาจากที่ใด ไม่แน่ว่าอาจลงมือเมื่อใดก็ได้”

เผยชิงเหอกระซิบบอกเผยเยี่ยน “เจ้าเฝ้ายามช่วงครึ่งคืนแรก ตาไวไว้เล่า”

เผยเยี่ยนพยักหน้ารับ

โจรผู้ลี้ภัยกลุ่มนี้ขาดความอดทนอย่างเห็นได้ชัด ยังไม่ทันสิ้นแสงตะวันดี ก็บุกจู่โจมเข้ามาอย่างเร่งรีบ

ทว่ากลับเป็นเพียงฝูงกาไร้ระเบียบ แม้แต่อาวุธที่พอดูได้ยังไม่มี ในมือของบางคนยังถือจอบและท่อนไม้อยู่เลย ไม่จำเป็นต้องให้เผยชิงเหอลงมือด้วยซ้ำ เผยเยี่ยนนำกำลังคนที่อยู่เวรยามพุ่งทะยานออกไป ตวัดดาบฉับๆ สังหารไปไม่กี่คน พวกโจรหลายสิบคนก็ขวัญกระเจิงแตกพ่ายวิ่งหนีไปคนละทิศละทาง

เผยเยี่ยนตั้งท่าจะไล่ตาม แต่ถูกเผยชิงเหอรั้งไว้ “ไม่ต้องตาม พวกนี้เป็นเพียงชาวบ้านแถบนี้ เห็นพวกเรามีรถม้ามากเข้าจึงคิดมาฉวยโอกาส”

ผู้คนทางแดนเหนือมีนิสัยดุดันห้าวหาญ ยามงานชุกก็ทำไร่ ยามว่างก็รวมกลุ่มปล้นชิงผู้สัญจรผ่านไปมา มิใช่เรื่องแปลกประหลาดอันใด ล้วนเป็นพวกยากจนข้นแค้น รีดเค้นอย่างไรก็ไม่ได้ประโยชน์อันใด ไม่คุ้มค่าที่จะไล่ล่าสังหาร

ผ่านไปอีกวัน ก็พบกับกลุ่มโจรอีกกลุ่มหนึ่ง

โจรกลุ่มนี้เห็นได้ชัดว่าผ่านการฝึกฝนมาบ้าง มีการจัดกระบวนและมีคนคอยสั่งการ

เผยชิงเหอน้าวคันธนู ยิงศรดอกเดียวปลิดชีพหัวหน้าโจร พวกโจรที่เหลือพลันตื่นตระหนก ถูกสังหารไปเกือบครึ่ง ส่วนที่เหลือพากันวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิง

เผยชิงเหอกล่าวเสียงเรียบ “ฆ่าได้เท่าใดก็เท่านั้น ไม่ต้องไล่ตามแล้ว”

นายน้อยสกุลสือนั่งอยู่อย่างสงบในรถม้า มองดูเผยชิงเหอไล่สังหารศัตรูอย่างเด็ดขาดผ่านทางหน้าต่าง

ต่งเอ้อร์หลางชะโงกหน้าเข้ามาร่วมดูด้วย พลางทอดถอนใจ “แม่นางหกยิงธนูแม่นยำดั่งจับวาง เพลงดาบยาวก็ร้ายกาจนัก พวกโจรเหล่านั้นรับมือไม่ได้แม้แต่ดาบเดียว ในใต้หล้านี้จะมีสตรีที่เก่งกาจถึงเพียงนี้ได้อย่างไรกัน!”

สือเยี่ยนจับจ้องเผยชิงเหอยามกวัดแกว่งดาบสังหารคนดุจหั่นผักหั่นฟัก รูปร่างอันเฉียบคมและทรงพลังนั้น ประทับลึกเข้าไปในแววตา

ต่งเอ้อร์หลางชื่นชมเสร็จ หันกลับมามองสบสายตาของผู้เป็นนายเข้าพอดี จนขนลุกซู่ไปทั้งร่าง

สือเยี่ยนดึงสายตากลับมา สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นราบเรียบดังเดิม “โจรถูกขับไล่ไปแล้ว เดินทางต่อเถิด”

สองวันถัดมา ในที่สุดก็มาถึงค่ายใหญ่ของทัพเหลียวซี

กองทัพเป่ยผิงวางด่านตรวจตราตั้งแต่ระยะสิบลี้ มีหนึ่งด่านทุกๆ หนึ่งลี้ ทว่าทัพเหลียวซีกลับหย่อนยานกว่ามาก ห้าลี้จึงจะมีด่านตรวจสักแห่ง

เผยชิงเหอจึงหยุดรออยู่ที่ระยะห้าลี้ “ข้าไม่สะดวกเข้าไปในค่ายทหาร จะรอเจ้าอยู่ที่นี่”