บทที่ 98 ขยับขยายกำลัง

เงินทองไหลออกไปราวน้ำหลาก สินค้าล็อตใหญ่ถูกลำเลียงเข้าสู่หมู่บ้านตระกูลเผยอย่างไม่ขาดสาย

จำนวนผู้ลี้ภัยที่ยอมลงจากเขามาพึ่งพิงเพิ่มสูงขึ้นด้วยความเร็วอันน่าตกใจ

เผยชิงเหอรุกเข้าป่าเขาเป็นครั้งแรก ใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วยามก็กวาดล้างค่ายพยัคฆ์ขาวจนราบคาบ ผู้ลี้ภัยที่ซ่อนตัวอยู่ตามซอกเขาเมื่อได้ยินข่าว ต่างพากันหลั่งไหลมาดั่งผึ้งตอมรวง

เพิงหญ้าอย่างง่ายนอกหมู่บ้านตระกูลเผย จากสองหลังกลายเป็นห้าหลัง และเพิ่มเป็นสิบหลัง ทว่าก็ยังคงไม่พอใช้ เปี้ยนซูหลานจึงตั้งใจมาหาเผยชิงเหอ "ชิงเหอ ตอนนี้มีผู้ลี้ภัยมาพึ่งพิงหมู่บ้านตระกูลเผยทุกวัน เพิงหญ้านอกหมู่บ้านไม่พอแล้ว ต้องสร้างเพิ่มอีกสิบหลัง"

เปี้ยนซูหลานเป็นสะใภ้สาวคนแรกที่รับเขยแต่งเข้าตระกูลเผย และให้กำเนิดบุตรคนแรกของตระกูลเผยนับตั้งแต่มาถึงโยวโจว เผยชิงเหอเป็นผู้ตั้งชื่อให้เด็กด้วยตนเองว่าเผยวั่ง

เปี้ยนซูหลานภักดีต่อเผยชิงเหออย่างหมดใจ ไม่มีความคิดเป็นอื่น หลังออกจากเดือนอยู่ไฟก็เริ่มรับหน้าที่ดูแลจัดการเรื่องผู้ลี้ภัย นางทำงานรอบคอบ ไม่เคยตัดสินใจส่งเดช มีเรื่องใดก็มารายงานเสมอ

เผยชิงเหอยิ้ม "เรื่องเล็กน้อยเพียงนี้ ไม่ต้องรายงานข้าหรอก เจ้าตัดสินใจได้เลย"

เปี้ยนซูหลานปากก็รับคำ ทว่าคราวหน้าพอมีเรื่อง ก็ยังคงมารายงานตามเดิม

การฝึกคนข้างกายให้ก้าวขึ้นมารับผิดชอบงานได้เองไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องค่อยๆ ขัดเกลาไป เผยชิงเหอไม่ใจร้อน ชี้แนะอย่างใจเย็น "ผู้ลี้ภัยทุกคนต้องลงทะเบียนอย่างละเอียด ไต่ถามที่มาที่ไปให้ชัด ให้พวกเขาค้ำประกันซึ่งกันและกัน หากคนใดคนหนึ่งก่อเรื่อง ก็ขับไล่ออกไปพร้อมกันทั้งกลุ่ม"

"หากพบคนที่มีพิรุธ ให้จับตาดูเป็นพิเศษ ส่งคนคอยสอดส่องอย่างลับๆ"

ป่าใหญ่ย่อมมีนกทุกชนิด ในหมู่ผู้ลี้ภัยมีทั้งคนจิตใจดีที่น่าสงสาร และมีพวกคนชั่วที่หนีคดีมา หมู่บ้านตระกูลเผยมีทั้งเงิน เสบียง ที่นา และบ้านเรือน อีกทั้งผู้ดูแลยังเป็นสตรีกลุ่มหนึ่ง ผู้ลี้ภัยที่ซื่อตรงน่าสงสารย่อมรู้สึกว่าหมู่บ้านตระกูลเผยมั่นคงปลอดภัย ส่วนพวกที่มีเจตนาร้าย ย่อมคิดไม่ซื่อมาตั้งแต่ก่อนจะมาถึง

เพิงหญ้าสร้างไว้ทางทิศเหนือของหมู่บ้าน ผู้ลี้ภัยทุกคนที่มาขอพึ่งพิงจะต้องพักอยู่ในเพิงหญ้าสองสามวัน ก้าวออกจากเพิงหญ้า มองปราดเดียวก็จะเห็น "น้ำเต้า" แขวนอยู่ใต้ต้นไม้แต่ไกล

พวกที่ถูกแขวนอยู่ใต้ต้นไม้ มีทั้งพวกขโมยปล้นชิง พวกย่ำยีรังแกสตรี พวกคิดลอบวางเพลิงฆ่าคน และยังมีพวกที่เคยเป็นโจรป่าแล้วถูกจับไต๋ได้

พอผ่านไปช่วงหนึ่งก็เปลี่ยนกลุ่มใหม่ เชือกป่านใต้ต้นไม้ไม่เคยได้ว่างเว้น

การเชือดไก่ให้ลิงดูเช่นนี้ เพียงพอที่จะข่มขวัญผู้ลี้ภัยที่เพิ่งมาถึงได้อย่างอยู่หมัด

หมู่บ้านตระกูลเผยขยายตัวอย่างรวดเร็ว ประชากรเพิ่มขึ้นมากกว่าหนึ่งเท่าตัว นายน้อยสกุลสือส่งคนมาส่งเสบียงทุกๆ ครึ่งเดือน และนึกทึ่งกับความเร็วในการขยายตัวของหมู่บ้านตระกูลเผยเช่นกัน

ในเมื่อตัดสินใจจะสนับสนุนแม่นางเผยหกอย่างเต็มกำลัง ย่อมต้องรับประกันเรื่องเสบียงอาหารของทุกคนในหมู่บ้านตระกูลเผย เส้นทางการค้าที่ตระกูลสือดำเนินกิจการมากว่าร้อยปีถูกขับเคลื่อนเต็มกำลัง บรรดาลูกหลานสายรองและผู้ดูแลของตระกูลสือวิ่งวุ่นไปทั่วทุกสารทิศ กว้านซื้อเสบียงล็อตใหญ่มาอย่างต่อเนื่อง แล้วส่งไปยังหมู่บ้านตระกูลเผย

เผยชิงเหอถอนหายใจระคนรำพึงอีกครา ชาติก่อนไม่มีตระกูลใหญ่คอยหนุนหลังเต็มกำลังเช่นนี้ นางต้องเหน็ดเหนื่อยใจเรื่องเสบียงของทัพสกุลเผยทุกเมื่อเชื่อวัน แต่ก็ยังไม่อาจทำให้ทุกคนได้กินอิ่มท้องติดต่อกันหลายวัน เรื่องการจัดหาเสบียงทัพเช่นนี้ ต้องยกให้นายน้อยสกุลสือที่เป็นมืออาชีพจริงๆ

เมื่อมีเสบียงและสิ่งของจำเป็นครบครัน เผยชิงเหอก็หมดสิ้นความกังวล เริ่มต้นฝึกฝนกำลังพลอย่างเต็มที่ สตรีตระกูลเผยไม่ว่าจะแก่หรือสาว ล้วนต้องฝึกทหารทั้งสิ้น

คัดเลือกผู้ลี้ภัยที่ว่านอนสอนง่ายและร่างกายยังแข็งแรงดีออกมาห้าร้อยคน แบ่งเป็นกลุ่มละสิบคนแล้วเลือกหัวหน้ากลุ่มขึ้นมา ทั้งเรื่องการกินอยู่หลับนอนและการฝึกฝนต้องอยู่ร่วมกัน หัวหน้ากลุ่มทั้งห้าสิบคน เผยชิงเหอเป็นผู้ลงมือฝึกด้วยตนเอง

ผู้ลี้ภัยที่เหลือ ทุกวันต้องทำไร่ไถนาครึ่งวัน อีกครึ่งวันต้องฝึกจัดแถวและรูปขบวนขั้นพื้นฐาน

พอถึงยามค่ำ ทุกคนต้องร่ำเรียนอ่านเขียน

สตรีตระกูลเผยล้วนรู้หนังสือ การสอนคนที่ไม่รู้หนังสือแม้แต่ตัวเดียวจึงเหลือเฟือ ด้วยเหตุนี้ ปริมาณน้ำมันตะเกียง กระดาษ พู่กัน และหมึกที่สิ้นเปลืองไปจึงเป็นตัวเลขที่น่าตกใจ

เผยชิงเหอจรดพู่กันเขียนจดหมายถึงนายน้อยสกุลสือฉบับหนึ่ง เพียงไม่กี่วัน ต่งเอ้อร์หลางก็นำน้ำมันตะเกียง กระดาษป่านหยาบ และแท่งถ่านหลายเกวียนมาส่งถึงที่

"นายน้อยให้ข้าน้อยนำความมาเรียนแม่นางหกขอรับ ราคาน้ำมันตะเกียงถูกกดลงจนต่ำที่สุดแล้ว การฝึกคัดอักษรไม่จำเป็นต้องใช้กระดาษดี กระดาษหยาบกับแท่งถ่านก็เพียงพอแล้ว ยังมีกระดาษและพู่กันหมึกที่คุณภาพดีกว่านี้อีกชุดหนึ่ง อีกไม่กี่วันจะส่งมาขอรับ ล้วนเป็นราคาต่ำสุด นายน้อยเจรจาตกลงไว้หมดแล้ว เมื่อของมาส่ง แม่นางหกค่อยจ่ายเงินก็พอ"

แม้แต่อู๋ซิ่วเหนียงก็ยังเอ่ยปากชมเปาะข้างหูเผยชิงเหอไม่ขาดสาย "นายน้อยสกุลสือช่างเฉลียวฉลาดเก่งกาจ รู้รอบไปเสียทุกเรื่องจริงๆ พอมีนายน้อยสกุลสือออกหน้า ของที่เราซื้อได้ทั้งเยอะทั้งดี แถมยังประหยัดเงินไปได้ตั้งมากมาย"

กระทั่งปัญหาเรื่องอาวุธที่ขาดแคลน นายน้อยสกุลสือก็ยังมีหนทางแก้ไข

ตระกูลสือไปมาหาสู่ใกล้ชิดกับแม่ทัพหลี่แห่งทัพเหลียวซี ขอเพียงจ่ายเงินให้มากพอ ย่อมสามารถซื้อหาอาวุธที่เหมาะแก่การใช้งานมาจากทางทัพเหลียวซีได้

นี่เป็นเรื่องที่ต้องห้ามอย่างไม่ต้องสงสัย ทว่าสิ่งที่ตระกูลเผยทำอยู่ในยามนี้ แต่ละเรื่องล้วนไม่ถูกต้องตามกฎเกณฑ์ทั้งสิ้น จะเพิ่มเรื่องนี้มาอีกสักเรื่องก็ไม่เป็นไร

การซื้ออาวุธเป็นเรื่องใหญ่ เผยชิงเหอจึงเดินทางไปตระกูลสือด้วยตนเองเพื่อเจรจาต่อหน้าสือเยี่ยน

เวลานี้เข้าสู่เดือนสิบเอ็ดแล้ว ลมหนาวพัดกรรโชก เผยชิงเหอเป็นผู้ฝึกยุทธ์จึงไม่หวั่นเกรงความหนาวเหน็บ ยังคงสวมชุดผ้าเนื้อหยาบ พวงแก้มถูกลมหนาวเป่าจนแดงระเรื่อ ดวงตาสีดำขลับคู่หนึ่งทอประกายแจ่มจรัส "นายน้อยสามารถซื้ออาวุธจากทัพเหลียวซีมาได้จริงหรือ"

เด็กหนุ่มในชุดคลุมผ้าไหมขนมิงก์หรูหราสีเทาเงินคลี่ยิ้มน้อยๆ "หากผู้อื่นไปคงไม่สำเร็จ แต่ข้าไปเอง แม่ทัพหลี่ย่อมต้องไว้หน้าข้าอยู่บ้าง"

นายน้อยสกุลสือในยามนี้ช่างดูหล่อเหลายิ่งนัก

แววตาของเผยชิงเหอทอประกายยินดี "เช่นนั้นข้าก็ไม่เกรงใจนายน้อยแล้ว รบกวนนายน้อยเดินทางไปทัพเหลียวซีสักเที่ยว ข้านำทองและเงินทั้งหมดที่มีติดตัวมาด้วย ซื้อได้เท่าไรก็เอาเท่านั้น"

ทองและเงินที่ได้จากการกวาดล้างค่ายหมีดำ ค่ายเขี้ยวหมาป่า และค่ายพยัคฆ์ขาว ตลอดหนึ่งปีครึ่งที่ผ่านมาถูกใช้ไปไม่น้อย ทว่ายังเหลืออยู่อีกเกินครึ่ง บรรจุไว้เต็มหีบใหญ่ถึงห้าหีบ

สือเยี่ยนเปิดดูทีละหีบ ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา "อาวุธไม่มีราคาตายตัว เงินเหล่านี้จะซื้ออาวุธมาได้มากน้อยเพียงใด ตอนนี้ยังบอกไม่ได้ ทว่าข้าจะพยายามนำกลับมาให้ได้มากที่สุด"

ในเวลานี้และสถานการณ์เช่นนี้ การเอ่ยคำขอบคุณย่อมดูห่างเหินเกินไป และดูเบาหวิวเกินไปด้วย

เรื่องลักลอบซื้ออาวุธ หากถูกจับได้ย่อมมีโทษถึงขั้นตัดหัว สือเยี่ยนยอมเสี่ยงชีวิตท่ามกลางสภาพอากาศหนาวเหน็บเดินทางไปทัพเหลียวซี น้ำใจครั้งนี้ช่างหนักหน่วงยิ่งนัก

ต่อให้เผยชิงเหอหน้าหนาหรือจิตใจแข็งกร้าวเพียงใด ก็ยังอดสะเทือนใจขึ้นมาจริงๆ ไม่ได้

นางมองสือเยี่ยน สือเยี่ยนก็มองนางเช่นกัน

"สือเยี่ยน" เผยชิงเหอเอ่ยเรียกชื่อเขาตรงๆ เป็นครั้งแรก และบอกเขาอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง "กฎของหมู่บ้านตระกูลเผย เจ้าก็รู้อยู่แล้ว"

สือเยี่ยนพยักหน้า "ข้ารู้ สตรีของหมู่บ้านตระกูลเผยไม่แต่งออก รับเฉพาะเขยแต่งเข้าบ้านเท่านั้น ลูกที่เกิดมาต้องแซ่เผย เปี้ยนซูหลานเป็นคนแรกที่รับเขยเข้าบ้าน ลูกที่คลอดออกมาชื่อเผยวั่ง ในหมู่บ้านยังมีสตรีที่รอดมาจากค่ายโจรอีกหลายคน มีแต่งงานไปสิบกว่าคน ล้วนแต่เป็นการรับเขยเข้าบ้านทั้งสิ้น"

"นี่คือกฎที่เจ้าตั้งขึ้น เจ้าไม่สามารถและไม่มีทางทำลายมัน"

"ทางเมืองหลวงเริ่มสู้รบกันแล้ว นอกจากกองทัพเป่ยผิงกับกองทัพป๋อไห่ ยังมีกองทัพอีกสองสายบุกไปถึงเมืองหลวงเพื่อปราบกบฏข้างกายฮ่องเต้และช่วยองค์รัชทายาท ใครแพ้ใครชนะยังไม่อาจล่วงรู้ได้ ทางเจียงหนานเองก็มีกองทัพกบฏลุกฮือขึ้นมาหลายสาย มีหลายอำเภอถูกพวกกบฏยึดครองไปแล้ว"

"ใต้หล้ากำลังจะเกิดกลียุค เจ้ามีความทะเยอทะยาน ยิ่งมีความสามารถ สิ่งสำคัญที่สุดในยามนี้คือการขยายขุมกำลังและตั้งหลักให้มั่นเพื่อวางแผนในวันข้างหน้า ย่อมไม่มีเวลาว่างมาคิดเรื่องแต่งงานออกเรือน"

สือเยี่ยนสบตากับเผยชิงเหอ เอ่ยเนิบช้า "เผยชิงเหอ เรื่องเหล่านี้ ข้ารู้ทั้งหมด"