บทที่ 97 การซื้อขาย

“อะไรนะ นางพูดเช่นนั้นจริงหรือ!”

หวังเมิ่งอี๋ตระหนกตกใจ คว้าแขนสาวใช้คนสนิทไว้แน่น “เจ้าฟังไม่ผิดแน่นะ!”

สาวใช้ยืนยันอย่างหนักแน่น “หูบ่าวไวนัก จะฟังผิดได้อย่างไรเจ้าคะ แม่นางเผยหกเป็นคนพูดออกมาเอง”

“คุณหนู บ่าวเจ็บเจ้าค่ะ”

หวังเมิ่งอี๋ใจคอว้าวุ่น จึงยอมปล่อยมือตามสัญชาตญาณ

สาวใช้ยังคงพร่ำพูดข้างหูไม่หยุด “คุณหนูวางใจได้เลยเจ้าค่ะ สกุลสือมีนายน้อยเป็นทายาทเพียงคนเดียว การสืบทอดสายเลือดย่อมเป็นเรื่องใหญ่ที่สุด แม่นางเผยหกคิดจะรับเขยแต่งเข้าบ้าน ผู้เฒ่าสือไม่มีทางยอมเด็ดขาด ต่อให้เป็นตัวนายน้อยเอง ก็ไม่มีวันยอมไปเป็นเขยแต่งเข้าแน่”

สาวใช้อีกคนกล่าวรับช่วงต่อ “บุรุษจากตระกูลดีที่ไหนจะยอมเป็นเขยแต่งเข้า สกุลเผยก็แค่พวกญาตินักโทษเนรเทศ แม่นางเผยหกคิดว่าตนเองเลอเลิศมาจากไหนกัน…”

“หุบปาก!” หวังเมิ่งอี๋พลันชักสีหน้าบึ้งตึง “แม่นางเผยหกนำพาคนในตระกูลเอาชีวิตรอด ทั้งยังกวาดล้างค่ายหมีดำ ค่ายเขี้ยวหมาป่า และค่ายพยัคฆ์ขาวติดต่อกัน นางคือยอดมือเกาทัณฑ์ที่หาได้ยากยิ่งในใต้หล้า วีรสตรีเช่นนี้ สกุลหวังของเรามีแต่ต้องพยายามผูกมิตรด้วย มีที่ให้เจ้ามาพูดจาเพ้อเจ้อเหลวไหลตั้งแต่เมื่อใด”

“ไปตบปากตัวเองยี่สิบที”

สาวใช้ปากมากตัวสั่นเทิ้ม รีบก้มหน้าถอยออกไปนอกประตู แล้วลงมือตบหน้าตนเองฉาดใหญ่ยี่สิบทีติดกัน

จากนั้นจึงคุกเข่าลงต่อหน้าผู้เป็นนายด้วยใบหน้าบวมเป่งเพื่อขอรับโทษ

หวังเมิ่งอี๋เอ่ยเสียงเย็น “เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงชื่อเสียงของแม่นางเผยหก ห้ามผู้ใดเอาไปนินทาเพ้อเจ้อเด็ดขาด หากคำพูดในคืนนี้แพร่งพรายออกไปแม้แต่ครึ่งคำ ข้าจะไล่นางผู้นั้นออกจากสกุลหวังทันที”

หวังเมิ่งอี๋ดูแลร้านเย็บปักถักร้อยมาตั้งแต่อายุสิบสาม ตลอดสามปีมานี้จัดการกิจการได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย นางจึงมีสิทธิ์ติดตามบิดามาอวยพรวันเกิดที่สกุลสือ

รูปลักษณ์ภายนอกดูอ่อนหวานบอบบาง ทว่าเนื้อแท้กลับเฉลียวฉลาดและเก่งกาจยิ่ง

ที่ผู้เฒ่าสือหมายตานาง มิใช่เพียงเพราะตระกูลหวังที่หนุนหลังอยู่เท่านั้น แต่ยังเห็นคุณค่าในตัวนางเองด้วย

บรรดาสาวใช้ข้างกายต่างรู้ถึงนิสัยของนายตนดี จึงพากันเงียบกริบไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย

หวังเมิ่งอี๋นิ่งเงียบไปนาน ก่อนจะลุกขึ้นไปพบบิดา หวังฉวิน

“…ท่านพ่อ ข้าดูไม่ออกจริงๆ ว่าแม่นางเผยหกผู้นี้คิดสิ่งใดอยู่” หวังเมิ่งอี๋ขมวดคิ้วกระซิบเสียงแผ่ว “พี่ชายสือทั้งเฉลียวฉลาดและเจนโลก รูปร่างหน้าตา อุปนิสัย ฐานะชาติตระกูลล้วนเป็นเลิศ นางไม่หวั่นไหวเลยสักนิดเชียวหรือ”

คำว่า ‘รับเขยเข้าบ้าน’ หลุดจากปากมาแล้ว ก็เปรียบเสมือนกรีดรอยแยกขวางกั้นไว้ ไม่อาจเกี่ยวดองเป็นทองแผ่นเดียวกันได้อีกต่อไป

หวังฉวินยื่นพุงพลุ้ย ชำเลืองมองบุตรสาว “กองทัพเป่ยผิงรวมกำลังกับกองทัพป๋อไห่แล้ว นำกำลังบุกตีมุ่งหน้าไปยังเมืองหลวง ทางเจียงหนานเองก็มีกองทัพกบฏลุกฮือขึ้นมา แผ่นดินใกล้จะเกิดกลียุคแล้ว แม่นางเผยหกมีความทะเยอทะยานสูงส่ง ในสายตามีแต่เงินทอง เสบียง ผ้า เกลือ และยาสมุนไพร ที่ไหนจะมีที่ว่างให้เรื่องรักใคร่ของหนุ่มสาว”

“เจ้าเองก็อย่าไปคิดเรื่องพวกนี้ให้มากความเลย รอให้งานเลี้ยงวันเกิดของผู้เฒ่าสือจบลง พวกเราค่อยกลับไปเตรียมผ้า การค้าก้อนใหญ่ของแม่นางเผยหกครั้งนี้ ไม่อาจปล่อยให้ล่าช้าได้”

หวังเมิ่งอี๋ตั้งสติ “ท่านพ่อ การค้าครั้งนี้ ให้ข้าเป็นคนดูแลเถิด ตระกูลเผยมีแม่นางเผยหกเป็นผู้นำ คนที่ออกหน้าล้วนเป็นสตรี ข้าไปติดต่อเจรจาด้วยจะเหมาะสมกว่า”

หวังฉวินครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วจึงตอบตกลง “จำไว้ แม่นางเผยหกเป็นลูกค้ารายใหญ่ ไม่แน่ว่าวันข้างหน้าพวกเราอาจต้องพึ่งบารมีของนางเพื่อความปลอดภัยก็ได้ ปฏิบัติต่อแม่นางเผยหกต้องเคารพและสุภาพ อย่าได้ละเลยเป็นอันขาด”

“เข้าใจแล้ว”

“อีกอย่าง เรื่องแต่งงานต้องเกิดจากความยินยอมพร้อมใจของทั้งสองฝ่าย สกุลสือไม่ยอมเอ่ยปากเสียที สกุลหวังของเราก็ไม่อาจเสนอตัวอยากจะแต่งเข้าไปจนเกินงาม หากผู้เฒ่าสือมีใจ ภายในสามวันนี้ย่อมเอ่ยปากกับข้าเอง หากพ้นสามวันไปแล้วยังไร้ความเคลื่อนไหว เจ้าก็ตัดใจเสียเถิด บุตรสาวสกุลหวังของเราใช่ว่าจะหาสามีไม่ได้”

หวังเมิ่งอี๋อยากจะเอ่ยบางอย่าง แต่เมื่อเงยหน้าเห็นบิดาปั้นหน้าขรึม จึงได้แต่ตอบรับเสียงเบา

…

วันรุ่งขึ้น เผยชิงเหอกับหวังเมิ่งอี๋ได้พบหน้ากัน หวังเมิ่งอี๋แสดงไมตรีก่อน ทั้งยังเอ่ยถามถึงจำนวนผ้าที่ตระกูลเผยต้องการ

เผยชิงเหอตอบสั้นๆ “ยิ่งมากยิ่งดี”

เพิ่งปล้นค่ายพยัคฆ์ขาวมา ยามนี้กระเป๋าหนักไม่ขาดแคลนเงินทอง

หวังเมิ่งอี๋ยิ้มบางๆ “เช่นนั้นข้าจะเตรียมไว้สำหรับตัดเสื้อผ้าสี่พันชุดกับผ้าห่มหนึ่งพันผืน ส่วนเรื่องราคา แม่นางเผยหกวางใจได้เลย ข้าคิดเพียงราคาทุนเท่านั้น”

เผยชิงเหอยกคิ้วยิ้มรับ “แม่นางหวังทำการค้าตรงไปตรงมา ข้า เผยชิงเหอ ขอนับเจ้าเป็นสหายก็แล้วกัน”

เมื่อเทียบกับท่าทีอันเป็นมิตรของสกุลหวัง ตระกูลพ่อค้าเกลืออย่างตระกูลจั่นกลับเย่อหยิ่งกว่ามาก ส่งมาเพียงพ่อบ้านคนหนึ่งเท่านั้น

เม่าหงหลิงจึงเอ่ยปากขันอาสา “เรื่องซื้อเกลือยกให้ข้าจัดการเอง”

เผยชิงเหอพยักหน้า

ส่วนทางด้านตระกูลหลู เป็นหน้าที่ของเผยเยี่ยนที่ไปติดต่อประสานงาน

สือเยี่ยนยังช่วยแนะนำพ่อค้าให้อีกหลายคน ล้วนเป็นพ่อค้ารายใหญ่ในแถบโยวโจวทั้งสิ้น หมู่บ้านตระกูลเผยขาดแคลนสิ่งของทุกอย่าง มีเพียงทองและเงินที่ยึดมาจากค่ายโจรเป็นกองพะเนิน

แม่นางหกซื้อทุกอย่าง ราคาก็ไม่ต่อรอง บรรดาพ่อค้ารายใหญ่จึงพากันรุมล้อม ต่างพากันเสนอตัวทำการค้าและผูกมิตรกับนาง

สือเยี่ยนทนดูต่อไปไม่ไหว จึงกระแอมไอขึ้นมาคำหนึ่ง แล้วเป็นฝ่ายรับหน้าที่เจรจาการค้าแทน กดราคา ต่อรองราคา ทำได้อย่างคล่องแคล่วไม่มีสะดุด อีกทั้งยังเจรจาตกลงเรื่องเงินมัดจำ ตลอดจนการตรวจรับสินค้าให้เรียบร้อยก่อนจึงจะจ่ายเงินส่วนที่เหลือ

ง่วนอยู่ทั้งวัน จนกระทั่งตกค่ำจึงพอมีเวลาว่าง

สือเยี่ยนปั้นหน้าขรึมอย่างหาได้ยาก “แม่นางหก ต่อให้ไม่ขัดสนเรื่องเงินทอง ก็ใช่ว่าจะยอมเป็นหมูให้เขาเชือดเช่นนี้ได้ พ่อค้าพวกนี้ล้วนเจ้าเล่ห์ปลิ้นปล้อน หากเจ้าไม่ต่อราคา พวกเขาก็กล้าโก่งราคาสูงขึ้นเป็นเท่าตัว ซ้ำยังกล้าย้อมแมวเอาของไม่ดีมาส่งแล้วผัดผ่อนอีก”

เผยชิงเหอโดนตำหนิยกใหญ่ แต่กลับไม่โกรธเคือง “ข้าถนัดเรื่องนำทัพทำศึก ไม่ค่อยประสีประสาเรื่องทำการค้าจริงๆ”

ไม่เพียงไม่ประสีประสา แต่คำว่า ‘เหยื่ออันโอชะ’ แทบจะแปะหราอยู่บนหน้าผากแล้ว

สือเยี่ยนสูดหายใจเข้าลึก “เงินทองมีมากเพียงใด ก็มิใช่ให้ใช้จ่ายเช่นนี้ ทรัพย์สินมีค่าที่เสี่ยงชีวิตไปปราบค่ายโจรชิงมาได้ จะปล่อยให้คนอื่นฮุบไปเปล่าๆ ได้อย่างไร”

เผยชิงเหอยอมรับฟังคำเตือนอย่างยิ่ง “นายน้อยสือสั่งสอนได้ถูกต้องแล้ว วันนี้เคราะห์ดีที่นายน้อยเหน็ดเหนื่อยช่วยเจรจาการค้าจนสำเร็จลุล่วงไปหลายรายการ วันพรุ่งนี้นายน้อยพอจะมีเวลาว่างหรือไม่”

สือเยี่ยนหยิบลูกคิดทองคำแท้ออกมาจากแขนเสื้อ นิ้วเรียวยาวดีดลูกคิดอย่างชำนาญ ดูสง่างามคล่องแคล่วยิ่งนัก “วางใจเถิด ข้ารับรองว่าจะคิดคำนวณอย่างรอบคอบเพื่อแม่นางหก และต่อรองให้ได้ราคาที่เหมาะสมที่สุด”

หลังจากเจรจาสินค้าล็อตใหญ่เสร็จสิ้น ในวันที่สาม เผยชิงเหอก็ได้พบกับพ่อค้ารายย่อยลงมาบ้าง สิ่งของที่ซื้อหาก็เป็นของเบ็ดเตล็ดและมีรายละเอียดหยุมหยิมกว่าเดิม

ในยามเช่นนี้ ย่อมมองเห็นความสามารถของนายน้อยสือได้อย่างชัดเจน ไม่ว่าจะเป็นสินค้าแขนงใด เขาก็รู้ช่องทางเล่ห์เหลี่ยมทะลุปรุโปร่ง พ่อค้าเหล่านั้นอยู่ต่อหน้านายน้อยสือผู้ชาญฉลาด จึงไม่อาจเล่นตุกติกได้แม้แต่น้อย

เผยชิงเหอคิดในใจ มิน่าเล่าชาติก่อนนางปล้นโจร ปล้นพวกตระกูลใหญ่ แต่ก็ยังอดอยากอยู่เรื่อย ข้างกายนางขาดแคลนคนเก่งกาจและรอบคอบเช่นนี้ไปนี่เอง

น่าเสียดายที่นายน้อยสือไม่มีทางทิ้งกิจการตระกูลเพื่อมาเป็นพ่อบ้านใหญ่ให้หมู่บ้านตระกูลเผย น่าเสียดายจริงๆ

ล่วงเลยไปสามวัน เผยชิงเหอก็พาทุกคนเดินทางกลับ

นายน้อยสือออกไปส่งไกลถึงสิบลี้

“นายน้อยกลับไปเถิด” เผยชิงเหอประสานมือกล่าวลา “วันหน้าหากมีเรื่องอันใด ให้คนส่งข่าวไปบอกข้าได้ตลอด”

สือเยี่ยนไม่ปฏิเสธ พยักหน้ารับคำ และเอ่ยกำชับเป็นพิเศษอีกประโยค “ครั้งนี้ซื้อเสบียงและสิ่งของมาเป็นจำนวนมาก พอให้กินใช้นานครึ่งปี หากคราวหน้าจะซื้อสิ่งใดอีก ให้ส่งข่าวบอกข้าล่วงหน้าก่อน มีข้าอยู่ จะไม่ยอมให้แม่นางหกต้องเสียเงินไปโดยเปล่าประโยชน์แม้แต่อีแปะเดียว”

เผยชิงเหอยิ้มสดใส โบกมือลา แล้วควบม้าสะบัดแส้จากไป

สือเยี่ยนยืนนิ่งอยู่ที่เดิมเป็นเวลานาน

ผ่านไปอีกหนึ่งวัน สองพ่อลูกสกุลหวังก็กล่าวคำอำลาแล้วเดินทางกลับเช่นกัน

หวังเมิ่งอี๋มองรอยยิ้มอันอ่อนโยนของสือเยี่ยน ในใจพลันรู้สึกขมขื่น ถ้อยคำนับพันนับหมื่นติดอยู่ที่ริมฝีปาก แต่สุดท้ายก็กลืนกลับลงไป

กระทั่งรถม้าแล่นห่างออกไปไกล น้ำตาที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้จึงค่อยๆ รินไหลลงมาเงียบๆ