บทที่ 96 ตระกูลใหญ่ (สอง)

หมอหลวงหลูอายุล่วงเข้าหกสิบกว่าปีแล้ว แก่กว่าผู้เฒ่าสือสองปี ผมและเคราขาวไปครึ่งศีรษะ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยย่น ยามเอ่ยปากน้ำเสียงราบเรียบ จังหวะการพูดช้ากว่าคนทั่วไปอยู่ไม่น้อย

นี่คือความเคยชินที่สั่งสมมาจากการทำงานรับใช้ในวังหลวงมานานปี ต้องรอบคอบระมัดระวัง ทุกคำพูดผ่านการใคร่ครวญซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่อาจและไม่ยอมให้ผิดพลาดแม้แต่ครึ่งคำ

เป็นหมอหลวงมาสิบกว่าปีโดยไร้ความผิดพลาด ทั้งยังถอนตัวออกมาได้อย่างปลอดภัย หมอหลวงหลูจะเป็นคนธรรมดาได้อย่างไร

เผยชิงเหอไม่กล้าดูแคลนหมอหลวงหลูผู้เชื่องช้าผู้นี้แม้แต่น้อย นางยิ้มพลางกล่าวว่า "ข้าได้ยินชื่อเสียงของหมอหลวงหลูมานาน วันนี้โชคดีได้พบ นับเป็นวาสนาของชิงเหอแล้ว"

หมอหลวงหลูหัวเราะหึๆ "ตอนที่ตาแก่อย่างข้ารับใช้อยู่ในวัง เคยพบบิดาและลุงของเจ้า ล้วนเป็นยอดคนทั้งสิ้น ภายหลังเกิดเรื่องเช่นนั้น ช่างน่าเสียดายจริงๆ"

ถ้อยคำสั้นๆ เพียงไม่กี่ประโยค กลับเผยข้อมูลที่ชัดเจนและสำคัญยิ่งออกมา

ตอนที่หมอหลวงหลูรับใช้อยู่ในวัง ย่อมเข้าออกตำหนักบูรพาอยู่เป็นประจำ ทั้งยังคุ้นเคยกับพี่น้องตระกูลเผยที่ตายอย่างอยุติธรรมเหล่านั้นเป็นอย่างดี

แววตาของเผยชิงเหอหม่นลง ทอดถอนใจเบาๆ "ตระกูลเผยประสบเคราะห์กรรมล่มสลาย ยามนี้เหลือเพียงสตรี คนชรา และเด็ก ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดอย่างยากลำบากในอำเภอชางผิง"

สตรี คนชรา และเด็กบ้านไหนกัน ลงมือคราเดียวก็กวาดล้างค่ายโจรดุร้ายที่มีคนหลายร้อยได้!

ผู้เฒ่าสือแอบค่อนขอดอยู่ในใจเงียบๆ

ทว่าในแววตาของหมอหลวงหลูกลับฉายแววเวทนา "แม่นางเผยหกต้องนำพาคนในตระกูลหลายร้อยชีวิตเอาตัวรอด ไม่ง่ายเลยจริงๆ"

เผยชิงเหอถอนหายใจอีกครา "การเข้าปราบโจรในหุบเขาครานี้ มีคนบาดเจ็บอยู่ไม่น้อย ในหมู่บ้านมีเพียงหมอหนุ่มคนหนึ่ง ฝีมือการแพทย์ธรรมดา ยาสมานแผลที่ปรุงขึ้นทำได้เพียงห้ามเลือดพอประทังไปเท่านั้น"

"ยาสมานแผลของสกุลหลูเลื่องชื่อไปทั่วหล้า ข้าอยากจะขอซื้อไว้สักหน่อย หากหมอหลวงหลูพยักหน้าตกลง ข้ายินดีจ่ายสูงกว่าราคาท้องตลาดสองส่วน"

รำลึกความหลังก็ส่วนรำลึกความหลัง การค้าก็คือการค้า หมอหลวงหลูลูบเครา นิ่งคิดอยู่นานก่อนจะเอ่ยอย่างลำบากใจ "ไม่ใช่ว่าตาแก่อย่างข้าไม่อยากรับปาก เพียงแต่ยาสมานแผลสกุลหลูต้องใช้สมุนไพรสิบห้าชนิด ในนั้นมีชนิดหนึ่งที่ทั้งล้ำค่าและหายากยิ่ง ยาสมานแผลที่ปรุงได้ในแต่ละปี ล้วนถูกกองทัพต่างๆ ในโยวโจวเหมาซื้อไปจนหมด หากแม่นางเผยหกต้องการ ตาแก่อย่างข้าคงแอบแบ่งเก็บไว้ให้ได้เพียงไม่กี่ขวดเท่านั้น"

สองส่วนยังไม่พอ ต้องเพิ่มเงิน

เผยชิงเหอกล่าวอย่างจริงใจ "ของที่กองทัพโยวโจวต้องใช้ ข้าย่อมไม่อาจแย่งชิง เพียงขอให้หมอหลวงหลูช่วยปรุงยาสมานแผลขึ้นมาให้ตระกูลเผยต่างหากอีกส่วน ข้ายินดีจ่ายเพิ่มจากราคาเดิมอีกห้าส่วน มียาสมานแผลเท่าใด ข้ารับซื้อทั้งหมด"

ท่าทีของหมอหลวงหลูเปลี่ยนไปในทันใด "เรื่องนี้ข้ากลับไปแล้วจะปรึกษากับพวกหลานๆ ดูก่อน หากปรุงยาได้จำนวนมากพอแล้ว จะส่งคนไปส่งข่าวที่หมู่บ้านตระกูลเผย"

เผยชิงเหอยกมือประสานคารวะขอบคุณซ้ำๆ

เมื่อคุยธุระเสร็จสิ้น หมอหลวงหลูก็ค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างงกๆ เงิ่นๆ ให้คนรุ่นหลังประคองเดินไปฟังงิ้วต่ออย่างเชื่องช้า

สือเยี่ยนถึงได้เอ่ยเสียงเบา "สกุลหลูก็ละโมบเกินไป เพิ่มสองส่วนยังไม่พอใจ ต้องให้เพิ่มถึงห้าส่วน"

ผู้เฒ่าสือกล่าวเรียบๆ "เพราะทั่วทั้งโยวโจว ยาสมานแผลที่หมอหลวงหลูปรุงมีสรรพคุณดีที่สุด ในยามคับขันสามารถช่วยชีวิตคนได้หนึ่งชีวิตเชียวนะ"

ก็จริงมิใช่หรือ สกุลจั่นไม่ยอมขายเกลือ ก็ไปซื้อจากสกุลเผิงหรือสกุลเยวี่ยได้ เกลือของบ้านไหนก็เหมือนกันทั้งนั้น

ทว่ายาสมานแผลสกุลหลู มีเพียงสกุลหลูตระกูลเดียวเท่านั้น การค้าที่มีผู้ผูกขาดเพียงรายเดียว จะไม่แพงได้อย่างไร ยาสมานแผลสกุลหลูในแต่ละปีปรุงออกมาเท่าใดก็ถูกกองทัพแย่งชิงจนเกลี้ยง คนทั่วไปไม่มีทางหาซื้อได้เลย

และแน่นอน คนทั่วไปก็ไม่มีความจำเป็นต้องซื้อยาสมานแผลคราวละมากๆ เช่นนี้ ยาสมานแผลของสกุลหลูแต่เดิมก็มีไว้ขายให้พวกตระกูลใหญ่โตอยู่แล้ว

เผยชิงเหอยิ้ม "จ่ายเงินเพิ่มอีกหน่อยไม่เป็นไรหรอก ข้าเพิ่งยึดเงินทองมาจากค่ายพยัคฆ์ขาวได้ก้อนหนึ่ง เพียงพอให้กินใช้ไปได้ปีสองปี ในเทือกเขาเยี่ยนซานยังมีค่ายชิงเฟิง ค่ายเหมิงหลง และค่ายสงอิง อยู่อีก อย่างไรก็คงพอประคับประคองไปได้อีกหลายปี"

ผู้เฒ่าสือ "…"

สือเยี่ยนจ้องมองแม่นางเผยหกที่ท่าทางสงบนิ่งผ่อนคลาย พลางยิ้มรับคำ "แม่นางหกพูดได้มีเหตุผล"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อ "สกุลสือจะจัดงานเลี้ยงวันเกิดสามวัน แม่นางหกพักต่ออีกสักสองสามวันเถิด ไม่แน่อาจจะได้รู้จักคนที่พอจะช่วยเหลือกันได้เพิ่มขึ้นอีก"

เผยชิงเหอยิ้มรับ "ข้าคิดไว้เช่นนั้นพอดี เช่นนั้นคงต้องรบกวนแล้ว"

…

คฤหาสน์สกุลสือมีเรือนว่างอยู่มากมาย ใช้สำหรับรับรองแขกเหรื่อคนสำคัญโดยเฉพาะ

เผยชิงเหอกับพวกพ้องยี่สิบกว่าคน ถูกจัดให้พักในเรือนที่เงียบสงบและสะอาดสะอ้านแห่งหนึ่ง

ในเรือนมีห้องว่างหกห้อง พอดีให้นอนห้องละสี่คน ห้องหับปัดกวาดเช็ดถูไว้อย่างสะอาด ผ้านวมและหมอนล้วนเป็นของใหม่เอี่ยม บนโต๊ะเครื่องแป้งยังมีตลับขี้ผึ้งทาหน้าและชาดที่ยังไม่เคยเปิดใช้วางไว้

ในลานเรือนปลูกต้นกุ้ยฮวาไว้สองสามต้น ยามนี้เป็นช่วงที่ดอกกุ้ยฮวาผลิบานพอดี กลิ่นหอมหวานเข้มข้นโชยผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง

ทำให้เหล่าสตรีตระกูลเผยรู้สึกเลื่อนลอยคล้ายย้อนกลับไปในคืนวันเก่าๆ ยามที่ตระกูลเผยยังไม่ประสบเคราะห์กรรมบ้านแตกสาแหรกขาด

เม่าหงหลิงเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นเบาๆ "นายน้อยสกุลสือจัดการเรื่องราวได้รอบคอบถี่ถ้วนดีแท้"

เผยชิงเหอยิ้มพลางส่งเสียงรับคำในลำคอ

เหล่าสตรีต่างสบตากันอย่างรู้ความนัย พวกนางส่วนใหญ่เป็นสะใภ้ตระกูลเผยที่เคยแต่งงานมีลูกมาแล้ว ในฐานะคนที่ผ่านโลกมาก่อน มีหรือจะดูไม่ออกว่านายน้อยสกุลสือซ่อนความในใจอันใดเอาไว้

เผยเยี่ยนที่เป็นคนเปิดเผยโผงผางไม่ได้รับรู้ถึงบรรยากาศอันลึกซึ้งนี้เลยแม้แต่น้อย นางหัวเราะเสียงดัง "ข้าไม่ได้นอนในห้องสะอาดๆ แบบนี้มานานแล้ว อาหารโต๊ะจีนวันนี้ก็อร่อยเป็นพิเศษ"

"คณะงิ้ววันนี้ก็ยอดเยี่ยม โดยเฉพาะช่วงที่แสดงบทบู๊ ตีลังกาตั้งหลายสิบรอบ คล่องแคล่วยิ่งนัก พวกเราพักต่ออีกสักสองสามวัน กินเล่นให้หนำใจแล้วค่อยกลับกันเถอะ"

เผยชิงเหอฟาดฝ่ามือลงบนท้ายทอยของเผยเยี่ยนอย่างไม่เกรงใจ "เจ้าอยู่มันที่สกุลสือไปเลยดีหรือไม่เล่า"

เผยเยี่ยนลูบท้ายทอย สูดปากซีดด้วยความเจ็บ "ทำเช่นนั้นไม่ได้หรอก ข้าเป็นถึงขุนพลเอกเบิกทางของตระกูลเผยนะ พี่หกยิ่งขาดข้าไปไม่ได้แม้แต่ชั่วขณะเดียว"

ทุกคนต่างพากันหัวเราะร่า

สาวใช้หน้าตาสะสวยสองสามคนประคองของว่างยามดึกเดินยิ้มแย้มเข้ามา

ในชามกระเบื้องขาวมีขนมหยวนเซียวไส้หมูวางเรียงอยู่สี่ลูก ขนาดเท่ากำปั้นเด็ก กัดลงไปคำเดียวน้ำมันก็ทะลักซึ่ออกมา

เม่าหงหลิงค่อยๆ ละเลียดกิน จู่ๆ ก็เปรยขึ้นเสียงเบา "เมื่อก่อนตอนอยู่เมืองหลวง ข้าชอบกินหยวนเซียวไส้ถั่วแดงหวานเหนียวนุ่มที่สุด พอมาอยู่โยวโจว กลับรู้สึกว่าไส้หมูรสชาติดีกว่า"

"เพิ่งผ่านมาแค่ปีเศษ เหตุใดถึงรู้สึกเหมือนผ่านไปแล้วครึ่งชีวิตกันนะ"

นางเคยคิดว่าตนเองคงจะจมปลักอยู่ในความเจ็บปวดจนไม่อาจถอนตัวได้ ทว่าในความเป็นจริง นางกลับต้องวุ่นวายอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันจนไม่มีเวลาแม้แต่จะคิดถึงสามีผู้ล่วงลับ กระทั่งใบหน้าของเขาก็เริ่มเลือนรางไปทีละน้อย

นางรู้สึกสับสนและรู้สึกผิดอยู่บ้าง

เผยชิงเหอคล้ายล่วงรู้ความคิดอันสับสนในใจของนาง จึงยิ้มพลางกล่าวว่า "คนเราย่อมต้องมองไปข้างหน้าและก้าวต่อไป เรื่องราวในอดีต สมควรปล่อยวางได้ตั้งนานแล้ว"

เม่าหงหลิงมองเผยชิงเหอ ผ่านเค้าโครงหน้านั้น คล้ายมองเห็นเงาร่างของเผยเอ้อร์หลางผู้เป็นสามีที่ล่วงลับ นางพึมพำเสียงแผ่ว "ข้าจะปล่อยวางเรื่องราวทั้งหมดในอดีตได้จริงๆ หรือ"

"ย่อมได้แน่นอน" เผยชิงเหอกุมมือเม่าหงหลิงไว้ "เจ้ายังสาวถึงเพียงนี้ ยังต้องมีชีวิตอยู่อีกตั้งแปดสิบปี วันเวลาดีๆ ยังรออยู่ข้างหน้าอีกมาก"

เม่าหงหลิงหลุดหัวเราะพรืด ความอึดอัดหม่นหมองมลายหายไปจนสิ้น

ก๊อกๆ!

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

เผยเยี่ยนระแวดระวัง ปราดเข้าไปข้างประตูทันที "ใคร?"

"แม่นางเผยหกอยู่หรือไม่ คุณหนูหวังของข้าใคร่ขอเชิญแม่นางเผยหกไปชมจันทร์สนทนากันสักครู่"

เผยเยี่ยนชะงัก หันขวับกลับมาอย่างรวดเร็ว

เม่าหงหลิงก็หันมองมาเช่นกัน

นี่มันอะไรกัน ศัตรูหัวใจมาเคาะประตูถึงที่เลยหรือ

เผยชิงเหอเปิดประตูออก แล้วเอ่ยกับสาวใช้ข้างนอกด้วยสีหน้าราบเรียบ "ข้าไม่มีเวลาไปชมจันทร์คุยเล่น ไปบอกคุณหนูของพวกเจ้า สตรีหมู่บ้านตระกูลเผยไม่แต่งออก รับแต่เขยเข้าบ้านเท่านั้น"

…