บทที่ 95 ตระกูลใหญ่

หวังฉวินเป็นญาติเกี่ยวดองกับสกุลสือ จึงเป็นคนแรกที่ถูกเชิญเข้ามา

มิทันให้ผู้เฒ่าสือเอ่ยปาก หวังฉวินก็กล่าวกับเผยชิงเหอว่า "สกุลหวังกับสกุลสือของพวกเราร่วมเป็นร่วมตาย ก้าวหน้าถอยร่นพร้อมกัน วันหน้าแม่นางหกต้องการผ้ามากเท่าใด ขอเพียงเอ่ยปาก สกุลหวังของพวกเราจะคิดเพียงราคาต้นทุนเท่านั้น"

เผยชิงเหอยิ้มพลางกล่าวขอบคุณ

หวังฉวินยิ้มตอบ "เป็นหวังฉวินผู้นี้ที่มีวาสนา ได้รู้จักวีรชนเช่นแม่นางหก สกุลหวังมีโรงปัก ทั้งยังมีช่างปักฝีมือเลิศล้ำ วันใดแม่นางหกต้องการใช้ ก็สั่งการมาได้ทุกเมื่อ"

คนตาไวย่อมมองออกว่าเผยชิงเหอมีปณิธานสูงส่ง เปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น วันหน้าย่อมต้องมีวันที่ต้องใช้ธงทัพเป็นแน่

คนที่สองที่ถูกเชิญเข้ามาคือพ่อค้าเกลือจั่นเฟย

สกุลจั่นมีภูมิหลังมั่นคง ในราชสำนักมีผู้หนุนหลัง โควตาค้าเกลือหลวงของโยวโจวนั้น สกุลจั่นครอบครองไปเกือบห้าส่วน ความมั่งคั่งของสกุลจั่นเป็นรองเพียงสกุลสือเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้น สกุลจั่นยังมีทายาทสืบสกุลมากมาย ลูกหลานเต็มบ้านเต็มเมือง

ผู้เฒ่าจั่นชราภาพมากแล้ว ละมือจากงานมานาน ปัจจุบันผู้ดูแลจัดการเรื่องราวของสกุลจั่นคือจั่นเฟย บุตรชายคนโตของผู้เฒ่าจั่น

จั่นเฟยผู้นี้ปีนี้อายุสี่สิบห้า รูปร่างปานกลาง ผิวขาวไร้หนวดเครา แววตาทอประกายจัดจ้านยามมองผู้อื่น เวลาพูดจาจะเชิดศีรษะขึ้นเล็กน้อย ยื่นคางเข้าหาเผยชิงเหอ "แม่นางหกอยู่ในโยวโจว เกรงว่าคงยังไม่กระจ่างแจ้งถึงข่าวคราวจากเมืองหลวง หลายวันก่อนฝ่าบาทมีราชโองการปลดวังบูรพาแล้ว อดีตองค์รัชทายาทถูกกักบริเวณในศาลบรรพชนราชวงศ์ เหล่าขุนนางในราชสำนักต่างพากันถวายฎีกา ทูลขอให้ฝ่าบาทคัดเลือกองค์ชายผู้มีปรีชาญาณพระองค์อื่นขึ้นเป็นรัชทายาท"

น้ำเสียงแฝงความหยิ่งยโสและดูแคลนอยู่หลายส่วน

สือเยี่ยนขมวดคิ้วมุ่น

ผู้เฒ่าสือยังคงสงบนิ่ง สายตาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเผยชิงเหอ ทุกคนต่างรู้ดีว่าผู้หนุนหลังใหญ่ที่สุดของตระกูลเผยคือวังบูรพา เวลานี้องค์รัชทายาทถูกปลด กองทัพเป่ยผิงเคลื่อนพลมุ่งหน้าสู่เมืองหลวงเพื่อช่วยองค์รัชทายาท แพ้ชนะยังมิอาจรู้ ไม่อาจกำหนดแน่ชัดได้

ในเวลาเช่นนี้ การคบหาสมาคมกับแม่นางเผยหกต้องแบกรับความเสี่ยงใหญ่หลวง ความยโสโอหังของจั่นเฟยในยามนี้ คือการหยั่งเชิง และเป็นการประเมินน้ำหนักของแม่นางเผยหกไปด้วยในตัว

เผยชิงเหอมีสีหน้าเรียบเฉย "โยวโจวอยู่ห่างไกลนับพันลี้ เมืองหลวงวุ่นวาย ย่อมลามมาไม่ถึงโยวโจว ตระกูลเผยของข้าตั้งหลักปักฐานอยู่ในอำเภอชางผิงยามนี้ สิ่งที่คิดคำนึงมีเพียงความปลอดภัยของหมู่บ้านตระกูลเผย ผู้ใดที่เป็นมิตรกับตระกูลเผย ข้าก็จะปกปักความสงบสุขให้ด้วยเช่นกัน"

"เรื่องอื่นใดนอกเหนือจากนี้ เผยชิงเหอไร้กำลังจะเอื้อมมือไปถึง และจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว นายน้อยจั่นมิต้องกังวล ต่อให้หมู่บ้านตระกูลเผยถูกพัดพาเข้าสู่วังวน ก็มิอาจลามไปถึงตระกูลจั่นได้"

"เท่าที่ข้ารู้ เกลือของตระกูลจั่นขายไปถึงพวกซงหนูเสียด้วยซ้ำ หรือว่ากลับไม่กล้าขายให้ตระกูลเผยของข้ากันเล่า"

ในคราแรกจั่นเฟยยังคงวางท่าสุขุม ทว่าพอได้ยินคำว่า 'นายน้อยจั่น' สีหน้าก็แปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ยามปกติเขาคบหากับเหล่าเจ้าเมืองและนายอำเภอเยี่ยงคนรุ่นเดียวกัน ไปมาหาสู่กับตระกูลคหบดีใหญ่อย่างผู้เฒ่าสือ ใครจะคาดคิดว่าวันนี้จะถูกเผยชิงเหอเหยียดหยามเช่นนี้ คนอายุสี่สิบกว่าที่กุมบังเหียนดูแลตระกูลแล้ว กลับถูกเรียกว่านายน้อย

ครั้นได้ยินประโยคสุดท้าย สีหน้าของจั่นเฟยก็เปลี่ยนไปฉับพลัน เขาลุกพรวดขึ้น สายตาฉายแววดุดัน "แม่นางเผยหกโปรดระวังวาจา! ตระกูลจั่นของข้าค้าขายมาหลายชั่วอายุคน ทำมาหากินอย่างซื่อตรง จะไปสมคบคิดกับพวกซงหนูได้อย่างไร"

เผยชิงเหอยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติง มุมปากยกยิ้มอย่างไม่รีบร้อน "ข้าก็แค่ได้ยินคนเขาพูดกันมา นายน้อยจั่นไฉนจึงมีโทสะรุนแรงถึงเพียงนี้ หรือว่าข่าวลือเหล่านั้นจะเป็นเรื่องจริงเล่า"

จั่นเฟยแค่นเสียงฮึดฮัดอย่างเย็นชา "ข่าวลือไร้หลักฐานเช่นนี้ แม่นางเผยหกพูดให้น้อยหน่อยจะดีกว่า"

"หากแพร่งพรายออกไป ชื่อเสียงอันดีงามหลายชั่วคนของตระกูลจั่นข้า มิถูกทำลายลงด้วยน้ำมือของแม่นางเผยหกหรอกหรือ"

"แม่นางเผยหกคงไม่อยากผูกใจเจ็บเป็นศัตรูกับตระกูลจั่นเพราะเรื่องนี้กระมัง!"

เผยชิงเหอช้อนสายตาขึ้น ประสานสายตากับจั่นเฟย "ย่อมเป็นเช่นนั้น ข้าเพียงต้องการซื้อเกลือ เรื่องอื่นของตระกูลจั่นข้าหาได้สนใจไม่"

คนต้องกินเกลือ น้ำดื่มของม้าศึกก็ต้องใส่เกลือ หากคิดจะเติบโตและแผ่ขยายกำลัง จำเป็นต้องมีเส้นทางที่มั่นคงในการซื้อหาเกลือจำนวนมาก

จั่นเฟยยิ้มเยาะแต่ดวงตามิได้ยิ้มตาม "แม่นางเผยหกต้องการซื้อเกลือ ก็ส่งคนนำเงินมาที่ตระกูลจั่นเถิด จั่นผู้นี้เห็นแก่หน้าผู้เฒ่าสือ ย่อมจะให้ราคาที่แม่นางเผยหกพึงพอใจอย่างแน่นอน"

ผู้เฒ่าสือไอเบาๆ พลางช่วยไกล่เกลี่ย "ขอบใจหลานจั่นมาก"

จากนั้นจึงหันไปกล่าวกับเผยชิงเหอด้วยสีหน้าอ่อนโยน "แม่นางหกซื้อเกลือไปสักห้าพันชั่งก่อนเป็นไร"

คำนวณจากคนหนึ่งพันคนและม้าศึกสองร้อยตัว เกลือห้าพันชั่งย่อมเพียงพอสำหรับเวลาประมาณหนึ่งปี

นี่คือการอาศัยหน้าตาของผู้เฒ่าสือ เป็นการค้าเพียงครั้งเดียว หากวันหน้าคิดจะซื้ออีก ย่อมต้องเพิ่มราคา หรือไม่ก็ต้องหาพ่อค้าเกลือรายอื่น

เผยชิงเหอให้เกียรติผู้เฒ่าสืออย่างเต็มที่ จึงยิ้มรับข้อเสนอ

จั่นเฟยลุกขึ้นเตรียมจากไป แต่ไม่วายทิ้งท้ายไว้อีกสองสามประโยค "สถานการณ์ผันผวนยากจะคาดเดา เมืองหลวงเกิดความวุ่นวาย เกรงว่าใต้หล้าคงจะโกลาหล ข้าขอเตือนท่านลุงสือ การกระทำสิ่งใดควรระมัดระวังรอบคอบให้จงหนัก อย่าได้ก้าวพลาดลงไปในหล่มโคลน จนตระกูลสือต้องถลำลึกจนมิอาจถอนตัวได้"

ผู้เฒ่าสือหัวเราะหึๆ "ข้าอายุอานามป่านนี้แล้ว ดินกลบไปครึ่งตัว เรื่องราวในบ้านก็ยกให้อาเยี่ยนจัดการไปตั้งนานแล้ว ให้เขาไปกังวลเอาเองเถิด!"

สือเยี่ยนรับคำอย่างสุขุมเป็นธรรมชาติ "ท่านปู่วางใจได้ ข้าไม่มีทางมองคนผิด"

จั่นเฟยกระตุกมุมปาก ก่อนจะสะบัดหน้าเดินจากไป

คล้อยหลังจั่นเฟย สีหน้าของสือเยี่ยนก็ขรึมลงเล็กน้อย ก่อนกล่าวกับเผยชิงเหอ "นึกไม่ถึงว่าตระกูลจั่นจะสายตาสั้นถึงเพียงนี้ เพื่อหาเงิน ถึงกับลักลอบค้าเกลือเถื่อนออกไปนอกด่าน"

เรื่องนี้จะเป็นจริงหรือเท็จ ดูจากท่าทางเหมือนถูกเหยียบหางของจั่นเฟยก็กระจ่างแล้ว

ความลับระดับนี้ ตระกูลจั่นไม่มีทางแพร่งพรายออกมาง่ายๆ แม้แต่ตระกูลสือยังมิระแคะระคาย แม่นางเผยหกไปล่วงรู้มาจากที่ใดกันแน่

ผู้เฒ่าสือครุ่นคิดอยู่ในใจ ทว่าสีหน้ามิได้แสดงออก "ตระกูลจั่นขายเกลือหลวง ทั้งยังมีขบวนค้าเกลือเถื่อนอยู่อีกหลายสาย คนในสังกัดมีไม่น้อย อีกทั้งตระกูลจั่นยังสนิทสนมคุ้นเคยกับแม่ทัพลวี่แห่งกองทัพฟั่นหยางอยู่พอสมควร แม่นางเผยหกมีปณิธานยิ่งใหญ่ มิต้องไปประลองกำลังขัดเคืองใจกับตระกูลจั่นดอก"

นี่เป็นการเตือนเผยชิงเหอว่า ตระกูลจั่นมิได้มีเพียงเส้นทางสว่างที่เป็นทางการ แต่ยังมีเส้นทางลับใต้ดินที่ผู้คนไม่ล่วงรู้อีกด้วย

พ่อค้าวาณิชทั่วไปอาจหวาดกลัวโจรป่าและผู้ลี้ภัย แต่ตระกูลจั่นหาได้เกรงกลัวไม่ แม้กระทั่งเผยชิงเหอที่กวาดล้างค่ายพยัคฆ์ขาวมาได้ พวกเขาก็ยังมิได้เห็นอยู่ในสายตา

เผยชิงเหอยิ้มอย่างสุขุมผ่อนคลาย "ขอบคุณผู้เฒ่าสือที่ช่วยเตือน ข้าจ่ายเงินซื้อเกลือจากตระกูลจั่น ย่อมไม่มีเรื่องอื่นใดข้องเกี่ยว ตราบใดที่ตระกูลจั่นไม่มาราวีข้า ข้าเองก็ยินดีที่จะอยู่ร่วมกันอย่างสงบ"

สือเยี่ยนเลิกคิ้ว "ตระกูลจั่นไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงถึงเพียงนี้ ค้าขายด้วยเพียงหนเดียวก็พอแล้ว นอกจากตระกูลจั่นแล้ว ในโยวโจวยังมีพ่อค้าเกลืออยู่อีกหลายเจ้า ถึงเวลานั้นข้าจะช่วยแนะนำให้แม่นางหกเอง"

ไร้สิ้นตระกูลจั่น ก็ยังมีสกุลเผิงและสกุลเยวี่ย

ผู้เฒ่าสือหัวเราะไม่ได้ร่ำไห้ไม่ออก "เอาเถิด ข้าแก่แล้ว สู้ความเลือดร้อนของพวกเจ้าคนหนุ่มสาวไม่ได้ดอก พวกเจ้าตัดสินใจกันเอาเองเถอะ"

สือเยี่ยนกล่าวเรียบๆ "ตระกูลจั่นไม่เห็นแม่นางหกในสายตา เห็นได้ชัดว่ายะโสโอหังเพียงใด คนพรรค์นี้ ตระกูลสือของพวกเราก็ควรไปมาหาสู่ให้น้อยลงเช่นกัน"

ต่อหน้าเผยชิงเหอ ผู้เฒ่าสือจึงไม่สะดวกจะเอ่ยสิ่งใดมากความ

เผยชิงเหอมองนายน้อยสกุลสืออย่างลึกซึ้ง "นายน้อยสกุลสือเชื่อมั่นในตัวข้าถึงเพียงนี้ ข้าย่อมไม่ทำให้นายน้อยผิดหวังแน่นอน"

สือเยี่ยนสบตากับเผยชิงเหอ แววตาเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม "แม่นางหกรอสักครู่ ข้าจะพาแม่นางหกไปพบหมอหลวงหลู"

ตระกูลหลูสืบทอดวิชาแพทย์มาหลายชั่วอายุคน รุ่นนี้มีคนได้เป็นถึงหมอหลวง หมอหลวงหลูรับใช้ในวังหลวงมานานถึงสิบห้าปี เพิ่งจะขอลาออกจากราชการกลับบ้านเกิดเมื่อปีก่อน ปัจจุบันตระกูลหลูเปิดกิจการร้านยามากกว่าสิบแห่ง นับเป็นพ่อค้ายารายใหญ่ที่สุดของโยวโจว มีทั้งสมุนไพรและยาสำเร็จรูป โดยเฉพาะยาใส่แผลสดขนานหนึ่ง ซึ่งในสายตาของเหล่าทหารหาญแล้ว นับเป็นยาทิพย์โดยแท้

เผยชิงเหอปรารถนายาสมานแผลสกุลหลูมานานแล้ว จึงลุกขึ้นยืนเตรียมต้อนรับหมอหลวงหลู