บทที่ 94 ของกำนัลล้ำค่า (สอง)

ผู้เฒ่าสือเป็นพ่อค้าที่ปราดเปรื่อง จัดเจนโลกและยึดถือความเป็นจริง

หลังจากข่าวแม่นางเผยหกนำคนเข้าถล่มค่ายพยัคฆ์ขาวแพร่มาถึง ผู้เฒ่าสือก็เอ่ยปากยกย่องแม่นางเผยหกไม่ขาดสาย ไม่มีคำตำหนิแม้แต่น้อย

บัดนี้ศีรษะของหลัวหู่วางอยู่ตรงหน้า แม่นางเผยหกจึงกลายเป็นแขกสูงศักดิ์ของตระกูลสือ

เผยชิงเหอกล่าวปฏิเสธถ่อมตนอยู่สองสามคำ ก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะเอกอย่างเปิดเผยสง่างาม

ร่วมโต๊ะมีทั้งหมดหกคน ล้วนเป็นคหบดีตระกูลใหญ่ที่มีความสัมพันธ์แนบแน่นกับตระกูลสือ หวังเมิ่งอี๋ยืนอยู่ด้านหลังชายวัยกลางคนผู้หนึ่งแล้วกระซิบกระซาบอยู่สองสามประโยค

ชายผู้นี้อายุราวสี่สิบเศษ สวมเสื้อผ้าไหมสีฟ้าคราม ใบหน้ากลมใบหูใหญ่ ใต้คางซ้อนเป็นชั้น เขาคือหวังฉวิน ผู้นำตระกูลหวังแห่งกว่างหนิง และเป็นลุงแท้ๆ ของสือเยี่ยน

หวังฉวินมองดูแม่นางเผยหกผู้หมดจดและเปี่ยมด้วยสง่าราศีของนักรบ พลางเอ่ยชมจากใจจริง “วีรชนกำเนิดแต่วัยเยาว์โดยแท้ แม่นางเผยหกกำราบค่ายพยัคฆ์ขาว มิเพียงล้างแค้นให้ตระกูลสือ แต่ยังช่วยระบายโทสะแทนพวกเราเหล่าพ่อค้าด้วย”

ชาวบ้านยากจนไม่มีสิ่งใดให้ปล้น พวกโจรภูเขาล้วนเล็งเป้าไปที่ตระกูลใหญ่ ตระกูลหวังเปิดร้านผ้าและโรงปักเย็บหลายสิบแห่ง จึงตกเป็นเนื้อชิ้นงามในสายตาโจรภูเขาไม่ต่างจากตระกูลสือ

เวลานี้มิใช่เวลาที่จะมาถ่อมตน เผยชิงเหอยิ้มบางพลางกล่าว “นายน้อยสือส่งเสบียงไปยังหมู่บ้านตระกูลเผยหลายครา คนเฒ่าคนแก่และเด็กๆ ในตระกูลเผยมีข้าวกินอิ่มท้องทุกวัน ล้วนเป็นเพราะนายน้อยสือมีน้ำใจกว้างขวางและเปี่ยมคุณธรรม ตระกูลสือเกิดเรื่อง ตระกูลเผยจะยืนดูดายได้อย่างไร”

ผู้เฒ่าสือเอ่ยชมว่าดีอีกครั้ง ไม่รู้ว่ากำลังชมเผยชิงเหอ หรือชมสายตาอันเฉียบคมของหลานชายตนเองที่เดิมพันได้ถูกตัว

เมื่อมีผู้อาวุโสอยู่ สือเยี่ยนจึงมิได้พูดมากความ เขายิ้มพลางยกกาเหล้าขึ้น รินเหล้าให้แม่นางเผยหกด้วยตนเอง

หวังฉวินยกจอกเหล้าขึ้นยืน “แม่นางเผยหกเปี่ยมด้วยน้ำใจและคุณธรรม ยอมเสี่ยงชีวิตบุกน้ำลุยไฟล้างแค้นแทนตระกูลสือ วันนี้ข้าขอเป็นตัวแทนหลานชาย คารวะแม่นางเผยหกหนึ่งจอก”

เผยชิงเหอยืนขึ้นตาม ยกจอกเหล้าดื่มรวดเดียวจนหมด

ต่อจากหวังฉวิน คนอื่นๆ ร่วมโต๊ะก็ทยอยคารวะเหล้าเผยชิงเหอทีละคน เผยชิงเหอให้เกียรติทุกคน ใครมาก็ไม่ปฏิเสธ ดื่มกับทุกคนไปคนละหนึ่งจอก ทว่า ก็เพียงแค่จอกเดียวเท่านั้น

“ข้ายังไม่ถึงวัยปักปิ่น ปกติไม่เคยแตะต้องสุรา วันนี้มาเยือนตระกูลสือ ได้ร่วมโต๊ะกับทุกท่าน รู้สึกยินดียิ่ง ทว่าคออ่อนนัก ไม่อาจดื่มมากไปกว่านี้จริงๆ”

แม่นางเผยหกผู้เปรียบประดุจเทพสังหารจุติลงมาผู้นี้ แท้จริงแล้วยังเป็นเพียงเด็กสาวที่ยังไม่ถึงวัยปักปิ่นเท่านั้น อายุอานามของทุกคนล้วนพอจะเป็นปู่ของแม่นางเผยหกได้ แม้อยากจะหยั่งเชิงดูตื้นลึกหนาบางของนาง ก็ไม่สะดวกที่จะคะยั้นคะยอให้ดื่มต่อ

สือเยี่ยนสั่งให้คนยกจอกเหล้าออกไป แล้วรินน้ำชาใสให้เผยชิงเหอหนึ่งถ้วย ยิ้มพลางกล่าวเสียงเบา “สำรับอาหารวันนี้ ข้าตั้งใจเชิญพ่อครัวชื่อดังมาทำโดยเฉพาะ แม่นางหกลองชิมดูว่าถูกปากหรือไม่”

เผยชิงเหอพยักหน้ารับอย่างยินดี นางไม่เก้อเขินและไม่เกรงใจ ปล่อยให้ตนเองกินจนอิ่มหนำสำราญ

ผู้เฒ่าสือมองเห็นทุกสิ่ง พลางพยักหน้าเงียบๆ อยู่ในใจ แม่นางเผยหกคือยอดฝีมือแห่งยุค การนำทหารฝึกซ้อมต้องใช้พละกำลังมหาศาล กินจุย่อมเป็นเรื่องธรรมดา อีกทั้งแม่นางเผยหกยังสืบสายเลือดจากตระกูลแม่ทัพ ทุกท่วงท่าย่อมมีความองอาจผึ่งผายที่คนทั่วไปยากจะเทียบเคียง

หวังเมิ่งอี๋ที่ยืนอยู่ด้านหลังหวังฉวินก็ตกตะลึงกับปริมาณอาหารที่เผยชิงเหอกินเข้าไปเช่นกัน

เพื่อรักษารูปร่างให้บอบบาง ทุกมื้อนางจะกินเพียงหกเจ็ดส่วนเท่านั้น มื้อนี้ที่เผยชิงเหอกินไป เพียงพอให้นางกินได้ถึงสองสามวัน…

สายตาของหวังเมิ่งอี๋กวาดมองเรือนร่างเพรียวบางของเผยชิงเหอ นึกอิจฉายิ่งนัก

หลังงานเลี้ยงวันเกิดสิ้นสุดลง ทุกคนย้ายไปที่ข้างเวทีงิ้ว คณะงิ้วชื่อดังที่สุดในโยวโจวจะเปิดการแสดงสามวันติดกัน เพียงรายการนี้รายการเดียว ก็ต้องสิ้นเปลืองเงินไปหลายร้อยตำลึงแล้ว

ความมั่งคั่งร่ำรวยของตระกูลสือ เห็นได้ชัดเจนจากจุดนี้

ผู้เฒ่าสือนั่งฟังอยู่ครู่หนึ่ง ก็หาข้ออ้างไปพักผ่อนที่ห้องโถงด้านใน สือเยี่ยนส่งสายตาให้เผยชิงเหอ เผยชิงเหอพยักหน้าเล็กน้อย ลุกขึ้นประคองผู้เฒ่าสือ

หวังเมิ่งอี๋มองภาพนั้นแล้ว แววตาหม่นลงเล็กน้อย

ต่อหน้าผู้คน หวังฉวินมิได้เอ่ยสิ่งใด เพียงตบหลังมือบุตรสาวเบาๆ หวังเมิ่งอี๋จึงตั้งสติ ดึงความคิดที่ล่องลอยกลับมา แล้วจดจ่อกับการดูงิ้ว

…

“บุญคุณใหญ่หลวงของแม่นางเผยหก โปรดรับการคารวะจากข้าด้วย” ผู้เฒ่าสือตั้งท่าจะค้อมกายคำนับ

เผยชิงเหอยื่นมือออกไปประคองผู้เฒ่าสือทันที “อย่าทำเช่นนี้เลย ข้ากับนายน้อยนับเป็นสหายสนิท ผู้เฒ่าเป็นท่านปู่ของนายน้อย ในสายตาข้าก็เหมือนท่านปู่ของตนเอง จะมีเหตุผลใดให้ผู้อาวุโสมาค้อมคารวะคนรุ่นหลังกัน”

“อีกประการ ตระกูลเผยได้รับบุญคุณอันยิ่งใหญ่จากตระกูลสือ เมื่อตระกูลสือถูกโจรภูเขาปล้นชิง ข้าลงมือกวาดล้างพวกโจรก็เป็นเรื่องสมควรทำอยู่แล้ว”

คำพูดเป็นเช่นนั้น ทว่าลงมือเพียงครั้งเดียวก็กวาดล้างค่ายพยัคฆ์ขาวจนสิ้นซาก ช่างร้ายกาจเพียงใด!

ก่อนหน้านี้ตระกูลสือวางเดิมพันก้อนโตไว้กับเผยชิงเหอ และเผยชิงเหอก็พิสูจน์ให้เห็นด้วยการกระทำจริงแล้วว่าตระกูลเผยคู่ควร

นับแต่บัดนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างกันย่อมต้องแนบแน่นยิ่งขึ้น

ผู้เฒ่าสือมองเผยชิงเหออย่างลึกซึ้ง “แม่นางหกมีปณิธานสูงส่ง วันหน้าย่อมมิใช่คนธรรมดาสามัญ ได้รู้จักกับแม่นางหก ถือเป็นวาสนาของตระกูลสือเรา”

หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวต่อ “กระดูกแก่ๆ อย่างข้าวิ่งเต้นไม่ไหวแล้ว ตอนนี้กิจการของตระกูลสือล้วนให้สือเยี่ยนเป็นคนดูแล วันหน้าแม่นางหกเปิดมือรับผู้ลี้ภัยได้เต็มที่ ตระกูลสือเราไม่มีสิ่งอื่นใด แต่เสบียงมีเพียงพอเสมอ”

คำว่า ‘เพียงพอ’ สองคำนี้ กล่าวออกมาอย่างมีความหมายลึกซึ้ง

สือเยี่ยนยังกลัวว่าท่านปู่ของตนจะพูดคลุมเครือเกินไป จึงรับช่วงต่อ “ตระกูลสือเราสามารถสนับสนุนแม่นางหกเลี้ยงดูกองทหารหนึ่งพันนายได้”

การเลี้ยงดูทหารกับการเลี้ยงดูผู้ลี้ภัยไม่เหมือนกัน ผู้ลี้ภัยที่รับเข้ามาขอเพียงมีข้าวกินก็ควบคุมได้อยู่ แต่การฝึกทหาร ไม่เพียงต้องกินอิ่ม ยังต้องได้กินเนื้อเป็นประจำ และไม่มีเวลาลงแปลงทำนา การเลี้ยงทหารสิ้นเปลืองเงินทองและเสบียงที่สุด การจะเลี้ยงทหารหนึ่งพันนาย ค่าใช้จ่ายและเสบียงที่ต้องใช้ในแต่ละปีเป็นตัวเลขที่น่าสะพรึงกลัวยิ่ง

ทว่าเผยชิงเหอมิได้รับปากในทันที นางกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “การกวาดล้างค่ายพยัคฆ์ขาวครานี้ ตระกูลเผยได้ของมาไม่น้อย ไม่ขาดแคลนเงินทอง การเลี้ยงทหารเป็นหน้าที่ของข้าเผยชิงเหอ ไม่อาจพึ่งพาแต่ตระกูลสือทั้งหมด วันหน้าข้าจะใช้เงินซื้อเสบียง หวังเพียงตระกูลสือจะขายเสบียงให้หมู่บ้านตระกูลเผยอย่างสม่ำเสมอในระยะยาวก็พอ”

หากเสบียงล้วนต้องให้ตระกูลสือออก ทหารที่เลี้ยงดูขึ้นมาจะนับเป็นของใครกันแน่?

เมื่อเกี่ยวข้องกับอำนาจบัญชาการทหารและความเป็นเอกเทศ เผยชิงเหอแสดงจุดยืนอย่างเด็ดขาดไม่มีคลุมเครือ ตระกูลสือคิดจะลงทุนย่อมได้ แต่จะยื่นมือเข้ามาก้าวก่ายไม่ได้ ทัพสกุลเผยต้องเป็นของนางเผยชิงเหอแต่เพียงผู้เดียว

สือเยี่ยนยิ้มพลางเปลี่ยนคำพูด “เช่นนั้นก็ตามความประสงค์ของแม่นางหก ตระกูลสือจะขายเสบียงให้หมู่บ้านตระกูลเผยก็แล้วกัน”

แน่นอนว่า จะคิดเงินเท่าใดก็เป็นเรื่องของตระกูลสือแล้ว

สือเยี่ยนรู้ความและรู้ขอบเขต เผยชิงเหอยิ้มให้เขาเล็กน้อย “นายน้อยส่งถ่านกลางหิมะ บุญคุณที่ยื่นมือเข้าช่วย ข้าเผยชิงเหอจะจดจำไว้ในใจ”

“ข้ายังคงยืนยันคำเดิม ตระกูลสือมีเรื่อง ตระกูลเผยไม่มีวันนิ่งดูดาย”

พันธมิตรจึงก่อตัวขึ้น ณ ที่นี้

ผู้เฒ่าสือกระแอมเบาๆ แล้วยิ้มพลางกล่าว “การเลี้ยงทหารมิใช่มีเพียงเสบียง ยังต้องใช้ผ้าผ่อนจำนวนมากมาตัดเย็บชุดทหาร รองเท้า และถุงเท้า เกลือกับน้ำมันและสิ่งของอื่นๆ ล้วนจำเป็น แม่นางหกมาได้จังหวะพอดิบพอดี วันนี้พ่อค้ารายใหญ่ในโยวโจวมากันไม่น้อย ตระกูลหวังค้าผ้า ตระกูลจั่นเป็นพ่อค้าเกลือ ตระกูลหลูเป็นพ่อค้าสมุนไพรรายใหญ่ที่สุดในโยวโจว ข้าจะไปเชิญพวกเขาเข้ามา แนะนำให้แม่นางหกได้รู้จักเดี๋ยวนี้”

ขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ด นี่คือการสร้างหนี้บุญคุณก้อนโตก่อนที่ทัพสกุลเผยจะตั้งขึ้นเป็นรูปเป็นร่าง แม้ผู้เฒ่าสือไม่เอ่ย เผยชิงเหอก็มีแผนจะไปทำความรู้จักและเยี่ยมเยียนบรรดาพ่อค้ารายใหญ่เหล่านี้อยู่แล้ว

แต่หากได้ผู้เฒ่าสือเป็นผู้นำพาแนะนำด้วยตนเอง น้ำหนักย่อมต่างกันลิบลับ

น้ำใจไมตรีนี้ เผยชิงเหอน้อมรับไว้อย่างยินดี “ขอบคุณผู้เฒ่าสือ”