บทที่ 93 ของกำนัลล้ำค่า (หนึ่ง)

ควบม้าตะบึง ลมสารทพัดหวีดหวิว

เผยชิงเหอควบม้าเร็วตลอดทาง ใช้เวลาเพียงสองวันก็มาถึงป้อมปราการตระกูลสือ

ในฐานะตระกูลใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลที่สืบทอดมายาวนานนับร้อยปี ป้อมปราการแห่งนี้จึงแข็งแกร่งยิ่งกว่ากำแพงเมืองของอำเภอชางผิงเสียอีก ทั้งยังสูงราวแปดเชียะ มองแต่ไกลดูประหนึ่งสัตว์ร้ายตัวมหึมา

เมื่อเทียบกับป้อมปราการอันโอฬารของตระกูลสือตรงหน้า หมู่บ้านตระกูลเผยที่ยังสร้างกำแพงล้อมไม่เสร็จจึงดูซอมซ่อเกินไปถนัดตา

เผยเยี่ยนมองด้วยความอยากได้ "เมื่อไรพวกเราจะมีกำแพงสูงใหญ่และหนาแน่นเช่นนี้บ้างนะ"

เม่าหงหลิงเองก็อิจฉาไม่แพ้กัน "หากมีป้อมปราการเช่นนี้ ก็มิต้องหวาดกลัวสิ่งใดแล้ว"

"ป้อมปราการแม้จะดี ทว่าคนเราคงไม่อาจหลบซ่อนอยู่ข้างในไปตลอด" เสียงของเผยชิงเหอดังขึ้น "มิเช่นนั้น เสบียงของตระกูลสือคงไม่ถูกค่ายพยัคฆ์ขาวปล้นชิงไปได้"

"อีกอย่าง ป้อมปราการป้องกันได้เพียงสัตว์ป่าและพวกโจรขโมยกระจอก หากมีคลื่นผู้ลี้ภัยกลุ่มใหญ่หรือกองทัพยกมาโจมตีจริงๆ ป้อมปราการนี้ก็ยันไว้ได้ไม่นานหรอก"

ชาติก่อน ตระกูลสือถูกคลื่นผู้ลี้ภัยบุกโจมตีก่อน จากนั้นก็ถูกพวกทหารโจรปล้นสะดม สุดท้ายถูกทหารม้าซงหนูเข่นฆ่าสังหารจนสิ้น ป้อมปราการสูงใหญ่แข็งแรงแห่งนี้ถูกเพลิงผลาญอยู่หลายวันหลายคืน เปลวไฟลุกโชติช่วงย้อมท้องฟ้าของเยี่ยนจวิ้นไปครึ่งแถบ

หากไร้ซึ่งกำลังรบอันเกรียงไกร ทรัพย์สินและเสบียงมหาศาลก็เป็นดั่งเนื้อติดมันชั้นดี สุดท้ายย่อมตกเป็นเหยื่อในปากผู้อื่น

ในยุคกลียุค กำปั้นของใครใหญ่กว่า ผู้นั้นถึงจะมีสิทธิ์นั่งร่วมโต๊ะ

เผยเยี่ยนและเม่าหงหลิงต่างเข้าใจความหมายในใจ

ประตูป้อมปราการเปิดกว้าง ผู้คนเดินเข้าออกขวักไขว่ บุรุษในอาภรณ์หรูหราควบม้าเข้าไป สตรีแต่งกายงดงามนั่งเกี้ยว บรรยากาศดูครึกครื้นรุ่งเรืองยิ่ง

กลุ่มของเผยชิงเหอยี่สิบกว่าคนล้วนเป็นหญิง ควบยอดอาชาพกพาอาวุธ ฝุ่นตลบอบอวลเปี่ยมด้วยไอสังหาร เพียงปรากฏตัวก็ดึงดูดสายตาของผู้คนในทันที

บ่าวไพร่ตระกูลสือที่เฝ้าประตูป้อมจำคนได้ในพริบตา จึงรีบวิ่งไปรายงานข่าวทันที

ครู่ต่อมา นายน้อยตระกูลสือก็สาวเท้าเร็วรี่เข้ามา ใบหน้ามีเลือดฝาดแดงระเรื่อ ดวงตาทั้งคู่ทอประกายเร่าร้อน

เผยชิงเหอยิ้มน้อยๆ พลิกกายลงจากหลังม้าอย่างคล่องแคล่ว ส่งกล่องไม้ในมือไปให้ "นายน้อยสือ ของขวัญชิ้นนี้โปรดรับไว้ด้วยรอยยิ้มเถิด"

ข่าวเรื่องแม่นางเผยหกกวาดล้างค่ายพยัคฆ์ขาวแพร่สะพัดอย่างอึกทึกครึกโครมในช่วงนี้ ทว่าต่อให้ได้ยินมามากเพียงใด ก็ไม่อาจเทียบกับความตกตะลึงที่ได้เห็นประจักษ์กับตาในยามนี้

สือเยี่ยนเปิดกล่องไม้ออก

ภายในกล่องคือศีรษะมนุษย์ที่ผ่านการดองด้วยปูนขาว มีกลิ่นเหม็นเน่าจางๆ ทว่าหน้าตายังนับว่าสมบูรณ์

เป็นศีรษะของหลัวหู่ หัวหน้าใหญ่ค่ายพยัคฆ์ขาวที่ทางการตั้งค่าหัวมาถึงห้าปีจริงๆ

สือเยี่ยนไม่รู้ว่าตกใจกับศีรษะที่ชุ่มเลือด หรือว่าในใจบังเกิดคลื่นอารมณ์ซัดสาดรุนแรงเกินไป จึงประคองกล่องไม้นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่

ต่งเอ้อร์หลางที่อยู่ด้านข้างตื่นเต้นจนแทบจะร่ำไห้ ทรุดตัวคุกเข่าลงดังตุบ โขกศีรษะลงพื้นสามครั้งเสียงดังสนั่น "ขอบคุณแม่นางหกที่ล้างแค้นให้พี่ชายข้า!"

เผยเยี่ยนตกใจ โพล่งออกไป "อะไรกัน ต่งต้าหลางบาดเจ็บหนักจนสิ้นใจแล้วหรือ"

มุมปากของต่งเอ้อร์หลางกระตุกวูบ "มิใช่ขอรับ นายน้อยเชิญหมอชื่อดังมารักษาพี่ใหญ่ ชีวิตจึงพ้นขีดอันตรายแล้ว พักฟื้นสักปีครึ่งปีก็หายดี"

เผยเยี่ยนยิ้มกว้าง "เช่นนั้นก็ดี ข้านึกว่าต่งต้าหลางตายไปแล้วเสียอีก…"

เผยชิงเหอกระแอมไอหนึ่งครั้ง เปลี่ยนเรื่องคุย "นี่เป็นครั้งแรกที่ข้ามาเยือนป้อมปราการตระกูลสือ นายน้อยจะไม่เชิญข้าเข้าไปหรือ"

ในที่สุดสือเยี่ยนก็ได้สติ รีบปิดกล่องไม้แล้วยกขึ้นกอดไว้แนบอก "แม่นางหกมาได้ประจวบเหมาะพอดิบพอดี วันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดครบรอบหกสิบปีของท่านปู่ ที่บ้านจัดโต๊ะเลี้ยงฉลองพอดี"

มิน่าเล่าวันนี้ป้อมปราการตระกูลสือถึงได้มีผู้คนมากมายถึงเพียงนี้ ที่แท้ก็มาร่วมงานวันเกิดของผู้เฒ่าสือ

ตระกูลสือลงหลักปักฐานในเยี่ยนจวิ้นมาร้อยปี ญาติสนิทมิตรสหายมีมากมาย โต๊ะเลี้ยงจึงจัดติดต่อกันถึงสามวัน

เผยชิงเหอยิ้ม "ข้ามิรู้ความมาก่อน จึงไม่ได้เตรียมของขวัญ มาร่วมอวยพรด้วยมือเปล่าเช่นนี้ ช่างเสียมารยาทจริงๆ"

สือเยี่ยนยกกล่องไม้ในมือขึ้น "นี่ต้องเป็นของขวัญล้ำค่าที่ท่านปู่โปรดปรานที่สุดเป็นแน่"

เผยชิงเหอยิ้มน้อยๆ

การที่นายน้อยตระกูลสือออกมาต้อนรับและนำทางด้วยตนเองนับว่าหาดูได้ยากยิ่ง ผู้คนต่างชะเง้อคอมอง กระซิบกระซาบกันเซ็งแซ่ ครั้นรู้ว่าดรุณีน้อยหน้าตาหมดจดแฝงความห้าวหาญผู้นี้คือแม่นางเผยหกที่สร้างชื่อเสียงเกรียงไกรเมื่อเร็วๆ นี้ สายตาของทุกคนก็พลันเปล่งประกายขึ้นมาพร้อมเพรียง

"พี่ชาย!"

เสียงดรุณีน้อยใสกระจ่างดั่งกระดิ่งเงินพลันดังขึ้น

ดรุณีน้อยแสนสะคราญในชุดเสื้อตัวสั้นสีม่วงอ่อนกับกระโปรงสีผลเชอร์รี ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่เบื้องหน้า ข้างกายมีสาวใช้หน้าตาสะสวยสี่คนและหญิงรับใช้สูงวัยสองคน

มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคุณหนูในห้องหอที่ตระกูลใหญ่ผู้มั่งคั่งประคบประหงมเลี้ยงดูมาเป็นอย่างดี

ส่วนเผยชิงเหอนั้นเร่งควบม้าเดินทางมาตลอดทาง จึงสวมเพียงเสื้อผ้าเนื้อหยาบสีเทา ผมยาวถักเป็นเปีย สะพายดาบยาว คิ้วและดวงตาหมดจดแฝงกลิ่นอายองอาจ

ต่งเอ้อร์หลางพลันรู้สึกเครียดเกร็งขึ้นมาในใจ แอบเหลือบมองเจ้านายตนเอง

สือเยี่ยนไม่ได้ร้อนรน ยิ้มพลางแนะนำทั้งสองฝ่าย "แม่นางหก นี่คือคุณหนูตระกูลหวังแห่งกว่างหนิง ทั้งยังเป็นน้องสาวฝั่งท่านแม่ของข้า นามว่าเมิ่งอี๋"

"น้องหญิง รีบมาคารวะแม่นางเผยหกเร็วเข้า"

เผยเยี่ยนที่เดิมทีขมวดคิ้วตวัดสายตาเย็นชา ค่อยปล่อยมือออกจากด้ามดาบอย่างพอใจ

เหล่าสาวใช้หน้าตาสะสวยด้านหลังหวังเมิ่งอี๋ต่างพากันแสดงสีหน้าไม่พอใจ

คุณหนูของตนเป็นถึงน้องสาวลูกพี่ลูกน้องแท้ๆ ของนายน้อยสือ ทั้งยังเป็นว่าที่นายหญิงของตระกูลสือในสายตาของทุกคน ทว่าพอนายน้อยสือเอ่ยปาก กลับยกย่องแม่นางเผยหกเสียสูงส่ง ซ้ำยังให้คุณหนูของตนไปคารวะแม่นางเผยหกอีก!

สีหน้าของหวังเมิ่งอี๋กลับสงบนิ่ง ยอบกายคารวะแบบคนรุ่นเดียวกัน "เมิ่งอี๋คารวะแม่นางเผยหก"

เผยชิงเหอยกมือประสานยิ้มรับ "ชิงเหอคารวะคุณหนูหวัง"

หวังเมิ่งอี๋ก้าวย่างแผ่วเบามายืนเคียงข้างสือเยี่ยน ยิ้มอ่อนหวาน "ได้ยินชื่อเสียงของแม่นางเผยหกมานาน วันนี้ได้พบ เป็นวีรสตรีผู้กล้าหาญสมคำร่ำลือจริงๆ"

สือเยี่ยนยิ้มพลางเอ่ยรับช่วงต่อ "เมื่อหนึ่งเดือนก่อนตระกูลสือถูกพวกโจรค่ายพยัคฆ์ขาวปล้นเสบียงไป แม่นางหกนำคนบุกเข้าป่าเขากวาดล้างค่ายพยัคฆ์ขาวจนสิ้น ในกล่องนี้ก็คือศีรษะของหลัวหู่ หัวหน้าใหญ่ค่ายพยัคฆ์ขาว"

สีหน้าของหวังเมิ่งอี๋เปลี่ยนไปทันใด ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองกล่องไม้ สองขาพลันอ่อนระทวย

เหล่าสาวใช้ที่เมื่อครู่ยังขุ่นเคืองไม่ยินยอม ต่างพากันกลืนน้ำลายลงคอ ก้มหน้าลงพร้อมเพรียง ด้วยหวาดกลัวว่าจะถูกดาวหายนะหญิงผู้นี้เพ่งเล็งเอา

ทว่าเผยชิงเหอกลับเป็นมิตรต่อหวังเมิ่งอี๋เป็นอย่างยิ่ง "ตระกูลหวังเป็นตระกูลใหญ่แห่งโยวโจว ข้ามีใจอยากผูกมิตรมานานแล้ว หากคุณหนูหวังยินดีแนะนำผู้อาวุโสให้ข้ารู้จัก ข้าย่อมซาบซึ้งใจยิ่ง"

ตระกูลใหญ่โต ย่อมต้องยิ่งมีมากก็ยิ่งดี

หวังเมิ่งอี๋ตัดสินใจไม่ถูก จึงช้อนตาขึ้นมองสือเยี่ยน เมื่อสือเยี่ยนพยักหน้าเล็กน้อย หวังเมิ่งอี๋จึงตอบตกลง

ทั้งป้อมปราการแห่งนี้ล้วนเป็นของตระกูลสือ คนที่อาศัยอยู่ประจำในป้อมมีมากกว่าหนึ่งหมื่นคน วันนี้ผู้เฒ่าสือจัดงานวันเกิด โต๊ะเลี้ยงจึงตั้งยาวเหยียดไปตามสองฝั่งถนน ไม่ต้องมอบของขวัญ ก็สามารถนั่งร่วมโต๊ะได้ทันที

ท้องของเผยเยี่ยนร้องจ๊อกๆ พอมองดูอาหารอันอุดมสมบูรณ์บนโต๊ะเลี้ยงก็น้ำลายสอ

เม่าหงหลิงแอบดึงแขนเสื้อของเผยเยี่ยนเบาๆ

เผยชิงเหอมิได้หันกลับไป "ข้าจะไปอวยพรวันเกิดผู้เฒ่าสือ พวกเจ้ามิต้องตามไปหรอก ไปกินอาหารที่โต๊ะเลี้ยงเถิด"

ยามนี้เผยเยี่ยนกลับหัวไวขึ้นมา "เจ้าไปคนเดียวได้อย่างไร ข้าจะไปด้วย"

หากมีใครเอ่ยวาจาไม่เข้าหู เรื่องชกต่อยเล็กน้อยเพียงนี้ให้นางลงมือก็พอแล้ว

สือเยี่ยนหันมายิ้ม "แม่นางเผยเยี่ยนวางใจไปกินอาหารเถิด มีข้าอยู่ด้วย จะไม่ยอมให้แม่นางหกต้องลำบากใจแม้แต่น้อย"

เผยชิงเหอก็หันกลับมาส่งสายตาให้ เผยเยี่ยนจึงยอมตกลง

ท่ามกลางสายตานับไม่ถ้วนที่จับจ้อง สือเยี่ยนนำทางแม่นางเผยหกก้าวเข้าสู่คฤหาสน์ตระกูลสือ น้อมส่งของขวัญล้ำค่าในกล่องไม้ไปเบื้องหน้าผู้เฒ่าสือ

ผู้เฒ่าสือรับกล่องไม้ไป เปิดออกพินิจดูอย่างละเอียด ก่อนจะหัวเราะร่าเสียงดังก้อง "ดี! ดี! ดีมาก!"

"แม่นางเผยหกช่วยล้างแค้นให้ตระกูลสือของเรา วันนี้ขอเชิญนั่งที่นั่งเกียรติยศ!"