บทที่ 92 เกริกเกียรติกำจาย

ข่าวค่ายพยัคฆ์ขาวถูกกวาดล้างแพร่สะพัดรวดเร็วประหนึ่งไฟลามทุ่ง

พวกโจรบนค่ายชิงเฟิง ค่ายเหมิงหลง และค่ายสงอิงต่างตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ

ยามหมีดำถูกกำจัด ยังพออ้างได้ว่าบุ่มบ่ามประมาทศัตรู ทว่าการตายของหมาป่าหน้าบากนั้นเพียงพอจะพิสูจน์ถึงความร้ายกาจของแม่นางเผยหกแล้ว และครานี้ ค่ายพยัคฆ์ขาวกบดานอยู่อย่างสงบแท้ๆ แต่แม่นางเผยหกกลับนำทัพสตรีบุกขึ้นเขา ถอนรากถอนโคนค่ายพยัคฆ์ขาวลงด้วยกำลังอันเกรียงไกรดุจสายฟ้าฟาด!

นี่หมายความว่าอย่างไร

เยี่ยนซานมิใช่ถิ่นของพวกโจรอีกต่อไปแล้ว แม่นางเผยหกจะนำคนขึ้นเขามากวาดล้างพวกเขาเมื่อใดก็ได้

ค่ายสงอิงอยู่ใกล้ค่ายพยัคฆ์ขาวที่สุด ห่างกันเพียงยอดเขาเดียว เปลวเพลิงที่เผาทำลายศพในค่ายพยัคฆ์ขาว ค่ายสงอิงจึงมองเห็นได้ก่อนใคร

หัวหน้าใหญ่ผู้มีผมขาวโพลนจนได้ฉายาเหยี่ยวหัวขาว ส่งโจรสองสามคนออกไปสืบดูความเคลื่อนไหว โจรเหล่านี้แอบซ่อนอยู่รอบนอกค่ายพยัคฆ์ขาวหลายวัน ได้แต่เบิกตากว้างมองดูผู้ลี้ภัยหลายร้อยคนบุกเข้าค่ายอย่างอาจหาญ จากนั้นก็เหมือนมดงานผู้ขยันขันแข็ง แบกเงินทองและเสบียงกองพะเนินลงจากเขา

แม่นางเผยหกนำกลุ่มสตรีเดินรั้งท้ายออกจากค่าย พวกโจรหมอบซุ่มอยู่ในป่าเขา มิกล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

แม่นางเผยหกกวาดสายตามองมาแต่ไกล พลันแค่นยิ้มเย็น น้าวคันธนูแล้วยิงออกไปทันที ลูกธนูแล่นเร็วปานสายฟ้าแลบ เพียงพริบตาก็พุ่งถึง โจรคนหนึ่งถูกยิงทะลวงอก ร้องโหยหวนเสียงหลง ร่างร่วงละลิ่วลงมาจากต้นไม้กระแทกพื้นอย่างแรง เลือดไหลนองเป็นแอ่งอยู่ใต้ร่าง

โจรที่เหลือขวัญหนีดีฝ่อ พยายามหดตัวซ่อนลึกเข้าไปในดงใบไม้หนาทึบ

เผยเยี่ยนเลิกคิ้วยิ้มเหี้ยม "ข้าจะพาคนไปเก็บพวกมันให้หมด"

เผยชิงเหอตอบเรียบๆ "ไม่ต้อง ให้พวกมันดูไป"

แล้วจงนำความหวาดกลัวต่อหมู่บ้านสกุลเผยกลับไปบอกที่ค่าย

แน่นอนว่าคนที่แอบส่งคนมาสอดแนมมิได้มีแค่ค่ายสงอิง แต่ยังมีคนจากค่ายชิงเฟิงและค่ายเหมิงหลงด้วย ผู้ลี้ภัยจากหมู่บ้านสกุลเผยต้องขนย้ายเงินทอง เสบียง และข้าวของจำนวนมหาศาล ความเร็วจึงช้ากว่าขามาเกินเท่าตัว

ทว่ามีแม่นางเผยหกคุมขบวนด้วยตนเอง บรรดาผู้ลี้ภัยจึงอุ่นใจยิ่ง แม้รู้ว่ามีโจรแอบสอดแนมอยู่ก็หาได้หวาดกลัวไม่

พวกโจรเหล่านี้ทำได้เพียงมองดูอยู่ห่างๆ มิกล้าเฉียดกรายเข้ามาแม้แต่น้อย ฝีมือยิงธนูของแม่นางเผยหกแม่นยำราวจับวาง ในช่วงหลายวันที่เดินทางลงเขา นางยิงสังหารโจรไปหลายคน

โจรค่ายสงอิงออกมาหกคน แต่ขากลับรอดไปได้เพียงสามคน

ทั้งสามตกใจจนแทบสิ้นสติ แย่งกันเล่าถึงความน่าสะพรึงกลัวของแม่นางเผยหก

"ลูกพี่ แม่นางเผยหกผู้นี้เป็นเทพสังหารชัดๆ ใครกล้าเข้าใกล้ นางก็เงื้อธนูยิงคนนั้น"

"คนในค่ายพยัคฆ์ขาวถูกนางฆ่าตายไปเกินครึ่ง ที่เหลือล้วนถูกมัดจับเป็นเชลย"

"ต่อไปพวกเราอย่าได้ไปหาเรื่องหมู่บ้านสกุลเผยเด็ดขาด มิเช่นนั้น ค่ายต่อไปที่จะถูกกวาดล้างต้องเป็นพวกเราแน่!"

ค่ายสงอิงมีกำลังคนน้อยที่สุด อย่าว่าแต่เทียบกับค่ายพยัคฆ์ขาวเลย แม้แต่ค่ายหมีดำที่ถูกกำจัดไปเป็นค่ายแรกก็ยังแข็งแกร่งกว่าค่ายสงอิงเสียอีก

"ลูกพี่ ต่อไปพวกเรากบดานอยู่ในค่ายเถิด อย่าลงเขาไปซี้ซั้วอีกเลย…"

เหยี่ยวหัวขาวฟังแล้วหงุดหงิดใจยิ่ง เงื้อมือตบหน้าโจรปากเสียผู้นั้นไปฉาดหนึ่ง "พวกเราเป็นโจร หากไม่ปล้นไม่ฆ่าจะเอาอะไรกิน เอาอะไรดื่ม!"

"ไสหัวกลับไปกบดานกันให้หมด!"

ทว่าหญิงสาวกว่ายี่สิบคนในค่ายสงอิงกลับเปี่ยมล้นด้วยความหวัง พากันสุมหัวกระซิบกระซาบ

"แม่นางเผยหกจะมากวาดล้างค่ายสงอิงเมื่อใดกันนะ"

"หญิงสาวจากค่ายหมีดำกับค่ายเขี้ยวหมาป่า ยามนี้ล้วนอาศัยอยู่ในหมู่บ้านสกุลเผย แม่นางเผยหกดีกับพวกนางมาก ได้ยินว่าพวกนางยังแต่งสามีเข้าบ้านและมีลูกได้ด้วย"

"ได้ยินมาว่ากู้เหลียนจากค่ายหมีดำคนนั้น ได้รับความไว้วางใจจากแม่นางเผยหกอย่างยิ่ง ตอนนี้กลายเป็นหัวหน้าคนหนึ่งแล้ว"

"หากมีใครนำทางให้แม่นางเผยหกได้ก็คงดี"

…

สิบวันต่อมา เผยชิงเหอนำทุกคนออกจากป่าเขา เมื่อมองเห็นหมู่บ้านสกุลเผยอยู่เบื้องหน้า หญิงสาวตระกูลเผยต่างเบิกบานใจ สีหน้าผ่อนคลายลง บรรดาผู้ลี้ภัยเองก็กระซิบกระซาบกันอย่างตื่นเต้น

"ในที่สุดก็กลับถึงหมู่บ้านเสียที"

"คราวนี้ได้ของกลับมาไม่น้อย ติดตามแม่นางหก พวกเราไม่มีทางอดอยากแน่"

"แม่นางหกเพียงแค่ลงมือ ก็กำจัดค่ายพยัคฆ์ขาวซึ่งใหญ่ที่สุดลงได้แล้ว อีกสามค่ายที่เหลือก็จงจุดธูปสวดมนต์เถิดว่าอย่าให้แม่นางหกหมายหัวพวกมันเข้า!"

ประโยคสุดท้ายนั้นคนพูดยืดอกอย่างภาคภูมิใจเต็มเปี่ยม

โลกภายนอกจะวุ่นวายปานใด ก็ไม่อาจลามมาถึงหมู่บ้านสกุลเผย ขอเพียงมีแม่นางเผยหกอยู่ พวกเขาก็มีข้าวกิน มีเสื้อผ้าสวม มีเรือนให้อยู่ และมีที่นาให้ทำกิน

เผยอวิ๋นนำทุกคนออกมารอต้อนรับ บรรดาผู้ลี้ภัยที่แบกเงินทองและเสบียงมาตลอดทางจนเหนื่อยล้าแทบขาดใจ ไม่รู้ว่าไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน หลายคนยังคงยืนกรานจะช่วยแบกต่อไป

ชัยชนะอันเด็ดขาดหมดจดครั้งนี้ ซื้อใจบรรดาผู้ลี้ภัยได้อย่างแท้จริง

เผยอวิ๋นสาวเท้าเข้ามาหา ความตึงเครียดที่แบกรับมาตลอดหนึ่งเดือนในที่สุดก็ผ่อนคลายลง "น้องชิงเหอ เจ้ากลับมาเสียที"

นับตั้งแต่เผยชิงเหอนำคนขึ้นเขา จนกระทั่งได้รับชัยชนะครั้งใหญ่และพาข้าวของที่ยึดได้มากมายกลับมา เป็นเวลาครบหนึ่งเดือนพอดี

ในหนึ่งเดือนนี้ เผยอวิ๋นทำหน้าที่รักษาการหัวหน้าตระกูล มิกล้าเฉื่อยชาเลยแม้แต่วันเดียว จนขอบตาดำคล้ำ อดนอนติดต่อกันมาหลายคืน

เผยชิงเหอยื่นมือไปตบบ่าเผยอวิ๋นเบาๆ แล้วเอ่ยอย่างนุ่มนวล "ลำบากเจ้าแล้ว"

เผยอวิ๋นทอดถอนใจแผ่วเบา "ข้าเพิ่งรู้ซึ้งในบัดนี้เองว่า หัวหน้าตระกูลเผยต้องแบกรับภาระหนักหนาเพียงใด คนที่ลำบากแท้จริงคือเจ้าต่างหาก"

เผยเยี่ยนเบียดตัวเข้ามาพลางหัวเราะแหะๆ "คนกันเองทั้งนั้น จะพูดจาเกรงใจกันไปไย มีอะไรกินบ้างหรือไม่ ข้าไม่ได้กินของอร่อยมาหลายวันแล้ว อยากกินจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย"

เผยอวิ๋นเม้มปากยิ้ม "เตรียมไว้หมดแล้ว รีบเข้าหมู่บ้านเถิด ทุกคนจะได้กินกันให้อิ่มหนำ"

วันนี้ในหม้อนึ่งมีหมั่นโถวแป้งขาว ทั้งยังมีหมูตุ๋นน้ำแดงหอมกรุ่นให้กินได้ไม่อั้น

เงินทองและเสบียงกองใหญ่ที่ยึดมาจากค่ายพยัคฆ์ขาวถูกลำเลียงเข้าสู่คลังที่เพิ่งสร้างเสร็จ อู๋ซิ่วเหนียงยังกินข้าวไม่ทันหมดชาม ก็รีบรุดไปที่คลัง พาคนอีกสองสามคนตรวจนับทำบัญชี รอยยิ้มฉีกกว้างจนหุบไม่ลง

เผยชิงเหอกินอิ่มดื่มหนำแล้ว ก็กลับเข้าห้องไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ที่สะอาดสะอ้าน นางคัดเลือกคนยี่สิบกว่าคน พกกล่องไม้ใบหนึ่งแล้วออกจากหมู่บ้านตระกูลเผยไปอีกครั้ง

เผยชิงเหอเพิ่งก้าวเท้าออกไป นายอำเภอหวังก็เดินทางมาถึงด้วยตนเอง

เมื่อเผยชิงเหอไม่อยู่ คนที่ออกมารับหน้านายอำเภอหวังจึงเป็นเผยอวิ๋น ในยามปกติเผยอวิ๋นไปส่งสุราและติดต่อธุระที่ที่ว่าการอำเภออยู่บ่อยครั้ง จึงคุ้นเคยกับกุนซือหลี่เป็นอย่างดี

บัดนี้ กุนซือหลี่ไม่มีท่าทีเย่อหยิ่งแม้แต่น้อย เขาค้อมเอวส่งยิ้มประจบให้เผยอวิ๋นอย่างนอบน้อมยิ่ง "แม่นางหกกวาดล้างค่ายพยัคฆ์ขาว กำจัดภัยร้ายครั้งใหญ่ให้แก่ราษฎรในอำเภอชางผิง ท่านนายอำเภอจึงเดินทางมาปูนบำเหน็จแก่แม่นางหกด้วยตนเองขอรับ"

เผยอวิ๋นแย้มยิ้มตอบ "ค่ายพยัคฆ์ขาวปล้นเสบียงของตระกูลสือไป น้องชิงเหอจึงได้นำคนขึ้นเขาไปทลายค่ายพยัคฆ์ขาว ช่างบังเอิญนัก นางเพิ่งจะนำหัวของหลัวหู่ไปส่งที่ตระกูลสือ หรือจะให้ข้าส่งคนไปตามนางกลับมาดีเจ้าคะ"

"ไม่ต้องๆ!" นายอำเภอหวังเอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ท่าทางอ่อนโยนเป็นกันเองยิ่ง "แม่นางหกมีธุระสำคัญ ข้าจะไม่รบกวนแล้ว แม่นางหกมีความชอบในการปราบโจร ข้ากลับถึงที่ว่าการอำเภอแล้วจะเขียนฎีกาถวายรายงานความชอบให้นางทันที"

เผยอวิ๋นเอ่ยตามที่เผยชิงเหอกำชับไว้ "ตระกูลเผยเป็นตระกูลนักโทษเนรเทศ ไม่เหมาะที่จะออกหน้ารับความดีความชอบเช่นนี้ เป็นท่านนายอำเภอต่างหากที่ส่งคนขึ้นเขาไปปราบโจร ยามรายงานต่อราชสำนัก ท่านนายอำเภออย่าได้ถ่อมตัวเกินไปนักเลยเจ้าค่ะ"

นายอำเภอหวังกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที หันไปสั่งกุนซือหลี่ "รีบเอาโฉนดที่ดินมาเร็วเข้า" จากนั้นก็หันมายิ้มร่าบอกเผยอวิ๋น "ที่รกร้างผืนนี้มีราวหนึ่งพันหมู่ เพียงแต่อยู่ห่างจากหมู่บ้านตระกูลเผยไปสักหน่อย รบกวนช่วยส่งมอบให้แม่นางหกด้วย"