บทที่ 91 ทลายค่าย (สอง)

พวกโจรค่ายพยัคฆ์ขาวถูกเข่นฆ่าจนขวัญหนีดีฝ่อ

ไม่มีลางบอกเหตุแม้แต่น้อย คืนก่อนหน้ายังร่ำสุรากินเนื้อคำโต ทว่ากลางดึกกลับถูกสังหารจนเลือดนองเป็นสายน้ำ

ศีรษะของหลัวหู่ผู้เป็นหัวหน้าใหญ่ถูกเสียบชูขึ้นสูง

เสียงดั่งพญามัจจุราชก้องสะท้านในหูและบาดลึกถึงขั้วหัวใจ

ท่ามกลางความมืดมิดและการเข่นฆ่า พวกโจรที่ขวัญกระเจิงพากันโยนอาวุธทิ้งแล้วคุกเข่าลง

ยังมีโจรบางส่วนที่ไม่ยอมจำนน พยายามบุกฝ่าออกไป ครั้นคบเพลิงถูกจุดขึ้นสว่างจ้า เสียงเย็นเยียบของหญิงสาวพลันดังขึ้น “คนที่ไม่ยอมจำนน ฆ่าให้หมด”

หลังโจรถูกตัดหัวไปอีกสิบกว่าคน พวกที่เหลือก็ไม่มีผู้ใดกล้าขัดขืนอีก

เคร้ง เคร้ง!

อาวุธถูกปลดมากองรวมไว้ที่เดียวกัน

พวกโจรที่คุกเข่าอยู่บนพื้นถูกมัดมือมัดเท้าแน่นหนา ส่วนสตรีและเด็กที่ร้องไห้ระงมก็ถูกต้อนมารวมกันและมัดไว้เช่นเดียวกัน

ยามนี้ ขอบฟ้าเริ่มสางรำไร

นับแต่ลอบเข้าค่ายพยัคฆ์ขาวจนถึงคราวได้ชัยอย่างเด็ดขาด ผ่านไปเพียงสองชั่วยามเท่านั้น

ชนะง่ายดายถึงเพียงนี้เชียวหรือ

เผยเยี่ยนยิ้มจนเห็นฟัน ท่าทางลำพองใจ เม่าหงหลิงแววตาเป็นประกาย มุมปากยกยิ้ม

ทว่าเสียงของเผยชิงเหอดังขัดขึ้น “อย่ามัวแต่ยิ้มโง่ๆ รีบมานี่ได้แล้ว”

เรื่องที่ต้องทำต่อไป ยังมีอีกมากโข

ประการแรก ตรวจนับความเสียหายของฝ่ายตน ห่อยาสมุนไพรที่พกติดตัวมาได้ใช้ประโยชน์เต็มที่ ทั้งห้ามเลือดและพันแผล

จากนั้นก็ออกค้นหาเพื่อฟันซ้ำและตัดหัวพวกโจร เรื่องพรรค์นี้พวกหญิงสาวตระกูลเผยต่างทำจนชินมือ หัวคนเปื้อนเลือดถูกกองพะเนินเป็นภูเขาย่อมๆ

โจรที่จับเป็นได้มีทั้งหมดสองร้อยกว่าคน

เม่าหงหลิงรังเกียจพวกโจรเหล่านี้นัก จึงเอ่ยเสนอเสียงเบา “ฆ่าพวกมันให้หมดเถิด ขยะพวกนี้มีชีวิตอยู่ก็เปลืองเสบียงเปล่าๆ”

ทว่าเผยชิงเหอกลับกล่าว “เก็บพวกมันไว้ วันหน้ายังมีประโยชน์”

เม่าหงหลิงไม่เคยกังขาในการตัดสินใจของเผยชิงเหอ จึงพยักหน้ารับคำ

ลำดับถัดไปคือการจัดการพวกสตรีในค่ายโจร

สตรีเหล่านี้ล้วนถูกฉุดขึ้นเขามา ทว่าไม่ใช่ทุกคนที่ยินดีจะได้รับการช่วยเหลือ สตรีสาวหน้าตางดงามวัยราวยี่สิบปีผู้หนึ่ง จ้องมองเผยชิงเหอด้วยสายตาเคียดแค้นชิงชัง

เผยชิงเหอเลิกคิ้ว ก้าวเข้าไปดึงผ้าอุดปากหญิงผู้นั้นออก สตรีผู้นั้นก็ถ่มน้ำลายใส่ทันที พลางก่นด่าไม่หยุดปาก

เผยเยี่ยนแค่นยิ้มเย็น ชกเปรี้ยงเดียว ใบหน้านางก็เขียวช้ำ ซ้ำไปอีกหมัด เลือดสดๆ ก็กบปาก

เผยชิงเหอส่งสัญญาณให้เผยเยี่ยนหยุดมือ จากนั้นจึงเลือกสตรีหน้าตาหมดจดอีกคนมาสอบถาม “นางเป็นคนข้างกายของหลัวหู่ใช่หรือไม่”

“ใช่…นางชื่อเยียนจือ อยู่กับหลัวหู่มาสามปีแล้ว ปกติพวกเราล้วนต้องฟังคำสั่งนาง” สตรีผู้นี้ขวัญอ่อนกว่ามาก น้ำเสียงสั่นเครือ ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด “ข้า…ข้าถูกฉุดขึ้นเขามา ข้าไม่เคยทำเรื่องชั่วช้า ขอแม่นางเผยหกละเว้นพวกเราด้วย”

เผยชิงเหอเลิกคิ้ว “เจ้ารู้จักข้าด้วยหรือ”

หญิงสาวก้มหน้า น้ำเสียงสั่นเครือ “แม่นางเผยหกมาอยู่อำเภอชางผิงได้ปีกว่า กำราบทั้งค่ายหมีดำและค่ายเขี้ยวหมาป่าจนราบคาบ ชื่อเสียงเลื่องลือระบือไกล แม้ข้าไม่เคยพบหน้า แต่ก็รู้ว่าในใต้หล้านี้ สตรีที่สามารถสังหารหลัวหู่ได้อย่างง่ายดาย มีเพียงแม่นางเผยหกเท่านั้น”

“ขอแม่นางเผยหกไว้ชีวิตด้วย ข้าเป็นชาวบ้านผู้บริสุทธิ์จริงๆ…”

เยียนจือที่ฟันหักไปสองซี่พลันเงยหน้าขึ้น สายตาเคียดแค้นพุ่งเป้ามาดั่งลูกศร “เจ้าก็เป็นผู้หญิงของหลัวหู่เหมือนกัน แค่แย่งชิงสู้ข้าไม่ได้เท่านั้นแหละ! ยามปกติเจ้าออกอุบายให้หลัวหู่ไปตั้งเท่าไร ทั้งยังเคยลงมือฆ่าคนด้วยซ้ำ ตอนนี้กลับมาแสร้งทำตัวเป็นคนดี ถุย! หน้าด้านไร้ยางอาย!”

หญิงสาวผู้นั้นไม่ต่อปากต่อคำกับเยียนจือ เอาแต่หลั่งน้ำตาโขกศีรษะขอความเมตตา

เผยเยี่ยนเกาหัวแกรกๆ แล้วออกความเห็น “มิเช่นนั้น ก็ฆ่าทิ้งให้หมดเลยเป็นไร!”

เม่าหงหลิงขมวดคิ้วคัดค้าน "ซักไซ้ให้กระจ่างแจ้งก่อนดีกว่า"

ผู้ลี้ภัยที่รับเข้ามามีความคิดหลากหลาย ทว่าสตรีต่างหากที่เป็นกำลังหลักในการรับเข้าหมู่บ้านตระกูลเผย สตรีหกเจ็ดสิบคนตรงหน้านี้ หากรับเข้ามาได้ทั้งหมด ตระกูลเผยก็จะได้คนที่มีประโยชน์เพิ่มขึ้นอีกเป็นกอง

เผยชิงเหอมองเม่าหงหลิงด้วยความชื่นชม ก่อนจะหันไปถลึงตาใส่เผยเยี่ยน "เจอปัญหาหัดใช้สมองเสียบ้าง เรียนรู้จากพี่สะใภ้รองให้มากหน่อย"

เผยเยี่ยนถูกดุจนชินชา ได้แต่หัวเราะแหะๆ

เผยชิงเหอสั่งให้แยกสตรีที่จับกุมได้ออกจากกัน แล้วทำการสอบปากคำทีละคน เมื่อตรวจสอบจนแน่ชัดแล้ว ก็สั่งประหารทั้งเยียนจือและหญิงสาวผู้นั้นเสีย ส่วนคนที่เหลือให้คุมขังไว้ชั่วคราว

การสอบปากคำทางฝั่งพวกโจรนั้นเรียบง่ายและป่าเถื่อนกว่ามาก

เผยชิงเหอกุมดาบยาวในมือ ถามหนึ่งคำ ตัดหัวหนึ่งคน พอสังหารติดต่อกันไปเจ็ดคน โจรที่เหลือก็ขวัญหนีดีฝ่อจนสิ้น แย่งกันคายที่ตั้งคลังอาวุธและคลังเสบียงของค่ายพยัคฆ์ขาวออกมาจนหมดเปลือก

เมื่อผลักประตูกระท่อมเก็บของเปิดออก กระสอบเสบียงก็ปรากฏสู่สายตา กองสูงพะเนินเทินทึกดั่งขุนเขา

เห็นได้ชัดว่านี่คือเสบียงที่ปล้นมาจากสกุลสือ พวกโจรห้าร้อยหกร้อยคนต้องใช้เวลาหลายวันกว่าจะขนย้ายขึ้นมาบนเขาได้ทั้งหมด

นอกจากเสบียงแล้ว ยังมีธนูและลูกศรอีกจำนวนมาก นับเป็นลาภลอยที่คาดไม่ถึง ค่ายทหารเป่ยผิงส่งมาเพียงดาบยาวกับชุดเกราะ ไม่มีคันธนูสักคัน แต่วันนี้กลับยึดมาได้ถึงห้าสิบกว่าคัน

เม่าหงหลิงยังคงใจหายใจคว่ำ “โชคดีที่พวกเราลอบเข้าค่ายตอนกลางดึก จัดการพวกมันจนตั้งตัวไม่ทัน หากบุกเข้าตีค่ายตรงๆ พวกมันอยู่บนที่สูง ยิงธนูสกัดลงมา พวกเราคงต้องล้มตายไปไม่รู้เท่าไร”

เผยชิงเหอคาดการณ์ล่วงหน้าได้ทุกฝีก้าว ใช้ความสูญเสียน้อยที่สุดแลกกับชัยชนะอันยิ่งใหญ่

เม่าหงหลิงมิได้คิดสืบสาวราวเรื่อง ได้แต่อุทานชื่นชม “ชิงเหอ เจ้าเก่งกาจเกินไปแล้วจริงๆ”

เผยชิงเหอยิ้มบางๆ พลางตรวจนับของที่ยึดมาได้ต่อไป

ดาบ หอก ขวาน ทวน มีอาวุธไม่น้อยเลย สมแล้วที่เป็นพวกทหารหนีทัพ อาวุธยุทโธปกรณ์จึงดีกว่าค่ายหมีดำและค่ายเขี้ยวหมาป่ามากนัก

ผู้ลี้ภัยที่รวบรวมไว้ในหมู่บ้านสกุลเผย จะได้เริ่มติดอาวุธให้พร้อมมือเสียที

ส่วนทอง เงิน และเครื่องหยก กลับเป็นสิ่งที่ไร้ประโยชน์ที่สุด ในยุคกลียุค ต่อให้มีเงินก็ยังหาซื้อเสบียงไม่ได้

ทว่าคนที่จะเยือกเย็นและมองการณ์ไกลเช่นเผยชิงเหอกลับมีไม่มาก เหล่าสตรีตระกูลเผยเห็นหีบเงินหีบทองต่างก็ยิ้มแก้มแทบปริ

“ตีค่ายพยัคฆ์ขาวแตกครั้งนี้ หมู่บ้านสกุลเผยของเราคงมีกินมีใช้ไปอีกนาน” นางโจวฝีมือการต่อสู้ไม่เอาถ่าน แต่สมองกลับแล่นไวยิ่งนัก นางคิดคำนวณบัญชีอย่างเบิกบานใจ “รวมพวกผู้ลี้ภัยที่รับเข้ามาด้วย ก็ยังพอเลี้ยงดูไปได้ตั้งปีสองปีเชียว”

มิน่าเล่าเผยชิงเหอถึงดูมั่นอกมั่นใจตั้งแต่ตอนมาถึงโยวโจว ที่แท้ก็วางแผนจะปล้นพวกโจรภูเขาอยู่แล้วนี่เอง

เผยชิงเหอตอบเสียงเรียบ “บัญชีมิได้คิดกันเช่นนั้น การจะเลี้ยงดูคนมากมายปานนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องมีเสบียงให้พอ ยามบ้านเมืองสงบสุข เงินทองย่อมมีค่า แต่พอยุคเข็ญมาเยือน ใครเล่าจะยอมปล่อยเสบียงออกมา”

ดังนั้น การมีพ่อค้าเสบียงรายใหญ่อย่างสกุลสือคอยหนุนหลัง จึงนับว่าสำคัญยิ่งยวด

การยกทัพมากวาดล้างค่ายพยัคฆ์ขาวครั้งนี้ มิใช่เพียงแก้แค้นแทนสกุลสือเท่านั้น แต่ยังเป็นการสำแดงเดชข่มขวัญผู้คน ควบคู่ไปกับการฝึกทหารในสนามรบจริงเพื่อชิงเสบียงและอาวุธ อีกทั้งเชลยศึกทั้งพวกโจรและหญิงสาวที่ช่วยออกมาได้ ก็นับเป็นผลพลอยได้ก้อนโต

หลังจากตรวจนับสิ่งของเสร็จสิ้น เผยชิงเหอก็อารมณ์ดียิ่งนัก สั่งให้อู๋ซิ่วเหนียงกับพวกเริ่มก่อไฟหุงหาอาหาร

เผยชิงเหอนำคนปักหลักเฝ้าอยู่ที่ค่ายพยัคฆ์ขาว ส่วนเผยเยี่ยนพากลุ่มหนึ่งลงเขาไปส่งข่าว

ไม่กี่วันต่อมา เผยเจี่ย เผยอี่ เฝิงฉาง กู้เหลียน และคนอื่นๆ ก็นำผู้ลี้ภัยหลายร้อยคนขึ้นมาบนเขา

เหล่าผู้ลี้ภัยช่วยกันขนย้ายเสบียง อาวุธ และเงินทอง แต่ละคนแบกหามกันจนเต็มกำลัง พวกเชลยถูกมัดมือทั้งสองข้าง บนหลังยังถูกผูกกระสอบเสบียงติดไว้อีกคนละกระสอบ

ก่อนจะลงจากเขา เผยชิงเหอสั่งให้จุดไฟเผาทำลาย กองซากศพที่สุมพะเนินเป็นภูเขาถูกเปลวเพลิงกลืนกินอย่างรวดเร็ว

“ไม่เผาค่ายทิ้งหรือ” เผยเยี่ยนยื่นศีรษะที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงเข้ามาถาม

เผยชิงเหอยกมือลูบหัวอีกฝ่ายด้วยความเคยชิน “เก็บไว้เถิด เผื่อวันหน้าเกิดเหตุไม่คาดฝัน ค่ายแห่งนี้ยังพอใช้เป็นที่หลบภัยได้”