บทที่ 90 ทลายค่าย (หนึ่ง)

เผยเยี่ยนเงยหน้ามองหน้าผาสูงชันที่แทบมองไม่เห็นยอด "พวกเราต้องขึ้นไปจากตรงนี้จริงหรือ"

เผยชิงเหอสีหน้าไม่เปลี่ยน "ใช่ ปีนขึ้นไปจากตรงนี้ พวกเราจะลอบเข้าค่ายพยัคฆ์ขาวได้โดยไม่ต้องหลั่งเลือด รอจนถึงยามสามที่พวกโจรภูเขาหลับกันหมดค่อยลงมือ เช่นนี้จะลดการบาดเจ็บล้มตายได้มากที่สุด"

เม่าหงหลิงแหงนมองตามอยู่ครู่หนึ่งจนรู้สึกเวียนศีรษะ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย "ชิงเหอ แผนของเจ้าย่อมดี ทว่าหน้าผานี้ชันเกินไป เจ้าแน่ใจหรือว่าพวกเราจะปีนขึ้นไปได้ทุกคน"

"ลองดูก็รู้"

เผยชิงเหอนำหน้า ป่ายปีนตามแง่หินอย่างคล่องแคล่วว่องไวดุจวานร

เผยเยี่ยนตามหลังเผยชิงเหอไปติดๆ ส่วนเม่าหงหลิงแม้ปากจะบอกว่ากลัว แต่แท้จริงแล้วกลับปีนป่ายได้เร็วกว่าเผยเยี่ยนเสียอีก

ตลอดปีกว่าที่ผ่านมา หญิงสาวทั้งสองร้อยคนนี้ไม่สนใจเรื่องอื่นใด มุ่งมั่นฝึกยุทธ์และจัดกระบวนทัพเพียงอย่างเดียว ทั้งยังผ่านศึกจริงมาแล้วหลายหน ทุกคนจึงรุดหน้าอย่างรวดเร็ว หลังผ่านความตื่นตระหนกในคราแรก ต่างก็สงบใจลงได้อย่างรวดเร็ว ติดตามอยู่เบื้องหลังเผยชิงเหอ ค่อยๆ ปีนขึ้นหน้าผาไปทีละก้าว

เชือกยาวผูกไว้ที่เอว แบ่งเป็นกลุ่มละห้าคนคอยช่วยเหลือกัน ยามที่ผู้ใดสิ้นเรี่ยวแรงจนไปต่อไม่ไหว คนอื่นๆ ก็จะช่วยกันดึงเชือก ออกแรงส่งขึ้นไป

และเพราะภูมิประเทศตรงนี้อันตรายยิ่ง โจรแห่งค่ายพยัคฆ์ขาวจึงมิได้วางเวรยามไว้เลยแม้แต่น้อย

สามชั่วยามต่อมา เผยชิงเหอก็ขึ้นไปถึงยอดเขาเป็นคนแรก

เม่าหงหลิงปีนตามขึ้นมาเป็นคนที่สอง ฝ่ามือชุ่มเหงื่อ บนหน้าผากและแผ่นหลังชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็น ยังคงตระหนกไม่หาย "ในที่สุดก็ปีนขึ้นมาได้"

เผยเยี่ยนที่ขึ้นมาเป็นคนที่สามได้ยินเข้าก็เบะปาก "พี่สะใภ้รอง ท่านเป็นเช่นนี้เสมอ ปากบอกว่าข้าไม่ไหว แต่พอยามเอาจริงกลับเก่งกว่าข้าเสียอีก"

เผยชิงเหอยิ้มบาง "พี่สะใภ้รองเป็นคนถ่อมตน ไม่เหมือนเจ้าที่ชอบคุยโว"

เม่าหงหลิงเป็นพี่สะใภ้รองแท้ๆ ส่วนเผยเยี่ยนเป็นน้องสาว ทั้งสองคนคือแขนซ้ายแขนขวาที่สนิทชิดเชื้อที่สุดของเผยชิงเหอ ทว่าอุปนิสัยกลับต่างกันคนละขั้ว เผยเยี่ยนภักดีเลือดร้อนมุทะลุ ส่วนเม่าหงหลิงก็รอบคอบระมัดระวังเกินไป จนบางคราวดูกล้าๆ กลัวๆ

เม่าหงหลิงถูกชมจนใบหน้างามซับสีเลือด นางเม้มปากยิ้ม เผยให้เห็นลักยิ้มตื้นๆ สองข้าง

จากนั้น สตรีตระกูลเผยก็ทยอยปีนขึ้นมาถึงยอดเขาทีละคน ระหว่างนั้นมีเรื่องหวาดเสียว มีคนเหยียบพลาดเกือบจะร่วงหล่นลงไป โชคดีที่เอวผูกเชือกไว้ จึงถูกคนร่วมกลุ่มอีกสี่คนออกแรงดึงเอาไว้ได้ คนกลุ่มนี้จึงขึ้นมาถึงยอดเขาเป็นกลุ่มสุดท้าย

เผยชิงเหอที่นั่งพักไปแล้วครึ่งชั่วยาม ยื่นมือออกไปช่วยดึงคนกลุ่มนี้ขึ้นมาจนหมด

นางโจวผู้เป็นพี่สะใภ้ที่ขึ้นมาเป็นคนสุดท้าย มีสีหน้ากระอักกระอ่วนละอายใจ "ขออภัยด้วย เป็นความผิดของข้าเอง ข้าเป็นตัวถ่วงแท้ๆ"

ปีนี้นางโจวอายุสามสิบ ร่างกายอ่อนแอกว่าผู้อื่น พรสวรรค์ด้านวรยุทธ์ก็ธรรมดาสามัญ ในบรรดาคนสองร้อยคนนี้ ฝีมือการต่อสู้รั้งท้าย การตอบสนองก็เชื่องช้าที่สุด

หากวัดกันที่ฝีมือ นางโจวยังสู้กู้เหลียนที่เพิ่งฝึกยุทธ์ได้ไม่กี่เดือนไม่ได้ด้วยซ้ำ ทว่านางโจวเป็นสะใภ้ตระกูลเผย มีความภักดีและไว้ใจได้ การมากวาดล้างค่ายพยัคฆ์ขาวคราวนี้ เผยชิงเหอจึงยังคงพานางมาด้วย

เผยชิงเหอยิ้มปลอบนางโจว "อย่าเพิ่งพูดอะไรเลย ดื่มน้ำกินเสบียงแห้งแล้วพักผ่อนเสียก่อน"

นางโจวมองหาต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง เอนกายพิงลำต้น กินแป้งทอดแห้งไปหนึ่งแผ่น ดื่มน้ำไปครึ่งกระบอก ครั้นหลับตาพักผ่อน ก็เผลอม่อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว ทั้งยังส่งเสียงกรนเบาๆ

เผยชิงเหอลดเสียงลง "ทุกคนนอนพักสักครู่ ถึงเวลาลงมือ ข้าจะปลุกพวกเจ้าเอง"

ดวงจันทร์ค่อยๆ เคลื่อนขึ้นสู่กลางเวหา

เผยชิงเหอปลุกเผยเยี่ยนที่กำลังกรนสนั่นก่อน จากนั้นจึงสะกิดแขนเสื้อของเม่าหงหลิง

เมื่อเหล่าสตรีตื่นขึ้น ต่างก็ชักดาบยาวออกมา เดินตามหลังเผยชิงเหอไปอย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางรัตติกาลอันมืดมิด พวกนางดุจพญายมผู้มาทวงชีวิต ลอบเข้าไปในค่ายพยัคฆ์ขาว

บนหอคอยไม้ โจรภูเขาที่ทำหน้าที่ยามสังเกตการณ์อ้าปากหาว

ชั่วพริบตาถัดมา ลูกธนูแหวกอากาศพุ่งเสียบทะลุลำคอ โจรภูเขาล้มฮวบลงไป

เผยชิงเหอนำหน้าเป็นกองหน้า จัดการป้อมยามติดต่อกันถึงสามแห่ง ก่อนจะส่งเสียงนกร้องเป็นสัญญาณ นำทุกคนลอบเข้าไปยังเรือนนอนของพวกโจรภูเขาแห่งค่ายพยัคฆ์ขาว

คมดาบสะเดาะพังประตูเข้าไป เข้าไปถึงก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง เงื้อดาบฟันสังหารทันที พวกโจรภูเขาที่กำลังหลับสนิทถูกบั่นศีรษะขาดสะบั้น แม้แต่เสียงร้องโหยหวนก็ยังเปล่งออกมาไม่ทัน

มีบางคนที่มือไม้ยังไม่คล่องแคล่วนัก อย่างเช่นนางโจว ยามเงื้อดาบฟันลงไปแรงไม่พอ โจรภูเขาที่โดนฟันปางตายจึงร้องโหยหวนออกมาอย่างน่าเวทนา นางโจวกัดฟัน แทงซ้ำลงไปอีกดาบ

เสียงหวีดร้องโหยหวนนี้ ปลุกให้โจรภูเขาบางส่วนตื่นตัวในที่สุด มีโจรภูเขาที่ได้สติ ควานหาอาวุธใต้หมอน รองเท้ายังไม่ทันใส่ก็วิ่งพรวดพราดออกมาจากประตู แล้วก็ถูกดาบแทงทะลุอกสิ้นใจคาที่

เผยชิงเหอยังคงไม่เอ่ยปาก กวัดแกว่งดาบฟันสังหารไม่หยุดยั้ง

ตลอดหลายวันที่เดินลัดเลาะตามเส้นทางบนเขา นางกำชับทุกคนซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า เมื่อเข้าไปในค่ายพยัคฆ์ขาวได้แล้ว สิ่งสำคัญอันดับแรกคือการสังหารโจรภูเขา ฆ่าได้เพิ่มหนึ่งคนก็นับเป็นหนึ่งคน ในค่ายพยัคฆ์ขาวมีโจรภูเขาห้าร้อยถึงหกร้อยคน ทว่าพวกนางมีเพียงสองร้อยคน ศึกนี้ต้องจู่โจมโดยไม่ให้ตั้งตัว ต้องใช้คนน้อยเอาชนะคนมาก และยังต้องรบให้เด็ดขาดฉับไว

เผยชิงเหอปักหลักคุมชัยภูมิสำคัญ ผู้ใดคิดจะบุกทะลวงออกมา ล้วนต้องผ่านด่านนางไปให้ได้ก่อน

นางจำไม่ได้แล้วว่าตนเองเงื้อดาบฟันไปกี่ครั้ง และสังหารโจรภูเขาไปกี่คน

เผยเยี่ยนเองก็สังหารอย่างดุเดือด จนกระทั่งได้พบกับยอดฝีมือที่ถือทวนยาวคนหนึ่ง

เผยเยี่ยนอดไม่ได้ที่จะตะโกนลั่น "ตรงนี้มีตัวตึงมือ!"

สายตาของเผยชิงเหอพลันเฉียบคมขึ้น นางแค่นยิ้มพลางกวัดแกว่งดาบก้าวเข้าไป คนผู้นี้รูปร่างเหมือนบุรุษทั่วไป ไม่ได้สูงใหญ่ล่ำสัน ทว่าฝีมือกลับร้ายกาจยิ่งนัก

บุรุษผู้นี้ก็คือหลัวหู่ หัวหน้าใหญ่แห่งค่ายพยัคฆ์ขาว

ในใจของหลัวหู่ทั้งตระหนกทั้งโกรธแค้น นับตั้งแต่เข้าป่ามาเป็นโจรเมื่อห้าปีก่อน เขาก็ราบรื่นมาโดยตลอด ฆ่าคนชิงทรัพย์ ใช้ชีวิตเสเพลสำราญ ที่ตั้งของค่ายพยัคฆ์ขาวหลบเร้นมิดชิด ด้านหลังพิงหน้าผาสูงชัน อย่าว่าแต่ไม่มีใครหาเจอเลย ต่อให้กองทัพราชสำนักตามมาพบ เพียงแค่ปิดประตูป้อมให้แน่นหนา มุดหัวซ่อนตัวอยู่ข้างใน ก็อยู่รอดปลอดภัยได้แล้ว

คนพวกนี้โผล่มาจากที่ใดกันแน่

ดูจากรูปร่างแล้ว ล้วนเป็นสตรีทั้งสิ้น!

ฝีมือยังร้ายกาจยิ่งนัก!

เมื่อประกายดาบขาววาววับพุ่งตรงเข้ามา หลัวหู่ยกทวนยาวขึ้นต้านรับ ข้อมือขวาสะท้านสะเทือนจนชาหนึบ ในใจยิ่งทวีความตระหนก

นี่มันใครกัน

หลัวหู่ไม่มีเวลาให้คิดไตร่ตรองมากความ ดาบยาวโหมกระหน่ำดุจวายุคลั่ง ฟันเร็วขึ้นทีละดาบ ร่างของเขาเริ่มมีบาดแผลเลือดไหลรินอย่างรวดเร็ว

"ผู้มาเป็นใครกัน!" หลัวหู่คำรามลั่นด้วยโทสะ "บอกชื่อมา!"

เผยเยี่ยนอยากจะแค่นหัวเราะแล้วตะโกนตอบไปใจแทบขาดว่า 'คนที่จะมาเอาหัวสุนัขของเจ้ามีนามว่าเผยเยี่ยน' ทว่าพี่หกกำชับไว้แล้ว คืนนี้ให้ฆ่าคนเท่านั้น ห้ามเจรจาพร่ำเพรื่อ อีกทั้งยามนี้คนที่กวัดแกว่งดาบดั่งพายุจนต้อนให้หลัวหู่ถอยร่นไปทีละก้าวไม่ใช่ตัวนาง แต่เป็นพี่หก

ในมือของเม่าหงหลิงถือทวนยาวเช่นกัน นางแทงออกไปโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว หลัวหู่เจ็บแปลบที่ขาขวาอย่างรุนแรง ทวนยาวในมือสั่นระริก

เผยชิงเหอมองเห็นช่องโหว่ ดาบเดียวฟันแขนขวาของหลัวหู่ขาดสะบั้น

เสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างทรมานของหลัวหู่ดังสะเทือนเลื่อนลั่น สิ่งที่ร่วงหล่นลงพื้นพร้อมกับท่อนแขนขวา ก็คือทวนยาวเล่มนั้น

เผยชิงเหอไม่ลังเลแม้แต่น้อย ตวัดดาบเดียวตัดศีรษะของหลัวหู่จนขาดกระเด็น

เม่าหงหลิงก้าวขึ้นหน้า เก็บเอาทวนยาวของหลัวหู่ขึ้นมา ลองกะน้ำหนักดูก็พึงพอใจยิ่งนัก จึงเปลี่ยนเอามาใช้แทนอาวุธเดิมของตนทันที

เผยชิงเหอใช้ดาบยาวเสียบชูศีรษะของหลัวหู่ขึ้นสูง แล้วตวาดก้องด้วยน้ำเสียงดุดัน "หลัวหู่ตายแล้ว! วางอาวุธ คุกเข่าลงไม่ฆ่า!"

เผยเยี่ยนชูแขนขึ้นโห่ร้อง เม่าหงหลิงและคนอื่นๆ ต่างตะโกนก้องตามกัน

หลัวหู่ตายแล้ว!

วางอาวุธ!

คุกเข่าลงไม่ฆ่า!