บทที่ 89 เหล็กและโลหิต

"โจรบนเขาเยี่ยนซานมีทั้งหมดหกกลุ่ม ค่ายหมีดำกับค่ายเขี้ยวหมาป่าถูกกวาดล้างไปแล้ว ยังเหลืออยู่อีกสี่กลุ่ม ได้แก่ ค่ายพยัคฆ์ขาว ค่ายชิงเฟิง ค่ายเหมิงหลง และค่ายสงอิง"

"ค่ายพยัคฆ์ขาวมีคนมากที่สุด ราวห้าถึงหกร้อยคน ชัยภูมิที่ตั้งค่ายก็อันตรายที่สุด ด้านหลังพิงหน้าผาสูงชัน ด้านซ้ายมีน้ำตกสายหนึ่ง ป้องกันง่ายเข้าตียาก"

"หัวหน้าใหญ่ของค่ายพยัคฆ์ขาวมีชื่อเดิมว่าหลัวหู่ เดิมทีเป็นหัวหน้ากองระดับล่างในกองทัพชายแดน เมื่อห้าปีก่อนตอนทำศึกพ่ายแพ้หนีเอาตัวรอด จึงพาทหารหนีทัพกลุ่มหนึ่งเข้าป่ามาตั้งค่ายพยัคฆ์ขาวขึ้น"

"หลัวหู่ผู้นี้เคยอ่านตำราพิชัยสงครามมาบ้าง พอจะรู้เรื่องกลศึกอยู่รำไร ยามทำศึกไม่เอาไหน แต่พอเป็นโจรป่ากลับมีฝีมือไม่เบา ไม่กี่ปีมานี้รวบรวมพรรคพวกได้ไม่น้อย ปล้นตระกูลใหญ่ ปล้นพ่อค้าเร่ มาบัดนี้กระทั่งสกุลสือก็ยังกล้าลงมือ"

เผยชิงเหอชะงักไปครู่หนึ่ง สายตากวาดมองเผยเยี่ยนที่ท่าทางกระตือรือร้น มองเผยอวิ๋นที่สีหน้าเยือกเย็น และท้ายที่สุดก็หยุดอยู่ที่ใบหน้าของเม่าหงหลิงซึ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย "พี่สะใภ้รอง ท่านมีเรื่องใดจะพูดหรือ"

เม่าหงหลิงได้สติ "ชิงเหอ เหตุใดเจ้าถึงรู้เรื่องค่ายพยัคฆ์ขาวละเอียดถึงเพียงนี้"

ช่างแจ่มแจ้งราวกับนับสมบัติในบ้านตนเองก็ไม่ปาน

จะไม่คุ้นเคยได้อย่างไรเล่า ชาติก่อนนางกวาดล้างโจรทั้งหมดบนเขาเยี่ยนซานจนสิ้นซาก และค่ายพยัคฆ์ขาวคือค่ายที่ยื้ออยู่รอดได้เป็นกลุ่มสุดท้าย

เผยชิงเหอตอบ "ในกลุ่มผู้ลี้ภัยที่เพิ่งรับเข้ามาใหม่ มีคนหนึ่งหนีออกมาจากค่ายพยัคฆ์ขาว เขาบอกเล่าภูมิประเทศและกำลังคนของค่ายพยัคฆ์ขาวให้ข้าฟังจนหมดแล้ว"

เม่าหงหลิงโล่งใจขึ้นมาก "เช่นนั้นรอพวกเราเข้าป่าไปตีค่ายพยัคฆ์ขาว ก็ให้คนผู้นั้นนำทางเถิด"

“ข้าไล่คนผู้นั้นไปแล้ว” เผยชิงเหอบอกเรียบๆ “ทว่าข้าได้ร่างแผนที่ภูมิประเทศคร่าวๆ เอาไว้ ทุกคนเข้ามาดูกันเถิด”

ทุกคนขยับล้อมวงเข้ามา

เผยชิงเหอหยิบม้วนกระดาษออกมาแผ่นหนึ่ง เมื่อคลี่ออก เทือกเขาเยี่ยนซานที่ร่างด้วยหมึกเพียงไม่กี่เส้นก็ปรากฏเด่นชัดบนหน้ากระดาษ

เผยชิงเหอยื่นนิ้วชี้ไปยังจุดดำจุดหนึ่ง “ตรงนี้คือค่ายพยัคฆ์ขาว หากพวกเราออกจากหมู่บ้านมุ่งเข้าป่า เดินตามเส้นทางบนเขาประมาณห้าวันก็ถึง”

“ข้าจะนำคนสองร้อยคนเข้าป่าไปถอนค่าย เผยอวิ๋น เจ้านำคนที่เหลืออยู่เฝ้าหมู่บ้าน”

ผู้ลี้ภัยกว่าพันคนที่ทยอยรับเข้ามาตลอดหนึ่งปีกว่านี้ บางคนจงรักภักดี ทว่าบางคนยังแอบดูท่าทีอยู่ ต้องคอยระวังไว้เสมอ

หมู่บ้านสกุลเผยคือรากฐานมั่นคง จะเกิดเรื่องผิดพลาดไม่ได้ ต้องมีคนที่ไว้ใจได้คอยอยู่ดูแล ซึ่งเผยอวิ๋นคือคนที่เหมาะสมที่สุด

เผยอวิ๋นไม่ถ่อมตัวหรือบ่ายเบี่ยง พยักหน้ารับคำสั่งทันที

เผยชิงเหอกำชับสั่งการด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

เย็นวันนั้น หญิงสาวตระกูลเผยสองร้อยคนสะพายคันธนู ถือดาบยาว พร้อมเสบียงแห้งสำหรับครึ่งเดือน มุ่งหน้าเข้าสู่แนวเขาทึบ

นี่เป็นครั้งแรกที่เผยชิงเหอนำคนออกศึกด้วยตนเองในเชิงรุก

ค่ายพยัคฆ์ขาวมีคนกว่าห้าร้อย ซ้ำยังกุมความได้เปรียบทางชัยภูมิ ป้องกันง่ายเข้าตียาก เผยชิงเหอนำคนไปเพียงสองร้อย จะพิชิตค่ายพยัคฆ์ขาวได้อย่างราบรื่นหรือไม่

คนมากมายเพียงนี้เข้าป่าไป จะมีสักกี่คนที่ต้องทิ้งร่างฝังกระดูกไว้ในพงไพร และจะมีสักกี่คนที่ได้กลับมาอย่างปลอดภัย

เผยอวิ๋นข่มความกังวลในใจลง เอ่ยเสียงแผ่ว “ชิงเหอ เจ้าจงวางใจไปตีค่ายเถิด ข้าจะดูแลหมู่บ้านสกุลเผยให้ดีที่สุด”

เผยชิงเหอยิ้มน้อยๆ “วางใจเถิด อย่างมากครึ่งเดือน ข้าก็กลับมาแล้ว”

นางเฝิงกลั้นน้ำตา โบกมือลาบุตรสาวสุดแรง

กระทั่งเงาร่างของเผยชิงเหอห่างไกลจนลับสายตา หยาดน้ำตาของนางเฝิงจึงร่วงเผาะลงมา

เผยอวิ๋นเอ่ยปลอบเสียงนุ่ม “ท่านอาสะใภ้อย่าร้องเลย น้องหกมีแผนการในใจแล้ว ย่อมมั่นใจเต็มเปี่ยมแน่นอน”

นางลู่ที่มักไม่ลงรอยกับลูกสะใภ้เอ่ยปากอย่างไว้เชิง “คนดีอายุสั้น คนชั่วอยู่พันปี แม่หนูชิงเหอน่ะหรือจะเพลี่ยงพล้ำ ร้ายกาจปานนั้น พญายมยังไม่กล้ารับนางเลย”

ไม่มีใครเอ่ยคำทำนองว่าไม่ควรเข้าเขาไปกวาดล้างค่ายพยัคฆ์ขาวแม้แต่คนเดียว กินของเขาปากสั้น รับของเขามาย่อมเกรงใจ คุณชายสือทุ่มเงินทุ่มแรงสนับสนุนหมู่บ้านสกุลเผยไปมหาศาล บัดนี้ถึงเวลาที่ตระกูลเผยต้องออกแรง จะหลบเลี่ยงไม่ได้เด็ดขาด

นางเฝิงใช้แขนเสื้อซับน้ำตา มือหนึ่งจูงเสี่ยวกั่วเอ๋อร์ที่เพิ่งจะสองขวบเต็ม เม่าหงหลิงต้องฝึกทหารทุกวัน เสี่ยวกั่วเอ๋อร์จึงอยู่ในความดูแลของนางเฝิงมาตลอด วันนี้เม่าหงหลิงตามเผยชิงเหอเข้าเขาไป เสี่ยวกั่วเอ๋อร์ก็ไม่ร้องไห้งอแง ว่านอนสอนง่ายยิ่งนัก

เสี่ยวอวี้เอ๋อร์วัยสามขวบกระตุกแขนเสื้ออีกข้างของนางเฝิง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อ “ท่านอาไปไหนหรือเจ้าคะ”

นางเฝิงสูดจมูก จูงมือเสี่ยวอวี้เอ๋อร์กลับเข้าห้อง “ท่านอาชิงเหอของเจ้าไปปราบคนชั่ว อีกไม่กี่วันก็กลับแล้ว”

เสี่ยวอวี้เอ๋อร์ยิ้มไร้เดียงสา “รอข้าโตขึ้น ข้าก็จะไปฆ่าคนชั่วกับท่านอาด้วย”

เสี่ยวกั่วเอ๋อร์ยังพูดจาไม่ชัดก็ส่งเสียงร้องตาม “ข้าก็ไปด้วย!”

นางเฝิงรู้สึกขอบตาร้อนผ่าว ทว่าบนใบหน้ากลับระบายยิ้ม “นั่นมันเรื่องวันหน้า ตอนนี้พวกเจ้ายังเด็ก ไปกินข้าวเข้านอนกันก่อน”

นางลู่เองไม่เอ่ยคำใด เดินกลับเข้าห้องไปนั่งเย็บพื้นรองเท้าใต้แสงตะเกียงน้ำมัน

นางฟางหลับไปตื่นหนึ่ง พอลืมตาขึ้นมาเห็นนางลู่ยังคงเย็บพื้นรองเท้าอยู่ จึงเอ่ยเตือน “อย่ามัวแต่ทำอยู่เลย รีบนอนเถิด! กลางวันแสงสว่างพอ กลางคืนมานั่งเย็บพื้นรองเท้าจะเสียสายตาเอาได้ อย่ามาตาบอดตั้งแต่ยังไม่แก่ล่ะ ถึงตอนนั้นจะกลายเป็นภาระจริงๆ”

นางลู่ไม่แม้แต่จะเงยหน้า “ถึงวันนั้นข้าจะผูกคอตายเอง ไม่ให้เป็นภาระพวกเจ้าหรอก”

นางฟางเกลี้ยกล่อมไม่สำเร็จ ได้แต่หลับตาลงนอนต่อ

นางลู่ใช้มือขยี้ดวงตาที่แดงก่ำ ก่นด่าเสียงแผ่วด้วยความเคืองขุ่น “ทำตัวเก่งกาจเป็นผู้กล้าอยู่ได้ทุกวี่วัน เดี๋ยวก็มีวันที่เจ้าต้องเสียใจ”

…

เผยชิงเหอจากไปไม่ทันไร ในกลุ่มผู้ลี้ภัยก็เริ่มมีคนอยู่ไม่สุขขึ้นมาจริงๆ ตกดึกคืนนั้น มีคนลอบมุดเข้าไปในห้องของหญิงสาวคนหนึ่ง

หญิงผู้นี้มีนามว่าเจียวเหนียง มาจากค่ายเขี้ยวหมาป่า รูปร่างเย้ายวน หน้าตาสะสวย ก่อนถูกฉุดขึ้นเขา เจียวเหนียงเคยเป็นคณิกาในหอนางโลมที่เยี่ยนจวิ้น ภายหลังจึงได้มาอยู่กินกับหมาป่าหน้าบาก

หลังจากค่ายเขี้ยวหมาป่าถูกกวาดล้าง เจียวเหนียงก็ติดตามกลุ่มสตรีเข้ามาอยู่ในหมู่บ้านสกุลเผย นางทำงานใช้แรงไม่ไหว เสน่ห์ปลายจวักหรืองานเย็บปักถักร้อยก็ไม่เป็นสักอย่าง ทว่ากลับดีดพิณร่ายรำได้ ทั้งยังรู้หนังสือ เผยชิงเหอจึงให้นางช่วยสอนหนังสือแก่พวกผู้ลี้ภัย

บรรดาผู้ลี้ภัยสิบกว่าคนที่ยอมแต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิง ส่วนใหญ่ล้วนได้รับมอบหมายหน้าที่สำคัญ อย่างแย่ที่สุดก็ได้เป็นหัวหน้ากลุ่มเล็กๆ มีภรรยา มีลูก มีเตียงเตาอุ่นๆ ให้นอน ทั้งยังได้รับความไว้วางใจให้ทำงานสำคัญ พวกผู้ลี้ภัยจึงพากันอิจฉาตาร้อน และมีไม่น้อยที่แอบหมายตาเจียวเหนียงเอาไว้

ทว่าการจะแต่งเข้าบ้านไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องให้ฝ่ายหญิงยินยอมพร้อมใจ ทั้งยังต้องเป็นฝ่ายหญิงเองที่ไปเอ่ยปากกับเผยชิงเหอ

คนที่ลอบมุดเข้าห้องเจียวเหนียงในคืนนี้ หวังจะชิงสุกก่อนห่ามด้วยความคิดอันโสมม

เจียวเหนียงถูกกดร่างไว้ นางดิ้นรนขัดขืนด้วยความโกรธแค้นสุดกำลัง

ผู้ลี้ภัยผู้นั้นหอบหายใจพลางหัวเราะกระเส่า “จะเสแสร้งเล่นตัวไปไย นอนกับผู้ชายมาตั้งกี่คนแล้ว ข้าไม่รังเกียจเจ้าก็ดีเท่าใด จะตบแต่งเจ้าเป็นเมีย…”

“อ๊าก!”

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังลั่น

ผู้คนในเรือนใกล้เคียงต่างสะดุ้งตื่นและพากันวิ่งกรูเข้ามา

ผู้ลี้ภัยผู้นั้นกลิ้งตกลงไปใต้เตียง ไม่รู้ว่าบาดเจ็บตรงไหน เสียงร้องโหยหวนยังคงดังระงมไม่ขาดสาย

เจียวเหนียงผมเผ้ากระเซิง เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ในมือกำกริชเปื้อนเลือดไว้แน่น นางกัดฟันก่นด่าด้วยความเดือดดาล “วันที่สามที่ข้ามาถึง แม่นางหกก็มอบกริชเล่มนี้ให้ข้าแล้ว!”

“แม่นางหกบอกไว้ ผู้ใดกล้ารังแกข้า ข้าจะใช้กริชเล่มนี้ตอนมันเสีย แม่นางหกจะทวงความเป็นธรรมให้ข้า!”

เมื่อเห็นผู้ลี้ภัยนอนครวญครางไม่หยุด โลหิตทะลักเปรอะหว่างขา ทุกคนต่างรู้สึกเย็นวาบไปทั้งเป้ากางเกง

เผยอวิ๋นเดินหน้าถมึงทึงเข้ามา สั่งการด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เผยเจี่ย เผยอี่ เฝิงฉาง พวกเจ้านำคนผู้นี้ไปแขวนไว้ใต้ต้นไม้ทางทิศเหนือของหมู่บ้าน ห้ามให้น้ำแม้แต่หยดเดียวตลอดสามวัน รอดชีวิตได้ก็ถือว่าดวงแข็ง”

เสียงร้องไห้อ้อนวอนขอชีวิตของชายผู้นั้นดังระงมทั้งวันทั้งคืน สะท้อนก้องในหูของผู้ลี้ภัยทุกคน จนกระทั่งคืนที่สาม เสียงจึงสงบลงอย่างถาวร

หลังจากนั้น เผยอวิ๋นยังจับคนที่ขโมยเสบียงได้อีกสองคน สั่งตัดมือตัดเท้าทันทีแล้วนำไปแขวนไว้ใต้ต้นไม้

กลุ่มผู้ลี้ภัยต่างถูกความเด็ดขาดเหี้ยมเกรียมของเผยอวิ๋นสยบจนราบคาบ ความกระสับกระส่ายใจจากการจากไปของเผยชิงเหอจึงพลันสงบลงในทันใด