บทที่ 88 ขุนนางตงฉิน

นายอำเภอหวังขึ้นรถม้าไปด้วยสีหน้าผิดหวังเต็มประดา

ที่ปรึกษาหลี่เห็นนายอำเภอหวังหน้าตาบอกบุญไม่รับก็ไม่กล้าพูดแทรก ล้อเกวียนไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด เส้นทางที่แล่นผ่าน สุดสายตามีแต่ผู้ลี้ภัยกำลังขยันขันแข็งพลิกฟื้นผืนดิน

ผู้ลี้ภัยเหล่านี้ล้วนมีที่มาต่างกัน ต้องทิ้งบ้านเรือนทรัพย์สินหนีตายด้วยสารพัดสาเหตุ บัดนี้ล้วนกลายเป็นคนของหมู่บ้านตระกูลเผย ร่างกายที่เคยผอมโซเริ่มกำยำล่ำสันขึ้นทีละน้อยจากการได้กินอิ่มท้องและทำงานฝึกซ้อมตลอดทั้งวัน ใบหน้าไม่ด้านชาสิ้นหวังอีกต่อไป ทว่าเปล่งประกายมีชีวิตชีวาจนน่าทึ่ง

ที่ปรึกษาหลี่อดรนทนไม่ไหว กระซิบว่า "แม่นางเผยหกเก่งกาจสมคำร่ำลือจริงๆ มาอยู่อำเภอชางผิงเพียงปีกว่า ก็รวบรวมผู้คนได้มากถึงเพียงนี้"

นายอำเภอหวังไม่รู้ว่าขยับเข้ามาใกล้ตั้งแต่เมื่อใด "สังหารหมีดำก่อน แล้วค่อยกำจัดหมาป่าหน้าบาก กวาดล้างค่ายโจรภูเขาติดกันถึงสองแห่ง มีกำลังรบกล้าแกร่งปานนี้ อีกทั้งยังมีข้าวกินอิ่มท้อง มีที่ดินให้เพาะปลูก ผู้ลี้ภัยย่อมแห่แหนกันมาพึ่งพิง"

น้ำเสียงราบเรียบ ซ้ำยังแฝงความโล่งอก

ที่ปรึกษาหลี่ประหลาดใจเล็กน้อย ถามอย่างระมัดระวัง "ใต้เท้านายอำเภอคิดจะเชิญแม่นางเผยหกออกโรงกวาดล้างโจรภูเขา แม่นางเผยหกตอบตกลงหรือไม่ขอรับ"

นายอำเภอหวังเอนหลังพิงอย่างเชื่องช้า "ย่อมไม่ตกลง"

"แม่นางเผยหกฉลาดเป็นกรด ไม่ยอมเอาตัวเข้าแลกพากำลังคนเข้าป่าไปปราบโจร ข้าหว่านล้อมสารพัด ล้วนถูกนางปฏิเสธกลับมาหมดสิ้น"

"ทว่า จุดประสงค์ในการมาของข้าลุล่วงแล้ว กลับที่ว่าการอำเภอได้อย่างสบายใจเสียที"

ที่ปรึกษาหลี่คอยรับใช้นายอำเภอหวังมาหลายปี บางครั้งก็ยังเดาความคิดของเขาไม่ออก

อย่างเช่นในเวลานี้

ตกลงแล้วมาด้วยจุดประสงค์ใดกันแน่

นายอำเภอหวังไม่คิดอธิบาย กลับถึงที่ว่าการอำเภออย่างสบายอารมณ์ ร่ำสุราหาความสำราญต่อไป

"พี่หก นายอำเภอหวังมาที่หมู่บ้านตระกูลเผย แท้จริงแล้วคิดจะทำอะไรกันแน่" เผยเยี่ยนถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น เม่าหงหลิงกับเผยอวิ๋นเองก็ข้องใจเต็มอก

เผยชิงเหอดึงโฉนดที่ดินออกมา โบกไปมาตรงหน้าทุกคน "ที่ดินว่างเปล่าทางทิศใต้ของหมู่บ้านก็ยกให้พวกเราแล้ว พรุ่งนี้ไปรังวัดที่ดิน เตรียมบุกเบิกหักร้างถางพงได้"

"อีกอย่าง นายอำเภอหวังอยากให้พวกเราเข้าป่าไปกวาดล้างค่ายโจรภูเขาทั้งหมด"

แม้กระทั่งเผยเยี่ยนที่มุทะลุ เมื่อได้ยินคำนี้ก็โมโหจนแทบกระโดดตัวลอย "ตัวเองกลัวตาย กลัวหมวกขุนนางหลุด จึงคิดมาหลอกใช้พวกเรา ให้พวกเราไปปราบโจรแทนเขา ที่ดินรกร้างเพียงแปลงเดียว คิดจะให้ตระกูลเผยของพวกเราไปเสี่ยงชีวิต ถุย! ฝันหวานไปเถอะ!"

เผยชิงเหอยิ้มพลางเอ่ยชม "ในที่สุดก็รู้จักใช้สมองเสียที วางใจเถิด ข้าปฏิเสธไปอย่างเด็ดขาดแล้ว"

เม่าหงหลิงเอ่ยรับอย่างแผ่วเบา "นายอำเภอหวังไม่น่าใช่คนตื้นเขลาไร้สมองปานนั้น"

แววตาของเผยชิงเหอฉายรอยยิ้ม "พี่สะใภ้รองคิดเห็นเช่นไร ลองว่ามาเถิด"

ภายใต้สายตาให้กำลังใจของเผยชิงเหอ เม่าหงหลิงจึงเรียบเรียงความคิด แล้วเอ่ยช้าๆ "ตามที่ข้าเห็น จุดประสงค์ที่แท้จริงที่นายอำเภอหวังมาในวันนี้ คือการแสดงความอ่อนข้อและผูกไมตรีกับหมู่บ้านตระกูลเผย แสดงท่าทีว่าพร้อมจะยอมถอยให้ตลอดเวลา"

รอยยิ้มในดวงตาของเผยชิงเหอลึกซึ้งขึ้น "พี่สะใภ้รองคิดไม่ผิด นายอำเภอหวังแม้ร่ำสุราทั้งวัน ความจริงมิได้เลอะเลือนแม้แต่น้อย สมองแจ่มชัดยิ่งนัก"

เผยอวิ๋นถอนหายใจแผ่วเบา "นายอำเภอหวังมีความสามารถในการเป็นขุนนางแท้ๆ กลับไม่นำมาใช้ในทางที่ควร วันๆ นอกจากดื่มสุราก็ไม่ทำเรื่องเป็นชิ้นเป็นอัน ยังมีหน้ามาอ้างเรื่องปกครองโดยไม่กระทำการสิ่งใดอีก"

เผยชิงเหอเอ่ยเรียบๆ "บรรดาอำเภอในแถบเจียงหนานที่ประสบอุทกภัย พวกขุนนางที่ไปบรรเทาทุกข์ล้วนโลภมากไร้ยางอายเพียงใด หากเทียบกับคนเหล่านั้นแล้ว นายอำเภอหวังนับว่าเป็นขุนนางที่ดีได้จริงๆ"

หัวข้อนี้ ช่างหนักอึ้งและจนใจ

ทุกคนต่างทอดถอนใจ

สายตาของเผยชิงเหอกวาดมองทุกคน เอ่ยเสียงขรึม "เมืองหลวงระส่ำระสาย แผ่นดินใกล้จะเกิดกลียุค แม้พวกเราจะอยู่ห่างไกลจากเมืองหลวง ก็ใช่ว่าจะหลบพ้นได้ทั้งหมด ทุกคนเตรียมใจไว้ให้ดี ไม่แน่ว่าเมื่อใด อาจต้องคว้าดาบเข้าห้ำหั่นเพื่อเอาชีวิตรอด"

การดิ้นรนเอาชีวิตรอดในกลียุค ไม่เคยเป็นเรื่องง่ายดาย

สีหน้าของทุกคนเด็ดเดี่ยว ต่างพยักหน้ารับ

…

ยุคสมัยนี้ การส่งต่อข่าวสารนับว่ายากลำบากอย่างยิ่ง

แต่ก่อนมีท่านแม่ทัพเมิ่งคอยส่งข่าวมาตลอด บัดนี้ท่านแม่ทัพเมิ่งนำทัพใหญ่ไปยังเมืองหลวงเพื่อ 'กวาดล้างขุนนางชั่วข้างกายฮ่องเต้' เผยชิงเหอจึงขาดแหล่งข่าว คนที่ส่งออกไปสืบความ นำเรื่องจริงเท็จปะปนจนยากจะแยกแยะกลับมา

อย่างเช่น ท่านแม่ทัพเมิ่งนำทหารเข้าสู่จี้โจวแล้วไปสมทบกับกองทัพป๋อไห่ กองทัพสองสายมุ่งตรงสู่เมืองหลวงเพื่อช่วยองค์รัชทายาท

หรืออย่างเช่น ทหารเอกกว่าหนึ่งหมื่นนายเคลื่อนผ่านที่ใด บรรดาเมืองและอำเภอต่างไม่มีผู้ใดกล้ารบกวน ต่างพากันส่งเสบียงทหารให้ กองทัพแทบไม่พบการขัดขวางใดๆ

และยังมีอีก เช่น แถบชิงโจวมีกลุ่มผู้ลี้ภัยฉวยโอกาสก่อความไม่สงบ บุกเข้าไปในเมือง สังหารนายอำเภอ ยึดที่ว่าการอำเภอ อีกทั้งตระกูลใหญ่ผู้มีอำนาจก็เริ่มมีความเคลื่อนไหว

แถบเจียงหนานที่ประสบอุทกภัย มีคนอดตายเรือนแสน ทั้งยังมีโรคระบาดลุกลาม เกิดกองทัพกบฏขึ้นหลายสาย หัวหน้ากองกำลังที่ใหญ่ที่สุดแซ่เฉียว ประกาศตนว่าเป็นราชาสวรรค์จุติ

เมื่อเผยชิงเหอได้ยินข่าวนี้ ดวงตาพลันเปล่งประกายเจิดจ้า "เฉียวเทียนหวังหรือ! สมญานามช่างน่าเกรงขามนัก!"

ชาติก่อน เฉียวเทียนหวังผู้นี้หาใช่ธรรมดาไม่ เขารวบรวมผู้ลี้ภัยได้หลายแสนคน นำกองทัพกบฏบุกเข้าไปถึงเมืองหลวง ทั้งเว่ยอ๋องและองค์รัชทายาทล้วนตายด้วยน้ำมือของเขา

น่าเสียดายที่เฉียวเทียนหวังรุ่งโรจน์อยู่ได้ไม่นาน ไม่ช้าก็ถูกกองทัพพิทักษ์กษัตริย์จากทั่วสารทิศโอบล้อม จนต้องแตกพ่ายหนีเตลิดออกจากเมืองหลวงอย่างอนาถ หลังจากนั้นเฉียวเทียนหวังก็พากองกำลังนับแสนตระเวนไปทั่ว ปล้นสะดมสูบเลือดสูบเนื้อเยี่ยงปลิง กลายเป็นกองโจรพเนจรกลุ่มใหญ่ที่สุด

ดวงตาของเผยเยี่ยนยิ่งเป็นประกาย "พี่หกก็ตั้งธงบ้างสิ ใช้ชื่อว่าจอมราชันเผย… โอ๊ย!"

ท้ายทอยถูกฟาดลงมาอย่างแรง เผยเยี่ยนเจ็บจนแยกเขี้ยวขบฟัน

เผยชิงเหอชักมือกลับ "หากยังพูดจาเหลวไหลอีก ก็ไปยืนท่าม้าเสีย!"

เผยเยี่ยนลูบท้ายทอย หุบปากลงอย่างว่าง่าย

เผยอวิ๋นผู้สุขุมมาโดยตลอด เดินกระหืดกระหอบเข้ามา "น้องชิงเหอ นายน้อยสกุลสือส่งคนถือจดหมายด่วนมา"

เผยชิงเหอเอ่ยทันที "ให้คนส่งจดหมายเข้ามา"

หมู่บ้านตระกูลเผยเติบโตอย่างรวดเร็ว นายน้อยสกุลสือนับว่ามีส่วนเกื้อหนุนอย่างยิ่ง สือเยี่ยนทำงานรอบคอบ รู้ความ รู้จักผ่อนปรน และมีกาลเทศะอย่างยิ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาส่งคนนำจดหมายมา ต้องเกิดเรื่องขึ้นเป็นแน่

ต่งเอ้อร์หลางผู้มาส่งจดหมาย ขอบตากล่ำแดง ยื่นจดหมายให้อย่างนอบน้อม

เผยชิงเหอมิได้รีบร้อนแกะจดหมาย เอ่ยปากถามทันที "นายน้อยสกุลสือเกิดเรื่องอันใดขึ้น"

ต่งเอ้อร์หลางใช้แขนเสื้อป้ายตา "นายน้อยมิเป็นไรขอรับ แต่ร้านขายเสบียงของตระกูลสือเกิดเรื่อง เสบียงสองพันต้านที่ซื้อมาถูกค่ายพยัคฆ์ขาวปล้นชิงไปกลางทางระหว่างขนส่ง"

"ลูกจ้างและบ่าวไพร่ที่คอยส่งเสบียงถูกฆ่าไปแปดคน คนที่รอดล้วนบาดเจ็บกันถ้วนหน้า พี่ชายของข้าน้อยก็ถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส"

"นับว่าโชคดีนัก ตอนนั้นข้าน้อยติดตามนายน้อยไปตรวจตราที่อื่นพอดี หากร่วมเดินทางไปกับขบวนส่งเสบียง เก้าในสิบส่วนคนที่บาดเจ็บคงเป็นนายน้อยของพวกเราแล้ว"

แววตาของเผยชิงเหอฉายประกายเย็นเยียบ "ค่ายพยัคฆ์ขาวคงเบื่อที่จะมีชีวิตอยู่แล้ว"

นางรีบแกะจดหมายออก กวาดสายตาอ่านคราหนึ่ง

เกิดเรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้ นายน้อยสกุลสือย่อมเดือดดาลเป็นล้นพ้น ลายมือในจดหมายที่เขียนขึ้นอย่างเร่งรีบจึงดูหวัดไปบ้าง เนื้อหาในจดหมายเรียบง่าย ตรงตามที่ต่งเอ้อร์หลางเล่ามาทุกประการ

นอกจากนี้ ก็ไม่มีสิ่งอื่นใดอีก

และไม่จำเป็นต้องเอ่ยอันใดให้มากความ

บัดนี้หมู่บ้านตระกูลเผยมีคนกว่าหนึ่งพันชีวิต ล้วนกินเสบียงที่นายน้อยสกุลสือส่งมาให้ บัดนี้ตระกูลสือเกิดเรื่อง ย่อมถึงเวลาที่ตระกูลเผยต้องออกแรงตอบแทน

เผยชิงเหอกล่าวกับต่งเอ้อร์หลาง "เจ้ากลับไปบอกนายน้อยสกุลสือ ภายในหนึ่งเดือน ข้าจะนำศีรษะของหัวหน้าใหญ่ค่ายพยัคฆ์ขาวไปส่งให้ถึงตระกูลสือ!"