บทที่ 87 มาเยือนถึงเรือน

เผยอวิ๋นตระหนก "เจ้ามององค์รัชทายาทในแง่ร้ายถึงเพียงนี้เชียวหรือ"

แววตาของเผยชิงเหอวาบประกายเย็นเยียบอย่างเคืองแค้นที่คนผู้นั้นไม่เอาถ่าน "ข้าเขียนจดหมายไปถึงตำหนักบูรพาทุกเดือน เตือนให้องค์รัชทายาทชิงลงมือก่อนเพื่อกุมความได้เปรียบ"

"แต่องค์รัชทายาทกลับโอ้เอ้ลังเล ไม่กล้าลงมือเสียที คนโลเลไม่เด็ดขาด ใจไม่เหี้ยมมือไม่โหด มาถึงจุดนี้ในวันนี้ได้ ล้วนหาเรื่องใส่ตัวทั้งสิ้น"

เผยอวิ๋นสูดลมหายใจเข้าลึก

ชิงลงมือก่อน?

ลงมืออย่างไร?

แล้วลงมือกับใครเล่า?

ความคิดเช่นนี้ช่างขบถนอกรีตเกินไปแล้ว

เผยอวิ๋นไม่กล้าคิดลึกไปกว่านั้น ลิ้นเริ่มพันกันจนพูดแทบไม่เป็นคำ "จะ…เจ้าเขียนจดหมายไปถึงตำหนักบูรพาทุกเดือนเลยหรือ"

เผยชิงเหอพยักหน้ารับอย่างเปิดเผย "ใช่ ข้าวางแผนรับมือเว่ยอ๋องให้องค์รัชทายาทมาโดยตลอด องค์รัชทายาทจึงสั่งให้กองทัพเป่ยผิงคอยดูแลตระกูลเผย ถือเป็นสิ่งตอบแทน"

"มิน่าเล่า กองทัพเป่ยผิงถึงได้ส่งทั้งเสบียง อาวุธ และธงศึกมาให้ แถมยังคอยตามล้างตามเช็ดให้ตระกูลเผยด้วยการไปกวาดล้างค่ายเขี้ยวหมาป่า" เผยอวิ๋นตาสว่างขึ้นมาทันที "ท่านแม่ทัพเมิ่งรู้ถึงความสามารถของเจ้า ถึงอยากให้เจ้าร่วมทางไปเมืองหลวงเพื่อช่วยองค์รัชทายาทด้วย"

เผยชิงเหอยกมุมปากเย้ยหยัน "องค์รัชทายาทเขียนจดหมายถึงท่านแม่ทัพเมิ่ง เจาะจงว่าต้องให้ข้าไปด้วย แถมยังสัญญายกตำแหน่งพระชายาให้ข้าในวันหน้าอีกแน่ะ!"

เผยอวิ๋นแค่นหัวเราะ "แค่ลมปากเปล่าๆ ก็คิดจะลวงให้เจ้าไปตาย ฝันหวานเกินไปแล้ว"

มันก็เป็นเช่นนั้นมิใช่หรือ

เผยชิงเหอยิ้มออกมา "แม้ท่านแม่ทัพเมิ่งจะโกรธจัด แต่ก็ยังยอมปล่อยข้ากลับมา"

เพียงแต่ไม่รู้ว่าท่านแม่ทัพเมิ่งจะฟังคำเตือนของนาง แล้วเหลือบุตรชายไว้สักคนหรือไม่

เผยชิงเหอหันไปสบตากับเผยอวิ๋นด้วยสีหน้าจริงจัง "ความลับเหล่านี้มีเพียงเจ้ารู้คนเดียว อย่าได้แพร่งพรายแก่ผู้ใดเป็นอันขาด"

เผยอวิ๋นพยักหน้ารับคำอย่างหนักแน่น

กองทัพเป่ยผิงยกพลออกศึกทั้งค่าย สั่นสะเทือนทั่วทั้งโยวโจวในเวลาอันรวดเร็ว

กองทัพฟั่นหยาง ทัพกว่างหนิง และทัพเหลียวซี ต่างนิ่งดูดายชั่วคราว ทว่ากลับส่งหน่วยสอดแนมออกไปลอบสะกดรอยสืบข่าวพร้อมเพรียงกัน ไม่ว่าทัพใหญ่จะเคลื่อนผ่านไปที่ใด บรรดาเมืองและอำเภอต่างพากันปิดประตูเมือง เมืองที่รู้ความหน่อยก็รีบจัดส่งเสบียงทหารออกมาให้อย่างว่าง่าย พลางสวดภาวนาตัวสั่นงันงกขอให้กองทัพเป่ยผิงรีบผ่านไปพ้นๆ เสียที

ยังดีที่ท่านแม่ทัพเมิ่งคุมวินัยทหารเข้มงวด ทั้งยังเร่งรีบเดินทาง เมื่อรับเสบียงศึกด้วยความยินดีแล้วก็เคลื่อนทัพต่อไปทันที

นายอำเภอหวังไม่กล้าแม้แต่จะก้าวพ้นประตูเมือง จึงสั่งให้ที่ปรึกษาหลี่นำเสบียงออกไปนอกเมืองเพื่อ 'ต้อนรับและปลอบขวัญ' ทัพใหญ่ ที่ปรึกษาหลี่ตัวสั่นงันงกตอนออกไป และยังคงตัวสั่นงันงกตอนกลับมา "ใต้เท้านายอำเภอ กองทัพเป่ยผิงมีทหารม้าดำทะมึนเต็มไปหมด ซ้ำยังมีทหารราบอีกนับไม่ถ้วน ข้าน้อยนับไม่หวาดไม่ไหวเลยขอรับ"

นายอำเภอหวังก็ตัวสั่นเทาเช่นกัน "ไป…ไปเอาแผ่นจดหมายของแม่นางเผยหกมาซิ"

สามวันก่อน แม่นางเผยหกส่งคนนำจดหมายมาส่งที่ที่ว่าการอำเภอ ยามนั้นนายอำเภอหวังส่งเสียงเย้ยหยัน พูดดูแคลนว่า "เหลวไหลสิ้นดี" แล้วโยนจดหมายทิ้งไป แต่บัดนี้กองทัพเป่ยผิงยกพลออกไปทั้งค่าย นายอำเภอหวังจึงไม่กล้าไม่เชื่ออีกต่อไป

นายอำเภอหวังเบิกตากว้าง อ่านเนื้อความในจดหมายของแม่นางเผยหกซ้ำไปซ้ำมาถึงสามรอบ จากนั้นจึงตัดสินใจอย่างชาญฉลาดและเด็ดขาดที่สุดในชีวิต ซึ่งช่วยรักษาชีวิตตนเองไว้ได้ในกาลข้างหน้า "ไปเตรียมรถม้า ข้าจะไปหมู่บ้านตระกูลเผยสักเที่ยว"

…

"ชิงเหอคารวะใต้เท้านายอำเภอ"

นายอำเภอหวังเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม ท่าทีอบอุ่นเป็นกันเองประหนึ่งญาติผู้ใหญ่ของตระกูลเผย "แม่นางหกรีบลุกขึ้นเถิด วันนี้ข้ามาด้วยมีเรื่องสำคัญยิ่งจะหารือกับแม่นางหก"

เผยชิงเหอยิ้มบาง ดวงตาดำขลับกระจ่างใสราวกับมองทะลุปรุโปร่งถึงแผนการทั้งหมดของนายอำเภอหวัง "ใต้เท้านายอำเภอคือขุนนางพ่อแม่แห่งอำเภอชางผิง ทั้งยังเป็นผู้อาวุโสที่ชิงเหอนับถือเลื่อมใสที่สุด มีสิ่งใดโปรดสั่งการมาได้เลย"

ทว่าฝ่าเท้ากลับไม่ขยับแม้แต่ก้าวเดียว

นายอำเภอหวังหัวเราะแห้งๆ ค้อมเอวลงเล็กน้อย "เรื่องนี้ไม่เหมาะให้คนนอกล่วงรู้ ขอเชิญแม่นางหกสนทนากันตามลำพังเถิด"

"จริงสิ ใกล้กับทิศใต้ของหมู่บ้านตระกูลเผยยังมีที่ดินรกร้างอยู่อีกผืน ตระกูลเผยบุกเบิกที่รกร้างทำกินมีผลงาน ที่ปรึกษาหลี่ ยังไม่รีบมอบโฉนดที่ดินให้แม่นางหกอีกหรือ"

ที่ปรึกษาหลี่รีบยื่นโฉนดที่ดินส่งให้อย่างคล่องแคล่ว

เผยชิงเหอยื่นมือรับมาอย่างเป็นธรรมชาติ สายตากวาดมองแวบหนึ่งก่อนจะเก็บซ่อนเข้าแขนเสื้อ นางยิ้มพลางเดินนำทาง "ใต้เท้านายอำเภอ เชิญทางนี้"

บ้านอิฐหลังใหม่ของหมู่บ้านตระกูลเผยทั้งโปร่งโล่งและกว้างขวาง

วันนี้นายอำเภอหวังถึงกับไม่ยอมนั่งตำแหน่งประธาน ยืนกรานจะขอนั่งประจันหน้ากับเผยชิงเหอ พอโบกมือ ที่ปรึกษาหลี่ก็ถอยออกไปเฝ้าอยู่หน้าประตู

นายอำเภอหวังกระทำสิ่งที่เหนือความคาดหมาย เขายกมือประสานค้อมกายคำนับ "โยวโจวกำลังจะเกิดกลียุค ได้โปรดแม่นางหกช่วยชีวิตราษฎรแห่งอำเภอชางผิงด้วยเถิด"

เผยชิงเหอคล้ายเห็นภาพนายอำเภอหวังในชาติก่อนที่ส่งมอบที่ว่าการอำเภออย่างเด็ดขาดแล้วรีบเผ่นหนีไปในพริบตา

เพียงแต่ชาตินี้นายอำเภอหวังชิงคุกเข่าลงเร็วกว่าและคล่องแคล่วกว่าเดิมเสียอีก

"ฝ่าบาทคิดปลดรัชทายาท เมืองหลวงกำลังจะวุ่นวาย" เผยชิงเหอกล่าวอย่างไม่ช้าไม่เร็ว "ท่านแม่ทัพเมิ่งนำทัพมุ่งสู่เมืองหลวง ทว่าโยวโจวยังมีกองกำลังประจำการอยู่อีกสามทัพ กองทัพฟั่นหยางมีไพร่พลสี่พันนาย ทัพกว่างหนิงมีทหารหาญหกพันนาย ส่วนทัพเหลียวซียิ่งมีกำลังพลเหลือเฟือถึงแปดพันนาย โยวโจวจะวุ่นวายได้อย่างไรกันเล่า"

นายอำเภอหวังยิ้มขื่น "วาจาสวยหรูเหล่านี้ แม่นางหกอย่าได้เอ่ยเลย กองทัพฟั่นหยางฝีมือการรบต่ำต้อย ทัพกว่างหนิงก็พอจะปราบได้แค่โจรภูเขากับผู้ลี้ภัย ส่วนทัพเหลียวซีก็กินเบี้ยเลี้ยงเปล่ากันยกใหญ่ ทหารหาญที่แท้จริงมีเพียงกองทัพเป่ยผิงเท่านั้น"

"การจากไปของท่านแม่ทัพเมิ่งทำให้แนวป้องกันชายแดนโยวโจวเกิดช่องโหว่ หากข้าเป็นชาวซงหนู ย่อมฉวยโอกาสบุกโจมตียามที่กำลังพลโยวโจวว่างเปล่าเป็นแน่ ต่อให้ซงหนูไม่ยกทัพมา แต่โจรภูเขากับผู้ลี้ภัยที่สบโอกาสก่อความไม่สงบ ก็ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลย"

"อำเภอชางผิงอยู่ใกล้เทือกเขาเยี่ยนซานที่สุด หากพวกโจรภูเขาลงมาจากเขา ชางผิงย่อมเป็นที่แรกที่ต้องรับเคราะห์ ภายในเมืองมีทหารเฝ้าประตูเพียงร้อยกว่านาย ลำพังถือดาบถือทวนข่มขู่ชาวบ้านเพื่อไถเงินเข้าเมืองน่ะพอไหว แต่ต้านทานโจรภูเขาไม่ได้หรอก"

วันนี้นายอำเภอหวังไม่ได้ดื่มสุรา ฝีปากจึงลื่นไหลเป็นพิเศษ ประจบสอพลอไม่ขาดสาย "แม่นางหกสังหารหมีดำ ทั้งยังเด็ดหัวหมาป่าหน้าบาก ย่อมเป็นดาวข่มของพวกโจรภูเขาโดยแท้"

"วันนี้ข้าจึงต้องมาวิงวอนขอให้แม่นางหกลงมือ กวาดล้างพวกโจรภูเขาให้สิ้นซาก ชาวบ้านแห่งอำเภอชางผิงจะต้องซาบซึ้งในบุญคุณของแม่นางหกอย่างล้นพ้นแน่นอน"

เผยชิงเหอยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม "ใต้เท้านายอำเภอมอบที่ดินรกร้างผืนเดียว พูดจาไพเราะเพียงไม่กี่คำ ก็หวังจะให้เผยชิงเหอนำพาคนแก่และเด็กตระกูลเผยไปเสี่ยงชีวิต คิดคำนวณลูกคิดรางแก้วได้แยบยลนักนะ"

นายอำเภอหวังเป็นพวกปรับตัวตามสถานการณ์ได้ดี จึงยังคงปั้นหน้ายิ้มประจบต่อไป "แม่นางหกมาอยู่โยวโจวได้เพียงปีเศษ ก็รวบรวมผู้ลี้ภัยได้นับพันคน ซ้ำยังฝึกซ้อมทุกเมื่อเชื่อวัน แสดงให้เห็นว่ามีปณิธานอันยิ่งใหญ่"

"การปราบโจรภูเขาย่อมใช้เป็นการฝึกทหารในการรบจริงได้ อีกทั้งยังยึดเงินทอง เสบียง และอาวุธได้เป็นกอบเป็นกำ สามารถชักนำผู้ลี้ภัยกลุ่มใหญ่ให้เข้ามาพึ่งพิง ขยายขุมกำลังได้อย่างรวดเร็ว แม่นางหกมีปณิธานสูงส่งดุจพญาหงส์ การช่วยปกป้องราษฎรผู้บริสุทธิ์ของอำเภอชางผิง มิใช่การยิงเกาทัณฑ์นัดเดียวได้นกหลายตัวหรอกหรือ"

เผยชิงเหอกระตุกมุมปาก "แล้วก็ถือโอกาสรักษาหมวกขุนนางและชีวิตของนายอำเภอหวังไว้ด้วย ใช่หรือไม่"

นายอำเภอหวังหน้าหนาราวกับกำแพงเมือง "ความเห็นแก่ตัวเพียงเล็กน้อยของข้า ย่อมไม่อาจหลุดรอดสายตาแม่นางหกไปได้" จากนั้นเขาก็ทอดถอนใจยาว "เมื่อก่อนข้าก็สอบได้จิ้นซื่อผ่านการสอบเคอจวี่ เพียงแต่ในราชสำนักไร้ผู้หนุนหลัง จึงถูกส่งตัวมาอยู่โยวโจว เป็นนายอำเภอชางผิงมานานถึงเจ็ดแปดปี"

"หลายปีมานี้ แม้ข้าจะไม่มีผลงานโดดเด่น แต่ก็ไม่เคยขูดรีดรังแกราษฎร ไม่เคยฉุดคร่าหญิงสาว รังแกบุรุษ ไม่เคยฮุบที่ดินทำกิน ทั้งไม่เคยเก็บภาษีเพิ่ม ความชอบเพียงอย่างเดียวคือการร่ำสุราเลิศรส ก็นับได้ว่าเป็นขุนนางที่ดีได้กระมัง การที่แม่นางหกช่วยรักษาชีวิตและตำแหน่งขุนนางของข้า ก็เท่ากับช่วยปกป้องราษฎรชางผิงเช่นกัน!"

ช่างลำบากนายอำเภอหวังนัก ที่อุตส่าห์สรรหาถ้อยคำมาพูดให้การครองตำแหน่งกินเบี้ยหวัดไปวันๆ ดูกลายเป็นเรื่องงดงามผุดผ่องได้ถึงเพียงนี้

ที่น่าขันยิ่งกว่านั้นคือ นายอำเภอหวังนับว่าเป็นขุนนางที่ดีได้จริงๆ แม้ราษฎรในอำเภอชางผิงจะยากจนข้นแค้น แต่ก็ยังพอเอาชีวิตรอดไปได้

เผยชิงเหอมองนายอำเภอหวัง "ตอนหมีดำกับหมาป่าหน้าบากคิดจะบุกมาฆ่าคนชิงเสบียงที่หมู่บ้านตระกูลเผย ข้าจำเป็นต้องลงมือเพื่อป้องกันตัว แต่การเป็นฝ่ายบุกขึ้นเขาไปกวาดล้างพวกโจรนั้นอันตรายเกินไป ข้าไม่ไปเด็ดขาด"

"เชิญนายอำเภอหวังกลับไปเถิด!"