บทที่ 86 ความแตกต่าง

แม่ทัพเมิ่งจ้องเผยชิงเหอเขม็ง ก่อนเอ่ยช้าๆ "ปีเศษที่ผ่านมานี้ องค์รัชทายาทส่งจดหมายมาหลายครั้ง กำชับให้ข้าดูแลตระกูลเผย หากไม่มีกองทัพเป่ยผิงคอยหนุนหลังคุ้มครอง ตระกูลเผยจะมีวันนี้ได้อย่างไร บุญคุณนี้ แม่นางเผยหกคิดจะตอบแทนอย่างไร"

เผยชิงเหอสบตากับแม่ทัพเมิ่ง "จดหมายที่ข้าส่งไปวังบูรพาทุกเดือนเขียนสิ่งใดไว้ แม่ทัพเมิ่งคงเดาได้ไม่ยาก"

"ข้าออกอุบายให้องค์รัชทายาทรับมือกับเว่ยอ๋อง องค์รัชทายาทก็สั่งให้กองทัพเป่ยผิงดูแลตระกูลเผย ต่างฝ่ายต่างไม่ติดค้างกัน จะพูดถึงบุญคุณอันใดอีก"

"อีกประการ ยามบัลลังก์ผลัดเปลี่ยน ราชสำนักสั่นคลอน ย่อมเกิดการนองเลือด ข้าเป็นเพียงบุตรสาวขุนนางต้องโทษ ต่อให้ติดตามแม่ทัพเมิ่งไปเมืองหลวง ก็เป็นแค่การเอาหัวไปส่งให้เขาบั่นเล่นเท่านั้น"

"แม่ทัพเมิ่งจะสละชีพเพื่อความภักดี นำคนห้าพันนายไปตายอย่างห้าวหาญ ไยต้องลากสตรีวัยสิบกว่าปีคนหนึ่งไปด้วยเล่า"

"อีกอย่างเรื่ององค์รัชทายาท ขุนนางใต้บัญชาล้วนเป็นพวกมอดปลวกละโมบโลภมาก เมื่อเกิดอุทกภัย พวกเขาไม่คิดช่วยราษฎรที่อดอยาก กลับยักยอกเงินและเสบียงจำนวนมหาศาล จนทำให้การบรรเทาภัยล้มเหลว ราษฎรที่ต้องอดตายทั้งเป็นนับแสนคน และคนที่ตายเพราะโรคระบาดอีกไม่รู้เท่าไร องค์รัชทายาทจะไม่รู้เรื่องเลยจริงๆ หรือ"

"ไม่เขารู้แก่ใจดีแต่ปล่อยปละละเลยให้ขุนนางฝ่ายวังบูรพาแก่งแย่งอำนาจ ก็คงโง่เขลาเกินไปจนถูกขุนนางปิดหูปิดตา ไม่ว่าจะเป็นข้อไหน ฝ่าบาทก็มีเหตุผลเพียงพอที่จะปลดรัชทายาททั้งสิ้น"

แม่ทัพเมิ่งเป็นขุนศึกเจนศึก ไม่ถนัดการปะทะคารม จึงนิ่งอึ้งพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เผยชิงเหอกล่าวต่อ "ทางต่างกัน ย่อมไม่คิดอ่านร่วมกัน หากแม่ทัพเมิ่งจะนำทัพออกเดินทาง ข้าก็ไม่ขอรบกวน สุดท้ายนี้ ข้าขอเตือนแม่ทัพเมิ่งสักประโยค จงทิ้งบุตรชายไว้ในค่ายสักคนเถิด จะได้สืบทอดสายเลือดตระกูลเมิ่ง ทั้งยังกล้ำกลืนความอดสู รอคอยโอกาสล้างแค้นให้บิดาและพี่น้องได้"

พูดจบ นางก็ประสานมือคารวะแล้วหันหลังเดินจากไป

แววตาแม่ทัพเมิ่งลุกโชนด้วยเพลิงโทสะ "เผยชิงเหอ! หากข้าจะบังคับพาเจ้าไปด้วย เจ้าจะทำอย่างไร"

เผยชิงเหอหมุนตัวกลับมาอย่างไม่สะทกสะท้าน "หากแม่ทัพเมิ่งดึงดันจะพาข้าไป ข้าไปก็ย่อมได้ แต่ขอให้แม่ทัพเมิ่งโปรดยกมือไว้ชีวิต ละเว้นคนแก่ ผู้หญิง และเด็กของตระกูลเผยด้วย"

แม่ทัพเมิ่งสะอึกไปอีกครา

เขาสูดหายใจลึกหลายครั้ง ก่อนกล่าวเสียงหนัก "องค์รัชทายาทเป็นหน่อเนื้อเชื้อไขแห่งแผ่นดิน เป็นที่พึ่งของใจราษฎร ฝ่าบาทเลอะเลือนไร้คุณธรรม เพียงราชโองการฉบับเดียวคิดจะปลดผู้สืบทอดที่ถูกต้อง กองทัพผู้ภักดีทั่วสารทิศย่อมนำกำลังมุ่งสู่เมืองหลวงดั่งเช่นข้า เพื่อกวาดล้างกังฉินข้างบัลลังก์ กอบกู้ความถูกต้องกลับคืนมา"

"หากเจ้าไปด้วย ในวันหน้ายามองค์รัชทายาทขึ้นครองราชย์ เจ้าก็คือขุนนางผู้มีความชอบในการช่วยครองบัลลังก์ จะได้ตบแต่งกับจางอู่จวิ้นอ๋อง กลายเป็นพระชายาแห่งวังบูรพา"

เผยชิงเหอสีหน้าราบเรียบ "มีชีวิตรอดต่อไปต่างหากจึงจะมีวันข้างหน้า"

"เผยชิงเหอ หวังว่าวันหน้าเจ้าจะไม่เสียใจกับการตัดสินใจในวันนี้"

"ข้าขอมอบคำพูดนี้คืนให้แม่ทัพเมิ่งเช่นกัน"

เผยชิงเหอก้าวเดินจากไป

แม่ทัพเมิ่งสูดหายใจลึกอีกหลายครา ข่มโทสะในใจลง แล้วเรียกบุตรชายหลายคนเข้ามาในกระโจมด้วยน้ำเสียงเย็นชา แม่ทัพเมิ่งมีบุตรชายทั้งหมดหกคน บุตรชายคนที่สามตายแต่เยาว์ บุตรชายคนที่สี่ตายในสนามรบ บุตรชายคนโตเมิ่งต้าหลางอายุยี่สิบแปด บุตรชายคนรองอายุยี่สิบหก คนที่ห้าอายุยี่สิบ ส่วนเมิ่งหกคนเล็กสุดเพิ่งจะอายุสิบเจ็ดปี

เมิ่งต้าหลางมีบุตรสาวหนึ่งคน เมิ่งเอ้อร์หลางยังไม่มีลูก ส่วนคนที่ห้ากับคนที่หกยังไม่ได้แต่งงาน แม้คำพูดของเผยชิงเหอจะระคายหู แต่แม่ทัพเมิ่งก็ฟังเก็บไปคิด

"วันนี้ข้าจะนำทัพออกเดินทาง เมิ่งหก เจ้าอยู่เฝ้าค่าย"

เมิ่งหกตกใจ เงยหน้าขึ้นทันควัน "ท่านพ่อ! ข้าจะไปด้วย!"

แม่ทัพเมิ่งที่อัดอั้นโทสะไว้เต็มอกตวาดใส่ดั่งพายุฝน "หุบปาก! สั่งให้อยู่ก็ต้องอยู่ หากพล่ามอีก ข้าจะลงมือโบยเจ้าด้วยไม้กระบองศึกด้วยตัวเอง"

เมิ่งหกตัวสั่นสะท้าน ไม้กระบองศึกที่โดนโบยเมื่อสามเดือนก่อนทำให้เขานอนคว่ำหน้าไปครึ่งค่อนเดือน ความเจ็บนั้นยังจำฝังใจ

แม่ทัพเมิ่งหันไปมองบุตรชายคนโต "เจ้าจงไปถ่ายทอดคำสั่งข้าทันที อีกสองชั่วยาม เคลื่อนทัพทั้งหมด"

…

กุบกับ! กุบกับ!

เผยชิงเหอควบม้าออกจากค่ายทหารมาแล้ว เผยเยี่ยนและคนอื่นๆ ควบม้าตามมาติดๆ วิ่งตะบึงมาหลายสิบลี้ จนกระทั่งทั้งคนทั้งม้าเหนื่อยล้าจึงหยุดพักชั่วครู่

เผยเยี่ยนถามเสียงเบา "พี่หก แม่ทัพเมิ่งเรียกพี่ไปทำไมกันแน่"

เม่าหงหลิงเองก็สงสัยเต็มอก มาเร็วไปเร็วเช่นนี้ ต้องเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่ ทว่าเผยชิงเหอยังไม่อยากพูดมาก "กลับไปถึงแล้ว ข้าจะบอกพวกเจ้าเอง"

ควบม้าเร็วสองวันก็กลับถึงหมู่บ้านตระกูลเผย

เผยชิงเหอเรียกทุกคนมาประชุม นางหลี่ผู้อาวุโสที่สุด อู๋ซิ่วเหนียงผู้ดูแลเรื่องเงินทองและเสบียง นางฟางผู้ดูแลครัว จ้าวไห่ผู้รับผิดชอบคอกม้า หมอเปาผู้ดูแลโรงหมอ เม่าหงหลิง เผยอวิ๋น และเผยเยี่ยนที่นำทัพสู้รบได้ เผยเซวียนกับเผยเฟิงที่ยังเด็กอยู่บ้าง รวมถึงเผยเจี่ย เผยอี่ ฟางต้าโถว เฝิงฉาง และกู้เหลียน

คนสำคัญของหมู่บ้านตระกูลเผยล้วนรวมตัวกันอยู่ที่นี่แล้ว

เผยชิงเหอสีหน้านิ่งเฉย เล่าเรื่องที่องค์รัชทายาทถูกปลดและแม่ทัพเมิ่งยกทัพไปกวาดล้างกังฉินข้างบัลลังก์ออกมา

พวกเผยเจี่ยต่างมีสีหน้างุนงง เห็นได้ชัดว่าไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อยว่าเรื่องใหญ่โตระดับบ้านเมืองเช่นนี้เกี่ยวข้องอันใดกับตนเอง

ทว่านางหลี่ที่หูตึงตาฝ้าฟางกลับตอบสนองได้เร็วที่สุด "ภัยเกิดจากภายใน ราชสำนักต้าจิ้งคงจะโกลาหลอย่างแท้จริงแล้ว"

อู๋ซิ่วเหนียงมาจากตระกูลใหญ่ จึงมองการณ์ไกลไม่น้อย "ฝ่าบาทปลดรัชทายาทเพื่อจะตั้งเว่ยอ๋อง ทว่าองค์รัชทายาทดำรงตำแหน่งมาหลายปี ใต้บัญชามีขุนนางบุ๋นบู๊ผู้ภักดีอยู่มากมาย ผู้ที่ได้ยินข่าวแล้วนำทัพบุกเข้าเมืองหลวงย่อมไม่ได้มีแค่แม่ทัพเมิ่งเพียงคนเดียว ไม่แน่อาจมีพวกตระกูลใหญ่ที่มีเจตนาร้ายฉวยโอกาสตั้งตนเป็นใหญ่ ส่วนพวกโจรผู้ร้ายก็จะยิ่งกำเริบเสิบสาน"

เผยอวิ๋นขมวดคิ้วเรียวงาม เอ่ยเสริมเสียงเบา "หากเกิดศึกภายใน เกรงว่าชายแดนแดนเหนือก็คงไม่สงบเช่นกัน ทั้งซงหนูและเซียนเปยตะวันออกต่างจับจ้องต้าจิ้งของพวกเราตาเป็นมัน หากชายแดนเกิดวุ่นวายขึ้นมา…"

คำพูดหลังจากนั้นไม่ต้องเอ่ยออกมา ทุกคนต่างก็จินตนาการถึงภาพบ้านเมืองระส่ำระสาย ราษฎรทุกข์ยากล้มตายได้เอง

เฝิงฉางที่เคยผ่านภัยสงครามมาแล้วสีหน้าย่ำแย่อย่างยิ่ง พึมพำเสียงแผ่ว "อำเภอชางผิงห่างจากชายแดนตั้งหกเจ็ดร้อยลี้ คงไม่เป็นไรกระมัง หากเกิดเรื่องขึ้นมาจริงๆ พวกเราก็ขนเสบียงหนีเข้าป่าบนเขาไป"

เผยชิงเหอกล่าว "นั่นเป็นแผนสุดท้ายและเลวร้ายที่สุด ตอนนี้ยังไม่ถึงขั้นนั้น ทุกคนไม่ต้องกลัว ฟ้ายังไม่ถล่มลงมาหรอก ต่อให้ถล่มลงมา ข้าก็จะเป็นคนค้ำไว้เองก่อน"

จริงด้วย!

ต่อให้ฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย เผยชิงเหอก็จะพาทุกคนสู้ชิงทางรอดฟันฝ่าออกมาจนได้

ทุกคนต่างหันมองเผยชิงเหอเป็นตาเดียว

"แล้วตอนนี้พวกเราต้องทำสิ่งใดกันแน่" เผยเยี่ยนผู้ไม่คิดหน้าคิดหลังเอ่ยอย่างโผงผาง "พี่หกสั่งมาเถิด พวกเราฟังพี่ทั้งนั้น"

เผยชิงเหอพยักหน้าเล็กน้อย สั่งการด้วยน้ำเสียงสุขุม

ให้รับผู้ลี้ภัยเข้ามาต่อไป และเร่งฝึกฝนให้เป็นทหาร ยามกลียุคมาถึง กองกำลังที่เข้มแข็งต่างหากคือทุนรอนที่ใหญ่ที่สุดในการเอาชีวิตรอด

ต้องแอบเข้าไปในป่าเพื่อหาพื้นที่ซ่อนตัว สะสมเสบียงและอาวุธไว้ส่วนหนึ่งเพื่อเป็นทางถอย

นอกจากนี้ ให้ส่งจดหมายไปที่ตระกูลสือ เตือนให้นายน้อยสกุลสือกักตุนเสบียงจำนวนมากเพื่อเตรียมรับมือกับกลียุค ทางที่ว่าการอำเภอชางผิงก็ต้องส่งคนไปแจ้งข่าว เตือนให้นายอำเภอหวังระวังพวกผู้ลี้ภัยก่อจลาจลและกลุ่มโจร

ทุกคนต่างรับคำสั่งแล้วแยกย้ายกันไป เผยอวิ๋นจงใจรั้งอยู่ต่อ นางมองใบหน้าหมดจดแฝงความห้าวหาญของเผยชิงเหอ "น้องชิงเหอ เจ้ายังไม่ได้บอกเลยว่าแม่ทัพเมิ่งเรียกเจ้าไปทำไม คงไม่ใช่คิดจะให้เจ้าไปเมืองหลวงเพื่อช่วยองค์รัชทายาทด้วยหรอกนะ!"

เผยอวิ๋นเป็นคนฉลาดจริงๆ ถึงกับเดาออกได้

เผยชิงเหอพยักหน้า "เป็นเช่นนั้นจริงๆ ทว่าข้าปฏิเสธไปแล้ว ผู้ชายตระกูลเผยยอมตายเพื่อองค์รัชทายาทไปหมดสิ้นแล้ว พวกเราไม่ควรต้องเอาชีวิตไปฝังร่วมกับวังบูรพาอีก"