บทที่ 85 พลิกผันสะเทือนขวัญ

คนในหมู่บ้านตระกูลเผยมีจำนวนมากขึ้นทุกที การจะให้ทุกคนได้กินอิ่มท้องไม่ใช่เรื่องง่าย เสบียงที่นายน้อยสกุลสือส่งคนนำมาให้ เผยชิงเหอรับไว้ทั้งหมดโดยไม่เกรงใจ อาวุธที่กองทัพเป่ยผิงแอบส่งมาให้ ก็น้อมรับไว้ด้วยความยินดี การฝึกซ้อมดำเนินไปทุกวันไม่เว้นว่าง เว้นสองสามวันก็จัดกลุ่มหนึ่งเข้าไปล่าสัตว์ในภูเขา สัตว์ป่าแถบนั้นแทบจะถูกกินจนเหี้ยนเตียน

พวกโจรภูเขาที่พอมีตากล้าล่วงเกินใครไม่กล้าเฉียดใกล้หมู่บ้านตระกูลเผย พวกโจรจรจัดต่างพากันเดินเลี่ยง ที่ว่าการอำเภอก็ทำเป็นมองไม่เห็นการขยายตัวอย่างรวดเร็วของหมู่บ้านตระกูลเผย

วันเวลาของหมู่บ้านตระกูลเผยราวกับตัดขาดจากพายุฝนภายนอก ยุ่งวุ่นวาย เต็มเปี่ยม และสงบสุข

ทว่าน่าเสียดาย ยุคเข็ญเช่นนี้ไม่อาจมีแดนสวรรค์อันสงบสุขได้อย่างแท้จริง

ความผันผวนสะเทือนเลื่อนลั่นในพระราชวังที่ห่างออกไปนับพันลี้ ดั่งสายฟ้าฟาดครืนครั่น สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งราชสำนัก

กว่าข่าวจะมาถึงหมู่บ้านตระกูลเผย ก็ล่วงเข้าเดือนแปดแล้ว

วันนี้อากาศร้อนอบอ้าวเป็นพิเศษ ผู้คนที่ฝึกกระบวนทัพอยู่บนลานซ้อมยุทธ์ถูกแดดแผดเผาจนเหงื่อโซมกาย ทว่าภายใต้สายตาคมกริบของเผยชิงเหอ กลับไม่มีใครกล้าเกียจคร้าน

"พี่หก!" เผยเยี่ยนวิ่งพรวดพราดเข้ามาดั่งสายลม "ท่านแม่ทัพเมิ่งส่งคนนำจดหมายด่วนมา ขอให้พี่หกไปกองทัพเป่ยผิงเดี๋ยวนี้"

เผยชิงเหอเลิกคิ้วขึ้น

เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!

ท่านแม่ทัพเมิ่งถึงกับรอส่งจดหมายตอบกลับไปมาไม่ไหว ต้องให้นางไปหารือที่ค่ายทหารทันที ต้องเป็นตำหนักบูรพาที่เกิดเรื่องแน่!

เผยชิงเหอสั่งทันควัน "ไปเตรียมม้า!"

จากนั้นก็เรียกเผยเยี่ยน เม่าหงหลิง และคนอื่นๆ ร่วมเดินทาง ส่วนเผยอวิ๋นที่ละเอียดรอบคอบและสุขุมมั่นคงให้อยู่เฝ้าหมู่บ้านตระกูลเผย

ม้าฝีเท้าดีกว่าสามสิบตัวควบทะยานอย่างสุดกำลัง มุ่งหน้าตรงไปยังกองทัพเป่ยผิง

กองทัพเป่ยผิงอยู่ห่างออกไปสี่ร้อยลี้ ทางหลวงแดนเหนือไม่ได้ราบเรียบเท่าใดนัก กลางวันควบม้าเร็วได้ พอตกกลางคืนก็ต้องนอนค้างแรมกลางป่า

สตรีสามสิบกว่าคนควบม้าเร็วเดินทาง นับว่าพบเห็นได้ยากยิ่งในแดนเหนือ มีโจรจรจัดไม่ดูตาม้าตาเรือแอบสะกดรอยตาม เผยชิงเหอยิงธนูสามดอก สังหารรวดเดียวสามคน โจรจรจัดตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ รีบเผ่นหนีหายไปไร้ร่องรอย

หลังควบม้าเร็วสองวัน ขบวนของเผยชิงเหอก็มาถึงกองทัพเป่ยผิง

กองทัพเป่ยผิงได้ชื่อว่าเป็นกองกำลังชั้นยอดของแดนเหนือ ย่อมไม่ใช่เพียงชื่อเสียงจอมปลอม การป้องกันแน่นหนายิ่งนัก เข้าใกล้ค่ายทหารในระยะสิบลี้ ร่องรอยก็ถูกตรวจพบเสียแล้ว

ท่านแม่ทัพเมิ่งออกคำสั่งทหารไว้ล่วงหน้าตั้งแต่สองวันก่อน เมื่อเผยชิงเหอแจ้งฐานะ จึงผ่านทางได้สะดวกไร้อุปสรรค

เผยเยี่ยนแอบนับในใจ อดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้น "หนึ่งลี้มีหนึ่งด่านยาม ป้องกันแน่นหนาถึงเพียงนี้ เทียบกับหมู่บ้านตระกูลเผยของเราแล้ว ยังห่างชั้นกันไกลนัก"

กำลังหลักของหมู่บ้านตระกูลเผยคือเหล่าสตรีตระกูลเผย รองลงมาคือพวกเผยเจี่ย ทั้งยังคัดเลือกผู้ลี้ภัยที่ซื่อสัตย์เชื่อฟังกลุ่มหนึ่งมาฝึกฝน ตอนนี้ภายนอกหมู่บ้านก็ตั้งด่านยามไว้หลายจุด แน่นอนว่าย่อมไม่อาจเทียบกับกองทัพเป่ยผิงได้

เผยชิงเหอไม่มีอารมณ์จะหยอกล้อ ตวัดสายตามองไป "เข้าค่ายทหารแล้ว อย่าได้มองเพ่นพ่าน และอย่าพูดจาซี้ซั้ว ทุกอย่างให้ดูสายตาข้า"

พอเผยชิงเหอตีหน้าขรึม ก็ไม่มีใครกล้าปากมากอีก

ที่หน้าประตูกองบัญชาการใหญ่กองทัพเป่ยผิง เมิ่งต้าหลางกับเมิ่งหกสองพี่น้องออกมารับพร้อมกัน

ต่างฝ่ายต่างคุ้นเคยกันดี จึงไม่ต้องเอ่ยคำเกรงใจให้มากความ เผยชิงเหอลงจากหลังม้าประสานมือคารวะ ถามตรงเข้าประเด็น "ท่านแม่ทัพเมิ่งอยู่ที่ใด"

เมิ่งต้าหลางกล่าวเสียงขรึม "ท่านพ่อเรียกขุนศึกมาร่วมหารือในกระโจมทหาร แม่นางหกโปรดตามข้ามา"

เมิ่งหกหลังจากผ่านศึกที่ค่ายเขี้ยวหมาป่ามาก็สุขุมขึ้นมาก ถึงกับอดกลั้นไม่พูดเพ้อเจ้อ เพียงแค่มองเผยชิงเหอแวบหนึ่ง

หนึ่งปีกว่ามานี้ เผยชิงเหอตัวสูงขึ้นมาก ระหว่างคิ้วตาอันหมดจดทอประกายเจิดจ้า

ทหารในค่าย บางคนเคยไปหมู่บ้านตระกูลเผย บางคนได้ยินชื่อเสียงมานาน ต่างชะเง้อคอมองมาแต่ไกล เผยชิงเหอมีสีหน้าสงบนิ่ง เมื่อมาถึงนอกกระโจมทหาร ก็ยืนรออยู่เกือบครึ่งชั่วยาม

พวกขุนศึกทยอยเดินออกมาจากกระโจม เมื่อเห็นกลุ่มของเผยชิงเหอ ต่างก็มีสีหน้าประหลาดใจ

ในค่ายทหารล้วนมีแต่บุรุษกร้านศึก ไม่เคยมีสตรีมาก่อน

แม่นางน้อยหน้าตาหมดจดที่ดูเฉียบขาดโดดเด่นผู้นี้ เหตุใดจึงได้รับความสำคัญจากท่านแม่ทัพเมิ่ง จนถึงกับทำลายธรรมเนียมห้ามสตรีเข้าค่ายทหารได้?

เผยชิงเหอไม่สนใจสายตาที่มองสำรวจเหล่านั้น ครั้นก้าวเข้ากระโจมทหาร ก็ทำความเคารพท่านแม่ทัพเมิ่งตามธรรมเนียมของผู้น้อย

ท่านแม่ทัพเมิ่งสีหน้ามืดมน แววตาแฝงความเดือดดาล ส่งจดหมายลายมือขององค์รัชทายาทให้เผยชิงเหอโดยไม่เอ่ยคำใด "องค์ชายถูกฝ่ายเว่ยอ๋องวางแผนใส่ร้ายป้ายสี ฝ่าบาททรงหูเบาเชื่อคนง่าย จะทรงออกราชโองการปลดจากตำแหน่งรัชทายาท"

เผยชิงเหอสีหน้าไม่เปลี่ยน รับจดหมายมา กวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว

ชาติก่อน องค์รัชทายาทล้มลงเพราะคดีคุณไสย ถูกปลดจากตำแหน่งรัชทายาท และถูกกักบริเวณไว้ในศาลบรรพชนราชวงศ์ ชาตินี้ นางคอยวางแผนให้องค์รัชทายาทอยู่อย่างลับๆ องค์รัชทายาทกำจัดนักพรตเทียนจี กดดันขั้วอำนาจของเว่ยอ๋อง ตำแหน่งในตำหนักบูรพายังนับว่ามั่นคงดี

ทว่าต่อให้องค์รัชทายาทจะทรงปรีชาสามารถเพียงใด ก็ไม่อาจต้านทานฮ่องเต้ชราผู้เลอะเลือนได้ จักรพรรดิเสี้ยวเหวินประชวรหนักอยู่บนแท่นบรรทม เหลือลมหายใจรวยริน กลับจะออกราชโองการปลดรัชทายาท

ชนวนเหตุเกิดจากอุทกภัยทางเจียงหนาน องค์รัชทายาทส่งขุนนางคนสนิทไปบรรเทาทุกข์ ผลปรากฏว่าขุนนางผู้นั้นยักยอกเงินและเสบียงบรรเทาทุกข์ของราชสำนัก สมคบคิดกับข้าราชการกลุ่มหนึ่งปิดบังเบื้องบนกดขี่เบื้องล่าง เจ็ดแปดอำเภอที่ประสบภัยน้ำท่วมมีราษฎรอดตายไปกว่าแสนคน ซ้ำร้ายกว่านั้นยังเกิดโรคระบาด ศพเกลื่อนกลาดทั่วสารทิศ

ด้วยความกริ้วโกรธ จักรพรรดิเสี้ยวเหวินสั่งประหารขุนนางฝ่ายรัชทายาทไปสิบกว่าคน ริบทรัพย์ประหารเก้าชั่วโคตร หัวคนหลุดจากบ่าเกลื่อนกลาด จากนั้นก็มีราชโองการปลดรัชทายาทตามมาติดๆ

ขุนนางฝ่ายบุ๋นและบู๊ในราชสำนักต่างพากันคุกเข่าขอความเมตตาให้องค์รัชทายาท จักรพรรดิเสี้ยวเหวินกลับสั่งจับกุมขุนนางที่คุกเข่าอยู่นอกท้องพระโรงจินหลวนทั้งหมด แล้วโยนเข้าคุกหลวงจนสิ้น

จดหมายฉบับนี้ องค์รัชทายาททรงเขียนขึ้นอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ตำหนักบูรพาจะถูกสั่งปิดล้อม ไร้ซึ่งความสง่างามนิ่งสงบอย่างในวันวาน ตัวอักษรหวัดระเกะระกะ เผยให้เห็นถึงความตระหนกตกใจ

"…สองแม่ลูกเว่ยอ๋องสมคบคิดกับซือถูสี่ วางกำลังคนไว้ทั่วพระราชวัง เสด็จพ่อเสวยโอสถมาหลายวัน พระสติเลอะเลือน ถูกสองแม่ลูกเว่ยอ๋องชักใยอยู่เบื้องหลัง"

"เมื่อท่านได้รับจดหมายของเปิ่นกง จงยกทัพมายังเมืองหลวงทันที เพื่อกำจัดคนโฉดถวายความปลอดภัยแก่ฝ่าบาท"

"พาเผยชิงเหอมาเมืองหลวงด้วยกัน"

"ในวันที่เปิ่นกงขึ้นครองราชย์ ท่านจะได้เป็นแม่ทัพใหญ่กองทหารรักษาพระองค์ ส่วนเผยชิงเหอจะได้รับแต่งตั้งเข้าวังเป็นพระชายา"

แม่ทัพใหญ่กองทหารรักษาพระองค์ พระชายาแห่งตำหนักบูรพา

วาดฝันเสียใหญ่โตสวยหรูจริงๆ

เผยชิงเหอกระตุกมุมปาก ช้อนตาขึ้นมองท่านแม่ทัพเมิ่ง "ดังนั้น ท่านแม่ทัพเมิ่งจึงคิดจะยกทัพไปเมืองหลวงทันทีหรือ"

ท่านแม่ทัพเมิ่งจ้องมองเผยชิงเหอนิ่ง "ข้าได้รับพระคุณอันยิ่งใหญ่จากองค์รัชทายาท ถึงได้มีวันนี้ บัดนี้องค์ชายตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต ข้าจะสละชีวิตตอบแทน จะไม่สมควรเชียวหรือ"

น้ำเสียงของเผยชิงเหอเย็นชาจนเกือบจะโหดร้าย "กองทัพเป่ยผิงประจำการอยู่ที่โยวโจว การปกป้องชายแดนคือหน้าที่ของกองทัพเป่ยผิง การนำทัพเข้าเมืองหลวงโดยพลการ ก็คือการก่อกบฏ"

"โยวโจวอยู่ห่างจากเมืองหลวงนับพันลี้ อย่าว่าแต่ระหว่างทางจะเจอการขัดขวางมากน้อยเพียงใด ต่อให้ทางโล่งไร้อุปสรรค การเดินทัพก็ต้องใช้เวลาเกือบหนึ่งเดือน"

"ในเมืองหลวงมีทัพรักษาพระองค์สิบสองกอง ทุกกองล้วนเป็นทหารกล้า กำลังพลรวมแล้วราวแปดหมื่นนาย ท่านแม่ทัพเมิ่งนำคนไปเพียงห้าพัน คิดจะเอาหัวคนทั้งห้าพันนี้ไปกองเป็นเนินหัวกะโหลกหน้าประตูกระนั้นหรือ"

"ท่านแม่ทัพเมิ่งมีใจภักดีเปี่ยมคุณธรรม แต่กลับจะพาลูกน้องไปตายเปล่า ในสายตาข้า ช่างโง่เขลานัก"

คำพูดนี้ตรงไปตรงมาและเชือดเฉือนยิ่ง

สายตาของท่านแม่ทัพเมิ่งเย็นเยียบลง "ดูท่าแล้ว แม่นางเผยหกคงไม่คิดจะไปเมืองหลวงสินะ ตระกูลเผยมีบรรพชนจงรักภักดี แม่นางเผยหกกลับไม่เหมือนบิดาและลุงของเจ้าเลยสักนิด"

เผยชิงเหอตอกกลับไปอย่างเย็นชา "บิดา ลุง และพี่น้องของข้า ล้วนตายเพราะตำหนักบูรพาทั้งสิ้น วีรชนผู้ภักดีถูกตัดหัวจนหมดสิ้น เหลือเพียงหญิงม่ายคนแก่และเด็กอีกสองร้อยกว่าชีวิต"

"การปลดหรือแต่งตั้งรัชทายาทเป็นเรื่องใหญ่ของบ้านเมือง สตรีและเด็กตระกูลเผยไม่มีปัญญา และจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยเด็ดขาด"