บทที่ 84 กำเนิดใหม่

พวกผู้ลี้ภัยมักเกรงกลัวอำนาจบารมี ทว่ามิได้ซาบซึ้งในคุณธรรม

เผยชิงเหอไม่เคยประเมินสันดานมนุษย์ไว้สูงส่ง การข่มขวัญและกำราบพวกผู้ลี้ภัยจึงไม่เคยผ่อนปรนมือ ช่วงที่เผยเจี่ย เผยอี่ และเฝิงฉางไม่อยู่ นางเดินตรวจตราตามผืนนารกร้างวันละหลายรอบ พวกผู้ลี้ภัยที่ชอบซุบซิบนินทาพอเห็นหน้านางก็พลันเงียบกริบดั่งนกคุ่มหดคอ

กลางเวหา เหยี่ยวดำตัวหนึ่งโฉบผ่านไปดั่งจุดดำเล็กๆ

เผยชิงเหอยกคันศรขึ้นน้าวสายอย่างคล่องแคล่ว ลูกเกาทัณฑ์พุ่งทะยานเสียดฟ้า เพียะ! คอเหยี่ยวถูกยิงทะลวง ร่วงดิ่งลงมาทันควัน

พวกผู้ลี้ภัยที่เห็นเหตุการณ์กับตาต่างพากันสูดหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บ พลางหดคอของตนเองลงโดยสัญชาตญาณ

เผยเยี่ยนวิ่งกระหืดกระหอบไปด้วยความตื่นเต้น หยิบซากเหยี่ยวที่สิ้นใจสนิทขึ้นมา "พี่หก เหยี่ยวตัวนี้ไม่เล็กเลย กลับไปต้มน้ำแกงได้หม้อใหญ่เชียว!"

เผยชิงเหอยิ้มรับคำหนึ่ง สายตากวาดมองไปรอบทิศ

ไม่มีผู้ลี้ภัยคนใดกล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตาแม้แต่คนเดียว

กู้เหลียนนำสตรีกลุ่มหนึ่งจากค่ายโจรทำไร่ไถนา พลางร้องบอกเสียงดัง "พวกเจ้าเห็นหรือไม่ มีแม่นางหกอยู่ ทุกคนก็จะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข การทำนาอาจลำบากไปบ้าง แต่ได้กินอิ่มนุ่งอุ่น มีแม่นางหกคุ้มหัว ก็ไม่มีผู้ชายหน้าไหนกล้ามารังแกพวกเราได้อีก!"

"แม่นางหกบอกแล้วว่า คนมาใหม่ต้องทำนาก่อนครึ่งปี หากผู้ใดประพฤติดี ย่อมได้รับคัดเลือกให้ติดตามแม่นางหกเพื่อฝึกยุทธ์และฝึกยิงธนู!"

"อีกอย่าง พวกเราล้วนเป็นคนของหมู่บ้านสกุลเผย หากถูกใจชายใด สามารถรับเป็นเขยแต่งเข้าตระกูลได้ ลูกที่คลอดออกมาล้วนแซ่เผย"

ความจริงแล้วไม่จำเป็นต้องเอ่ยมากความ เพียงเห็นท่าทางองอาจผึ่งผายของกู้เหลียน ก็เพียงพอให้สตรีจากค่ายเขี้ยวหมาป่ารู้สึกอุ่นใจและมั่นคงแล้ว

แม้กระทั่งหญิงสาวที่เสียโฉมไปครึ่งหน้ายังได้รับความเมตตาและไว้วางใจจากแม่นางหก แล้วพวกนางจะทำไม่ได้ได้อย่างไร

เลือดในอกพลันสูบฉีด แขนที่เดิมทีล้าอ่อนแรงก็กลับมีเรี่ยวแรงขึ้นมาอีกครา

เผยชิงเหอเดินวกกลับมา เอ่ยสั่งด้วยรอยยิ้ม "การบุกเบิกที่ดินทำกินเป็นงานหนัก เหนื่อยมาหนึ่งชั่วยามแล้วก็พักเสียหน่อย ในถังไม้ตรงนั้นมีน้ำอุ่นอยู่"

กู้เหลียนรีบยิ้มรับคำ แล้วตะโกนบอกให้สตรีทั้งหลายพักผ่อนหนึ่งก้านธูป ในน้ำอุ่นมีน้ำตาลผสมอยู่เล็กน้อย จึงมีรสหวานจางๆ ประหนึ่งชีวิตในยามนี้

ไม่กี่วันต่อมา เผยเจี่ยก็นำผู้ลี้ภัยกลุ่มแรกกลับมาก่อน

ผู้ลี้ภัยกลุ่มนี้มีราวสี่สิบกว่าคน หนีเข้าเทือกเขาเยี่ยนซานเพราะทนรับเกณฑ์แรงงานอันหนักหน่วงไม่ไหว

ส่วนผู้ลี้ภัยที่เผยอี่พาตัวกลับมา คือพวกที่บ้านเกิดประสบภัยแล้งจนหมดหนทางรอดชีวิต จึงหนีรอนแรมมาถึงเขตอำเภอชางผิง

เฝิงฉางกลับมาเป็นคนสุดท้าย ทั้งยังพาผู้ลี้ภัยกลับมามากที่สุด เขาอยู่ในเทือกเขาเยี่ยนซานมาปีกว่า ย่อมคุ้นเคยกับสถานการณ์ในหุบเขาเป็นอย่างดี อีกทั้งยังรู้หนังสือ ฝีปากคล่องแคล่ว เรื่องปลุกเร้าจิตใจผู้คนนับเป็นมือฉมัง

ในหมู่บ้านมีคนเพิ่มขึ้นมาอีกเกือบสองร้อยชีวิต การจัดแจงเรื่องกินอยู่หลับนอนนับเป็นเรื่องยุ่งยากจุกจิก ทว่าทุกคนปฏิบัติตามกฎระเบียบที่เผยชิงเหอวางเอาไว้ ทุกสิ่งจึงดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

นายน้อยสือสั่งให้สองพี่น้องตระกูลต่งมาส่งเสบียง ทั้งยังฝากความมาว่า "แม่นางหกสังหารหมาป่าหน้าบาก กำจัดภัยร้ายให้แก่โยวโจว วันหน้าย่อมมีผู้ลี้ภัยหลั่งไหลมาพึ่งพิง นายน้อยบอกว่าขอให้แม่นางหกลงมือได้อย่างเต็มที่ เปิดรับคนได้ตามใจ สกุลสือจะคอยหนุนหลังแม่นางหกอย่างสุดกำลัง"

ทั้งออกข้าวสาร ทั้งออกแรง ทั้งส่งคนเข้ามาช่วย ทว่าไม่เคยก้าวก่ายหรือสอดมือจุ้นจ้าน ตระกูลใหญ่ที่รู้ความเข้าใจสถานการณ์เช่นนี้ ช่างหายากยิ่งในใต้หล้า

เผยชิงเหอจรดพู่กันเขียนจดหมายขอบคุณนายน้อยสือด้วยตนเอง

ต่งต้าหลางนำจดหมายไปมอบให้ถึงมือนาย นายน้อยสือถือจดหมายไว้ในมือ ยังไม่รีบร้อนเปิดออก แต่มุมปากพลันยกยิ้มขึ้น

ต่งเอ้อร์หลางจึงรวบรวมความกล้าเอ่ยแนะ "เหตุใดนายน้อยไม่ไปส่งเสบียงที่หมู่บ้านสกุลเผยด้วยตนเองเล่าขอรับ แม่นางหกต้องต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดีแน่"

ผู้เฒ่าสือเร่งรัดเรื่องแต่งงานอย่างหนัก แต่นายน้อยกลับไม่ยอมเผชิญหน้าตรงๆ เอาแต่วิ่งวุ่นอยู่ข้างนอกทั้งวัน คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวในหมู่บ้านสกุลเผยอยู่ตลอดเวลา พอทางหมู่บ้านสกุลเผยเปิดรับผู้ลี้ภัย นายน้อยก็ส่งพวกเขาไปส่งเสบียงทันที

ความหมายที่ซ่อนอยู่ภายในนี้ สองพี่น้องตระกูลต่งที่คอยรับใช้นายมาตั้งแต่เด็ก ย่อมคาดเดาได้รางๆ นานแล้ว

สือเยี่ยนถลึงตาใส่ต่งเอ้อร์หลางคราหนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง "แม่นางเผยหกเป็นยอดสตรีผู้หาญกล้า มีปณิธานกว้างไกล สกุลสือวางเดิมพันก้อนโตไว้กับตระกูลเผย ข้าสือเยี่ยนจะกลายเป็นคนใจแคบที่คอยทวงบุญคุณได้อย่างไร"

ต่งต้าหลางพยักหน้าสนับสนุน "ย่อมไม่ใช่แน่นอนขอรับ"

ต่งเอ้อร์หลางรีบรับลูกทันควัน "นายน้อยของเรามีคุณธรรมสูงส่ง เปี่ยมด้วยความเมตตาและเที่ยงธรรม เป็นบุรุษชั้นยอดที่สุดในใต้หล้า วันหน้าย่อมได้คู่ครองที่เหมาะสมคู่ควรแน่ขอรับ"

สือเยี่ยนทั้งขำทั้งขัน "เอาละ เลิกประจบสอพลอได้แล้ว ไสหัวออกไปให้หมด"

เมื่อทั้งสองล่าถอยออกไปแล้ว สือเยี่ยนจึงเปิดจดหมายออก อ่านถ้อยคำขอบคุณสั้นๆ เพียงไม่กี่ประโยคนั้นซ้ำไปซ้ำมาถึงห้าหกรอบ จากนั้นจึงพับเก็บอย่างทะนุถนอมแล้วซุกไว้ในแขนเสื้อ

ที่นาอันอุดมสมบูรณ์นับหมื่นหมู่ของสกุลสือกระจายอยู่ทั่วแคว้นโยวโจว ทุกเมืองทุกอำเภอล้วนมีร้านค้าข้าว การจะออกตรวจตราทรัพย์สินให้ทั่วสักรอบต้องกินเวลานานหลายเดือน

สกุลสือมีเส้นทางการค้าอยู่หลายสาย แต่ละปีจัดซื้อเสบียงเข้ามามากมายจนนับไม่ถ้วน

ทั้งผู้ดูแลที่คุมเส้นทางการค้า หลงจู๊และลูกจ้างในร้านค้าข้าว หัวหน้าคนงานในไร่นา ตลอดจนบ่าวไพร่และยามเฝ้าเรือน รวมกันแล้วมีหลายร้อยชีวิต กิจการใหญ่โตถึงเพียงนี้ มีคนต้องดูแลมากเพียงนี้ ทั้งยังต้องคอยติดต่อประสานงานกับทางราชการและกองทัพทุกสารทิศ คุณชายสือจึงยุ่งจนหัวหมุน ไม่มีเวลาว่างแวะเวียนไปหมู่บ้านสกุลเผยจริงๆ

ทว่า ข้าวปลาอาหารและสิ่งของสำหรับสร้างกำแพงกลับไม่เคยขาดมือแม้แต่น้อย

ชื่อเสียงของหมู่บ้านสกุลเผยขจรขจายไปอย่างรวดเร็ว

ในยุคเข็ญเช่นนี้ การได้กินอิ่มท้องสักมื้อนับเป็นสิ่งล่อใจอันยิ่งใหญ่ที่ยากจะปฏิเสธสำหรับเหล่าผู้ลี้ภัยที่หิวโหย ประกอบกับเรื่องฝีมือการต่อสู้อันร้ายกาจของแม่นางเผยหกแพร่สะพัดออกไปด้วยฝีมือของผู้ไม่ประสงค์ออกนาม จึงเลื่องลือไปทั่วทั้งในและนอกเมืองชางผิง ไม่นานนักก็มีผู้ลี้ภัยพากันเดินทางมาขอพึ่งใบบุญไม่ขาดสาย

เดือนห้าเป็นฤดูเก็บเกี่ยวข้าวสาลีฤดูใบไม้ผลิ หมู่บ้านสกุลเผยเก็บเกี่ยวผลผลิตได้ไม่น้อย ทว่าจำนวนคนในหมู่บ้านกลับพุ่งสูงขึ้นอย่างน่าตกใจ ข้าวที่เก็บเกี่ยวได้จึงยังไม่พอยาไส้ จำต้องอาศัยการเกื้อหนุนส่วนใหญ่จากคุณชายสือเป็นหลัก

หมู่บ้านใหม่ของสกุลเผยสร้างขึ้นจนเป็นรูปเป็นร่างแล้วเช่นกัน

ช่วงแรกสร้างเป็นกระท่อมฟาง ครั้นช่วงหลังมีอิฐและกระเบื้องเข้ามา จึงสร้างเรือนอิฐที่สะอาดสะอ้านโอ่โถงขึ้นมาอีกกลุ่มหนึ่ง กำแพงล้อมก็สร้างทอดยาวไปหลายลี้แล้ว

ฝ่ายสตรีและเด็กของตระกูลเผยย้ายเข้าไปอยู่ในเรือนอิฐทั้งหมด กระท่อมฟางหลังใหม่จึงแบ่งให้เฝิงฉาง กู้เหลียน และคนกลุ่มแรกที่มาพึ่งพิง ส่วนชายที่แต่งเข้าตระกูลก็ย้ายเข้าเรือนใหม่ตามภรรยาไปได้

เรื่องนี้ไม่มีผู้ใดนินทาว่าร้าย ผู้ลี้ภัยที่มาทีหลังได้อยู่กระท่อมฟางหลังเดิมก็ไม่ได้ขุ่นเคืองใจ ทุกสิ่งย่อมมีลำดับก่อนหลัง พวกเขามาช้ากว่าก้าวหนึ่ง แต่เมื่อเทียบกับผู้ลี้ภัยที่เพิ่งเข้าหมู่บ้านสกุลเผย ก็นับว่าดีกว่ามากโข อย่างน้อยก็ยังมีห้องหับให้อยู่อาศัย คนที่มาหลังสุดยังต้องนอนเพิงฟางที่ลมโกรกทั้งสี่ด้านอยู่เลย!

เสียงทารกร้องจ้าดังแว่วออกมาจากเรือนอิฐหลังใหม่

เปี้ยนซูหลานเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก อ่อนเพลียจนแทบสิ้นเรี่ยวแรง ทว่านางกลับไม่ยอมหลับตาพักผ่อน ยืนกรานจะขอดูหน้าลูกให้ได้

จ้าวไห่อุ้มลูกชายตัวอ้วนจ้ำม่ำที่เพิ่งลืมตาดูโลกด้วยความดีใจจนเนื้อเต้น พลางขยับเข้าไปใกล้ "ซูหลาน ดูสิ นี่ลูกชายของเรา"

เปี้ยนซูหลานมองดูทารกน้อยตัวอ้วนกลม แววตาพลันเปล่งประกายด้วยความปลาบปลื้มยินดี

เสี่ยวหว่านเอ๋อร์ดีใจยิ่งนัก แต่ก็ยังมีความกังวลอยู่บ้าง "ท่านแม่ ข้าได้เป็นพี่สาวแล้ว"

มีน้องชายแล้ว ท่านแม่จะยังรักนางอยู่หรือไม่

เปี้ยนซูหลานยื่นมือออกไป ดึงเสี่ยวหว่านเอ๋อร์เข้ามากอดแล้วจูบที่หน้าผาก "เสี่ยวหว่านเอ๋อร์อย่ากลัวไปเลย แม่จะรักเจ้าที่สุดตลอดไป"

เสี่ยวหว่านเอ๋อร์วัยห้าขวบแย้มยิ้มกว้าง ก่อนจะขยับเข้าไปโอบกอดน้องชายแรกคลอดด้วยตนเอง

เผยชิงเหอได้ยินข่าวมงคลจึงรุดมาหา นางอุ้มทารกเพศชายตัวหนักอึ้งขึ้นมาพลางยิ้มเอ่ยกับเปี้ยนซูหลานว่า "นี่เป็นเด็กคนแรกที่ลืมตาดูโลกหลังจากตระกูลเผยของพวกเราลงหลักปักฐานที่นี่ ข้าขอตั้งชื่อให้เขาด้วยตนเองดีหรือไม่"

เปี้ยนซูหลานและจ้าวไห่ดีใจจนเกินคาด ต่างพยักหน้ารับรัวเร็ว

เผยชิงเหอใคร่ครวญชั่วครู่แล้วเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม "ชีวิตใหม่เปรียบเสมือนความหวัง เช่นนั้นให้เขาชื่อเผยวั่งก็แล้วกัน!"