บทที่ 83 เติบใหญ่

แม่ทัพเมิ่งเอ่ยเรียบๆ “รอให้ในค่ายมีอาวุธยาวชำรุด แม่ทัพเช่นข้าจะส่งคนนำมาให้สักหน่อย”

เผยชิงเหอรีบยิ้มพลางขอบคุณ

แม่ทัพเมิ่งเอามือไพล่หลังแล้วเดินจากไป หลังจากนั้นอีกหลายวัน เผยชิงเหอไปเชิญเขามาที่ลานฝึกยุทธ์อีก เขาก็ไม่ยอมมาอีกเลย ด้วยเหตุผลอันฟังขึ้นอย่างยิ่งว่า การฝึกทหารของตระกูลเผยเป็นความลับ คนนอกมิควรมารบกวน

เผยชิงเหอไม่อาจถอนขนห่านต่อได้ ในใจจึงนึกเสียดายอยู่บ้าง

ผ่านไปห้าหกวัน ค่ายทหารเป่ยผิงที่ยกพลเข้าป่าไปปราบโจรก็ส่งข่าวกลับมา ค่ายเขี้ยวหมาป่าเป็นตอยักษ์ที่เคี้ยวยาก การกวาดล้างค่ายครั้งนี้จึงมีผู้บาดเจ็บล้มตายไปไม่น้อย

แม่ทัพเมิ่งสีหน้าขรึมลงเล็กน้อย มิได้เอ่ยถามว่าพวกบุตรชายบาดเจ็บหรือไม่ เพียงสั่งการไปประโยคหนึ่ง “ทลายค่ายเขี้ยวหมาป่าแล้ว สิ่งใดขนลงเขามาได้ก็ขนมาให้หมด ที่เหลือให้จุดไฟเผาให้สิ้น”

ผ่านไปอีกสามวัน พี่น้องตระกูลเมิ่งก็นำกำลังพลลงมาจากเขา

ยามไปมีทหารฝีมือดีห้าร้อยนาย ขากลับเหลือเพียงสามร้อยกว่าคน มีสองสามคนบาดเจ็บสาหัส ส่วนผู้บาดเจ็บเล็กน้อยนั้นมีเกลื่อนกลาด เคราะห์ดีที่เตรียมยาใส่แผลและผ้าพันแผลไปเพียงพอ จึงไม่มีผู้ใดสิ้นใจตายกลางทาง

เมิ่งต้าหลางถูกฟันเข้าที่แขนซ้ายหนึ่งแผล ส่วนเมิ่งหกมิได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย เขาคุกเข่าลงด้วยสีหน้าละอายใจ ดวงตาแดงก่ำเอ่ยขอรับโทษ “พี่ใหญ่โดนฟันหนึ่งแผลก็เพราะช่วยข้า ขอท่านพ่อลงอาญา… โอ๊ย!”

ยังไม่ทันสิ้นเสียงก็ถูกถีบเข้าอย่างจัง เจ็บจนเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผาก

เผยเยี่ยนที่ยืนดูเรื่องสนุกอยู่ด้านข้างหดคอลงทันควัน

เผยชิงเหอมิได้เอ่ยแทรก ยืนสงบนิ่งอยู่ด้านข้าง

เมิ่งต้าหลางฝืนทนความเจ็บ เอ่ยขอความเมตตาให้น้องชายคนเล็ก “ท่านพ่อโปรดระงับโทสะ หกกระบี่บุกตะลุยอยู่ข้างหน้า สังหารโจรอย่างกล้าหาญที่สุด ในสนามรบประดาบย่อมยากจะเลี่ยงการบาดเจ็บ จะโทษเขามิได้ขอรับ”

แม่ทัพเมิ่งเอ่ยเสียงเย็น “บุ่มบ่ามบุกตะลุยจนลากคนอื่นมาเดือดร้อน นั่นมิได้เรียกว่ากล้าหาญ แต่เรียกว่าไร้สมอง”

“ก่อนเข้าป่า ข้าเตือนแล้วเตือนเล่าว่าในค่ายเขี้ยวหมาป่ายังมีโจรป่าอยู่อีกมาก ทั้งยังได้เปรียบเรื่องชัยภูมิ ง่ายต่อการตั้งรับยากแก่การเข้าตี ห้ามประมาทศัตรูเด็ดขาด”

“มันหุนหันพลันแล่น ยังมิได้สืบสาวตื้นลึกหนาบางก็นำคนบุกค่าย เจ้าเป็นพี่ชาย จะรับดาบแทนมันสักแผลนับเป็นกระไรได้ แต่ทหารหาญตั้งเท่าใดต้องมาทิ้งชีวิตเพราะมัน ต่อให้มันหลั่งน้ำตามากกว่านี้ คนตายก็ฟื้นคืนมาไม่ได้แล้ว”

“ข้าถีบมันทีเดียวนับว่าปรานีแล้ว รอให้กลับถึงค่ายทหาร ข้าจะสั่งสอนมันอย่างหนักอีกยก”

ร่างของเมิ่งหกสั่นสะท้าน คุกเข่าอยู่กับพื้น ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น

เผยเยี่ยนไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่ นางเองก็ก้มหน้าลงเช่นกัน

เผยชิงเหอรอมิให้แม่ทัพเมิ่งระบายโทสะจนเสร็จสิ้น แล้วจึงเอ่ยเสียงเบา “ให้พวกทหารหาญไปพักผ่อน ทำแผลใส่ยาก่อนเถิด”

แม่ทัพเมิ่งพยักหน้าเล็กน้อย

หมอเปาเตรียมการไว้นานแล้ว เขายกหีบยาใส่แผลออกมาหนึ่งหีบ และผ้าขาวที่ผ่านการต้มน้ำเดือดแล้วอีกสองตะกร้า

เผยชิงเหอเรียกหญิงสาววัยเยาว์ที่มือไม้คล่องแคล่วสิบกว่าคนมาช่วยล้างแผล ใส่ยา และพันแผลให้พวกทหารที่บาดเจ็บ ทั้งยังสละห้องสะอาดหลายห้องให้คนเจ็บได้พักฟื้นรักษาตัว

เผยเยี่ยนซึ่งปกติมักร่าเริงมีชีวิตชีวา กลับใจลอยตลอดทั้งวัน นางก้มหน้าก้มตาทำงานโดยไม่ปริปากพูดจา

ตกค่ำยามกินข้าว นางกินหมั่นโถวไปเพียงสามลูกเท่านั้น

เผยชิงเหอปรายตามองนาง "วันนี้สะเทือนใจมาหรือ"

เผยเยี่ยนคอตก ส่งเสียงอืมในลำคอ น้ำเสียงอู้อี้ "ก่อนหน้านี้ข้าอยากนำคนเข้าป่า แต่เจ้าขัดไว้ไม่ให้ไป ในใจข้ายังไม่ยอมรับ"

"ตอนนี้พอลองคิดดู หากคนที่ไปคือพวกเรา ไม่รู้ว่าจะต้องตายไปกี่คน"

"คิดเช่นนี้อาจจะดูเห็นแก่ตัวไปบ้าง ทหารของค่ายทหารเป่ยผิงก็มีเลือดเนื้อมีชีวิตเหมือนกัน แต่ข้าก็เห็นแก่ตัวจริงๆ ข้าแค่อยากให้คนตระกูลเผยทุกคนรอดชีวิต"

เผยเยี่ยนสูดจมูก น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย "พี่หก เจ้าพูดไม่ผิดเลย ปกติข้าบุ่มบ่ามและหุนหันพลันแล่นเกินไปจริงๆ ต่อไปข้าจะแก้ไขแน่นอน"

ครั้นเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเผยชิงเหอมองนางด้วยสายตาอ่อนโยน "เผยเยี่ยน ในที่สุดเจ้าก็ค่อยๆ โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว"

เผยเยี่ยนพลันเปลี่ยนจากร้องไห้เป็นหัวเราะ

เผยชิงเหอยื่นมือไปเช็ดน้ำตาให้เผยเยี่ยน “เอาละ อย่าร้องเลย วัยเยาว์ผู้ใดบ้างมิได้เลือดร้อน ทว่าในสนามรบจำเป็นต้องสุขุมเยือกเย็น อย่าปล่อยให้ความเลือดร้อนมาบดบังสายตาได้”

ศีรษะทุยที่ปกคลุมด้วยเส้นผมนุ่มของเผยเยี่ยนเอียงซบเข้ามา เผยชิงเหอจึงโอบกอดน้องสาวที่ตัวสูงกว่าตนเองไปช่วงศีรษะหนึ่งไว้

ครู่หนึ่ง ก็มีศีรษะทุยๆ อีกสองหัวเบียดแทรกเข้ามา

เผยชิงเหอยิ้มบางพลางขยับตัวเว้นที่ให้เล็กน้อย เผยเซวียนมือไว มุดเข้าไปในอ้อมอกของพี่หกได้ก่อนก้าวหนึ่ง เผยเฟิงเบะปาก ซบเข้ากับเผยเยี่ยนอย่างแสนงอน

เผยเยี่ยนทั้งขำทั้งโมโห จึงบิดแก้มเนียนของเผยเฟิงไปหนึ่งที “ยังจะมาทำแสนงอนอีก ไม่อยากซบข้าก็ถอยไป”

เผยชิงเหอมองดูทุกคนหยอกล้อกัน แววตาคู่งามเปล่งประกายรอยยิ้ม

…

ศึกครานี้ค่ายทหารเป่ยผิงบาดเจ็บล้มตายไปไม่น้อย ทว่าผลศึกก็นับว่ายอดเยี่ยมยิ่ง ค่ายเขี้ยวหมาป่าถูกกวาดล้างจนราบคาบ ตัดศีรษะลงมาจากเขาได้ถึงสองร้อยหัว ยึดเงินทอง เสบียง และอาวุธมาได้เป็นกอบเป็นกำ ทั้งยังพาตัวสตรีและเด็กกลับมาได้อีกสามสิบกว่าคน

เช้าตรู่วันถัดมา แม่ทัพเมิ่งก็นำเหล่าทหารหาญพร้อมด้วยเงินทองและเสบียงที่ยึดได้กลับค่ายทหาร โดยทิ้งทหารบาดเจ็บไว้รักษาตัวที่หมู่บ้าน สตรีและเด็กมอบให้แม่นางเผยหกดูแลทั้งหมด ส่วนอาวุธก็แบ่งไว้ให้ครึ่งหนึ่ง

เผยชิงเหอเรียกกู้เหลียนเข้ามาหา "สตรีและเด็กจากค่ายเขี้ยวหมาป่า ข้ามอบให้เจ้าดูแลทั้งหมด คอยจับตาดูให้ละเอียด หากใครไม่อยู่อย่างสงบเสงี่ยม ก็ขับไล่ออกจากหมู่บ้านสกุลเผยไปเสีย"

กู้เหลียนขานรับด้วยความกระฉับกระเฉง ยามเดินผ่านข้างกายเฝิงฉางยังแอบยักคิ้วหลิ่วตาให้อีกฝ่ายทีหนึ่ง

เฝิงฉางยังคงสงบนิ่ง รอจนกู้เหลียนเดินจากไปจึงก้าวขึ้นหน้า กระซิบว่า "ผ่านศึกนี้ไป ชื่อเสียงของหมู่บ้านตระกูลเผยย่อมเลื่องลือไกล แม่นางหก พวกเราอาศัยโอกาสอันดีนี้เข้าป่าไปรวบรวมพวกผู้ลี้ภัยดีหรือไม่"

การกวาดล้างค่ายหมีดำเมื่อปีก่อน เมิ่งหกบังเอิญมาถึงพอดี เวลาคาบเกี่ยวกันจนไม่ชัดเจน ผู้คนส่วนใหญ่จึงคิดว่าเป็นผลงานของค่ายทหารเป่ยผิง หมู่บ้านตระกูลเผยจึงยังนับว่าเก็บงำประกายไว้ได้

ทว่าครั้งนี้ไม่เหมือนกัน หมาป่าหน้าบากนำโจรลงเขามา และตายด้วยน้ำมือของแม่นางเผยหกอย่างเห็นได้ชัด หลังจากนั้นอีกหลายวัน ค่ายทหารเป่ยผิงถึงได้ยกพลเข้าเขาไปกวาดล้างค่ายโจร ชื่อเสียงอันเกรียงไกรของแม่นางเผยหกจึงแผ่ขยายไปทั่วเยี่ยนซานอย่างเงียบงัน

"เจ้าคัดคนที่ซื่อสัตย์และหัวไวติดตามเจ้าเข้าป่าไปด้วยกัน" เผยชิงเหอกำชับเสียงเบา "หวังเอ้อร์เหอใช้การได้ พาเขาไปด้วย เผยเจี่ยกับเผยอี่ก็นำกำลังคนไปกลุ่มหนึ่ง พวกเจ้าแบ่งกำลังเป็นสามสายมุ่งหน้าเข้าป่า"

นางหยุดไปชั่วครู่ แล้วเอ่ยเตือนอีกว่า "ไม่ว่าจะที่ใดหรือเมื่อใด ให้รักษาชีวิตตนเองไว้เป็นสำคัญ ต้องกลับมาอย่างปลอดภัยให้ได้"

เผยเจี่ยกับเผยอี่ได้ฟังแล้วในใจพลันอบอุ่น เฝิงฉางเองก็รู้สึกตื้นตัน ประสานมือรับคำ

เมื่อกลุ่มของเผยเจี่ย เผยอี่ และเฝิงฉางจากไป ทางฝั่งผู้ลี้ภัยที่กำลังไถพรวนดินจึงเริ่มมีความคิดฟุ้งซ่านขึ้นมา

มีคนไถดินพลางบ่นพึมพำด้วยความไม่พอใจ "พวกเรามาพร้อมกันแท้ๆ ไฉนเฝิงฉางถึงได้หน้าได้ตา ได้รับความไว้วางใจจากแม่นางหกอยู่คนเดียว แล้วยังมีเจ้าหวังเอ้อร์เหอนั่นอีก หูตาไวปานหัวขโมย คอยแต่จะแอบไปรายงานความลับ พวกเราต่างก็เป็นบุรุษอกสามศอกองอาจผึ่งผาย มีตรงไหนสู้พวกมันไม่ได้กัน"

"จริงสิ แล้วยังมีพวกที่ยอมเป็นเขยแต่งเข้าบ้านนั่นอีก วันๆ มุดเข้ามุ้งปรนนิบัติสตรี ยังมีหน้ามาทำกระหยิ่มยิ้มย่อง ถุย ช่างไร้ยางอายสิ้นดี ไม่เหลือศักดิ์ศรีของลูกผู้ชายเลย"

"หญิงพวกนั้นล้วนเป็นหญิงที่ออกมาจากค่ายโจร จะมีใครสะอาดบริสุทธิ์กัน หากคิดจะเป็นเขยแต่งเข้าบ้าน ก็ควรไปหาหญิงตระกูลเผยสิ อย่างเปี้ยนซูหลานนั่น หน้าตาสะสวย ทั้งยังอ่อนโยนเรียบร้อย"

"ถุย ยังจะมาเลือกมากอีก ดูสารรูปหน้าแหลมแก้มตอบเยี่ยงเจ้าสิ แม้แต่หญิงที่มาจากค่ายโจรเขายังไม่แล สองวันก่อนยังไปประจบเอาใจกู้เหลียน สุดท้ายถูกตบหน้าหันมามิใช่หรือ ป่านนี้หน้ายังเจ็บอยู่หรือไม่เล่า!"

ชายหน้าตอบที่ถูกแทงใจดำบันดาลโทสะท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะของคนรอบข้าง เขาเหวี่ยงเชือกบังเหียนทิ้งเตรียมจะพุ่งเข้าไปประเคนหมัด

"หุบปากเดี๋ยวนี้! แม่นางหกเดินมาแล้ว!"

กลุ่มผู้ลี้ภัยพลันหุบปากเงียบกริบ ก้มหน้าก้มตาทำงานกันอย่างขยันขันแข็งขึ้นมาทันใด