บทที่ 82 ธงศึกใหญ่

สองวันให้หลัง ที่ปรึกษาหลี่เดินทางมาที่หมู่บ้านตระกูลเผยด้วยตนเอง นำโฉนดที่ดินรกร้างกว่าห้าร้อยหมู่ที่ประทับตราทางการเรียบร้อยแล้วมาส่งมอบถึงมือแม่นางเผยหก

ธงค่ายทหารเป่ยผิงที่ปักอยู่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้านมานานกว่าครึ่งปีเริ่มซีดจางไปบ้าง จึงเปลี่ยนเป็นคันใหม่

แม่นางเผยหกในชุดผ้าเนื้อหยาบสีเทายืนสง่าอยู่ข้างธงทหารอย่างกระฉับกระเฉง ก่อนจะออกไปต้อนรับขับสู้พาที่ปรึกษาหลี่เข้าหมู่บ้านอย่างกระตือรือร้น

ท่านแม่ทัพเมิ่งออกโรงด้วยตนเอง ผลลัพธ์ย่อมชะงัดนัก หมู่บ้านตระกูลเผยจึงได้ที่ดินรกร้างเพิ่มมาอีกหลายร้อยหมู่ในพริบตา

ที่ปรึกษาหลี่ยังไม่มีคุณสมบัติพอจะขอเข้าพบท่านแม่ทัพเมิ่ง จึงได้แต่ยิ้มประจบประแจงพลางส่งมอบโฉนดที่ดิน ทั้งยังปฏิเสธไม่ยอมรับถุงเงินหนาเตอะ ก่อนจะรีบแจ้นกลับที่ว่าการอำเภอไปอย่างรวดเร็ว

เผยเยี่ยนเบะปากมองตามทิศทางที่ที่ปรึกษาหลี่จากไป "เจ้าที่ปรึกษาหลี่นี่ช่างมองคนแค่เปลือกจริงๆ แต่ก่อนตอนมาหมู่บ้านตระกูลเผย ทั้งกินทั้งกอบโกยเรียกร้องไม่เคยขาด พอท่านแม่ทัพเมิ่งมาถึง เอวของที่ปรึกษาหลี่ก็แทบจะคดงอลงไปติดพื้น"

เผยชิงเหอกระตุกมุมปาก "คนในใต้หล้ามีใครบ้างไม่มองคนแค่เปลือก หากตระกูลเผยของเราไร้ประโยชน์แม้แต่น้อย ท่านแม่ทัพเมิ่งจะยอมมาหรือ"

ชาติก่อน กองทัพเป่ยผิงที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยลี้ไม่เคยเหลียวแลความเป็นความตายของคนตระกูลเผยแม้แต่น้อย

ชาตินี้ นางเผยคมดาบตั้งแต่เนิ่นๆ วางแผนการอย่างลับๆ ให้กับตำหนักบูรพา ภายใต้เจตจำนงขององค์รัชทายาท กองทัพเป่ยผิงจึงกลายมาเป็นผู้หนุนหลังให้หมู่บ้านตระกูลเผย แม้กระทั่งอาวุธและชุดเกราะก็ยังส่งมาให้ ท่านแม่ทัพเมิ่งยังมานั่งบัญชาการด้วยตนเองถึงหมู่บ้านตระกูลเผย ธงค่ายทหารเป่ยผิงโบกสะบัดอยู่ตรงทางเข้าหมู่บ้าน คอยข่มขวัญภูตผีปีศาจทั้งหลายที่จ้องจะเล่นงานหมู่บ้านตระกูลเผย

เผยอวิ๋นเอ่ยรับคำเสียงเบา "น้องชิงเหอพูดถูก ตีเหล็กต้องอาศัยตัวเองแข็งแกร่ง คิดจะตั้งหลักปักฐานได้อย่างแท้จริงก็ต้องพึ่งพาตนเอง หากมีพวกกบฏหรือโจรป่ากลุ่มใหญ่บุกเข้ามา ย่อมไม่มีเวลาส่งคนไปขอความช่วยเหลือ มีเพียงพวกเราลงมือสังหารศัตรูด้วยตนเองเท่านั้น"

ดวงตาดำขลับของเผยชิงเหอวาบผ่านด้วยรอยยิ้ม

ในบรรดาคนหมู่บ้านตระกูลเผย นอกจากตัวนางแล้ว ก็มีแต่เผยอวิ๋นผู้นี้ ฝีมือของเผยอวิ๋นโดดเด่น สุขุม เฉลียวฉลาดและหนักแน่น มีราศีของขุนพลอยู่เต็มตัว

ส่วนเผยเยี่ยนเวลาออกรบนั้นห้าวหาญ ทว่าบุ่มบ่ามมุทะลุ ยังต้องเคี่ยวกรำต่อไปอีกมาก

"พี่หก" เผยเยี่ยนตาเป็นประกาย แม้รูปร่างจะสูงใหญ่กำยำ ทว่ากลับกล้าทำหน้าทะเล้นออดอ้อน "ข้าอยากไปดูอาวุธที่คลังเก็บของ"

ในดวงตาของเผยอวิ๋นก็มีประกายแห่งความคาดหวังพาดผ่านเช่นกัน

เผยชิงเหอยกคิ้วยิ้ม "ดี พวกเราไปพร้อมกัน"

หีบไม้ขนาดใหญ่และหนักอึ้งรวมทั้งหมดสิบกว่าใบ พอเปิดใบแรกออก สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือดาบยาวที่ใช้กันทั่วไปในกองทัพหลายสิบเล่ม

หีบไม้ที่ใส่ดาบยาวมีทั้งหมดหกใบ รวมเป็นดาบยาวสามร้อยเล่ม

ท่านแม่ทัพเมิ่งเป็นคนมีมารยาท อาวุธที่นำมาให้ล้วนเป็นของที่เคยผ่านการใช้งานมาแล้วจริงๆ ทว่าคมดาบยังคงเฉียบคม ไม่มีความเกี่ยวข้องกับคำว่าของชำรุดทรุดโทรมแม้แต่น้อย ดีกว่าอาวุธที่พวกนางยึดมาจากพวกโจรป่าเสียอีก

เผยชิงเหอพึงพอใจอย่างยิ่ง หันไปบอกเผยเยี่ยนที่ยิ้มจนปากแทบฉีก "ไปตามพี่สะใภ้รองกับพวกนางมา ให้ทุกคนเลือกเล่มที่ถนัดมือไปคนละเล่ม"

เพียงชั่วครู่ เม่าหงหลิงและคนอื่นๆ ก็พากันมาถึง ใบหน้าของแต่ละคนเปี่ยมด้วยความยินดี

เม่าหงหลิงถนัดการใช้ทวนยาว แต่เพลงดาบก็ยอดเยี่ยมไม่แพ้กัน พอนางเลือกดาบยาวมาไว้ในมือ ใบหน้างดงามอ่อนหวานก็เพิ่มไอกล้าสังหารขึ้นมาหลายส่วน

ร่างเล็กๆ สองร่างแอบเบียดแทรกเข้ามาเงียบๆ

เผยชิงเหอปรายตามอง รู้สึกขบขันระคนเอ็นดู "เผยเซวียน เผยเฟิง! พวกเจ้าสองคนมาทำอะไรที่นี่!"

ฟันหน้าของเผยเฟิงงอกขึ้นมาแล้ว เวลาพูดจึงไม่ลมรั่วอีกต่อไป "พี่หก ข้าโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ข้าก็อยากได้อาวุธเหมือนกัน"

เผยเซวียนไม่คิดขัดคออย่างหาได้ยาก พยักหน้าอย่างแรง "ข้าโตกว่าเผยเฟิงตั้งหนึ่งปี เป็นผู้ใหญ่ตั้งนานแล้ว คราวหน้าหากมีโจรป่ามาอีก ข้าจะตามพี่หกไปฆ่าศัตรู"

ทุกคนต่างพากันหัวเราะร่วนด้วยความขบขัน

เผยเฟิงตีหน้าขรึม ประกาศเสียงดังอีกครั้ง "ข้าโตเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ นะ"

เผยเซวียนนั้นฉลาดกว่ามาก เชิดหน้ากลมๆ ขึ้นแล้วส่งยิ้มประจบประแจงให้พี่หก "พี่หก พวกเราขอเลือกดาบไว้ก่อน พี่หกอนุญาตให้พวกเราใช้เมื่อใด พวกเราค่อยใช้เมื่อนั้น"

เผยชิงเหอยิ้มพลางครุ่นคิด "เอาเถิด พวกเจ้าเลือกไปคนละเล่ม"

มุมปากของเผยเฟิงฉีกยิ้มแทบถึงใบหู พอหันไปเห็นว่าเผยเซวียนเริ่มเลือกแล้ว เผยเฟิงก็ร้อนรนขึ้นมาทันที รีบเบียดเข้าไปแย่งเล่มที่เผยเซวียนหมายตาไว้ เผยเซวียนไม่ยอมถอยให้ เบิกตากลมโตยืนเถียงกับเผยเฟิงยกใหญ่

ทั้งสองคนทะเลาะเบาะแว้งกันอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ทุกคนต่างชินชาเสียแล้ว จึงได้แต่ยิ้มมองผ่านไป

เผยชิงเหอเปิดหีบไม้ใบสุดท้าย สำรวจดูอย่างละเอียดแล้วจึงเอ่ยชม "ท่านแม่ทัพเมิ่งรอบคอบจริงแท้ เกราะอ่อนพวกนี้แม้จะเก่าไปบ้าง แต่ไม่มีรอยชำรุดเสียหายเลย"

พวกหญิงสาวต่างพากันล้อมวงเข้ามา พวกนางเคยเห็นบิดา พี่ชาย และสามีสวมใส่ชุดเกราะ แต่ตนเองไม่เคยได้สวมใส่มาก่อน จึงรู้สึกทั้งแปลกใหม่และตื่นเต้นดีใจ

เผยชิงเหอยังไม่รีบร้อนแจกจ่ายเกราะอ่อน หันไปบอกเผยอวิ๋น "พี่อวิ๋น คืนนี้เจ้าเข้าเมืองไปสักรอบ ให้สองพ่อลูกช่างตีเหล็กช่วยแก้ชุดเกราะให้อ่อนลงและมีขนาดเล็กลงหน่อย ให้เหมาะกับรูปร่างของสตรี"

ภารกิจสำคัญๆ ส่วนใหญ่มักเป็นเผยอวิ๋นที่รับหน้าที่ไปจัดการ

เผยอวิ๋นพยักหน้ารับคำ

เผยเยี่ยนถูมือไปมา เอ่ยเสียงเบา "พี่หก ข้าขอเกราะอ่อนสักชุดสิ"

ดาบยาวมีส่วนแบ่งให้ทุกคน ทว่าเกราะอ่อนมีเพียงสิบสองชุดเท่านั้น

เผยชิงเหอปรายตามอง "ยามปกติไม่ต้องใช้เกราะอ่อน ให้เก็บไว้ในคลังทั้งหมด พอถึงคราวต้องทำศึกหนัก ผู้ที่บุกตะลุยอยู่แนวหน้าจะได้สิทธิ์ก่อน"

เผยเยี่ยนเจอเข้ากับความเด็ดขาด ทว่ากลับไม่รู้สึกกระดากอายแม้แต่น้อย หัวเราะแหะๆ "ช่างประจวบเหมาะจริงๆ ทุกครั้งข้าก็เป็นคนบุกตะลุยแนวหน้าอยู่แล้ว"

เผยชิงเหออดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปบิดแก้มหนาๆ ของเผยเยี่ยนสักที

…

พวกเมิ่งต้าหลางและพี่น้องนำทัพบุกเข้าป่าเพื่อกวาดล้างโจร

ท่านแม่ทัพเมิ่งไม่ได้ตามเข้าไปในป่าด้วย ในแต่ละวันเอาแต่ไพล่มือเดินเล่นสำรวจรอบหมู่บ้านอย่างสบายอารมณ์

ในกระท่อมหญ้า เด็กๆ นั่งอ่านตำรา เสียงท่องหนังสือดังกังวาน

บนลานซ้อมยุทธ์ ทุกคนต่างฝึกยิงธนูและร่ายรำดาบ ท่วงท่าองอาจผึ่งผาย

ช่างฝีมือกำลังง่วนอยู่กับการสร้างบ้านเรือนอย่างขะมักเขม้น ผู้ลี้ภัยช่วยกันไถพรวนดินรกร้างอย่างสุดกำลัง ในคอกม้า จ้าวไห่กวาดทำความสะอาดอย่างขยันขันแข็ง ที่เรือนโอสถ หมอเปาต้มผ้าพันแผลและบดผงยาทุกวัน ข้างกระทะเหล็ก นางฟางและสตรีคนอื่นๆ กำลังก่อไฟ เด็ดผัก และนวดแป้ง

พวกหญิงชราในหมู่บ้านก็มิได้อยู่นิ่งเฉย คอยดูแลเด็กเล็ก นั่งเย็บพื้นรองเท้าและเย็บปะชุนเสื้อผ้า

ใครจะกล้าคิดว่า เมื่อปีก่อนที่แห่งนี้ยังเป็นเพียงผืนดินแห้งแล้งรกร้างว่างเปล่า?

ใครจะคาดคิดว่า ในเวลาเพียงครึ่งปีเศษ เผยชิงเหอจะสร้างรากฐานขึ้นมาได้ถึงเพียงนี้?

ช่างเป็นวีรชนกำเนิดแต่วัยเยาว์โดยแท้

แม่นางเผยหกผู้นี้ ในวันข้างหน้าใครเล่าจะคู่ควรเป็นสามีของนาง?

ท่านแม่ทัพเมิ่งทอดถอนใจอยู่เงียบๆ ทว่าสีหน้าไม่แสดงออกแม้แต่น้อย เมื่อถูกเชื้อเชิญด้วยความจริงใจให้ไปชี้แนะที่ลานซ้อมยุทธ์ เขาก็มิได้หวงวิชา เอ่ยกับเผยชิงเหอว่า "ด้วยกำลังของหมู่บ้านตระกูลเผยในยามนี้ การป้องกันตนเองนับว่าเหลือเฟือ การที่เจ้าเคี่ยวกรำฝึกฝนเช่นนี้ ย่อมมีเป้าหมายที่สูงส่งและยาวไกลกว่านั้นเป็นแน่ สตรีโดยกำเนิดแล้วกำลังวังชาด้อยกว่าบุรุษอยู่บ้าง การส่งเสริมจุดเด่นเลี่ยงจุดด้อยด้วยการฝึกยิงธนูจึงนับเป็นความคิดที่ดี การฝึกค่ายกลทัพก็เป็นอีกหนทางหนึ่ง"

"จัดเป็นหน่วยละห้าคน อาวุธควรมีทั้งสั้นและยาว ต้องฝึกฝนการประสานงาน เช่นนี้จึงจะเพิ่มพูนอานุภาพการรบได้เป็นเท่าทวี"

เผยชิงเหอส่งสายตาเลื่อมใสชื่นชม "ท่านลุงกล่าวได้ถูกต้อง ชิงเหอได้รับคำชี้แนะแล้ว"

ท่านแม่ทัพเมิ่งนำทัพมาหลายปี เคร่งขรึมเข้มงวดและเปี่ยมด้วยบารมี เพียงแค่ตีหน้ายักษ์ บุตรชายคนโตยังต้องเงียบกริบดั่งจั๊กจั่นในฤดูหนาว หากเมิ่งหกมาอยู่ต่อหน้าเขา ก็ไม่ต่างอะไรจากหนูเจอแมว

ทว่ายามนี้แม่นางเผยหกแย้มยิ้มสดใส เอ่ยเรียก 'ท่านลุง' ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล หัวใจของท่านแม่ทัพเมิ่งพลันอ่อนยวบลง จึงได้เอ่ยชี้แนะอย่างละเอียดยิบอีกคำรบหนึ่ง

ท่านแม่ทัพเมิ่งมีชื่อเสียงติดอันดับในหมู่ขุนพลของราชสำนัก เจนจัดศึกสงครามจริง จึงมีความรู้ความเข้าใจในค่ายกลทัพเป็นอย่างยิ่ง

เผยชิงเหอตั้งใจฟังจนจบ ก่อนจะทำสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย "ดาบและกระบี่ล้วนมีครบถ้วน ทว่าทวนยาวมีเพียงหกเล่มเท่านั้น ไม่เพียงพอจริงๆ"

ท่านแม่ทัพเมิ่ง "…"

มิน่าเล่าถึงได้เรียก 'ท่านลุง' อย่างสนิทสนม ที่แท้ก็วางกับดักรอเขาอยู่ตรงนี้นี่เอง