บทที่ 81 ยื่นมือช่วยเหลือ

สองวันให้หลัง จดหมายที่เผยชิงเหอเขียนด้วยตนเองก็ส่งถึงมือท่านแม่ทัพเมิ่ง

‘ค่ายเขี้ยวหมาป่าส่งสายสืบแฝงตัวเข้ามาในหมู่บ้านตระกูลเผย หมายจะร่วมมือกันทั้งในและนอกเพื่อปล้นฆ่า หมู่บ้านตระกูลเผยจึงซ้อนกล ล่อพวกโจรลงมา’

‘น่าเสียดายที่คนของหมู่บ้านตระกูลเผยมีจำกัด อาวุธไม่พอ ไม่อาจกวาดล้างได้สิ้นซาก ยังมีโจรหนีรอดไปได้อีกสามสิบกว่าคน จึงขอวิงวอนท่านแม่ทัพส่งทหารมาช่วย ปราบค่ายเขี้ยวหมาป่าให้สิ้น’

ในจดหมายยังแนบแผนที่ภูมิประเทศของค่ายเขี้ยวหมาป่าอย่างละเอียดมาด้วย

มุมปากของท่านแม่ทัพเมิ่งกระตุกเล็กน้อย ก่อนสั่งคนไปเรียกบุตรชายคนเล็กมา ครั้นเมิ่งหกผู้มีรูปร่างสูงโปร่งใบหน้าหล่อเหลาเดินอกผายไหล่ผึ่งเข้ามาในกระโจมทหาร ไม่รู้เพราะเหตุใดท่านแม่ทัพเมิ่งจึงเปลี่ยนใจ “ช่างเถอะ ข้าจะไปเองสักเที่ยว”

เมิ่งหกยืดอกขึ้นทันใด เอ่ยอย่างทะนงตน “แค่ค่ายเขี้ยวหมาป่าค่ายเดียว ไฉนต้องให้ท่านพ่อไปเองด้วยเล่า ข้าพากำลังพลไปสามร้อยคน ก็กวาดล้างพวกโจรได้แล้ว!”

ท่านแม่ทัพเมิ่งปรายตามองบุตรชาย แคลิ่นเสียง “พูดจาโอหังนัก! แม่นางเผยหกต้องการทำตัวเรียบง่าย จึงยกความชอบเรื่องปราบค่ายหมีดำให้เจ้า เจ้าคงไม่คิดว่าตัวเองมีความสามารถขนาดนั้นจริงๆ กระมัง!”

“ไอ้หมาป่าหน้าบากนี่นับเป็นยอดฝีมือที่หาได้ยากในหมู่โจร ทั้งเหี้ยมโหดทั้งเจ้าเล่ห์ ปกติกบดานอยู่แต่ในป่าลึก หากไม่ได้ล่อมันลงมาจากเขา ต่อให้เป็นแม่นางเผยหกก็ยังไม่กล้าบุ่มบ่ามบุกขึ้นเขาไปปราบโจร”

“เจ้ามีน้ำยาแค่ไหน ข้าจะไม่รู้หรือ! ยังกล้ามาพล่ามวาจาใหญ่โตต่อหน้าข้า!”

เมิ่งหกถูกบิดาแท้ๆ ดุด่าจนใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำ ในใจยังคงไม่ยอมรับ ทว่าไม่กล้าเอ่ยปากโต้เถียง ได้แต่ยืนนิ่งทื่ออยู่อย่างนั้น

ท่านแม่ทัพเมิ่งไม่สนใจเขา หันไปเรียกบุตรชายคนโตและคนรองเข้ามากำชับความเรียบร้อย รุ่งสางของวันถัดมา จึงนำขบวนเสบียงและสิ่งของกองใหญ่เริ่มออกเดินทาง

เผยชิงเหอนำคนเฒ่าคนแก่และเด็กๆ ทั้งหมู่บ้านออกมารอรับ

ท่านแม่ทัพเมิ่งวัยห้าสิบปีมีเคราดกครึ้ม สายตาคมกริบ เปี่ยมด้วยสง่าราศีของขุนศึก ชายหนุ่มที่ติดตามอยู่ซ้ายขวาของท่านแม่ทัพเมิ่งล้วนมีอายุราวๆ ยี่สิบกว่าปี รูปร่างสูงโปร่งผึ่งผาย ใบหน้ามีเค้าละม้ายคล้ายเมิ่งหกอยู่หลายส่วน

สายตาคมดุจใบมีดของท่านแม่ทัพเมิ่งจับจ้องไปที่เผยชิงเหอ “วีรบุรุษกำเนิดแต่วัยเยาว์โดยแท้”

ดรุณีน้อยวัยสิบสี่ปีผู้มีใบหน้าหมดจดและเปี่ยมด้วยความห้าวหาญตรงหน้านี้ ความสามารถมิได้มีเพียงแค่ฝึกทหารฆ่าโจร แต่ยังวางแผนกลยุทธ์ให้องค์รัชทายาทที่อยู่ไกลออกไปนับพันลี้ ช่วยวังบูรพารับมือกับเว่ยอ๋องได้อีกด้วย

เผยชิงเหอยิ้มรับ “ชื่อเสียงเกริกไกรของท่านแม่ทัพ ชิงเหอเลื่อมใสมานาน วันนี้ท่านแม่ทัพมาเยือนหมู่บ้านตระกูลเผยด้วยตนเอง นับเป็นวาสนาของคนทั้งหมู่บ้าน”

“ท่านแม่ทัพเดินทางเหน็ดเหนื่อย ขอเชิญเข้าหมู่บ้านพักผ่อนเถิด”

ท่านแม่ทัพเมิ่งพยักหน้าเล็กน้อยแล้วลงจากหลังม้า โดยมีบุตรชายคนโตอย่างเมิ่งต้าหลางคอยจูงม้าให้บิดาด้วยตนเอง

อันที่จริง เมิ่งหกก็มาด้วยเช่นกัน ทว่าวันนี้มีบิดาและพวกพี่ชายอยู่พร้อมหน้า เมิ่งหกจึงสงบเสงี่ยมลงไปมาก เขาเดินตามหลังบิดาและพี่ๆ แม้แต่ตอนเข้าไปดื่มชาสนทนากันในเรือนหญ้าก็ยังไม่มีที่ของเขา ได้แต่ยืนเฝ้าอยู่ด้านนอกเรือนหญ้าอย่างอึดอัดขัดใจ

เผยเยี่ยนที่ยืนเฝ้าอยู่นอกเรือนหญ้าเช่นกันแอบยิ้มเยาะ

เมิ่งหกลอบถลึงตาใส่เผยเยี่ยนหนึ่งที

เมิ่งต้าหลางขมวดคิ้ว “น้องหก อย่าเสียมารยาท”

เมิ่งต้าหลางปีนี้อายุยี่สิบแปดปี อยู่ในค่ายทหารมาสิบกว่าปี ผ่านศึกสงครามมาอย่างโชกโชน กิริยาท่าทางจึงสุขุมมั่นคง เผยเยี่ยนหัวเราะเบาๆ “พยัคฆ์ย่อมไม่กำเนิดสุนัข คุณชายใหญ่ช่างเหมือนท่านแม่ทัพยิ่งนัก”

เมิ่งหกถลึงตาใส่เผยเยี่ยนอีกรอบ วาจาเหน็บแนมเช่นนี้ คิดจะพาดพิงผู้ใดกันแน่?

เม่าหงหลิงที่ยืนเฝ้าอยู่นอกเรือนหญ้ากระแอมเบาๆ ส่งสัญญาณให้เผยเยี่ยนสำรวมลงบ้าง

ภายในเรือนหญ้า ท่านแม่ทัพเมิ่งนั่งตรงตำแหน่งประธาน เผยชิงเหอรินน้ำชาให้ท่านแม่ทัพเมิ่ง ไม่ว่าจะนับเรื่องอายุ ตำแหน่งขุนนาง หรือประสบการณ์ ท่านแม่ทัพเมิ่งล้วนคู่ควรทั้งสิ้น

ท่านแม่ทัพเมิ่งดื่มชาไปหนึ่งถ้วย จึงเอ่ยปาก “หมู่บ้านตระกูลเผยมีแต่สตรีและเด็ก ทว่ากลับมีทรัพย์สินและเสบียงมากมาย เกรงว่าวันหน้าจะมีเรื่องยุ่งยากตามมาไม่น้อย กองทัพเป่ยผิงอยู่ห่างไปหลายร้อยลี้ หากเกิดเรื่องขึ้นมาจริงๆ ย่อมช่วยเหลือไม่ทันท่วงที”

เผยชิงเหอยิ้มพลางรับคำ “ท่านแม่ทัพกล่าวถูกต้องแล้ว ตระกูลเผยจะปักหลักที่นี่ ย่อมต้องพึ่งพาตนเอง”

ท่านแม่ทัพเมิ่งมองดูแม่นางเผยหกที่ยังคงสงบนิ่ง ทอดถอนใจชื่นชมในอกอีกคราว่าวีรบุรุษกำเนิดแต่วัยเยาว์จริงๆ “แม่นางเผยหกคิดได้ถูกต้องแล้ว ในโลกนี้ สิ่งที่พึ่งพาได้มากที่สุดย่อมเป็นตนเองเสมอ”

ทว่า เมื่อถึงคราวต้องยืมแรงก็ต้องยืมแรง มีที่พึ่งแล้วไม่ใช้ย่อมเป็นคนโง่ ถึงเวลาเรียกร้องสิ่งใดได้ ก็ไม่ต้องเกรงใจ

แม่นางเผยหกเผยสีหน้าทอดถอนใจและลำบากใจออกมาตามคาด “มีตระกูลสือคอยช่วยเหลือ เวลานี้ตระกูลเผยจึงไม่ขาดแคลนเสบียง ทั้งยังพอรับผู้ลี้ภัยเพิ่มได้บ้าง เสียแต่ว่าขาดแคลนอาวุธสำหรับป้องกันตัว”

ราชสำนักควบคุมเรื่องเหล็กอย่างเข้มงวด โรงตีเหล็กในเมืองอำเภอ แอบตีหัวลูกศรเหล็กบ้างยังพอทำได้ แต่หากจะตีอาวุธเป็นจำนวนมากย่อมเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด

สีหน้าของท่านแม่ทัพเมิ่งยังคงราบเรียบ “ในค่ายทหารมีอาวุธชำรุดที่ปลดระวางทุกปี เก็บไว้ในคลังก็ขึ้นสนิมเปล่าๆ คราวนี้ข้าจึงนำติดตัวมาด้วยจำนวนหนึ่ง”

ดวงตาของเผยชิงเหอเป็นประกาย รีบลุกขึ้นประสานมือขอบคุณ “ขอบคุณท่านแม่ทัพ”

ท่านแม่ทัพเมิ่งหัวเราะเบาๆ “แม่นางเผยหกส่งมอบความชอบทางทหารให้กองทัพเป่ยผิงครั้งแล้วครั้งเล่า ข้ามอบเศษดาบหอกพวกนี้ให้ ย่อมไม่นับเป็นกระไรได้ อ้อ ยังมีเกราะอ่อนที่ชำรุดอยู่อีกสิบกว่าตัว ทิ้งไว้ก็ไร้ประโยชน์ เลยนำติดมาด้วยเสียเลย”

เผยชิงเหอไม่ต้องแสร้งทำ พอได้ยินคำว่าเกราะนางก็ตื่นเต้นดีใจจนคิ้วตาเบิกกว้าง

ท่านแม่ทัพเมิ่งมองแม่นางเผยหกที่ดวงตาเปล่งประกายระยิบระยับ พลอยยิ้มออกมาอีกครั้ง

ท่านแม่ทัพเมิ่งพาทหารฝีมือดีมาห้าร้อยนาย กระทะเหล็กใบใหญ่สิบใบในหมู่บ้านตระกูลเผยถูกตั้งขึ้นทั้งหมด ล้มหมูเชือดแพะ ต้มเนื้อเคี่ยวน้ำแกง ทั้งยังต้องเตรียมเสบียงแห้งสำหรับเจ็ดแปดวัน นางฟางนำเหล่าสตรีทำงานกันจนมือเป็นระวิง

นายอำเภอหวังที่อยู่ในที่ว่าการอำเภอ ครั้นได้ยินว่าท่านแม่ทัพเมิ่งมายังหมู่บ้านตระกูลเผยด้วยตนเอง ฤทธิ์สุราก็สลายไปเกินครึ่ง “เร็ว! รีบเตรียมรถม้า! ข้าจะไปคารวะท่านแม่ทัพเมิ่ง”

ท่านแม่ทัพเมิ่งเป็นคนของวังบูรพา เป็นขุนนางฝ่ายบู๊ขั้นสี่ของราชสำนัก ในมือมีทหารฝีมือดีห้าพันนาย นายอำเภอหวังไม่กล้าวางท่าแม้แต่น้อย รีบนั่งรถม้ากระเด้งกระดอนมาตลอดทาง

“ผู้น้อยคารวะท่านแม่ทัพเมิ่ง” วันนี้นายอำเภอหวังไม่มีกลิ่นสุราติดกายแม้แต่น้อย ดวงตาก็เบิกกว้าง ดูมีสง่าราศีของขุนนางผู้ดูแลราษฎรอยู่หลายส่วน

ท่านแม่ทัพเมิ่งยื่นมือออกไปช่วยพยุงตามมารยาท “นายอำเภอหวังลุกขึ้นเถิด”

เผยชิงเหอประสานมือคารวะ “ชิงเหอคารวะใต้เท้านายอำเภอ”

นายอำเภอหวังยิ้มกล่าว “แม่นางเผยหกอย่าได้มากพิธี” จากนั้นก็เอ่ยชมต่อหน้าท่านแม่ทัพเมิ่ง “แม่นางเผยหกฝีมือร้ายกาจยิ่งนัก! เมื่อปีก่อนส่งอุ้งตีนหมีมาให้สองข้าง ผู้น้อยพลอยได้อานิสงส์ ได้ลิ้มรสยอดโอชาที่หาได้ยากยิ่งในใต้หล้า”

ท่านแม่ทัพเมิ่งยิ้มรับด้วยน้ำเสียงของผู้ใหญ่ “ข้าเองก็ได้ชิมอุ้งตีนหมีแล้ว รสชาติดียิ่งจริงๆ”

แล้วหันไปสั่งเผยชิงเหอ “หากล่าสัตว์ป่าบนเขามาได้ ก็ส่งไปให้ที่ว่าการอำเภอให้มากหน่อย”

เผยชิงเหอยิ้มรับคำ “ใต้เท้านายอำเภอมีความเมตตาต่อผู้น้อย คอยดูแลตระกูลเผยเป็นอย่างดี ชิงเหอนับถือใต้เท้าประหนึ่งผู้อาวุโสมาโดยตลอด”

นายอำเภอหวังรีบยิ้มกล่าวทันที “ที่นี่ไม่มีคนนอก แม่นางหกเรียกข้าว่าท่านลุงหวังก็พอ”

เผยชิงเหอเปลี่ยนคำเรียกขานอย่างว่าง่าย ทั้งยังถือโอกาสเปลี่ยนคำเรียกขานท่านแม่ทัพเมิ่งไปด้วย

นายอำเภอหวังอยู่ร่วมกินอาหารกลางวันที่หมู่บ้านตระกูลเผย แล้วเดินตรวจดูรอบหมู่บ้านทั้งด้านในด้านนอก เขากล่าวชื่นชมหมู่บ้านตระกูลเผยที่สร้างเสร็จไปเกินครึ่งเป็นอันมาก เรื่องที่หมู่บ้านตระกูลเผยสร้างกำแพงล้อมรอบ ใต้เท้านายอำเภอก็เห็นชอบอย่างยิ่ง

ในป่าเขามีสัตว์ร้ายชุกชุม ยิ่งมีพวกโจรป่ามากกว่า สมควรสร้างกำแพงป้องกันไว้จริงๆ

ยามจะกลับ เผยชิงเหอเดินไปส่งตลอดทาง ทั้งยังมอบเนื้อสัตว์ป่าหนึ่งคันรถและสุราเลิศรสอีกสองคันรถติดมือไปด้วย

หลังจากนายอำเภอหวังที่อิ่มหนำสำราญกลับถึงที่ว่าการอำเภอ ก็เรียกตัวที่ปรึกษาหลี่เข้ามา “บริเวณรอบหมู่บ้านตระกูลเผยยังมีที่ดินรกร้างอยู่อีกเท่าใด”

ที่ปรึกษาหลี่เตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว จึงตอบได้ทันที “เรียนใต้เท้า ยังมีที่ดินรกร้างอีกห้าร้อยกว่าหมู่ อยู่ติดกับหมู่บ้านตระกูลเผยขอรับ”

นายอำเภอหวังสะบัดชายแขนเสื้อ “ยกให้หมู่บ้านตระกูลเผยไปให้หมด”