บทที่ 80 การเคี่ยวกรำ

แผ่นดินต้าจิ้งมีกองทัพกว่าสามสิบกอง กำลังทหารประจำชายแดนถือเป็นกองกำลังชั้นยอด ทว่าในสมรภูมิ หากสูญเสียกำลังพลถึงสามส่วนย่อมต้องแตกพ่าย ส่วนกองทหารธรรมดาที่มีฝีมือดาษดื่น ยามถูกบดขยี้รอบด้านเช่นนี้ ย่อมแตกพ่ายเร็วยิ่งกว่า

กลุ่มโจรป่าที่บุกเข้าโจมตีหมู่บ้านตระกูลเผยกลุ่มนี้ หากใช้ปล้นสะดมพวกคหบดีก็พอถูไถ แต่ยามต้องทำศึกจริงจัง กลับอ่อนแอจนไม่อาจทานทนได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว

เผยชิงเหอยกดาบยาวขึ้น "ตามข้ามา บุก!"

เผยเยี่ยนขานรับเสียงดังเป็นคนแรก "ฆ่า!"

คนที่สองที่รีบขานรับคือกู้เหลียน นางเพิ่งฝึกฝนได้ไม่ถึงครึ่งเดือน ไม่อาจนับว่ามีวิชาฝีมือ ทว่ากลับดุดันยิ่งนัก นางควงดาบยาวพุ่งไปข้างหน้า ดักฟันโจรป่าที่กำลังหันหลังวิ่งหนีคนหนึ่ง เสียงฉึกดังขึ้น คมดาบแทงทะลุอกของโจรผู้นั้น โลหิตสาดกระเซ็นเปรอะริมฝีปาก อุ่นคาวระอุ

การฆ่าคนครั้งแรกของกู้เหลียนไร้ซึ่งความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความสะใจอันโล่งอกโล่งใจ นางกวัดแกว่งดาบไล่ล่าต่อไป ด้วยความฮึกเหิมลำพองใจ จึงไม่ทันสังเกตเห็นโจรป่าอีกคนที่พุ่งเข้ามาจากด้านข้าง

เผยชิงเหอตาไวหูไว ฟันดาบเดียวปลิดชีพโจรป่าผู้นั้น พร้อมกับเอ่ยเตือนเสียงเฉียบ "อย่าฆ่าจนหน้ามืดตามัว!"

กู้เหลียนเลียคราบเลือดที่มุมปาก "เจ้าค่ะ!"

เฝิงฉางเพิ่งเคยเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้เป็นครั้งแรก หัวใจเต้นระรัว สองขาอ่อนเปลี้ย แต่ยามเห็นกู้เหลียนที่ยิ่งฆ่ายิ่งดุร้าย เฝิงฉางจึงรวบรวมความกล้ากัดฟันแน่น ชูดาบยาวคำรามลั่น แล้วฟันศีรษะของโจรป่าคนหนึ่งกระเด็นหลุดไป

เผยเจี่ยและเผยอี่เคยเห็นการเข่นฆ่ามาบ้าง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ลงมือฆ่าคนด้วยตนเอง

จ้าวไห่และหมอเปาต่างได้รับมอบหมายให้เฝ้าระวังจุดสำคัญในหมู่บ้าน หากโจรป่าบุกเข้ามาได้ พวกเขาก็ต้องสู้สุดชีวิต

ฟางต้าโถวคลุกคลีอยู่ในค่ายทหารมาสิบกว่าปี ย่อมคุ้นเคยกับการตะลุมบอนอันนองเลือดและเหี้ยมโหดเช่นนี้เป็นที่สุด น่าเสียดายที่เพลงดาบมือซ้ายของเขายังฝึกไม่สำเร็จ เผยชิงเหอจึงสั่งให้เฝ้าอยู่ในหมู่บ้าน เขาหมอบอยู่บนหลังคากระท่อมหญ้า พลางก่นด่าโคตรเหง้าแปดชั่วโคตรของหมาป่าหน้าบากไม่หยุดปาก

หมาป่าหน้าบากยังพอมีเลือดนักสู้อยู่บ้าง แม้รู้ดีว่าคืนนี้พ่ายแพ้แน่แล้ว แต่ก็ไม่คิดหลบหนี เขากระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียม ยกดาบยาวขึ้นมาหมายสู้ตาย

แววตาของเผยชิงเหอวาบประกายเย็นเยียบ นางยกดาบเข้าประจันหน้ากับหมาป่าหน้าบาก

เจ้าฟั่นที่ตายไปพูดไม่ผิด หมาป่าหน้าบากมีฝีมือเหนือกว่าหมีดำ เพลงดาบรวดเร็วยิ่ง ดาบแล้วดาบเล่าถาโถมเข้าใส่ดุจพายุฝนกระหน่ำ

ทว่าดาบยาวในมือของเผยชิงเหอกลับเร็วยิ่งกว่า ใช้ความเร็วปะทะความเร็ว เพียงชั่วพริบตาก็ฝากบาดแผลลึกเลือดอาบไว้บนร่างของหมาป่าหน้าบากหลายแผล

หมาป่าหน้าบากถูกปลุกสัญชาตญาณดิบ ไม่หลบหลีกและไม่ปัดป้อง ดาบยาวในมือพุ่งตรงเข้าใส่ทรวงอกของเผยชิงเหอ ดุดันหมายแลกชีวิต

สายตาของเผยชิงเหอแปรเปลี่ยน เพลงดาบเปลี่ยนกระบวน ดาบสองเล่มปะทะกันเสียงดังสนั่นแสบแก้วหู

หมาป่าหน้าบากแสยะยิ้มไม่หยุด ยังคงสู้ถวายหัวต่อไป

เผยเยี่ยนกำลังไล่ล่าสังหารโจรป่า ไม่มีเวลาหันกลับมามอง ส่วนเผยอวิ๋นที่อยู่บนต้นไม้ทางทิศตะวันตกของหมู่บ้านก็เหนี่ยวคันศรอย่างเยือกเย็น ยิงสังหารโจรป่าที่แตกพ่ายหนีออกมาจากหมู่บ้าน คนที่อยู่เคียงข้างเผยชิงเหอจึงมีเพียงเม่าหงหลิง

เม่าหงหลิงสะบัดทวนยาวอย่างดุดัน แทงทะลุแผ่นหลังของหมาป่าหน้าบาก ด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส ดาบยาวในมือของหมาป่าหน้าบากจึงชะงักไป เผยชิงเหอสบโอกาส เสือกดาบแทงทะลุอกของมันทันที

หมาป่าหน้าบากเบิกตากว้างอย่างไม่ยอมจำนน ล้มตึงลงกับพื้นด้วยความเคียดแค้นแน่นอก

เมื่อหมาป่าหน้าบากสิ้นชีพ บรรดาโจรป่าแห่งค่ายเขี้ยวหมาป่าต่างขวัญหนีดีฝ่อ สิ้นขวัญกำลังใจ พากันแตกพ่ายหนีตายทุกสารทิศ ผลแพ้ชนะชี้ขาดแล้ว เหลือเพียงแต่ว่าคืนนี้จะปลิดชีพพวกมันได้มากเท่าใด

ในสมรภูมิไม่มีเวลาให้พูดพร่ำ สองพี่สะใภ้น้องสามีสบตากัน แล้วพากันไล่ล่าสังหารโจรป่าต่อไป เผยอวิ๋นกระโดดลงมาจากต้นไม้ นำกำลังคนยี่สิบกว่าคนไปดักสกัดเส้นทางหลบหนีของพวกโจร

ยังมีโจรป่าอีกสองสามคนที่ไม่ยอมหันหลังหนี หากแต่พุ่งเข้าไปในหมู่บ้านตระกูลเผย หมายจะเข่นฆ่าเปิดทางโลหิตออกมา

เผยเจี่ย เผยอี่ และฟางต้าโถวกับพวกในที่สุดก็ได้ลงมือ พวกเขานำกลุ่มผู้ลี้ภัยที่ถือท่อนไม้เข้าล้อมโจรป่าเหล่านั้นไว้ ท่อนไม้ระดมหวดกระหน่ำ ปลิดชีพโจรเคราะห์ร้ายพวกนั้นคาที่

เสียงใสน่ารักของเผยเซวียนดังขึ้น "ตัดหัวพวกมันเสีย!"

ตามมาด้วยเสียงของเผยเฟิง "ต้องระวังคนแกล้งตายด้วย!"

กลุ่มเด็กวัยเจ็ดแปดขวบต่างถือมีดในมือ ออกแรงตัดศีรษะของโจรป่า เด็กบางคนแรงน้อย จึงต้องสับซ้ำๆ เป็นสิบครั้งราวกับกำลังหั่นหัวไชเท้า

พวกผู้ลี้ภัยเห็นภาพนี้แล้วต่างรู้สึกเย็นวาบไปถึงขั้วหัวใจ

บนใบหน้ากลมน่ารักของเผยเซวียนเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด นางใช้แขนเสื้อเช็ดลวกๆ แล้วเอ่ยอย่างเสียดาย "พี่หกไม่ยอมให้พวกเราออกไปฆ่าโจรป่า ไม่อย่างนั้นข้าคงฆ่าได้สักสองคนเป็นอย่างน้อย"

เผยเฟิงต้องชิงดีชิงเด่นกับเผยเซวียนทุกเรื่อง พ่ายแพ้กี่ครั้งก็ไม่ยอมจำนน ฝีปากไม่เคยยอมแพ้ "ข้าต้องฆ่าได้สามคนแน่!"

เผยเซวียนเอ่ยเยาะเย้ย "เจ้าไปอ้วกก่อนเถอะ!"

ไม่รู้ว่าเผยเฟิงพะอืดพะอมหรือโมโหกันแน่ ใบหน้าหล่อเหลาวัยเยาว์จึงซีดขาวสนิท ได้ยินดังนั้นก็ถลึงตาใส่เผยเซวียน "เจ้าแกล้งข้าอีกแล้วนะ! แหวะ…"

ว่าแล้วก็หันไปโก่งคออ้วกจนเต็มพื้น

เผยเซวียนฉีกยิ้มหัวเราะชอบใจ

นางลู่และพวกหญิงชราคนอื่นๆ ต่างพากันเดินออกมาจากกระท่อมหญ้า ในมือถืออาวุธกันถ้วนหน้า ในหมู่บ้านตระกูลเผยไม่มีคนว่างงาน ยามคับขัน ทุกคนล้วนหยิบดาบขึ้นมาสังหารศัตรูได้ทั้งสิ้น

นางลู่ก้าวยาวๆ พุ่งตรงเข้าไปหาหลานชายสุดที่รัก ลูบหลังเผยเฟิงอย่างร้อนรน "พ่อหนุ่มเฟิง ไฉนถึงอ้วกหนักขนาดนี้เล่า" แล้วหันไปถลึงตาใส่เผยเซวียน "ห้ามหัวเราะนะ!"

นางลู่อารมณ์ร้ายปากคอเราะราย พวกเด็กๆ จึงไม่ชอบนาง ทว่าเมื่อมีพี่หกอยู่ นางลู่จึงทำได้เพียงด่าทอระบายอารมณ์เท่านั้น

เผยเซวียนไม่กลัวเลยสักนิด นางทำหน้าทะเล้นใส่ แล้วนำกลุ่มเด็กหญิงไปทำงานต่อ

เมื่อเผยเฟิงอาเจียนเสร็จ ก็เอ่ยกับนางลู่ผู้เป็นย่าอย่างวางมาด "ข้าไม่เป็นไร" จากนั้นจึงนำกลุ่มเด็กชายวิ่งตามไป

พวกช่างก่อสร้างที่หลบอยู่ในคลังเสบียง ยามได้ยินเสียงเข่นฆ่าและเสียงกรีดร้องโหยหวนด้านนอก ต่างก็ขาสั่นพั่บๆ "หลิวซาน เจ้าว่าแม่นางเผยหกจะต้านพวกโจรป่าไหวหรือไม่"

ในบรรดาหกค่ายโจรใหญ่แห่งเยี่ยนซาน หมาป่าหน้าบากมีชื่อเสียงฉาวโฉ่ ลำดับยังเหนือกว่าหมีดำเสียอีก พวกเขาต่างเคยได้ยินกิตติศัพท์ความเหี้ยมโหดของหมาป่าหน้าบาก จะไม่ให้หวาดกลัวจนขวัญผวาได้อย่างไร

หลิวซานเองก็กลัวจนตัวสั่น ฝืนเค้นคำพูดออกมา "พวกเราอย่ากลัวไปเลย แม่นางหกเก่งกาจถึงเพียงนั้น ต้องขับไล่พวกโจรป่าไปได้แน่ นายน้อยของพวกเราไม่เคยทำการค้าที่ขาดทุนหรอก"

พวกช่างก่อสร้างจึงเบาใจลงได้บ้าง

พวกเขาเบิ่งตารอจนกระทั่งฟ้าสาง ประตูคลังเสบียงจึงเปิดออกในที่สุด

แม่นางเผยหกที่ผ่านการเข่นฆ่ามาทั้งคืนปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูด้วยร่างที่เปรอะเปื้อนเลือด นางแย้มยิ้มท่ามกลางแสงตะวันยามเช้า "พวกเจ้าออกมาเถอะ!"

…

โจรป่าถูกสังหารไปกว่าร้อยสามสิบคน พวกที่บาดเจ็บสาหัสอีกสิบกว่าคนก็ถูกฟันปลิดชีพ เหลือรอดชีวิตไว้เพียงห้าคน ส่วนที่หนีเตลิดเข้าป่าไปมีราวสามถึงสี่สิบคน

เผยเยี่ยนรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง "ข้าอยากนำคนไล่ตามเข้าไปในป่า น่าเสียดายที่พี่หกไม่อนุญาต"

เผยชิงเหอตวัดสายตามองทันควัน "ป่าเขาทอดยาวไม่สิ้นสุด พวกมันจะปีนขึ้นต้นไม้หรือแอบในถ้ำก็ได้ทั้งนั้น หากผลีผลามบุกเข้าไป ไม่รู้ว่าจะต้องสูญเสียคนไปอีกเท่าใด บนคอนั่นมีไว้ประดับหรือไร หัดใช้สมองคิดเสียบ้างไม่ได้หรือ"

เผยเยี่ยนถูกดุจนหน้าม้าน ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่คำเดียว

การศึกย่อมมีการล้มตาย ค่ำคืนที่ผ่านมา แม้หมู่บ้านตระกูลเผยจะกำชัยชนะอย่างงดงาม แต่ก็มีผู้บาดเจ็บและล้มตายไปสองสามคน

กระท่อมหญ้าของหมอเปากลับมาวุ่นวายอีกครั้ง

เหล่าสตรีตระกูลเผยที่ผ่านการเข่นฆ่ามาทั้งคืนต่างแยกย้ายกันไปใส่ยาพันแผลหรือพักผ่อน ส่วนพวกผู้ลี้ภัยก็ช่วยกันขุดหลุมลึกและหามศพไปฝัง

นักโทษที่รอดชีวิตทั้งห้าคนถูกขังไว้ในห้องว่างห้องหนึ่ง

เผยชิงเหอเดินเข้าไปอยู่นาน ก่อนจะถือกระดาษไม่กี่แผ่นเดินออกมา นางสั่งด้วยสีหน้าเรียบเฉย "เฝิงฉาง นำพวกมันไปฝังเสียด้วย"

เมื่อเฝิงฉางเดินเข้าไปในห้อง เขาก็โก่งคออาเจียนออกมาก่อนเป็นอันดับแรก

เผยชิงเหอเรียกเผยอวิ๋นเข้ามา "พี่อวิ๋น เจ้าจงไปที่ค่ายทหารเป่ยผิงสักเที่ยว นำจดหมายฉบับนี้ไปมอบให้ถึงมือแม่ทัพเมิ่ง"