บทที่ 79 ยั่วยุ

ใต้ต้นไม้คดงอต้นหนึ่งซึ่งอยู่ห่างออกไปสามลี้ทางทิศตะวันตกของหมู่บ้านสกุลเผย มีเชือกป่านเส้นหนึ่งห้อยโตงเตงอยู่

ส่วนใต้ต้นไม้ทางทิศเหนือของหมู่บ้าน ศพของเจ้าฟั่นกำลังแกว่งไกวไปมาเบาๆ ตามแรงลม

โจรป่าที่แอบซ่อนอยู่ในเงามืดเตลิดหนีกลับค่ายเขี้ยวหมาป่าด้วยความอกสั่นขวัญแขวน ก่อนจะรายงานหัวหน้าด้วยเนื้อตัวสั่นเทา "…เจ้าฟั่นถูกจับได้แล้วขอรับ เขาถูกฆ่าแล้วเอาศพไปแขวนไว้ใต้ต้นไม้ทางเหนือของหมู่บ้านสกุลเผย ตรงจุดเดียวกับที่หมีดำถูกแขวนคอคราวนั้นเลยขอรับ"

"ตรงจุดที่เรานัดแนะกันไว้ ก็มีเชือกป่านผูกห้อยลงมาด้วย หัวหน้า นี่มันชัดเจนเลยว่าพวกผู้หญิงในหมู่บ้านสกุลเผยจงใจยั่วยุ หวังกระตุ้นโทสะล่อให้พวกเราบุกเข้าไป พวกเราจะหลงกลไม่ได้นะขอรับ!"

ชายผู้มีรอยแผลเป็นจากคมดาบอันน่าสะพรึงกลัวบนหน้าผากและแววตาดุดันเหี้ยมเกรียมแค่นเสียงเย็น "อะไรกัน เรื่องแค่นี้ก็ทำให้เจ้าขวัญหนีดีฝ่อแล้วรึ"

"เป็นโจรป่า ก็คือการเอาหัวแขวนไว้บนเส้นด้ายอยู่แล้ว เนื้อติดมันชิ้นโตมาวางจ่อถึงปาก มีเหตุผลใดที่จะไม่กลืนลงท้องเล่า"

พวกโจรป่าคนอื่นๆ พากันส่งเสียงโห่ร้องรับ "หัวหน้าพูดถูกแล้ว! พวกเราไปปล้นมันสักยกเถอะ!"

"ฉุดพวกผู้หญิงเข้าค่ายให้หมด! ในหมู่บ้านสกุลเผยยังมีเสบียงอยู่อีกตั้งมากมาย ปล้นชิงมาให้เรียบ!"

"ข้าวของที่พวกมันกอบโกยมาจากค่ายหมีดำ ย่อมต้องตกเป็นของพวกเราทั้งหมด!"

ความจริงพวกโจรป่าต่างรู้ดีว่าหมู่บ้านสกุลเผยเป็นกระดูกชิ้นโต ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะไปตอแย จึงได้กล้ำกลืนอดทนมานานกว่าครึ่งปี แต่เมื่อเห็นว่าหมู่บ้านสกุลเผยเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง ผู้ลี้ภัยหลั่งไหลไปพึ่งพาเป็นจำนวนมาก พวกมันจึงไม่อาจสะกดกลั้นความโลภได้อีกต่อไป

เจ้าฟั่นเป็นเพียงหน่วยหน้า หากเจ้าฟั่นสืบรู้ความเคลื่อนไหวภายในหมู่บ้านสกุลเผยจนกระจ่าง และลอบยุยงผู้ลี้ภัยกลุ่มหนึ่งให้แปรพักตร์ได้ ก็จะร่วมมือกันทั้งจากข้างในและข้างนอก

ทว่านึกไม่ถึงเลยว่า เจ้าฟั่นผู้ไร้ประโยชน์จะเผยร่องรอยรวดเร็วถึงเพียงนี้ ซ้ำยังถูกนำไปแขวนคอประจานไว้ทางทิศเหนือของหมู่บ้านเพื่อใช้เป็นเหยื่อล่อ

หมาป่าหน้าบากเลียริมฝีปาก แววตากระหายเลือดวาบผ่าน "ไปถ่ายทอดคำสั่งข้า เรียกระดมพลทุกคนในค่ายมารวมตัวกัน!"

…

"คนจากค่ายเขี้ยวหมาป่าจะมาจริงหรือ"

ภายใต้แสงจันทร์ เผยชิงเหอกำลังเดินตรวจตราทั้งในและนอกหมู่บ้าน โดยมีเผยเยี่ยนก้าวตามติดๆ พลางพึมพำเสียงเบา "เห็นชัดๆ ว่าเป็นเหยื่อล่อ พวกมันไม่ได้โง่เขลา จะยอมมาหรือ"

เผยชิงเหอยิ้มเย้ย "หมาป่าหน้าบากเป็นโจรป่าที่มีชื่อเสียงติดอันดับในแถบเยี่ยนซาน หากการยั่วยุเหยียดหยามเพียงนี้ยังต้องกล้ำกลืนฝืนทน วันหน้าจะยังยืนหยัดอยู่ในวงการได้อย่างไร จะเอาสิ่งใดไปสยบลูกน้องใต้บัญชาได้อีก"

"เขาไม่เพียงจะมา แต่จะขนกำลังคนและอาวุธมาอย่างเต็มมือ หมายจะตีหมู่บ้านสกุลเผยให้แตกในเวลาอันสั้นที่สุด เพื่อปล้นเสบียง ฉุดผู้คน แล้วล่าถอยกลับเข้าค่ายในป่าเขาก่อนที่ค่ายทหารเป่ยผิงจะได้รับข่าวแล้วยกทัพมาช่วย"

เผยเยี่ยนกระชับด้ามดาบแน่น แค่นเสียงเย็น "หากกล้ามา ก็อย่าหวังว่าจะได้กลับไปแม้แต่คนเดียว!"

เผยชิงเหอยิ้มพลางเหลือบมอง "เจ้าไม่กลัวรึ"

เผยเยี่ยนยืดอกตรง "พวกเราฝึกซ้อมอย่างเหน็ดเหนื่อยทุกเมื่อเชื่อวัน ฝีมือการรบย่อมเหนือกว่าเมื่อก่อนมาก ซ้ำยังมีพี่หกอยู่อีก ไม่ว่าหน้าไหนจะบุกมา พวกเราก็ไม่กลัวทั้งนั้น!"

เผยชิงเหอยิ้มรับโดยไม่เอ่ยคำใด

ภายนอกหมู่บ้านมีการจัดตั้งจุดสังเกตการณ์ไว้ห้าแห่ง สตรีตระกูลเผยห้าคนซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้สูงเกือบสามวา อาศัยกิ่งไม้ใบหนาบดบังเรือนร่าง คอยสอดส่องรอบทิศอย่างใกล้ชิด ทันทีที่มีความเคลื่อนไหวผิดปกติ พวกนางจะเป่านกหวีดไม้ไผ่ส่งสัญญาณเตือนภัยทันที

หลังยามสาม จะมีคนมาผลัดเปลี่ยนเวร

ภายในหมู่บ้านยิ่งวางเวรยามเข้มงวด มีคนคอยเดินตรวจตราตลอดทั้งคืน

สตรีตระกูลเผยต่างนอนทั้งชุดพร้อมรบ ใต้หมอนซุกซ่อนอาวุธไว้ครบมือ

ส่วนพวกผู้ลี้ภัยก็ได้รับแจกท่อนไม้ไว้ป้องกันตัว

นับจากวันที่สายสืบถูกแขวนคอ ก็ล่วงเลยมาเกือบครึ่งเดือนแล้ว หากคำนวณดูเวลา นับแต่มีคนพบศพเจ้าฟั่นถูกแขวนประจานแล้วกลับไปส่งข่าวที่ค่ายเขี้ยวหมาป่า กระทั่งพวกโจรป่ายกพวกมาโจมตีหมู่บ้านสกุลเผย ก็น่าจะถึงเวลาแล้ว ส่วนจะลงมือเมื่อใดนั้น ย่อมขึ้นอยู่กับความอดทนของหมาป่าหน้าบาก

ช่วงกลางวันของหมู่บ้านสกุลเผยยังคงดำเนินไปตามปกติ มีทั้งการบุกเบิกถางป่า ไถหว่าน ฝึกวิชาการต่อสู้ และเสียงท่องตำราดังกังวาน ช่างก่ออิฐฉาบปูนที่สร้างหมู่บ้านใหม่ต่างเคาะค้อนส่งเสียงโป๊กเป๊ก ทว่าพอตกดึก ทั้งหมู่บ้านกลับเงียบสงัดลงทันตา

หมาป่าหน้าบากที่ซุ่มรออยู่ในป่าเขาทั้งวัน ครั้นถึงยามสามก็นำกองโจรสุดเหี้ยมพุ่งทะยานออกจากแนวไม้ เคลื่อนพลรวดเร็วบ่ายหน้าเข้าหาหมู่บ้านสกุลเผย

หมาป่าหน้าบากเป็นโจรป่ามาสิบกว่าปี ประสบการณ์ในการเข่นฆ่าและปล้นชิงตระกูลใหญ่จัดว่าโชกโชน ทั้งยังรอบคอบกว่าหมีดำมากนัก วาจาอาจดูแคลน ทว่าในใจกลับระแวดระวังหมู่บ้านสกุลเผยอยู่ไม่น้อย ครานี้เขาพากำลังโจรมาถึงสองร้อยนาย อาวุธในค่ายที่พอจะหยิบจับได้ก็กวาดมาทั้งหมด ก่อนลงจากเขายังวางแผนการไว้อย่างรัดกุม

จุดไฟเผาก่อน แล้วค่อยบุกสังหาร คันธนูอันเป็นอาวุธทรงอานุภาพที่ในค่ายมีอยู่สิบกว่าคันก็ถูกนำติดตัวมาด้วยทั้งหมด

ยังไม่ทันเข้าใกล้หมู่บ้านสกุลเผย เสียงนกหวีดไม้ไผ่อันแหลมคมก็แผดลั่น

รอยแผลเป็นบนหน้าผากของหมาป่าหน้าบากกระตุกวูบ เขาตะโกนก้อง "ยิงเกาทัณฑ์!"

คนสิบกว่าคนที่อยู่ด้านหลังต่างน้าวสายธนู ระดมยิงมั่วซั่วไปยังทิศทางของเสียงนกหวีด ส่วนโจรป่าที่เหลือเงื้อดาบวิ่งกรูไปข้างหน้า

ฟึ่บ!

ลูกศรลึกลับพุ่งเข้าเสียบโจรป่าที่วิ่งเร็วที่สุด ดอกธนูนี้เปี่ยมด้วยพลังมหาศาล ทะลวงลำคอของโจรป่าจนทะลุ โจรผู้นั้นไม่ทันได้ร้องครวญครางก็ล้มตึงสิ้นใจทันที

จากนั้น ลูกศรนับสิบดอกก็เทกระหน่ำลงมาราวกับพายุฝน

สีหน้าของหมาป่าหน้าบากเคร่งเครียดขึ้นมาทันใด หมู่บ้านสกุลเผยอันไร้ชื่อเสียงแห่งนี้ มีคันธนูมากมายถึงเพียงนี้เชียวหรือ! สตรีกลุ่มหนึ่ง ไฉนจึงมีคนยิงธนูเป็นมากมายขนาดนี้!

ที่ร้ายแรงไปกว่านั้นคือ อีกฝ่ายอยู่บนที่สูง ยึดชัยภูมิได้เปรียบ ทั้งฝีมือยิงธนูยังแม่นยำยิ่ง กดพลธนูฝั่งตนจนโงหัวไม่ขึ้น

ในสถานการณ์เช่นนี้ จะหันหลังเตลิดหนีไม่ได้เป็นอันขาด มีแต่ต้องบุกตะลุยไปข้างหน้าเท่านั้น

หมาป่าหน้าบากสะกดความตระหนกในอก ตะโกนลั่น "บุกฝ่าเข้าไป!"

พลธนูในแนวป่ามีจำนวนไม่มาก หลังจากทนรับห่าธนูไปสามสี่ระลอกและทิ้งศพไว้กว่ายี่สิบร่าง พวกโจรป่าก็บุกเข้าไปในหมู่บ้านจนได้

เผยอวิ๋นที่ยิงธนูไปสี่ดอกติดต่อกันยังคงนิ่งเฉย ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางแมกไม้ต่อไป ธนูดอกแรกเมื่อครู่นี้ก็เป็นฝีมือของนางเอง

พวกโจรป่าคิดว่ารอดพ้นจากห่าธนูมาได้แล้ว นับว่าคิดผิดมหันต์ พลธนูตัวจริงซ่อนอยู่ในหมู่บ้านต่างหาก!

"โดยธรรมชาติสตรีมีเรี่ยวแรงด้อยกว่าบุรุษ ในสนามรบจึงต้องใช้ประโยชน์จากการยิงธนูสังหารระยะไกลให้เต็มที่" นี่คือถ้อยคำที่เผยชิงเหอมักจะกรอกหูทุกคนอยู่เสมอ สตรีในหมู่บ้านสกุลเผยใช้เวลาส่วนใหญ่ในแต่ละวันไปกับการฝึกยิงธนู ฝีมือของทุกคนจึงรุดหน้าอย่างรวดเร็ว

ยามนี้เผยอวิ๋นสามารถยิงธนูเข้าเป้าไม่เคยพลาดในระยะร้อยก้าว ฝีมือเป็นรองเพียงเผยชิงเหอเท่านั้น ด้วยเหตุนี้นางจึงได้รับมอบหมายให้มาเฝ้ายามในคืนนี้

ฟึ่บ!

ลูกศรที่พุ่งออกจากหมู่บ้านด้วยความแม่นยำและรุนแรง สังหารโจรป่าที่วิ่งนำหน้าสุดลงในทันที

ฟึ่บๆ! เสียงแผลงศรดังขึ้นไม่ขาดสาย ลูกศรที่พุ่งทะลุความมืดมาราวกับพายุโหมกระหน่ำ ปลิดชีพพวกโจรป่าอย่างเลือดเย็น

เหล่าโจรป่าพากันล้มกลิ้งไปพร้อมเสียงกรีดร้องโหยหวน บางคนไม่ถูกจุดสำคัญและยังพอวิ่งไหว ทว่าขวัญหนีดีฝ่อไปหมดแล้ว จึงแกล้งหลับตานอนนิ่งแสร้งตายอยู่บนพื้น

หมาป่าหน้าบากสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ประเมินศัตรูต่ำไปแล้ว!

เหตุใดในมือสตรีกลุ่มนี้ถึงได้มีอาวุธสังหารมากมายถึงเพียงนี้! ราชสำนักไม่คิดจะเหลียวแลบ้างหรือไร!

หากหันหลังวิ่งหนี ย่อมตายเร็วกว่าเดิม มีแต่ต้องกัดฟันบุกไปข้างหน้าเท่านั้น

หมาป่าหน้าบากกัดฟันแน่น ชูดาบยาวตะโกนลั่นอยู่ด้านหลัง "ลูกศรของพวกมันใกล้หมดแล้ว! อย่าไปกลัว บุกเข้าไป!"

คนถูกยิงตายไปตั้งมากมายขนาดนี้ ยังจะบุกบ้าอะไรอีกเล่า!

ความอดทนในใจของคนเรา มักจะพังทลายลงในชั่วพริบตาแห่งความเป็นความตาย

ทันใดนั้น ร่างของดรุณีแรกรุ่นผู้มีใบหน้าหมดจดทว่าเย็นเยียบและเปี่ยมด้วยไอสังหารก็ปรากฏขึ้น นางกวัดแกว่งดาบยาวในมือ ดุจมัจจุราชที่ลงมาเก็บเกี่ยววิญญาณ ร่างที่คุ้นเคยล้มพับลงไปทีละคน ศีรษะกระเด็นลอยขึ้นฟ้าทีละหัว

"นี่มันนางมารชัดๆ! หนีเร็วเข้า!"

โจรป่าคนหนึ่งพลันแหกปากร้องลั่น เขวี้ยงอาวุธในมือทิ้งแล้วหันหลังโกยแน่บ

พวกโจรป่าที่หวาดผวาจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง ต่างพากันหวีดร้องวิ่งหนีเตลิดไปคนละทิศละทาง