บทที่ 78 สายใน

กลางดึกสงัด คนเฒ่าคนแก่และเด็กเล็กในหมู่บ้านตระกูลเผยต่างหลับสนิท ความเงียบสงบแผ่ปกคลุมไปทั่ว

ร่างหนึ่งค่อยๆ ผลักประตู แอบย่องออกจากกระท่อมหญ้า

พวกผู้ลี้ภัยร่วมห้องต่างเหน็ดเหนื่อยจากการตรากตรำทำงานในไร่นามาทั้งวัน จึงพากันหลับสนิทส่งเสียงกรนสนั่น มีคนหนึ่งได้ยินเสียงไหวติง จึงเอ่ยถามอย่างสะลึมสะลือ "เจ้าจะไปทำอะไรน่ะ"

เงาร่างนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง "ไปถ่ายเบา ประเดี๋ยวก็กลับ"

ชายหนุ่มที่กึ่งหลับกึ่งตื่นส่งเสียงอือออในลำคอ พลิกตัวแล้วหลับต่อ ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ประตูถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง ผู้ลี้ภัยที่ออกไปถ่ายเบากลับเข้ามาแล้ว

วันรุ่งขึ้น เหล่าผู้ลี้ภัยออกไปก้มหน้าก้มตาทำนาตามปกติ ในช่วงเวลาพักดื่มน้ำ ชายหนุ่มร่างผอมเกร็งเดินเข้าไปหาเฝิงฉาง กระซิบเสียงเบาไม่กี่ประโยค "…เจ้าฟั่นท่าทางไม่ชอบมาพากล"

"วันที่พวกเราลงจากเขา มันแอบตามมาระหว่างทาง ตัวตนที่แท้จริงและที่มาของมัน พวกเราไม่มีใครรู้เลย ช่วงนี้มันแทบไม่ยอมพูดจา ดูเหมือนซื่อๆ แต่แอบย่องออกจากห้องกลางดึกมาสองหนแล้ว เมื่อคืนออกไปตั้งเกือบชั่วยามถึงกลับมา"

เฝิงฉางไม่ได้หันหน้าไปมองหาเจ้าฟั่น เขาสีหน้าไม่เปลี่ยน ริมฝีปากขยับเพียงเล็กน้อย "จับตาดูมันต่อไป มีความเคลื่อนไหวเมื่อใดค่อยมารายงานข้า"

ช่วงบ่ายที่ลานซ้อมยุทธ์ เฝิงฉางเข้ามารายงานเรื่องนี้กับเผยชิงเหอด้วยเสียงเบา

เผยชิงเหอไม่ได้ประหลาดใจแม้แต่น้อย ผู้ลี้ภัยในป่าเขามีที่มาสับสนปนเป หลายคนแต่เดิมก็ไม่รู้จักกัน ชื่อแซ่และสถานะล้วนปั้นแต่งขึ้นได้ทั้งสิ้น การจะมีไส้ศึกที่มีเจตนาร้ายแฝงตัวเข้ามาสักคนสองคน จึงไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอันใด

ตั้งแต่แรกเริ่มนางก็ลงมืออย่างเหี้ยมเกรียมเพื่อข่มขวัญผู้ลี้ภัยทุกคน พวกผู้ลี้ภัยเพิ่งจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข มีข้าวกินอิ่ม มีเสื้อผ้าให้อบอุ่น ย่อมไม่อยากจากไป และยิ่งไม่อยากตาย คนที่หัวไวก็ย่อมคอยลอบสังเกตคนที่น่าสงสัยรอบตัวอยู่แล้ว

"นิ่งไว้ก่อน อย่าเพิ่งตีหญ้าให้งูตื่น" แววตาของเผยชิงเหอทอประกายเย็นเยียบ "จับตาดูต่อไปอีกสักพัก"

ค่ำคืนหนึ่งหลังจากนั้นไม่กี่วัน เงาดำร่างหนึ่งลอบย่องออกจากห้องอย่างมีพิรุธ เร่งฝีเท้าออกจากหมู่บ้าน มุ่งหน้าตรงไปยังทิศตะวันตก

ออกจากหมู่บ้านไปได้ราวสามลี้ เงาดำนั้นจึงหยุดลง หันมองซ้ายแลขวา พ่นลมหายใจยาวออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะเดินเข้าไปข้างต้นไม้ต้นหนึ่ง ล้วงเอาเชือกป่านเส้นหนึ่งออกจากอกเสื้อ แล้วพันไว้รอบต้นไม้สองรอบ

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จสิ้น เงาดำก็ถอนหายใจยาวอีกครา หัวเราะออกมาอย่างเงียบเชียบ เผยให้เห็นฟันเหลืองอ๋อยเต็มปาก

ทว่าในจังหวะที่เงาดำกำลังกระหยิ่มใจอยู่นั้น เสียงคุ้นหูของเด็กสาวพลันดังขึ้นจากด้านหลัง "เจ้าฟั่น กลางค่ำกลางคืนเจ้ามาทำอะไรที่นี่"

เจ้าฟั่นราวกับถูกอัสนีบาตฟาดใส่ ร่างกายพลันชาดิก ความหนาวเหน็บแล่นปราดจากกระดูกสันหลังขึ้นสู่สมอง เขากลัวจนไม่กล้าหันกลับไปแก้ตัวแม้แต่น้อย รีบสับเท้าโกยอ้าววิ่งหนีไปข้างหน้าทันที

ฟึ่บ!

ขาซ้ายพลันเจ็บปวดแสนสาหัส

เจ้าฟั่นกรีดร้องโหยหวน ร่างทั้งร่างล้มคะมำฟาดพื้นอย่างแรง เลือดกำเดาไหลทะลัก นัยน์ตาพร่าพรายเห็นประกายดาวระยิบระยับ ความเจ็บปวดทรมานอย่างแสนสาหัสทำให้น้ำมูกน้ำตาไหลพราก ดวงตาพร่ามัวไปด้วยม่านน้ำตา

เสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาใกล้เนิบช้า ใบหน้าของพญายมผู้ทวงวิญญาณปรากฏขึ้นเบื้องบน “จุดคบเพลิง ข้าจะซักถามให้กระจ่างตรงนี้”

เผยเยี่ยนและเผยอวิ๋นจุดคบเพลิงคนละอัน นำไปปักไว้ระหว่างต้นไม้ ชายหนุ่มที่พักห้องเดียวกับเจ้าฟั่นก็มาด้วยเช่นกัน โดยยืนอยู่ข้างเฝิงฉาง

ชายหนุ่มร่างผอมโซผู้นั้นกลับดูโกรธเกรี้ยวยิ่งกว่าเผยชิงเหอเสียอีก เขาก้าวพรวดเข้าไปเตะเจ้าฟั่นเต็มแรง พลางก่นด่า “ถุย! ไอ้ชาติชั่วสมควรโดนสับเป็นพันชิ้น!”

“แม่นางหกมีข้าวให้พวกเรากิน มีเสื้อผ้าให้ใส่ ให้นอนในเรือนสะอาดสะอ้าน หากไม่มีแม่นางหก พวกเราทุกคนคงหนาวตายหิวตายไปตั้งแต่ช่วงหิมะตกหนักแล้ว เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงทรยศแม่นางหก!”

ขาซ้ายของเจ้าฟั่นถูกลูกธนูเสียบทะลุ ครั้นถูกเตะซ้ำตรงแผล จึงปวดร้าวทนแทบไม่ไหว ร้องโหยหวนไม่หยุดหย่อน

เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่พวกกระดูกเหล็กอันใด

เผยชิงเหอก้าวเข้าไปหาพลางเอ่ยถามเสียงเย็น “เจ้าแซ่อะไรชื่ออะไร เป็นคนของใคร สารภาพความจริงมาให้หมด ข้าจะให้เจ้าตายสบายๆ”

ริมฝีปากของเจ้าฟั่นสั่นระริก ยังคิดจะพูดจาอวดดี ทว่าพริบตาถัดมา ประกายดาบก็วาบผ่าน ขาขวาของเขาถูกฟันขาดสะบั้นทันที

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสะเทือนเลื่อนลั่นขึ้นอีกครา

เจ้าฟั่นเจ็บปวดจนแทบจะหมดสติ

“ข้าจะให้โอกาสเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย อยากตายสบายๆ ด้วยดาบเดียว หรืออยากถูกแล่เนื้อทีละชิ้นๆ เล่า” แสงจากคบเพลิงสาดกระทบใบหน้าที่เปี่ยมรังสีสังหารของเผยชิงเหอ “ใครส่งเจ้ามาเป็นไส้ศึก”

เผยชิงเหอยกดาบยาวในมือขึ้น

เจ้าฟั่นหวาดกลัวจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง รีบร้องขอความเมตตา “ข้าบอกแล้ว! ข้าบอกแล้ว!”

“ข้าแซ่ฟั่น เป็นคนของค่ายเขี้ยวหมาป่า”

“หัวหน้าพวกเราเล็งหมู่บ้านตระกูลเผยไว้นานแล้ว แต่เพราะค่ายหมีดำถูกกวาดล้าง ธงศึกของกองทัพเป่ยผิงก็ปักอยู่หน้าหมู่บ้านตระกูลเผย หัวหน้าจึงไม่กล้าบุ่มบ่าม”

“ตอนช่วงปีใหม่ มีผู้ลี้ภัยกลุ่มใหญ่ในเขาจะลงมาพึ่งพิงหมู่บ้านตระกูลเผย หัวหน้าเลยส่งข้าปะปนมากับผู้ลี้ภัย เพื่อมาสืบดูสถานการณ์ของหมู่บ้านตระกูลเผย…”

ขาขวาของเจ้าฟั่นถูกตัดขาด ขาซ้ายถูกลูกธนูยิงทะลุ ไร้หนทางหลบหนีโดยสิ้นเชิง ภายใต้ความเจ็บปวดแสนสาหัสที่กระตุ้นเร้า เขาจึงคายความลับออกมาจนหมดเปลือกราวกับเทถั่วออกจากกระบอกไม้ไผ่

“ข้าใช้เชือกป่านส่งข่าว ดึกๆ จะแอบมาที่นี่ เอาเชือกป่านพันรอบต้นไม้สองรอบ พรุ่งนี้ตอนกลางวันจะมีพวกพ้องแอบมองดูอยู่ห่างๆ”

“สองรอบหมายความว่าหมู่บ้านตระกูลเผยตึงมือเกินไป บุกเข้ามาไม่ได้”

เผยชิงเหอเอ่ยถามขึ้นมา “สัญญาณลงมือคืออะไร”

ม่านตาของเจ้าฟั่นไหววูบ ลังเลไม่ยอมตอบในทันที เผยชิงเหอแสยะยิ้มเย็น ดาบยาวในมือตวัดวูบ แขนซ้ายของเจ้าฟั่นก็ขาดกระเด็นไปอีกข้าง

ชายผอมโซตกใจจนขาสั่นพั่บๆ

เฝิงฉางรู้สึกหนาวเยือกในอก ทว่ายังคงยืนหยัดทรงตัวไว้ได้

กู้เหลียนสูดกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งเข้าเต็มปอด ไม่มีแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย นัยน์ตากลับทอประกายตื่นเต้นฮึกเหิม

เผยเยี่ยนและเผยอวิ๋นชินชาเสียแล้ว จึงไม่มีปฏิกิริยาอันใด ได้แต่มองดูเจ้าฟั่นที่กลายเป็นร่างชุ่มเลือดด้วยสายตาเย็นชา เจ้าฟั่นปัสสาวะราดรดพื้น เจ็บปวดเจียนตาย “เอาเชือกป่านแขวนไว้กับกิ่งไม้แล้วปล่อยห้อยลงมา หมายถึงลงมือได้”

“ค่ายเขี้ยวหมาป่าอยู่ทางทิศไหน”

“เข้าป่าจากตรงนี้ ต้องเดินลัดเลาะไปตามทางเขาอีกห้าวันครึ่ง”

“ในค่ายมีคนเท่าไร”

“มีโจรป่าสามร้อยกว่าคน มากกว่าค่ายหมีดำ หัวหน้ามีแผลเป็นจากคมดาบที่หน้าผาก ฉายาหมาป่าหน้าบาก นิสัยดุร้ายโหดเหี้ยม ฝีมือร้ายกาจกว่าหมีดำเสียอีก ที่ตั้งของค่ายเขี้ยวหมาป่าซ่อนเร้น หากไม่มีคนนำทาง คนนอกไม่มีทางหาเจอเด็ดขาด…”

เผยชิงเหอรักษาคำพูด เมื่อซักถามทุกเรื่องจนกระจ่างแจ้งแล้ว ก็ฟันดาบเดียวปลิดชีพเจ้าฟั่นอย่างสบายสมใจ

วันรุ่งขึ้น ใต้ต้นไม้ทางทิศเหนือของหมู่บ้าน มีร่างชุ่มเลือดของเจ้าฟั่นถูกแขวนประจานไว้

เผยเจี่ย เผยอี่ กู้เหลียน และเฝิงฉาง หัวหน้าหน่วยทั้งสี่คน ต่างนำคนในหน่วยของตนมา “ชมดู” ใกล้ๆ หนึ่งรอบ

“พวกเจ้าทุกคนดูไว้ เจ้าฟั่นผู้นี้คือไส้ศึกที่ค่ายเขี้ยวหมาป่าส่งมา”

“มันแฝงตัวอยู่ท่ามกลางพวกเรา แอบส่งข่าวให้ค่ายเขี้ยวหมาป่า หมายจะมาชิงเสบียงและเข่นฆ่าพวกเรา”

“ครั้งนี้ได้หวังเอ้อร์เหอไหวตัวทันมารายงาน จึงสร้างความชอบใหญ่หลวง แม่นางหกกล่าวไว้แล้ว จะไม่เอาความกับทุกคน ซ้ำยังจะปูนบำเหน็จเสบียงหนึ่งกระสอบให้แก่หวังเอ้อร์เหอ”

หวังเอ้อร์เหอร่างผอมโซรับกระสอบเสบียงที่หนักอึ้งมาจากมือของเฝิงฉาง ใบหน้าเปี่ยมล้นด้วยความดีใจและตื่นเต้น

อย่าได้ดูแคลนเสบียงเพียงหนึ่งกระสอบนี้ ในปีที่ข้าวยากหมากแพง เสบียงหนึ่งกระสอบสามารถแลกหญิงสาวพรหมจารีได้ถึงสองคน และทำให้ผู้ลี้ภัยที่หิวโหยยอมสู้ตายแย่งชิงกันได้

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ การที่หวังเอ้อร์เหอพบพิรุธแล้วแจ้งเรื่องได้ช่วยชีวิตของทุกคนเอาไว้ ทั้งยังได้รับรางวัลอย่างงาม ขวัญและกำลังใจที่ได้จากเรื่องนี้มีมากกว่าความหวาดกลัวที่เห็นเจ้าฟั่นถูกฆ่าแขวนคอไว้ใต้ต้นไม้เป็นไหนๆ

เหล่าผู้ลี้ภัยลงแรงทำไร่ไถนาไป พลางลอบจับตาดูคนรอบข้างไปด้วย ต่างแอบคิดในใจว่า ไม่แน่ตนเองอาจทำความชอบใหญ่หลวงด้วยการจับไส้ศึกได้เช่นเดียวกับหวังเอ้อร์เหอก็เป็นได้

…