บทที่ 77 ความทะเยอทะยาน

ฟางต้าโถวเสียแขนขวาไป ช่วงแรกเดินเหินยังซวนเซ ผ่านไปครึ่งปีจึงค่อยเริ่มชินชาและปรับตัวเข้ากับการใช้ชีวิตด้วยแขนข้างเดียวได้

จ้าวไห่กับหมอเปาเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา เผยเจี่ยกับเผยอี่เป็นผู้ลี้ภัย กู้เหลียนเคยทนทุกข์อยู่ในค่ายโจรมาหลายปี เฝิงฉางเป็นหัวหน้าผู้ลี้ภัยที่พาคนลงเขามาพึ่งพิงตระกูลเผย หากว่ากันตามจริงแล้ว ฟางต้าโถวที่เคยอยู่ในค่ายทหารมานับสิบปีต่างหากที่เป็นคนที่เหมาะกับการฝึกทหารที่สุด

เผยชิงเหอวางแผนไว้ในใจนานแล้ว นางเอ่ยกับฟางต้าโถว "เจ้ารักษาตัวจนหายดีแล้ว ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป จงมาร่วมฝึกทุกวัน เสียแขนขวา เจ้าก็ยังมีมือซ้าย ข้าจะสอนเจ้าใช้ดาบมือซ้าย รอจนเจ้าฝึกสำเร็จ ข้าจะให้เจ้าคุมคนหนึ่งกอง"

ตาของฟางต้าโถวเป็นประกาย เสียงตอบรับดังกึกก้อง "ขอรับ ข้าน้อยฟังคำสั่งแม่นางหกทุกอย่าง"

คนตระกูลเผยฝึกยืนม้าฝึกยุทธ์กันมาตั้งแต่อายุสี่ขวบ สร้างรากฐานจนมั่นคงแล้วจึงค่อยฝึกอาวุธทั้งสิบแปดชนิด

เผยเจี่ยกับพวกล้วนโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว วิธีฝึกของตระกูลเผยย่อมใช้ไม่ได้ผล ชาติก่อนเผยชิงเหอเคยคลำทางจนได้วิธีฝึกผู้ลี้ภัยให้กลายเป็นทหารมาชุดหนึ่ง ครึ่งปีก็เป็นทหารได้ ราวหนึ่งปีก็ส่งออกรบได้แล้ว

แท้จริงแล้วพวกทหารหาญในค่ายทหารของราชวงศ์จิ้ง ส่วนใหญ่ก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้วค่อยเข้าค่ายไปฝึกกันทั้งนั้น คนที่ฝึกยุทธ์เรียนหนังสืออ่านตำราพิชัยสงครามจนแตกฉานมาแต่เยาว์วัย ย่อมมีแววเป็นยอดขุนพล

เผยเจี่ยกับเผยอี่เดินเข้าลานซ้อมยุทธ์ด้วยใจตื่นเต้นยินดี ทว่าพอฝึกไปได้ไม่กี่ครึ่งวัน ในใจก็เริ่มกังขา

"แม่นางหกให้พวกเราหันซ้ายหันขวากลับหลังหันทุกวัน ฟังเสียงนกหวีดไม้ไผ่ฝึกเดินแถว เมื่อไรจะสอนฟันดาบเสียที"

เรื่องที่จ้าวไห่กับหมอเปาฝึกจนเวียนหัวตาลายนั้นไม่ต้องพูดถึง ส่วนฟางต้าโถวเคยผ่านการเคี่ยวกรำในค่ายทหารมา ย่อมปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว

เฝิงฉางเคยเล่าเรียนจนสอบได้ถงเซิง สายตาจึงกว้างไกลกว่ามาก รู้ว่านี่คือแม่นางหกกำลังฝึกระเบียบวินัยและการเชื่อฟังคำสั่ง จึงก้มหน้าก้มตาฝึกอย่างจริงจังโดยไม่ปริปากบ่น

ทว่าก็ยังด้อยกว่ากู้เหลียนอยู่เล็กน้อย

กู้เหลียนซ้อมทั้งกลางวัน พอกลางคืนกลับไปก็ยังคงซ้อมต่อ กลายเป็นคนที่ทำได้โดดเด่นที่สุดในกลุ่ม

เผยชิงเหอนึกชื่นชมความทะเยอทะยานและลูกฮึดของกู้เหลียน จึงเอ่ยเตือนเป็นการส่วนตัวอยู่สองสามคำ "การฝึกทหารไม่ใช่เรื่องที่จะสำเร็จได้ในชั่วข้ามคืน อย่าหักโหมจนทำร้ายร่างกายตนเอง"

กู้เหลียนเชิดหน้าขึ้น "แม่นางหกให้เกียรติและเห็นค่าข้า ข้าจะทำให้แม่นางหกต้องขายหน้าไม่ได้ ข้าต้องเก่งกว่าพวกเขาทุกคน ต้องทำให้พวกเขาก้มหัวให้ข้าให้ได้"

เผยชิงเหอหัวเราะ "เจ้าอยากเอาชนะเอง อย่าเอาข้ามาเป็นโล่กำบังเลย"

กู้เหลียนยิ้มกว้าง พลอยหัวเราะไปด้วย "เจ้าค่ะ ความจริงก็เป็นข้าเองที่อยากอวดดีอยากเอาชนะ ข้าต้องทนอยู่อย่างอดสูในค่ายโจรเพื่อเอาชีวิตรอด พอลงเขามาที่หมู่บ้านตระกูลเผยถึงได้มีชีวิตเหมือนคนขึ้นมา ไม่มีใครมาชี้หน้าด่าว่านินทา แถมยังแต่งสามีเข้าบ้านสร้างครอบครัวได้ พวกนางพอใจกันแค่นั้น แต่ข้าไม่พอใจ"

"ข้าอยากมีชีวิตที่ดียิ่งขึ้น ข้าอยากเป็นเหมือนพวกแม่นางตระกูลเผย ฝึกวรยุทธ์ ฟันดาบ ขี่ม้ายิงธนู ภายหน้าจะได้ตามหลังแม่นางหกออกไปบุกตะลุยในสนามรบ"

"ข้ารู้ แม่นางหกต้องชอบคนอย่างข้าแน่"

ดวงตาของกู้เหลียนเปล่งประกายร้อนแรง ดั่งดอกไม้สดที่ผลิบานขึ้นมาจากปลักโคลนและพงหนาม รอยแผลเป็นน่าเกลียดบนแก้มไม่อาจบดบังความเจิดจ้าของนางได้เลย

เผยชิงเหอมองกู้เหลียนพลางแย้มยิ้ม "ใช่แล้ว ข้าชอบสตรีที่มีความทะเยอทะยานและมีความสามารถ กู้เหลียน เจ้าอยากติดตามข้าจริงๆ หรือ"

เลือดในกายกู้เหลียนพลุ่งพล่าน นางยืดอกตรง "ข้าขอติดตามแม่นางหก แม้หนทางข้างหน้าจะเป็นภูเขาดาบหรือทะเลเพลิง ข้าก็ไม่หวั่น"

"ดี! พรุ่งนี้ข้าจะสอนเจ้าฟันดาบ"

…

วันต่อมา เผยชิงเหอเริ่มสอนทุกคนใช้ดาบ การฝึกตามปกติจะใช้ดาบไม้ ดาบไม้น้ำหนักเบา ไม่เป็นอันตรายแก่ใคร ยามกวัดแกว่งจึงขาดไอสังหารอันเฉียบคมที่อาวุธพึงมี

เผยชิงเหอผ่อนท่วงท่าให้ช้าลงเพื่อสอนท่าเริ่มต้น จากนั้นให้ทุกคนฝึกชักดาบและฟันดาบซ้ำไปซ้ำมา

"ในสนามรบ ดาบของใครเร็วกว่า คนนั้นรอด ช้าไปก้าวเดียวก็คือตาย"

"เร็วเข้า เร็วกว่านี้อีก"

ยามที่เผยชิงเหอกวดขันการฝึกวรยุทธ์ ใบหน้าจะราบเรียบไร้รอยยิ้ม อย่าว่าแต่พวกกู้เหลียนเลย แม้แต่พวกเผยเยี่ยนก็ยังไม่กล้าเกียจคร้าน

ฟางต้าโถวต้องฝึกดาบมือซ้าย ย่อมต้องเริ่มฝึกจากพื้นฐานเช่นกัน การใช้ดาบด้วยแขนข้างเดียวนั้นยากเย็นยิ่งกว่าเดิม พอออกแรงมากเกินไป ร่างกายก็เสียสมดุลจนแทบล้มคะมำ

เผยชิงเหอตาไวเท้าไว ถีบฟางต้าโถวกลับเข้าที่เดิม "ยืนให้มั่น"

ฟางต้าโถวยิ้มแหยพลางยืนหยัดตัวตรง แล้วชักดาบฟันดาบต่อไป

ฤดูใบไม้ผลิละลายความเยียบเย็น หิมะที่ทับถมเริ่มละลายหายไป

ซากศพทั้งเจ็ดใต้ต้นไม้ทางทิศเหนือของหมู่บ้านเริ่มเน่าเปื่อย แขวนต่อไปไม่ไหวแล้ว เผยชิงเหอจึงสั่งให้ผู้ลี้ภัยที่เพิ่งเข้าหมู่บ้านมาใหม่ไปขุดหลุมฝังศพทั้งเจ็ดเสีย

ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญหรือไม่ ยามขุดหลุมกลับขุดไปเจอโครงกระดูกที่ไม่สมบูรณ์เข้า

พวกผู้ลี้ภัยสูดหายใจเฮือกด้วยความตกตะลึง ใบหน้าซีดเผือดไปตามๆ กัน

เผยชิงเหอกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ "นี่เป็นศพของพวกโจรค่ายหมีดำเมื่อคราวก่อน ไม่ต้องกลัว ค่ายหมีดำถูกกวาดล้างจนหมดสิ้นแล้ว"

พวกผู้ลี้ภัยต่างเคยได้ยินกิตติศัพท์ที่แม่นางเผยหกกวาดล้างค่ายหมีดำมาบ้างไม่มากก็น้อย วันนี้ได้เห็นกับตาตนเอง ในใจยิ่งเพิ่มพูนความยำเกรงขึ้นไปอีก

หลังเริ่มการไถหว่านในฤดูใบไม้ผลิ ผู้ลี้ภัยที่แบ่งออกเป็นสี่กลุ่มภายใต้การนำของเผยเจี่ย เผยอี่ กู้เหลียน และเฝิงฉาง ต่างช่วยกันจับคันไถเหล็กและจูงวัวเทียมเกวียนอย่างขันแข็ง ผืนดินที่ถูกหิมะปกคลุมมานานกว่าครึ่งเดือนร่วนซุยขึ้นเพราะหิมะละลาย จึงถูกคันไถเหล็กพลิกดินได้อย่างง่ายดาย จากนั้นก็หว่านเมล็ดข้าวสาลีฤดูใบไม้ผลิลงไป

ปีก่อนมีคนทำนาแค่สี่สิบคน ฤดูใบไม้ผลิปีนี้มีผู้ลี้ภัยหน้าใหม่เพิ่มมาอีกร้อยห้าสิบกว่าคน การทำไร่ไถนาจึงดำเนินไปอย่างราบรื่นยิ่ง เมื่อการไถหว่านเสร็จสิ้นลง ก็ยังต้องบุกเบิกที่ดินรกร้างต่อไป

พวกช่างปูนช่างไม้ที่กลับไปฉลองปีใหม่ต่างทยอยกลับมากันแล้ว ฐานรากของหมู่บ้านตระกูลเผยสร้างเสร็จเรียบร้อยนานแล้ว การปลูกเรือนจึงรวดเร็วอย่างยิ่ง กำแพงดินที่มีหินและอิฐเป็นฐานก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง

หมู่บ้านตระกูลเผยโฉมใหม่เปรียบเสมือนต้นหญ้าป่าที่ผุดขึ้นจากผืนดินในฤดูใบไม้ผลิ เปี่ยมล้นไปด้วยชีวิตชีวาอันแข็งแกร่ง

คนหลายร้อยคนต้องกินอิ่มทุกวัน ข้าวสารในยุ้งฉางจึงร่อยหรอไปอย่างรวดเร็ว

อู๋ซิ่วเหนียงต้องดีดลูกคิดวันละหลายรอบ คอยคำนวณซ้ำไปซ้ำมาในสมุดบัญชี "ยังดีที่ก่อนปีใหม่นายน้อยสกุลสือส่งเสบียงมาให้กองโต ไม่อย่างนั้น ปากท้องมากมายขนาดนี้คงทำให้กลุ้มใจจนตายแน่"

เผยชิงเหอยิ้มพลางปลอบใจอู๋ซิ่วเหนียงที่มีผมขาวแซมขึ้นมาอีกสองสามเส้น "คนมากขึ้น เสบียงก็ย่อมหมดไวเป็นธรรมดา แต่ทำงานได้เร็วขึ้นมากเช่นกัน เรือนหลังใหม่ของหมู่บ้านตระกูลเผยเริ่มเข้าอยู่ได้แล้ว ปีนี้บุกเบิกที่ดินรกร้างได้อีกมาก ปลูกข้าวสาลีฤดูใบไม้ผลิลงไป อีกไม่กี่เดือนก็เก็บเกี่ยวได้แล้ว"

อู๋ซิ่วเหนียงปรายตามองเผยชิงเหอ "เทียบกับความเร็วในการรับผู้ลี้ภัยของเจ้าแล้ว ความเร็วในการบุกเบิกที่ดินปลูกข้าวมันยังไม่ทันการหรอก"

เผยชิงเหอยิ้มบาง "นั่นก็จริง"

"เจ้ายังมีอารมณ์มาพูดเล่น ข้านี่แทบจะกลุ้มจนนอนไม่หลับอยู่แล้ว" อู๋ซิ่วเหนียงถอนหายใจยาว บ่งบอกถึงความเหนื่อยยากของการเป็นคนดูแลบัญชี "ถ้าไม่ใช่นายน้อยสกุลสือส่งเสบียงมาให้มากมาย ป่านนี้ทุกคนคงต้องหิวโซกันหมดแล้ว ชิงเหอ เจ้าต้องคิดให้ดีๆ นะ ตระกูลสือไม่มีทางทำบุญโดยไร้สาเหตุ พวกเราได้รับน้ำใจจากเขามามากขนาดนี้ ภายหน้าจะชดใช้อย่างไร"

เผยชิงเหอเลิกคิ้วยิ้ม "นายน้อยสกุลสือลงเดิมพันก้อนโตกับตระกูลเผย ภายหน้าย่อมมีวันที่พวกเราต้องตอบแทนอยู่แล้ว"

"หากเกิดพวกเราไม่มีปัญญาใช้หนี้ขึ้นมาจริงๆ คนที่ขาดทุนย่อยยับก็คือนายน้อยสกุลสือ เจ้าหนี้อย่างเขายังไม่เห็นจะกลุ้ม แล้วพวกเรามีอะไรให้ต้องกังวลเล่า"

อู๋ซิ่วเหนียง "…"

อู๋ซิ่วเหนียงปิดสมุดบัญชีเก็บลงไปเงียบๆ

คนหน้าบางและมีคุณธรรมสูงส่งเกินไป ทำการใหญ่ไม่ได้จริงๆ