บทที่ 76 สยบขวัญ

ลมภูเขาหวีดหวิว ราวกับเสียงเด็กร้องไห้ยามค่ำคืน

ผู้ลี้ภัยเจ็ดคนที่ถูกฟันขาทั้งสองข้างขาดสะบั้นแล้วแขวนไว้ใต้ต้นไม้ กรีดร้องโหยหวนอยู่ครึ่งค่อนคืน จวบจนล่วงเข้าสู่ช่วงหลังเที่ยงคืน เสียงเหล่านั้นจึงค่อยๆ แผ่วลง

ดินฟ้าหนาวเหน็บดั่งขุมนรกเยือกแข็ง ผู้ลี้ภัยที่ก่อเรื่องพวกนี้ ไม่เสียเลือดจนตาย ก็ต้องหนาวตาย ย่อมไม่มีทางรอดชีวิตไปได้

ภายในกระท่อมหญ้าที่เบียดเสียดไปด้วยผู้ลี้ภัย ไม่มีแม้แสงเทียน และไม่มีผู้ใดข่มตาหลับลง บ้างเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกหวาดผวา บ้างหลับตาลงพลางนึกโล่งอกอยู่เงียบๆ

ยังดีที่ตนไม่ได้วู่วามตามไปด้วย มิเช่นนั้น คนที่ถูกแขวนอยู่ใต้ต้นไม้รอความตายในตอนนี้คงเพิ่มขึ้นมาอีกคนแล้ว

ค่ำคืนนี้ช่างยาวนานเป็นพิเศษ

ครั้นฟ้าสาง เฝิงฉางที่ขอบตาแดงก่ำไม่ได้หลับนอนตลอดทั้งคืนก็เดินมา พร้อมกับเผยเจี่ยและเผยอี่

เผยเจี่ยเดือดดาล สบถด่ากราดด้วยถ้อยคำเผ็ดร้อน “…แม่นางหกมีใจเมตตารับพวกเจ้าไว้ กลับมีคนกล้าคิดคดทำชั่ว สมควรถูกแล่เนื้อพันชิ้น!”

เผยอี่เคียดแค้นชิงชังไม่แพ้กัน ตะเบ็งเสียงด่าทอดังก้องยิ่งกว่าเผยเจี่ยเสียอีก

เหล่าผู้ลี้ภัยเงียบกริบดั่งจักจั่นในฤดูหนาว ถูกก่นด่าจนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า

เฝิงฉางสูดหายใจเข้าลึก เอ่ยปากว่า “พวกเจ้าย่อมรู้จักข้าเฝิงฉาง การมายังหมู่บ้านสกุลเผย ก็เป็นข้าที่ชี้ทางให้พวกเจ้า บัดนี้เกิดเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้ ข้าไม่มีหน้าไปขอร้องแม่นางหกอีกแล้ว หิมะหยุดตกแล้ว ใครอยากไปก็จงไปเสียเดี๋ยวนี้”

เหล่าผู้ลี้ภัยพากันตื่นตระหนก “พวกเราหมดหนทางไปแล้ว จะให้ไปที่ใดได้อีก”

“หิมะน้ำแข็งปกคลุมเช่นนี้ ในป่ามีแต่สัตว์ร้าย พวกเราเข้าไปในเขาย่อมมีชีวิตอยู่ได้ไม่กี่วัน”

“แม่นางหก พวกนั้นจิตใจชั่วช้าทำเรื่องสารเลว ย่อมสมควรตาย แต่พวกเราล้วนเป็นคนดีนะขอรับ!”

มีคนคุกเข่าร่ำไห้ โขกศีรษะไปทางหมู่บ้านสกุลเผย ผู้ลี้ภัยคนอื่นๆ ต่างพากันคุกเข่าร้องไห้ระงม ไม่มีใครยอมไปแม้แต่คนเดียว

ท่ามกลางเสียงร่ำไห้ เผยชิงเหอผู้สะพายธนูถือดาบยาวก็เดินมาถึง

“พวกเจ้าตั้งใจจะมาพึ่งพิงหมู่บ้านสกุลเผยจริงหรือ” เผยชิงเหอสีหน้าเรียบเฉย เพียงเอ่ยปาก ก็สะกดเสียงร้องไห้อ้อนวอนเหล่านั้นลงได้ทันที

เหล่าผู้ลี้ภัยรีบโขกศีรษะไม่หยุด “จริงขอรับ ขอแม่นางหกโปรดเมตตารับพวกเราไว้ด้วย”

เผยชิงเหอน้ำเสียงเย็นเยียบ “เข้าหมู่บ้านแล้ว ต้องรักษากฎ เชื่อฟังคำสั่งข้า หากใครมีใจคิดคด คนทั้งเจ็ดตรงนั้นคือจุดจบ”

สายลมพัดวูบหนึ่ง ร่างชุ่มโชกไปด้วยเลือดทั้งเจ็ดแกว่งไกวไปมา ห้าคนในนั้นแน่นิ่งไปแล้ว อีกสองคนยังคงส่งเสียงครางแผ่วเบา

ผู้ลี้ภัยรู้สึกเย็นวาบที่ลำคอ แผ่นหลังผุดเหงื่อกาฬเย็นเยียบ ยังคงไม่มีใครกล้าเงยหน้า “พวกเราจะเชื่อฟังแม่นางหกขอรับ”

เผยชิงเหอหันไปสั่งการเผยเจี่ย เผยอี่ และเฝิงฉาง “ให้พวกเขาอยู่นอกหมู่บ้านต่ออีกเจ็ดวัน ลดอาหารลงกึ่งหนึ่งในแต่ละวัน หากใครจะไป ไม่ต้องขัดขวาง แต่ใครกล้าบุกรุกเข้าหมู่บ้านโดยพลการ ฆ่าได้ทันที ไม่ต้องละเว้น”

ประโยคสุดท้าย นางหันไปสั่งเผยเยี่ยน

เผยเยี่ยนขานรับด้วยไอสังหารคุกรุ่น

พวกผู้ลี้ภัยร่อนเร่ไร้หลักแหล่ง เคยชินกับการนอนกลางดินกินกลางทราย การต้องรอนอกหมู่บ้านต่ออีกไม่กี่วันหาใช่เรื่องใหญ่อันใด เสบียงที่ลดลงไปครึ่งหนึ่งต่างหากที่เป็นความทรมานอย่างแท้จริง

หมั่นโถวแป้งธัญพืชรวมลดจากสองลูกเหลือเพียงลูกเดียว ซุปร้อนก็ไม่มีให้ดื่มอีกแล้ว เมื่อเคยลิ้มรสความอิ่มท้อง ยามต้องกลับมาท้องกิ่วครึ่งๆ กลางๆ จึงทรมานเกินทน บรรดาผู้ลี้ภัยพากันก่นด่าสหายสารเลวทั้งเจ็ดคนนั้นไม่ขาดสาย “ไอ้พวกชาติชั่ว พอมีอะไรตกถึงท้องหน่อยก็กำเริบเสิบสาน บังอาจแอบเข้าหมู่บ้านไปก่อเรื่อง จนพลอยทำให้พวกเราต้องพลอยอดอยากไปด้วย!”

“แขวนคอตายยังนับว่าปรานีพวกมันเกินไป แม่นางหกน่าจะแล่เนื้อพวกมันมาต้มน้ำแกงกินเสียให้เข็ด!”

ขณะเดียวกันก็มีบางคนแอบหนีไปกลางดึกอย่างเงียบเชียบ

เผยชิงเหอไม่ซักถามความใดทั้งสิ้นตามที่ลั่นวาจาไว้ นางยังคงนำคนฝึกซ้อมในลานฝึกยุทธ์ทุกวันมิได้ขาด เสียงดาบหอก คันธนู และเสียงหมัดปะทะประสานเสียงโห่ร้องกึกก้อง สยบขวัญพวกผู้ลี้ภัยจนเนื้อเต้น

เจ็ดวันต่อมา ในเพิงหญ้าท้ายหมู่บ้านทางทิศเหนือ เหลือคนอยู่หนึ่งร้อยห้าสิบหกคน

ผู้ลี้ภัยที่ผ่านด่านแรกมาได้ ในที่สุดก็ได้ย่างเท้าเข้าสู่หมู่บ้านสกุลเผย ด่านที่สองยังคงเป็นการอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า ทว่าคราวนี้ คนที่คอยจับตาดูพวกเขาคือเฝิงฉางและพวก

เฝิงฉางมีโทสะคั่งอกที่ผู้ลี้ภัยซึ่งตนพามาไม่ได้ความ จึงปั้นหน้าทะมึนตลอดเวลา ครั้นตรวจพบว่าผู้ลี้ภัยคนใดมีแผลเปื่อยเน่าหนองไหลตามตัว ก็ขับไล่ออกไปอย่างไม่ไว้หน้าทันที

เช่นนี้แล้ว จึงมีคนลดลงไปอีกสี่คน

ครึ่งวันต่อมา ผู้ลี้ภัยหนึ่งร้อยห้าสิบสองคนที่โกนหนวดเคราและสวมเสื้อผ้าสะอาดสะอ้าน ในที่สุดก็ดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาบ้าง พวกตัวปัญหากระด้างกระเดื่องที่คิดไม่ยอมจำนนต่างแอบหนีไปหมดแล้ว คนที่เหลืออยู่ส่วนใหญ่ล้วนซื่อตรงและรักสงบ

เผยชิงเหอตั้งกฎไว้ไม่มาก มีเพียงสามข้อเท่านั้น

กลางวันทำไร่ไถนาทำงาน กลางคืนห้ามออกจากเรือนตามอำเภอใจ

ห้ามลักขโมยแย่งชิง ห้ามเข้าใกล้สตรีเด็ดขาด

ทุกอย่างต้องฟังคำสั่ง

หากละเมิดข้อใดข้อหนึ่ง จะถูกตัดขาทั้งสองข้างแล้วแขวนประจานไว้ใต้ต้นไม้ทางเหนือของหมู่บ้าน

ผู้ลี้ภัยชั่วร้ายเจ็ดคนก่อนหน้านี้ล้วนถูกแขวนคอตายสิ้นแล้ว อากาศหนาวเหน็บทำให้ศพยังไม่เน่าเปื่อย ยังคงสภาพอันน่าเวทนาและทรมานก่อนตายเอาไว้ คาดว่าคงต้องแขวนอยู่เช่นนั้นไปจนกว่าหิมะจะละลายในฤดูใบไม้ผลิ

เผยชิงเหอแบ่งผู้ลี้ภัยที่เข้ามาใหม่เป็นสี่หน่วย เรียกเผยเจี่ย เผยอี่ กู้เหลียน และเฝิงฉางเข้ามา สั่งให้พวกเขาสี่คนดูแลคนละหนึ่งหน่วย

เผยเจี่ยกับเผยอี่ถึงขนาดยอมเปลี่ยนชื่อแซ่ ย่อมจงรักภักดีต่อเผยชิงเหออย่างหมดหัวใจ ต่างพยักหน้ารับคำสั่งโดยพลัน

กู้เหลียนยินดีจนหัวคิ้วคลายรอยย่น รอยแผลเป็นจากคมดาบบนแก้มซ้ายคล้ายจะกระตุกไหวตามแรงยิ้ม “แม่นางหกไว้ใจมอบหมายหน้าที่สำคัญให้เพียงนี้ ข้าจะคอยจับตาดูพวกนั้นให้ดี ไม่ทำให้แม่นางหกต้องผิดหวังแน่”

เผยชิงเหอมองประกายไฟที่ลุกโชนในแววตาของกู้เหลียน พลันระบายยิ้มบาง “ดี ข้าจะรอดู”

จากนั้นนางจึงเบนสายตาไปทางเฝิงฉาง

เฝิงฉางขยับจะคุกเข่าลง ทว่าเผยชิงเหอยกมือขึ้นห้าม “ไม่ต้องคุกเข่า มีผู้ลี้ภัยมาพึ่งพิงมากถึงเพียงนี้ ย่อมนับเป็นความชอบของเจ้า คนหนีภัยมาจากร้อยพ่อพันแม่ ย่อมมีพวกคิดคดปะปนเข้ามาบ้างเป็นธรรมดา ไม่ต้องโทษตัวเองให้มากความ”

“วันหน้า ข้ายังต้องรับผู้ลี้ภัยเข้ามาอีก คนในหมู่บ้านตระกูลเผยจะยิ่งทวีจำนวนขึ้น แต่พวกเจ้าสี่คนติดตามข้ามาเป็นกลุ่มแรก ขอเพียงทำงานด้วยใจภักดี ข้าไม่มีทางทอดทิ้งพวกเจ้าอย่างอยุติธรรมแน่”

เลือดในอกของเฝิงฉางพลุ่งพล่าน รีบขานรับเสียงหนักแน่น

แกนหลักของหมู่บ้านตระกูลเผยย่อมเป็นเผยชิงเหอ ส่วนเผยอวิ๋น เผยเยี่ยน เผยเซวียน และเผยเฟิงเป็นสายเลือดตระกูลเผย ย่อมภักดีต่อนางที่สุด ด้านเม่าหงหลิง อู๋ซิ่วเหนียง เปี้ยนซูหลาน และคนอื่นๆ ล้วนเป็นสะใภ้ตระกูลเผยที่เกาะกลุ่มกันเหนียวแน่นอยู่เคียงข้างนาง

ถัดมาก็คือหมอเปา จ้าวไห่ และฟางต้าโถว ทั้งสามเป็นบุรุษต่างแซ่ที่เต็มใจติดตามแม่นางเผยหกด้วยความสัตย์จริง

ในกลียุคอันโหดร้ายป่าเถื่อน มีเพียงการพึ่งพาผู้แข็งแกร่งเท่านั้นจึงจะมีชีวิตรอดต่อไปได้

เผยชิงเหอกล่าวต่อ “เริ่มตั้งแต่วันพรุ่งนี้ พวกเจ้าจงมาที่ลานฝึกวันละครึ่งวัน ฝึกฝนวรยุทธ์และเพลงดาบไปพร้อมกับข้า”

พวกจ้าวไห่ทั้งสามคนถูกเรียกตัวมาด้วยเช่นกัน

อีกไม่กี่เดือนจ้าวไห่ก็จะได้เป็นพ่อคนแล้ว ทุกวันเขาคอยดูแลคอกม้า วัวเทียมเกวียน และสัตว์ใช้งานตัวใหญ่อื่นๆ อย่างขยันขันแข็ง เมื่อได้ยินว่าจะต้องมาฝึกวรยุทธ์และหัดดาบ จ้าวไห่ก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง “แม่นางหก ทางคอกม้าขาดคนไม่ได้ขอรับ อีกทั้งข้าก็อายุสามสิบแล้ว ไม่เคยจับดาบมาก่อนเลย”

เผยชิงเหอยิ้มพลางกล่าว “ยามนี้คนในหมู่บ้านมีมากขึ้นแล้ว เจ้าไปคัดเลือกคนที่ซื่อสัตย์ว่านอนสอนง่ายสักสองสามคนมาช่วยงานที่คอกม้า เรื่องฝึกดาบพรรค์นี้เรียนรู้ประเดี๋ยวเดียวก็เป็น วันหน้าหากมีพวกโจรบุกมา เจ้าจะได้หยิบดาบขึ้นมาปกป้องลูกเมียได้”

หัวใจของจ้าวไห่อบอุ่นวาบขึ้นมาทันใด จึงพยักหน้ารับคำทันที

หมอเปาทำหน้ามุ่ย “ข้าคงไม่ต้องกระมัง! ข้าเป็นหมอ แค่ต้มยาเป็น รักษาคนได้ ยังไม่พออีกหรือ”

เผยชิงเหอกล่าวเสียงเรียบ “คนในตระกูลเผยทุกคนต้องมีความสามารถในการเอาชีวิตรอด แม้แต่เด็กห้าขวบยังกล้าถือดาบ เจ้าเองก็ไม่มีข้อยกเว้น”

เช่นนั้นแล้ว เขาก็ถูกแม่นางหกนับเป็นคนตระกูลเผยคนหนึ่งด้วยหรือ

แววตาของหมอเปาสว่างวาบขึ้นมาทันที

ฟางต้าโถวที่รอคอยมานานมีสีหน้าคาดหวังเต็มเปี่ยม “แม่นางหก แล้วข้าเล่า ต้องฝึกอะไร”

…