บทที่ 75 ดีชั่ว

หิมะขาวโพลนทอดตัวสุดสายตา เทือกเขาเยี่ยนซานห่มคลุมด้วยอาภรณ์สีเงินบริสุทธิ์ มองจากใกล้หรือไกลล้วนเป็นทัศนียภาพอันงดงามยิ่ง

ทว่าสำหรับราษฎรยากไร้ที่ต้องทนหิวโหย ฤดูหนาวเหน็บเช่นนี้ในแต่ละครากลับเป็นมหันตภัยครั้งใหญ่ ไม่รู้ว่าต้องมีผู้คนหนาวตายอดตายไปเท่าใดในเหมันต์อันยาวนาน

เฝิงฉางสวมเสื้อนวมหนาเตอะ ดื่มน้ำอุ่นหนึ่งชามให้อุ่นท้องคลายหนาว ถูมือไปมาพลางผลักประตูเปิดออก แล้วตะโกนเรียกคนข้างหลังให้ออกมาช่วยกันกวาดหิมะเปิดทาง

ตั้งแต่มาพึ่งพิงหมู่บ้านตระกูลเผยได้สองเดือนกว่า กลุ่มผู้ลี้ภัยที่เดิมทีผอมแห้งราวกับกิ่งไม้แห้งต่างก็มีเนื้อมีหนังอ้วนท้วนขึ้นมาคนละรอบ ทุกวันได้กินอิ่ม มีเสื้อผ้าสวมใส่ ยามค่ำคืนเวลานอนก็มีอ่างไฟ วันคืนที่ดีเยี่ยงนี้ ต่อให้เอาชีวิตเซียนมาแลกก็ไม่ยอม ยิ่งไปกว่านั้นยังมีเรื่องน่ายินดีที่ชวนให้อิจฉาตาร้อนยิ่งกว่าเดิมอีก!

จากการลงแปลงนาทำงานร่วมกันทุกวัน มีผู้ลี้ภัยสามคนถูกตาต้องใจหญิงสาวในหมู่บ้าน แม่นางหกเผยจึงเป็นธุระจัดการเรื่องมงคลให้พวกเขาก่อนสิ้นปี

เป็นเขยแต่งเข้าแล้วอย่างไรเล่า มีภรรยาไม่ดีหรือ ข้าวต้มหมั่นโถวยิ่งนุ่มก็ยิ่งเคี้ยวง่ายกลืนคล่องคอไม่ใช่หรือไร!

พวกผู้ลี้ภัยต่างพากันตาร้อนผ่าว สองวันมานี้จึงลงแรงกวาดหิมะกันอย่างขยันขันแข็งเป็นพิเศษ หากโชคดีถูกตาต้องใจสตรีตระกูลเผยเข้าบ้าง ย่อมดียิ่งกว่าสิ่งใด

กู้เหลียนเองก็นำสตรีกลุ่มหนึ่งออกมาช่วยกวาดหิมะเช่นกัน ไม่ช้าพวกเผยเจี่ยก็ตามออกมา ทุกคนร่วมแรงร่วมใจช่วยกันขจัดหิมะที่ทับถม

ส่วนเผยชิงเหอนั้น พาพวกเผยเยี่ยนออกจากหมู่บ้าน มุ่งหน้าไปยังแนวป่าเขาล่วงหน้าไปแล้วตั้งแต่หนึ่งชั่วยามก่อน

หิมะทับถมหนาเตอะ ย่างเท้าลงไปแต่ละก้าวส่งเสียงดังกรอบแกรบ จมลึกถึงหน้าแข้ง พอสูดลมหายใจเข้าไปคราหนึ่ง อวัยวะภายในก็เย็นยะเยือกไปหมด

"พี่หก อากาศหนาวเยี่ยงนี้ พวกเราออกมาทำอะไรกัน" เผยเยี่ยนเอ่ยถามด้วยสีหน้างุนงง "หลายวันก่อนพวกเราล่าสัตว์ป่ามาได้ตั้งเยอะแยะ พอกินไปเกือบครึ่งเดือนแล้ว วันนี้ยังจะล่าสัตว์อีกหรือ"

เผยอวิ๋นมีความคิดละเอียดรอบคอบ หัวไวเฉลียวฉลาดกว่ามาก จึงเอ่ยรับคำเสียงเบา "จะมารับผู้ลี้ภัยหรือ"

เผยชิงเหอปรายตามองด้วยความชื่นชม "อยู่ว่างๆ ก็ไม่มีอะไรทำ ออกมาเดินดูเสียหน่อย ไม่แน่อาจจะเก็บคนกลับไปได้บ้าง"

เผยอวิ๋นครุ่นคิด "หิมะตกหนักถึงเพียงนี้ หนาวตายอดตายก็ไม่ใช่เรื่องแปลก คนที่อยากหาทางรอด ไม่แน่อาจจะลงมาจากเขาก็ได้"

เผยเยี่ยนในที่สุดก็คิดตามทัน "หลายวันก่อนที่พี่หกส่งพวกเฝิงฉางเข้าไปเดินวนเวียนในป่าเขา หรือว่าก็เพื่อให้ผู้ลี้ภัยในป่าเห็นว่าหลังจากมาพึ่งพาหมู่บ้านตระกูลเผยแล้วมีความเป็นอยู่ที่ดีเพียงใด"

เผยชิงเหอถอนหายใจ "ในที่สุดเจ้าก็ยอมใช้หัวคิดบ้างแล้ว"

เผยเยี่ยนเชิดหน้าอย่างภาคภูมิใจ "ปกติข้าแค่ขี้เกียจคิดต่างหากเล่า ความจริงในหมู่บ้านตระกูลเผย นอกจากพี่หกแล้ว ก็ต้องเป็นข้านี่แหละ"

เหล่าสตรีพากันหัวเราะร่วน

ผ่านพ้นปีใหม่ ทุกคนต่างเติบโตขึ้นอีกหนึ่งปี ความเจ็บปวดจากการถูกริบทรัพย์ประหารตระกูลและถูกเนรเทศเมื่อปีก่อนค่อยๆ เลือนรางจางหาย การฝึกยุทธ์ อ่านตำรา ฝึกยิงธนู และออกล่าสัตว์ ทำให้ชีวิตประจำวันวุ่นวายทว่าเปี่ยมล้น ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ เผยชิงเหอทำให้พวกนางได้มองเห็นความหวังและอนาคตครั้งใหม่

“ข้างหน้ามีคน!”

เม่าหงหลิงที่ทำหน้าที่ลาดตระเวนอยู่ข้างหน้าเป่านกหวีดไม้ไผ่ส่งสัญญาณเตือนภัย

เผยชิงเหอรวบรวมสมาธิทอดสายตามองไปไกล มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “พวกเจ้ารออยู่ที่เดิม ข้าจะไปดูลาดเลาก่อน”

เผยเยี่ยนเอ่ยปากทันควัน “ข้าไปด้วย”

เผยอวิ๋นก็ตามมาเช่นกัน

กลุ่มผู้ลี้ภัยใบหน้าเขียวคล้ำเพราะความหนาวเหน็บ เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งแทบไม่ปกปิดร่างกาย ต่างพยุงกันและกันก้าวไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า ไม่รู้ว่าต้องทนหิวโหยและเดินฝ่าหิมะมานานเท่าใด แต่ละคนซวนเซโซซัดโซเซ พร้อมจะล้มพับลงไปได้ทุกเมื่อ

“ข้างหน้าคือหมู่บ้านสกุลเผยใช่หรือไม่”

“ต้องใช่แน่ เฝิงฉางบอกไว้ว่า พอลงจากเขาแล้วให้มุ่งหน้าลงใต้ไปเรื่อยๆ ก็ถึงแล้ว”

“ไปพึ่งพาหมู่บ้านสกุลเผยก็จะมีข้าวกิน มีเสื้อผ้าใส่ มีบ้านให้อยู่ นี่คือหนทางรอดสุดท้ายของพวกเราแล้ว ทุกคนอดทนอีกครึ่งวัน ใกล้จะถึงแล้ว”

“เดี๋ยวก่อน เหมือนมีคนเดินมาหรือไม่”

กลุ่มผู้ลี้ภัยทั้งหนาวทั้งหิวจนหน้ามืดตาลาย แขนขาไร้เรี่ยวแรง ตอบสนองเชื่องช้าอย่างยิ่ง รอจนเผยชิงเหอกับพวกอีกสองคนเดินมาหยุดห่างออกไปยี่สิบกว่าก้าว จึงเพิ่งรู้สึกตัวว่ามีคนมา

ท่ามกลางหิมะน้ำแข็งขาวโพลน เด็กสาวในชุดสีเทาสะพายธนูถือดาบยาวก้าวย่างอย่างคล่องแคล่ว แววตาสีดำขลับสุกสว่างคมกริบ “หยุดกันให้หมด”

“ที่นี่คือเขตของหมู่บ้านสกุลเผย พวกเจ้าเป็นใคร มาที่นี่ด้วยเหตุใด”

ในที่สุดก็ถึงหมู่บ้านสกุลเผยแล้ว!

ดวงตาที่แห้งผากของผู้ลี้ภัยพลันมีน้ำตาเอ่อล้นออกมา ไม่รู้ว่าผู้ใดคุกเข่าลงก่อนเป็นคนแรก ไม่นานก็คุกเข่าระเนนระนาดตามกันเป็นแถบๆ โขกศีรษะไม่หยุด “พวกเรารู้จักเฝิงฉาง เขาบอกพวกเราว่าหากไม่มีที่ไปแล้ว ให้มาที่หมู่บ้านสกุลเผย”

“พวกเราสิ้นไร้ไม้ตอก จวนจะหนาวตายอดตายอยู่แล้ว ขอแม่นางโปรดเมตตารับพวกเราไว้ด้วยเถิด!”

ผู้ลี้ภัยกลุ่มนี้เดิมมีแปดสิบกว่าคน หิมะตกหนักคราเดียวหนาวตายไปหลายคน ตอนลงจากเขาก็หิวจนล้มพับไปอีกหลายคน คนที่กัดฟันเดินมาถึงที่นี่มีทั้งหมดเจ็ดสิบสองคน

เผยชิงเหอมิได้ให้พวกเขาเข้าหมู่บ้านในทันที ยังคงตรวจดูว่ามีโรคติดต่อหรือไม่ตามธรรมเนียม และให้พักดูอาการอยู่ทางทิศเหนือของหมู่บ้านเป็นเวลาสามวัน

ลานโล่งตรงนี้สร้างกระท่อมหญ้าไว้หลายหลังตั้งแต่ก่อนเข้าสู่ฤดูหนาว พอจะกำบังลมหนาวได้ เฝิงฉางนำคนมาส่งอาหาร ผู้ลี้ภัยที่รู้จักเฝิงฉางต่างตื้นตันใจจนปล่อยโฮออกมา

เฝิงฉางปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “วันคืนที่ยากลำบากผ่านพ้นไปแล้ว มาถึงหมู่บ้านสกุลเผย ย่อมได้กินอิ่มนอนอุ่นทุกวัน”

เฝิงฉางที่แต่ก่อนเคยผอมโซไร้เรี่ยวแรง บัดนี้ใบหน้ากลับเปล่งปลั่งมีเลือดฝาด น้ำเสียงก้องกังวานเปี่ยมพลัง คำพูดของเขาจึงหนักแน่นน่าเชื่อถือที่สุด

เหล่าผู้ลี้ภัยได้ซดน้ำแกงร้อนๆ กินหมั่นโถวธัญพืชหยาบ แล้วพากันนอนเบียดเสียดรับไออุ่นอยู่ข้างเตาไฟ

ยังไม่ทันพ้นสามวัน ก็มีผู้ลี้ภัยอีกกลุ่มรอนแรมมาขอพึ่งพา คราวนี้คนยิ่งมาก มีถึงร้อยกว่าคน

นางเฝิงทั้งประหลาดใจและอดกังวลมิได้ "ชิงเหอ พวกเฝิงฉางมีแค่ยี่สิบกว่าคน ย่อมไม่อาจก่อคลื่นลมอันใด แต่คนสองกลุ่มนี้รวมกันเกือบสองร้อยเข้าไปแล้ว ล้วนเป็นชายฉกรรจ์ หากพวกเขากินอิ่มมีเรี่ยวแรงขึ้นมา เกรงว่าจะลุกขึ้นมาก่อเรื่องวุ่นวาย"

คนบ้านเผยมีแต่สตรี คนชรา และเด็ก ทั้งยังกักตุนเสบียงไว้มากมาย ย่อมล่อตาล่อใจผู้คนได้ง่ายเกินไป

เผยชิงเหอยิ้มบางพลางเอ่ย "การรับผู้ลี้ภัยเพื่อเพิ่มพูนประชากร ย่อมต้องแบกรับความเสี่ยงอยู่บ้าง ท่านแม่วางใจเถิด ข้ารู้ว่าต้องรับมืออย่างไร"

ความกังวลของนางเฝิงมิได้เกินจริงแม้แต่น้อย

ในบรรดาผู้ลี้ภัยเกือบสองร้อยคนที่ทยอยมาพึ่งพิง มีสองคนที่พอกินอิ่มมีแรงเข้าหน่อย ก็เริ่มยุยงปลุกปั่นคนอื่นๆ ที่ใจกล้าพอกัน สบโอกาสกลางดึกคิดลอบเข้าหมู่บ้าน ทว่ายังไม่ทันได้เข้าใกล้คลังเสบียงหรือย่องเข้าเรือนสตรี ก็ถูกลูกธนูคมกริบยิงทะลุขาทั้งสองข้างเสียก่อน

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงม ปลุกทุกคนให้สะดุ้งตื่นขึ้นกลางดึก

เผยเยี่ยนกระโดดลงมาจากหลังคา ถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างเดือดดาล “กินอิ่มได้ไม่กี่วันก็คิดการชั่วช้า ช่างไม่คู่ควรเป็นคนเอาเสียเลย พี่หก ฆ่าทิ้งให้หมดเถิด!”

กู้เหลียนกระชับท่อนไม้ในมือ ท่าทางดุดันเอาเรื่อง “แม่นางหก คนชั่วพวกนี้ยกให้พวกเราจัดการเถิด”

เฝิงฉางยิ่งเดือดดาล ในมือถือพลั่วเหล็ก “ให้ข้าลงมือเอง!”

หิมะที่ยังไม่ละลายสะท้อนประกายเย็นเยียบใต้แสงคบเพลิงลุกโชน

สายตาของเผยชิงเหอกวาดมองคนทั้งสองที่กำลังกระวนกระวายใจ “กู้เหลียน พวกเจ้ามาอยู่ที่หมู่บ้านสกุลเผยเกือบครึ่งปีแล้ว เฝิงฉาง พวกเจ้าเองก็มาได้สองสามเดือน ข้าเชื่อใจพวกเจ้า คนที่มาทีหลังเหล่านี้จะเป็นอย่างไร ล้วนไม่เกี่ยวข้องกับพวกเจ้า ข้าจะไม่พาลโกรธพวกเจ้าเป็นอันขาด”

มือของกู้เหลียนสั่นสะท้าน ขอบตาร้อนผ่าว

เฝิงฉางคุกเข่าลงทันที โขกศีรษะลงกับพื้นสามครั้งดังตึงๆ

เผยชิงเหอถือดาบก้าวไปข้างหน้า แล้วฟันขาทั้งสองข้างของผู้ลี้ภัยที่คิดคดทรยศจนขาดสะบั้น “เผยเยี่ยน เอาพวกมันไปแขวนไว้ใต้ต้นไม้ทางทิศเหนือของหมู่บ้าน”

“ให้พวกผู้ลี้ภัยที่มาขอพึ่งพิงได้เห็นจุดจบของคนที่คิดการชั่ว”

คนชั่วที่ถูกตัดขาทั้งสองข้างถูกมัดแขวนไว้ใต้ต้นไม้ โลหิตหยดติ๋งๆ ไม่ขาดสาย เสียงคร่ำครวญโหยหวนท่ามกลางสายลมหนาวดังก้องไปทั่วขุนเขา