บทที่ 74 คหบดี (สอง)

สือเยี่ยนไม่ได้ถ่อมตัว เขาเคยฝึกยิงธนูมาเพียงไม่กี่วันจริงๆ ง้างธนูยิงจากระยะห้าสิบก้าว มีเพียงดอกเดียวที่ปักขอบเป้าอย่างหวุดหวิด อีกสองดอกพลาดเป้าทั้งหมด

เผยเซวียนกับเผยเฟิงอายุเจ็ดขวบยังเก่งกว่าเขาอยู่บ้าง

เมื่อเทียบกันแล้ว เมิ่งหกที่ง้างธนูได้อย่างง่ายดาย ยิงจากระยะร้อยก้าวสิบดอกเข้าเป้าเก้า ก็นับได้ว่าเป็นยอดนักแม่นธนูแล้ว

เมิ่งหกรูปโฉมหล่อเหลาอยู่แล้ว ยามง้างธนูยิง แววตาคมกริบ บุคลิกสง่าผ่าเผยข่มคน สตรีตระกูลเผยที่ฝึกยิงธนูอยู่ข้างๆ ไม่ว่าแก่หรือสาว ต่างเหลียวสายตามามองพร้อมกัน

เผยชิงเหอกวาดหางตามองไปทีหนึ่ง เหล่าสตรีก็ละสายตากลับไปตั้งใจฝึกยิงธนูทันที

ใครจะรู้ว่าในใจเมิ่งหกเองก็กำลังตื่นตะลึงอยู่เช่นกัน

ในค่ายทหาร พวกทหารฝึกแปรขบวนตั้งค่ายกล ร่ายรำดาบทวนกันทุกวัน ทุกคนล้วนฝึกยิงธนู ยิงสิบดอกเข้าเป้าห้า ก็นับเป็นยอดฝีมือแล้ว แต่สตรีตระกูลเผยตรงหน้าเหล่านี้ ทุกคนยิงธนูแม่นยำ คนที่ฝีมือแย่ที่สุด ยิงสิบดอกยังเข้าเป้าถึงหก

ธนูเป็นอาวุธสังหารระยะไกลชั้นยอด มียอดนักแม่นธนูมากมายถึงเพียงนี้ ใครจะกล้าไม่รู้จักตายมาหาเรื่องหมู่บ้านสกุลเผย

"สตรียังเก่งกาจกว่าบุรุษ" สือเยี่ยนชื่นชมไม่หยุด "วันนี้ข้าได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ"

เผยชิงเหอกลับกล่าว "เป้าเป็นของตาย ไม่ขยับเขยื้อน ถึงคราวรบราฆ่าฟันกันจริงๆ ไม่มีใครยืนโง่ๆ รออยู่ตรงนั้นหรอก ยิงเป้าไม่นับว่าเป็นอะไร ก็แค่ฝึกสายตาและความแม่นยำเท่านั้น"

นางหยิบธนูขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ ไม่เห็นว่าตั้งท่าออกแรงอย่างไร ลูกธนูก็พุ่งออกไปติดๆ กันราวกับร้อยลูกปัด สิบดอกปักอัดกันแน่นอยู่กลางเป้า

สือเยี่ยนมองท่วงท่าสง่างามยามเผยชิงเหอยิงธนู จนแทบลืมหายใจ

เมิ่งหกเองก็เพิ่งเคยเห็นฝีมือยิงธนูของเผยชิงเหอเป็นครั้งแรก สีหน้าเปลี่ยนไปทันที "แม่นางเผยหกฝีมือธนูยอดเยี่ยม!!"

เผยเยี่ยนทนไม่ไหวอีกต่อไป หันหน้ามา "แค่นี้จะนับเป็นอะไร วันนั้นตอนพวกเราเจอโจรเร่ร่อน กลางดึกสงัด ห่างกันหลายร้อยก้าว พี่หกยกมือขึ้นทีก็ฆ่าได้ทีละคน ยิงไม่พลาดเลยสักดอก"

เผยชิงเหอเหลือบตามองไปทีหนึ่ง เผยเยี่ยนหัวเราะแหะๆ รีบหดคอกลับ แล้วตั้งใจฝึกยิงธนูต่อ

ถึงตอนนี้สือเยี่ยนจึงเอ่ยปาก "แม่นางเผยหกฝีมือธนูยอดเยี่ยม!"

เผยชิงเหอมองนายน้อยสือแล้วยิ้มบางๆ "ไม่ทำให้นายน้อยสือผิดหวังก็ดีแล้ว"

ปกตินางแทบไม่เคยลงมืออวดฝีมือ แต่นายน้อยสือย่อมเป็นข้อยกเว้น

เมิ่งหกไม่ยอมถูกเมิน กระแอมทีหนึ่ง "ยิงเป้าไม่เห็นสนุก ไม่สู้พากันเข้าป่าไปล่าสัตว์ป่ามาสักหน่อย ตกเย็นจะได้ให้ทุกคนกินของดีกันสักมื้อ"

เผยเยี่ยนหันมาอีกครั้งอย่างกระตือรือร้น "ข้าไปด้วย"

เผยชิงเหอเหลือบตามองไปอีกที "แผลจากคราวล่าหมีดำครั้งก่อนหายแล้วหรือ?"

เผยเยี่ยนยิงฟันแหยๆ อย่างร้อนตัว "หายนานแล้ว ข้าได้บทเรียนแล้ว ต่อไปเจอสัตว์ร้ายจะปีนขึ้นต้นไม้ ไม่วิ่งพล่านส่งเดชอีกแน่"

เผยชิงเหอไม่สนใจนาง เรียกชื่อเผยอวิ๋น เม่าหงหลิง และคนอื่นอีกยี่สิบกว่าคนให้ไปล่าสัตว์ในป่าด้วยกัน

พวกทหารไปเกี่ยวข้าวสาลีฤดูหนาวกันหมดแล้ว เมิ่งหกพาทหารคนสนิทไปเพียงสองคน ส่วนข้างกายนายน้อยสือมีองครักษ์กว่ายี่สิบคน องครักษ์เหล่านี้มีทั้งบ่าวไพร่สกุลสือ และยอดฝีมือในยุทธภพที่ทุ่มเงินก้อนโตจ้างมา หน้าที่เดียวของพวกเขาก็คือคุ้มครองความปลอดภัยของนายน้อย

ขบวนใหญ่โตเช่นนี้ เมิ่งหกย่อมต้องเยาะเย้ยสักสองสามประโยค "นายน้อยสือนี่ตัวบางเนื้อบางสูงศักดิ์สมคำร่ำลือจริงๆ"

สือเยี่ยนยิ้มกล่าว "ข้าไม่มีฝีมือความสามารถอย่างท่านแม่ทัพน้อยเมิ่ง ยามเดินทางข้างนอก จึงจำต้องพาองครักษ์มามากหน่อย ให้ท่านแม่ทัพน้อยเมิ่งขบขันเสียแล้ว"

เผยชิงเหอยิ้มรับคำต่อ "คนเรามีดีกันคนละอย่าง นายน้อยสือฝึกยุทธ์ไม่ได้เพราะร่างกายไม่เอื้ออำนวย แต่กลับเฉลียวฉลาดเก่งกาจ บริหารร้านเสบียงสกุลสือจนรุ่งเรืองเฟื่องฟู เป็นคนใจกว้างมีน้ำใจ ผูกไมตรีกับผู้คนไว้มากมาย นับได้ว่าเป็นยอดคนหนุ่มผู้หนึ่ง"

สือเยี่ยนหลุดหัวเราะ "แม่นางเผยหกยกย่องถึงเพียงนี้ ข้าช่างรู้สึกเป็นเกียรติจนทำตัวไม่ถูกแล้ว"

เผยเยี่ยนคิดในใจ นี่หรือคือการปฏิบัติที่คหบดีได้รับ นางยังไม่เคยเห็นพี่หกชมใครแบบนี้มาก่อนเลย! ดูหน้าบูดของท่านแม่ทัพน้อยเมิ่งสิ ช่างใจแคบเสียจริง

เผยอวิ๋นกับเม่าหงหลิงสบตากัน ต่างคนต่างกลั้นหัวเราะ แล้วดูเรื่องสนุกกันต่อไป

เมิ่งหกฟังเผยชิงเหอยกยอนายน้อยสือ ก็โกรธจนคันเขี้ยว ด้วยความหยิ่งทะนงของเขา ย่อมไม่มีทางทำเรื่องไร้ระดับอย่างการไปซักไซ้ต่อหน้า ในการล่าสัตว์ต่อจากนั้น ท่านแม่ทัพน้อยเมิ่งยิงธนูติดต่อกัน แสดงฝีมือห้าวหาญ ได้สัตว์มามากมาย

เผยเยี่ยน เผยอวิ๋น และคนอื่นๆ ก็ได้สัตว์มาไม่น้อย

ส่วนเผยชิงเหอแทบไม่ได้ลงมือเลย คอยอยู่เคียงข้างนายน้อยสือตลอด ยิ้มแย้มพูดคุยกันเบาๆ เป็นระยะ

สือเยี่ยนยิ้มอย่างเกรงใจ "ข้าเข้าป่ามา นอกจากจะล่าสัตว์ไม่ได้แล้ว ยังกลายเป็นตัวถ่วงอีก"

เผยชิงเหอยิ้มตอบ "คนยิงธนูล่าสัตว์เป็นมีอยู่ดาษดื่น ความสามารถและความมุ่งหมายของนายน้อยสือไม่ได้อยู่ที่เรื่องนี้ ไม่ต้องถ่อมตัวไปหรอก"

สรุปแล้ว การปฏิบัติที่คหบดีกระเป๋าหนักได้รับนั้น ช่างน่าอิจฉาตาร้อนนัก

คืนนั้นในหมู่บ้านสกุลเผยก่อกองไฟ กลิ่นเนื้อย่างหอมฟุ้งไปไกลสิบลี้

เมิ่งหกคงกินเนื้อย่างมากเกินไป รู้สึกแน่นท้องอึดอัด ตกกลางคืนจึงพลิกตัวไปมานอนไม่หลับ ฟังเสียงกรนของทหารคนสนิทแล้วก็ยิ่งหงุดหงิด จึงถีบไปทีหนึ่ง "กรนดังขนาดนี้ แล้วคุณชายอย่างข้าจะนอนหลับได้อย่างไร"

เสี่ยวมั่วทหารคนสนิทก็ไม่ถือโกรธ พลิกตัวแล้วกรนต่อ

สองวันต่อมา สองพี่น้องตระกูลต่งก็กลับมา

"นายน้อย ทางนายอำเภอหวังจัดการเรียบร้อยแล้วขอรับ" ต่งต้าหลางรายงานเสียงเบา "ผู้ลี้ภัยที่หมู่บ้านสกุลเผยรับไว้ ให้นับเป็นผู้เช่านาทั้งหมด"

ต่งเอ้อร์หลางขนอิฐหินและวัสดุก่อสร้างกลับมาจำนวนมาก วันนั้นก็เริ่มลงมือก่อกำแพงได้ทันที

สือเยี่ยนพยักหน้าเล็กน้อย ไม่ล้ำเส้นก้าวก่าย เรียกช่างสิบกว่าคนที่พามาด้วยให้มารวมกัน แล้วสั่งให้พวกเขาฟังคำบัญชาของแม่นางเผยหก

จัดการเรื่องเหล่านี้เสร็จ นายน้อยสือก็ขอตัวลากลับ

เผยชิงเหอออกไปส่งด้วยตนเองไกลถึงห้าลี้จึงย้อนกลับมา

เกี่ยวข้าวสาลีฤดูหนาวเสร็จแล้ว เมิ่งหกที่อัดอั้นตันใจมาเต็มท้องก็ลาแม่นางเผยหกเช่นกัน เผยชิงเหอยื่นจดหมายฉบับหนึ่งให้เมิ่งหก "รบกวนท่านแม่ทัพน้อยเมิ่งนำจดหมายฉบับนี้ไปส่งให้แม่ทัพเมิ่งด้วย"

เมิ่งหกถือจดหมายฉบับหนา อดปากพล่อยถามไปประโยคหนึ่งไม่ได้ "เจ้าเขียนจดหมายถึงพ่อข้าทุกเดือน"

เผยชิงเหอยิ้ม "ใช่แล้ว"

เมิ่งหกรออยู่ครู่หนึ่ง ไม่เห็นนางพูดอะไรต่อ ก็ออกจะหงุดหงิดใจ เขาขี่ม้าเร็วกลับไปยังค่ายใหญ่ของกองทัพเป่ยผิง ยื่นจดหมายให้แม่ทัพเมิ่งกับมือ แล้วก็ปากพล่อยถามขึ้นอีก "เผยชิงเหอเขียนจดหมายถึงท่านพ่อทุกเดือนไปทำไมหรือขอรับ?"

แม่ทัพเมิ่งตอบสั้นๆ ได้ใจความ "เรื่องที่เจ้าไม่ควรรู้ ก็อย่าซอกแซกถามส่งเดช"

เมิ่งหกหงุดหงิดใจอีกครั้ง

คืนนั้นเมิ่งหกนอนไม่หลับอีกแล้ว "เสี่ยวมั่ว เจ้าว่า เหตุใดแม่นางเผยหกถึงเขียนจดหมายถึงพ่อข้าอยู่เรื่อย?"

เสี่ยวมั่วหาว "เรื่องนี้ยังต้องคิดอีกหรือขอรับ สกุลเผยมีแต่สตรีทั้งบ้าน หากจะตั้งหลักปักฐานในอำเภอชางผิงได้อย่างมั่นคง ก็ต้องหาที่พึ่งพิง เขียนจดหมายถึงท่านแม่ทัพ ก็เพื่อรักษาไมตรีอันดีต่อกันไว้"

เมิ่งหกพึมพำเสียงเบา "ไม่ใช่แค่นั้นหรอก ทุกครั้งที่นางเขียนจดหมายมา ไม่นานพ่อข้าก็จะส่งจดหมายไปวังบูรพา ครึ่งปีมานี้ จดหมายจากวังบูรพาก็มีมากกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย ข้ารู้สึกอยู่เสมอว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกัน"

"ข้ายังได้ยินพวกพี่ชายคุยกันลับๆ ว่าองค์รัชทายาทแห่งวังบูรพาตัดปีกตัดหางเว่ยอ๋องไปติดๆ กัน ฝ่ายเว่ยอ๋องอ่อนกำลังลง สู้เมื่อก่อนไม่ได้แล้ว..."

ครอก~ ครอก~~

สิ่งที่ตอบกลับเมิ่งหก คือเสียงกรนดังสนั่นต่อเนื่องเป็นชุด

แม่ทัพเมิ่งจับพู่กันเขียนจดหมายอยู่ใต้แสงเทียน เนื้อความล้วนเป็นถ้อยคำไร้สาระจำพวกถามไถ่ทุกข์สุข

จดหมายของเผยชิงเหอถูกใส่รวมไว้ในซองเดียวกัน ส่งออกจากค่ายทหาร ขี่ม้าเร็วตลอดทางจนถึงวังบูรพา

เดือนสิบสองอากาศหนาวเหน็บ หิมะขาวโพลนไปทั่ว ปีใหม่ใกล้มาถึงในพริบตา