บทที่ 73 คหบดี (หนึ่ง)

เมิ่งหกทำทีเป็นเดินเล่นไปเรื่อยเปื่อยจนถึงหมู่บ้านใหม่

แต่ไกลก็เห็นแม่นางเผยหกกับนายน้อยสือคุยกันถูกคอ หัวเราะต่อกระซิกกันอย่างสนุกสนาน

ในใจเมิ่งหกเดือดดาลจนแทบระงับไม่อยู่ เขาจำฤดูเก็บเกี่ยวข้าวสาลีฤดูหนาวได้ จึงพาคนมาหมู่บ้านสกุลเผยเป็นพิเศษ ถือโอกาสขนเสบียงมาด้วยอีกชุดหนึ่ง เหตุใดแม่นางเผยหกถึงได้เอาอกเอาใจนายน้อยสือออกหน้าออกตาเพียงนี้

"คุณชายหก เสบียงที่พวกเรานำมา พอกินได้แค่ไม่กี่วันนี้เอง แต่เสบียงที่นายน้อยสือส่งมา พอเป็นอาหารของสกุลเผยได้ทั้งปีเลยขอรับ" ข้างหูดังเสียงน่ารำคาญของทหารคนสนิท "อย่าว่าแต่แม่นางเผยหกเลย ต่อให้เป็นท่านแม่ทัพของพวกเราเจอคหบดีแบบนี้ ก็ต้องยิ้มแย้มต้อนรับเหมือนกัน"

เมิ่งหกถลึงตาใส่อย่างฉุนเฉียว "หุบปากหมาของเจ้าเสีย"

ทหารคนสนิทหัวเราะแหะๆ "ขอรับๆๆ ข้าจะหุบปากเดี๋ยวนี้แหละ"

เมิ่งหกคิดจะเดินเล่นเข้าไปใกล้ ทหารคนสนิทยื่นมือคว้าแขนเสื้อของเมิ่งหกไว้ เมิ่งหกถลึงตาใส่อีกครั้ง ทหารคนสนิทไม่ปริปาก แต่ก็ไม่ยอมปล่อยมือ

ทหารคนสนิทผู้นี้เดิมเป็นคนของแม่ทัพเมิ่ง เพิ่งย้ายมาอยู่ข้างกายเมิ่งหกเมื่อสองปีก่อน เมิ่งหกทำเรื่องอะไรเกินเลยไป ไม่ทันถึงครึ่งวันก็ถึงหูแม่ทัพเมิ่งแล้ว

เมิ่งหกไม่อาจและไม่กล้าทำเกินเลยนัก จึงกล่าวอย่างโมโห "ปล่อยมือ แล้วพูดมา"

ทหารคนสนิทว่าง่ายยิ่งนัก ปล่อยมือก่อน แล้วจึงเอ่ยเสียงเบา "ก่อนคุณชายหกจะออกมา ท่านแม่ทัพกำชับเป็นพิเศษว่าห้ามก่อเรื่องตามอำเภอใจ ต้องให้เกียรติแม่นางเผยหก ตอนนี้แม่นางเผยหกกำลังรับรองแขกผู้มีเกียรติ คุณชายหกหลบไปสักหน่อยจะดีกว่า"

"พ่อค้าคนหนึ่ง จะนับเป็นแขกผู้มีเกียรติอะไรได้" เมิ่งหกพูดจาเชือดเฉือน "หากสกุลเผยไม่ได้ประสบเคราะห์ สกุลสือคิดจะมาเยี่ยมเยือนถึงประตูบ้านยังต้องยื่นนามบัตรต่อคิวเลย"

ทหารคนสนิทคล้อยตาม "ขอรับ หากเป็นเมื่อก่อน ต่อให้คุณชายหกไปเยือนสกุลเผย ก็ยังต้องยื่นนามบัตรต่อคิวเหมือนกัน"

เมิ่งหก "..."

"วันนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วนี่ขอรับ! ต้องเลี้ยงดูคนทั้งครอบครัวใหญ่ขนาดนี้ ยังมีผู้ลี้ภัยที่รับเข้ามาอีก หากไม่ให้พวกเขากินอิ่ม พวกเขาจะอยู่ต่ออย่างสบายใจได้อย่างไร" ทหารคนสนิทรู้นิสัยคุณชายหกของตนเป็นอย่างดี จึงผ่อนน้ำเสียงลง "สิ่งที่สกุลเผยต้องการที่สุดในตอนนี้ก็คือเสบียง มีคหบดีอย่างสกุลสือมาลงทุนวางเดิมพัน แม่นางเผยหกย่อมต้องต้อนรับขับสู้อย่างเต็มที่"

"ก็เห็นแก่ได้เกินไปแล้ว" เมิ่งหกเค้นออกมาได้ประโยคหนึ่ง

ทหารคนสนิทถอนใจ "จะถือตัวสูงส่งก็แลกเป็นเสบียงไม่ได้หรอกขอรับ"

ในที่สุดเมิ่งหกก็ถูกเกลี้ยกล่อมให้กลับไปได้

พอตกเย็น แม่นางเผยหกส่งคนมาเชิญเมิ่งหกไปกินมื้อค่ำ อารมณ์ของเมิ่งหกดีขึ้นบ้าง จัดแต่งเสื้อผ้าเสียรอบหนึ่ง แล้วจึงเดินไปอย่างไม่รีบร้อน

หมู่บ้านสกุลเผยมีคนทั้งเด็กและผู้ใหญ่สองร้อยกว่าคน รวมกับช่างปูนที่มาทำงาน ผู้ลี้ภัยที่รับเข้ามา ยังมีคณะของสือเยี่ยนและทหารที่มากับเมิ่งหก รวมแล้วมีถึงสี่ร้อยคน

วันนี้นางฟางและคนอื่นๆ ที่รับหน้าที่ทำครัว ลงแรงเป็นพิเศษ กระทะเหล็กใบใหญ่ร้อนฉ่าห้าใบส่งกลิ่นหอมยั่วยวนของผักกาดขาวตุ๋นเนื้อกับวุ้นเส้น หมั่นโถวแป้งผสมจิ้มน้ำแกงเนื้อ กินแล้วหอมกรุ่นถึงใจ

ในค่ายทหาร พวกทหารก็นั่งยองๆ กินข้าวรวมกันเป็นกลุ่ม กินไปคุยโวไป จึงไม่มีอะไรไม่คุ้นเคย เมิ่งหกผู้มีใบหน้าหล่อเหลาก้มหน้าก้มตากินอย่างเอร็ดอร่อย นายน้อยสือเองก็ไม่ได้ทำตัวเปราะบาง ถือชามข้าวนั่งยองๆ อยู่ข้างกายเผยชิงเหอเช่นกัน

เผยชิงเหอกินจุไม่น้อย กินหมั่นโถวติดกันไปสามลูก

เมิ่งหกยิ่งเหมือนถังข้าว กินหมั่นโถวไปห้าลูกกับเนื้อผักอีกสองชาม บางครั้งก็เหลือบมองสือเยี่ยนที่กินข้าวสุภาพเรียบร้อยยิ่งกว่าสตรี ในใจออกจะดูแคลนอยู่บ้าง

สือเยี่ยนกล่าวกับเผยชิงเหอ "ข้าร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก กินข้าวต้องพอประมาณ ค่อยๆ เคี้ยวค่อยๆ กลืน"

เผยชิงเหอหัวเราะเบาๆ "นายน้อยสือกินได้ไม่ถึงครึ่งของข้า เลี้ยงง่ายจริงๆ"

เมิ่งหกหดมือที่กำลังจะหยิบหมั่นโถวกลับ วางชามลง

ในที่สุดเผยชิงเหอก็สังเกตเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่ดูไม่ค่อยสบอารมณ์ของท่านแม่ทัพน้อยเมิ่ง "ท่านแม่ทัพน้อยเมิ่งอิ่มแล้วหรือ ข้าจำได้ว่าเมื่อคืนท่านยังกินไปหกลูก"

เมิ่งหกทำหน้าตึง "ข้าไม่ใช่ถังข้าวเสียหน่อย"

สือเยี่ยนยิ้มรับคำต่อ "ผู้ฝึกยุทธ์ต้องกินมากถึงจะมีเรี่ยวแรง สิ่งที่ข้าเสียดายที่สุดในชีวิต ก็คือไม่อาจฝึกยุทธ์ได้ ท่านแม่ทัพน้อยเมิ่งกับแม่นางเผยหกล้วนเป็นอัจฉริยะด้านการฝึกยุทธ์ ข้าอิจฉาเหลือเกินจริงๆ"

ในที่สุดเมิ่งหกก็ยอมมองหน้าเขาตรงๆ "นายน้อยสือไม่เคยฝึกยุทธ์เลยหรือ?"

โยวโจวหนาวเหน็บกันดาร ผู้คนห้าวหาญดุดัน นิยมการฝึกยุทธ์อย่างยิ่ง ไม่เคยฝึกยุทธ์ ก็ไม่ต่างจากคนที่อยู่ในดินแดนเจียงหนานอันรุ่งเรืองด้วยวิชาหนังสือ แต่กลับอ่านหนังสือไม่ออกแม้แต่ตัวเดียว

ความเสียดายของสือเยี่ยนไม่ได้เสแสร้งแม้แต่น้อย "ใช่ ตอนเด็กข้าป่วยหนักครั้งหนึ่ง ท่านปู่ทุ่มเงินก้อนโตเชิญหมอมีชื่อแห่งโยวโจวมาบำรุงรักษาข้าอยู่สามปี จึงเลี้ยงข้าจนโตมาได้อย่างทุลักทุเล ข้าไม่อาจฝึกยุทธ์ ทั้งไม่ควรขี่ม้าเร็ว"

แบบนี้ก็เท่ากับพิการไปครึ่งตัวแล้วไม่ใช่หรือ!

ใจของเมิ่งหกพลันสงบลง แววตาฉายความเห็นใจออกมาเล็กน้อย "เป็นลูกผู้ชายแต่ขี่ม้าฝึกยุทธ์ถือดาบยิงธนูไม่ได้ ชีวิตคงจืดชืดเกินไปแล้ว"

สือเยี่ยนถอนใจเบาๆ "ด้วยเหตุนี้ สิ่งที่ข้าชอบที่สุดในชีวิต ก็คือการผูกมิตรคบหากับยอดคนหนุ่ม แม่นางเผยหกฝีมือธนูไร้เทียมทาน เพลงดาบช่ำชอง ท่านแม่ทัพน้อยเมิ่งเชี่ยวชาญการขี่ม้ายิงธนู นำทัพรบได้ ได้รู้จักทั้งสองท่าน นับเป็นโชคดีในชีวิตของข้าสือเยี่ยน"

"ข้าไม่รู้เรื่องกิจการในค่ายทหารและวิธีใช้ทัพแม้แต่น้อย ท่านแม่ทัพน้อยเมิ่งจะยอมเล่าให้ข้าฟังเปิดหูเปิดตาสักหน่อยได้หรือไม่"

เมิ่งหกเล่าไปบ้างอย่างไม่ใส่ใจนัก สือเยี่ยนอุทานชื่นชมเป็นระยะ อ้าปากเมื่อใดก็พูดถูกใจทุกครั้ง แววตาของเมิ่งหกฉายความลำพองใจ เผลอเล่ามากขึ้นอีกหน่อยโดยไม่รู้ตัว

เผยชิงเหอแอบขำอยู่ในใจ นายน้อยสือกับเมิ่งหกอายุเท่ากัน แต่ประสบการณ์และการวางตัวของนายน้อยสือทิ้งห่างเมิ่งหกไปไม่ต่ำกว่าสิบลี้

กินมื้อค่ำเสร็จ หมู่บ้านสกุลเผยก็เริ่มเรียนหนังสือตามปกติ

กู้เหลียนกับเฝิงฉางเริ่มเรียนจากการอ่านตัวอักษรง่ายที่สุด เผยเจี่ยและพวกก็กำลังหัดอ่านตัวอักษร เด็กๆ อย่างเผยเฟิงและเผยเซวียนกำลังอ่านหนังสือ ส่วนเผยเยี่ยนและคนอื่นๆ กำลังอ่านตำราพิชัยสงคราม

เผยชิงเหอเองก็กำลังอ่านตำราพิชัยสงคราม ตำราพิชัยสงครามสกุลเผยที่ตกทอดกันมาในตระกูล มีทั้งวิธีฝึกทหารและนำทัพ วิธีสังเกตดินฟ้าอากาศ และกลยุทธ์ตั้งค่ายพักแรม ตำราพิชัยสงครามไม่กี่สิบหน้า กลั่นมาจากสติปัญญาและหยาดเหงื่อของคนสกุลเผยหลายรุ่น

สือเยี่ยนเอ่ยเสียงเบา "แม่นางเผยหกมีปณิธานยิ่งใหญ่ดุจหงส์"

ต่งต้าหลางก็เป็นคนหัวไว รีบรับคำ "ไม่เช่นนั้นนายน้อยจะมาที่นี่ทำไมเล่าขอรับ"

ต่งเอ้อร์หลางยิ้มผสมโรง "นั่นสิขอรับ นายน้อยต้องดูแลที่นาดีนับหมื่นไร่ ผู้เช่านาหลายพันครัวเรือน ยังต้องบริหารร้านเสบียงอีกหลายสิบร้าน ยามงานยุ่งก็ไม่ได้กลับบ้านไปเดือนสองเดือน ถึงอย่างนั้นยังอุตส่าห์เจียดเวลาหลายวันมาหมู่บ้านสกุลเผย เห็นได้ว่าให้ความสำคัญกับแม่นางเผยหกถึงเพียงไหน"

ใต้แสงเทียน นายน้อยสือยิ้มบางๆ "เลิกพูดจาเรื่อยเปื่อยได้แล้ว งานที่ข้าสั่งพวกเจ้าไว้ พรุ่งนี้ไปจัดการเสีย"

เช้าวันรุ่งขึ้น สองพี่น้องตระกูลต่งขี่ม้าไปอำเภอชางผิง หมู่บ้านสกุลเผยกำลังจะเริ่มงานก่อสร้างครั้งใหญ่ สร้างบ้าน ก่อกำแพง จึงต้องไปจัดการให้เรียบร้อยที่ที่ว่าการอำเภอไว้ล่วงหน้า

ต่งต้าหลางเตรียมสุราชั้นดีไปมอบให้ที่ว่าการอำเภอ ต่งเอ้อร์หลางไปซื้อไม้ อิฐ กระเบื้อง และหาช่าง ส่วนเรื่องจุกจิกอื่นๆ ไม่จำเป็นต้องเล่าให้ละเอียด

เมื่อเผยชิงเหอถามถึงสองพี่น้องตระกูลต่ง สือเยี่ยนก็ตอบยิ้มๆ อย่างไม่ใส่ใจ "ข้าใช้ให้พวกเขาไปทำธุระนิดหน่อย อีกสองวันก็คงกลับมา"

โดยไม่ได้ทวงความดีความชอบแม้แต่น้อย

เผยชิงเหอรู้อยู่แก่ใจ จึงยิ่งอ่อนโยนสนิทสนมกับนายน้อยสือมากขึ้น "วันนี้พวกเราจะฝึกยิงธนู นายน้อยจะมาดูหรือไม่"

สือเยี่ยนสนใจขึ้นมาทันที "ข้าฝึกยุทธ์ไม่ได้ แต่เคยฝึกยิงธนูมาบ้างไม่กี่วัน วันนี้ถือโอกาสขอคำชี้แนะจากแม่นางเผยหกเสียเลย"

เมิ่งหกไม่รู้โผล่มาจากไหน "ข้าจะชี้แนะการยิงธนูให้เจ้าเอง"

สือเยี่ยนยิ้มอย่างยินดี "ท่านแม่ทัพน้อยเมิ่งยอมชี้แนะ ย่อมดีที่สุดแล้ว"