บทที่ 72 เดิมพัน (สอง)

หลังแม่ทัพเมิ่งรับอุ้งตีนหมีไว้หนึ่งคู่ ก็ส่งเมิ่งหกพาคนมาช่วยเกี่ยวข้าวสาลีฤดูหนาวที่หมู่บ้านสกุลเผยทันที

เมิ่งหกถูกกักอยู่ในค่ายทหารมาหลายเดือน ในที่สุดก็ได้รับอนุญาตให้ออกจากค่าย ในใจจึงฮึกเหิมยิ่งนัก ตอนมาถึงหมู่บ้านสกุลเผย เขายังวางท่าหยิ่งผยองสมฐานะท่านแม่ทัพน้อยเมิ่ง แทบไม่ชายตามองใครตรงๆ

เผยชิงเหอไม่ถือสา ยิ้มแย้มจัดแจงที่พักให้พวกทหาร

ข้าวสาลีฤดูหนาวรุ่นแรกให้ผลผลิตไม่ดีนัก ทว่าที่ดินรกร้างแห้งแล้งงอกเงยเป็นข้าวปลาอาหารขึ้นมาได้ ก็นับเป็นเรื่องน่ายินดีแล้ว มีทหารจากกองทัพเป่ยผิงมาหลายสิบคน บวกกับเฝิงฉางและพวกอีกยี่สิบกว่าคน งานหนักอย่างการลงนาเกี่ยวข้าวสาลีจึงไม่ต้องกังวลอีก

วันนี้นายน้อยสือมาเยือนหมู่บ้านสกุลเผยด้วยตนเองอีกครั้ง ความหมายเบื้องหลังนั้น เผยชิงเหอเข้าใจดีอยู่แก่ใจ การต้อนรับจึงจัดอย่างยิ่งใหญ่เป็นพิเศษ

"ไม่ได้พบกันเสียนาน นายน้อยสือสบายดีหรือไม่" เผยชิงเหอประสานมือต้อนรับ มุมปากประดับรอยยิ้ม น้ำเสียงแฝงความสนิทสนม

นายน้อยสือยิ้มประสานมือคารวะตอบ "ข้าสบายดีทุกอย่าง ไม่ได้พบกันหลายวัน แม่นางหกยิ่งดูสง่างามกว่าเดิม"

ได้กินอิ่มท้องมาหลายเดือน เผยชิงเหอสูงขึ้นไม่น้อย สีหน้าแดงระเรื่อมีน้ำมีนวล ดวงตาดำขลับเปล่งประกายมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ

เผยชิงเหอยิ้มกล่าว "นายน้อยสือส่งคนนำเสบียงมาให้อยู่เสมอ บุญคุณครั้งนี้ คนสกุลเผยทั้งเด็กและผู้ใหญ่ล้วนจดจำไว้ในใจ"

สือเยี่ยนยิ้มตอบ "แม่นางหกไม่ต้องเกรงใจ เสบียงเพียงเล็กน้อย สำหรับสกุลสือนับว่าไม่ใช่อะไร คำว่าบุญคุณนั้นออกจะหนักเกินไป"

เมิ่งหกที่ถูกเมินอยู่ อดไม่ได้ต้องกระแอมออกมาทีหนึ่ง

เผยชิงเหอยิ้มแนะนำตัว "ท่านนี้คือบุตรคนเล็กของแม่ทัพเมิ่งแห่งกองทัพเป่ยผิง เป็นลูกคนที่หกของบ้าน นายน้อยสือจะเรียกว่าคุณชายหกก็ได้ หรือเรียกว่าท่านแม่ทัพน้อยเมิ่งก็ได้"

เมิ่งหกได้เปรียบเรื่องความสูง กวาดตามองลงมาอย่างดูแคลนแวบหนึ่ง

สือเยี่ยนเดินทางไปมาข้างนอกตลอดทั้งปี รู้จักวางตัวในโลกกว้างเป็นอย่างดี จึงทำหน้าทึ่ง "ได้ยินกิตติศัพท์มานานแล้วว่าบุตรคนเล็กของแม่ทัพเมิ่งดุจพยัคฆ์ร้าย วันนี้ได้พบท่านแม่ทัพน้อยเมิ่ง จึงได้รู้ว่าข่าวลือผิดไปแล้ว ท่านแม่ทัพน้อยเมิ่งสูงใหญ่หล่อเหลา บุคลิกโดดเด่นเหนือผู้ใด แค่คำว่าพยัคฆ์ร้ายสองคำ ไม่อาจบรรยายความสง่างามของท่านแม่ทัพน้อยเมิ่งได้เลยแม้แต่น้อย"

สีหน้าของเมิ่งหกผ่อนคลายลงไปมากจนเห็นได้ชัด ทว่าดวงตายังคงจับจ้องแต่เผยชิงเหอ "เขาเป็นใคร?"

เผยชิงเหอยิ้มตอบ "ข้าขอแนะนำให้ท่านแม่ทัพน้อยเมิ่งได้รู้จัก ท่านนี้คือนายน้อยแห่งร้านเสบียงสกุลสือ"

สกุลสือเป็นพ่อค้าเสบียงรายใหญ่แห่งโยวโจว กิจการมั่งคั่งร่ำรวย ใจกว้างใจป้ำ ชื่อเสียงขจรขจาย เมิ่งหกจะไม่รู้ได้อย่างไร ที่แสร้งทำเป็นไม่รู้เช่นนี้ ก็เพียงจงใจข่มสือเยี่ยนให้เสียหน้าตั้งแต่แรกเท่านั้น

สือเยี่ยนให้ความร่วมมือเต็มที่ ค้อมตัวคารวะ ท่าทีนอบน้อมเป็นพิเศษ "สือเยี่ยนคารวะท่านแม่ทัพน้อยเมิ่ง"

เมิ่งหกส่งเสียงอืมทีหนึ่ง โบกมือส่งๆ "ลุกขึ้นเถิด!"

ในราชวงศ์จิ้ง ฐานะของพ่อค้าไม่ได้ต่ำต้อย อย่างพ่อค้าเสบียงรายใหญ่เช่นสกุลสือ ที่กุมเส้นทางการค้าและหาเสบียงมาได้มหาศาล ต่อให้แม่ทัพเมิ่งมาเองก็ยังต้องเกรงใจให้สามส่วน

เผยชิงเหอเหลือบมองเมิ่งหกผู้ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำแวบหนึ่ง ขี้เกียจจะใส่ใจ หันไปยิ้มกับสือเยี่ยน "เชิญนายน้อยสือเข้าไปคุยกันในหมู่บ้านเถิด"

สือเยี่ยนพยักหน้าอย่างยินดี เดินตามเผยชิงเหอเข้าหมู่บ้านไป

นี่เป็นครั้งที่สองที่สือเยี่ยนมาหมู่บ้านสกุลเผย ทว่ากลับคุ้นเคยราวกับมาแล้วนับร้อยนับพันครั้ง เขาเอ่ยขึ้นยิ้มๆ อย่างไม่ตั้งใจ "ตรงหัวหมู่บ้านมีบ้านใหม่เพิ่มขึ้นมาสองหลัง"

เผยชิงเหอประหลาดใจอยู่บ้าง "นายน้อยสือความจำดีจริง"

สือเยี่ยนไม่ได้ภูมิใจโอ้อวด กลับถ่อมตัวยิ่งนัก "ข้าตรวจตราร้านเสบียง ต้องเดินทางไปมาข้างนอกตลอดทั้งปี ความจำจึงดีกว่าคนทั่วไปอยู่บ้าง"

"แม่นางหกสร้างหมู่บ้านใหม่ ตรงนี้ก็ขยายออกไปอีก คงเอาไว้รองรับผู้ลี้ภัยที่รับเข้ามาสินะ"

เผยชิงเหอพยักหน้า "ใช่แล้ว เมื่อไม่นานมานี้มีผู้ลี้ภัยกลุ่มหนึ่งมาขอพึ่งพิง ราวยี่สิบกว่าคน หมู่บ้านสกุลเผยของเรามีแต่สตรีบอบบาง จึงได้แต่รับผู้ลี้ภัยเข้ามาบุกเบิกที่ดินทำนา"

เผยชิงเหอลืมตาพูดโกหกหน้าตาเฉย สือเยี่ยนก็คล้อยตามโดยสีหน้าไม่เปลี่ยน "สมควรรับบุรุษเข้ามาในหมู่บ้านบ้างจริงๆ"

เมิ่งหกอดกลอกตาไม่ได้ พูดแทรกขัดจังหวะสองคนที่กำลังคุยกันถูกคอ "ธนูหนึ่งคันกับมีดหนึ่งเล่ม ก็ฆ่าหมีดำได้หนึ่งตัว แบบนี้ยังกล้าเรียกตัวเองว่าสตรีบอบบางอีกหรือ?"

เผยชิงเหอทำเป็นไม่ได้ยิน เชิญสือเยี่ยนเข้าไปคุยในโถงกระท่อม พลางยิ้มให้เมิ่งหก "ข้ากับนายน้อยสือมีเรื่องต้องปรึกษากัน ไม่กล้ารบกวนท่านแม่ทัพน้อยเมิ่งให้มานั่งเป็นเพื่อนแล้ว"

เมิ่งหกได้แต่มองตาปริบๆ ขณะเผยชิงเหอกับสือเยี่ยนเดินเข้ากระท่อมไป ความโกรธที่บอกไม่ถูกพลุ่งพล่านอยู่ในอก

ด้วยความหยิ่งทะนงของท่านแม่ทัพน้อยเมิ่ง ย่อมไม่มีทางหน้าด้านตามเข้าไปเด็ดขาด ยืนอยู่หน้ากระท่อมได้ครู่หนึ่ง ก็ทำหน้าบึ้งตึงเดินจากไป

ภายในกระท่อม เผยชิงเหอรินน้ำอุ่นให้สือเยี่ยนด้วยตนเองหนึ่งถ้วย "สกุลเผยประสบเคราะห์ ตอนนี้เพิ่งพอจะตั้งหลักมีที่ซุกหัวนอนได้ ได้นายน้อยสือเห็นค่าช่วยเหลือ ข้าเผยชิงเหอซาบซึ้งใจจนหาที่สุดมิได้"

สือเยี่ยนรับถ้วยชาจากมือเผยชิงเหอ ดื่มรวดเดียวจนหมด วางถ้วยลงบนโต๊ะเบาๆ จากนั้นจึงหยิบรายการของกำนัลฉบับหนาออกจากแขนเสื้อ ส่งให้ถึงมือเผยชิงเหอ "สิ่งที่ข้าเห็นค่า คือตัวแม่นางหก ต่อไปแม่นางหกขาดเหลือสิ่งใด ส่งคนไปบอกข้าได้เลย"

ในรายการของกำนัลไม่มีเงินทองแม้แต่น้อย มีเพียงเสบียงจำนวนมากจนน่าตกตะลึง ทั้งข้าวสาลี ถั่ว ข้าวฟ่าง ข้าวฟ่างหางกระรอก ยังมีหญ้าอาหารสัตว์สำหรับเลี้ยงม้าศึกและสัตว์ใช้งานตัวใหญ่ อีกทั้งผ้าเนื้อหยาบ ฝ้าย เกลือ กระทะเหล็ก และอื่นๆ อีกมากมาย

ล้วนเป็นของจำเป็นเร่งด่วนของหมู่บ้านสกุลเผยในตอนนี้ มีของเหล่านี้แล้ว ก็รับผู้ลี้ภัยเข้ามาเพิ่มได้อีก

เผยชิงเหอพิจารณารายการของกำนัลอย่างละเอียด แล้วตอบอย่างจริงจัง "นายน้อยสือยอมทุ่มเดิมพันก้อนโตไว้กับสกุลเผย ข้าจะไม่ทำให้นายน้อยสือผิดหวังแน่นอน"

"อาจจะอีกไม่กี่ปี หรืออาจจะอีกสิบกว่าปี เมื่อนายน้อยสือหวนนึกถึงวันนี้ ท่านจะดีใจที่ตัวเองมีตาทิพย์มองคนออก ตัดสินใจได้ถูกต้อง"

พูดพลาง เผยชิงเหอก็หยิบถ้วยชามาอีกใบ รินน้ำใส่ทั้งสองถ้วยจนเต็ม

สือเยี่ยนยิ้มยกถ้วยชาขึ้น ชนกับถ้วยในมือเผยชิงเหอเบาๆ เกิดเสียงดังกังวานใส

ต่อมา สือเยี่ยนก็ไปเดินดูรอบหมู่บ้านใหม่

หลิวซานกับช่างปูนทั้งหลายเห็นนายน้อยก็พากันส่งเสียงทักทาย สือเยี่ยนไม่ได้วางท่านายน้อย ยิ้มแย้มพูดคุยกับหลิวซานและพวก

"มาหมู่บ้านสกุลเผยได้สองเดือนกว่าแล้ว ทำงานที่นี่ยังคุ้นเคยดีอยู่หรือไม่"

"เรียนนายน้อย คุ้นเคยดีมากขอรับ"

"แม่นางหกให้ค่าแรงครบถ้วน อาหารสามมื้อต่อวันก็ดี"

"เพียงแต่ระยะเวลางานยาวไปหน่อย พวกเราไม่ได้กลับบ้านมาหลายวันแล้ว"

สือเยี่ยนยิ้มกล่าว "อีกหนึ่งเดือนก็ขึ้นปีใหม่ พวกเจ้ากลับบ้านก่อนปีใหม่ ผ่านปีใหม่ไปแล้วค่อยกลับมา"

"ตั้งใจทำงานให้สบายใจ เชื่อฟังคำสั่งแม่นางหก ต่อไปค่าแรงให้มารับจากข้า ข้าจะเพิ่มค่าแรงให้พวกเจ้าเดือนละสามส่วน"

ช่างปูนทั้งหลายพากันยิ้มกว้างตอบรับ

เผยชิงเหอชื่นชมอยู่ในใจ นายน้อยสือใจกว้างใจป้ำ ทำการใดก็เปิดเผยตรงไปตรงมา ทั้งรู้จักกาลเทศะ คหบดีเช่นนี้หาได้ยากยิ่งในใต้หล้า

หลังเดินดูหมู่บ้านใหม่เสร็จ สือเยี่ยนก็กล่าวกับเผยชิงเหอ "หมู่บ้านใหม่มีบ้านสร้างใหม่สองร้อยหลัง ตอนนี้ถือว่าเพียงพอแล้ว ข้าพาช่างมาอีกชุดหนึ่ง กำลังคนพอเพียง สามารถลงฐานรากสร้างบ้านใหม่เพิ่มได้อีก"

"รอบหมู่บ้านยังสร้างกำแพงล้อมได้อีกหนึ่งชั้น ป้องกันได้ทั้งสัตว์ป่า พวกอันธพาล และโจรผู้ร้าย"

ไม่ต้องพูดก็รู้ว่าค่าใช้จ่ายมหาศาลที่ต้องใช้ ล้วนเป็นนายน้อยสือที่ควักกระเป๋าออกให้

เผยชิงเหอพลันพบว่า นายน้อยสือผู้มีใบหน้าเรียวซูบและซีดขาวอยู่บ้างนั้นหล่อเหลาเป็นพิเศษ ยืนยิ้มอยู่ตรงนั้น ดูเปล่งประกายเจิดจ้า