บทที่ 71 เดิมพัน (หนึ่ง)

ภายในป้อมสกุลสือ

ผู้เฒ่าสือจ้องหนังหมีดำผืนเรียบลื่นไร้รอยตำหนิตรงหน้าจนตาค้างปากอ้า "เจ้าหมายความว่า แม่นางเผยหกเข้าไปต่อสู้ฆ่าหมีดำได้ตัวหนึ่งเพียงลำพังอย่างนั้นรึ?"

สือเยี่ยนพยักหน้า "ขอรับ หากท่านปู่ไม่เชื่อ ไม่สู้เชิญแม่นางเผยอวิ๋นมาถามไถ่ให้ละเอียดดูสักครั้ง"

ทำเช่นนี้ อันที่จริงก็ออกจะเสียมารยาทอยู่บ้าง

แต่ผู้เฒ่าสือตกตะลึงเกินไปจริงๆ จนไม่อาจห่วงพิธีรีตองได้อีก จึงให้คนไปเชิญเผยอวิ๋นมา

เผยอวิ๋นรูปร่างเพรียวบาง หน้าตางดงาม เพราะฝึกยุทธ์ทุกวัน ผิวขาวผ่องจึงคล้ำลงไปบ้างเล็กน้อย ท่วงท่าวาจาล้วนเด็ดขาดฉับไว

ตอนนำอุ้งตีนหมีไปส่งที่ว่าการอำเภอ นางเล่าไปแล้วสี่รอบ ต่อหน้าสองพ่อลูกแม่ทัพเมิ่งแห่งกองทัพเป่ยผิงก็เล่าไปอีกสามหน พอมาถึงป้อมสกุลสือ เผยอวิ๋นจึงเตรียมใจไว้นานแล้ว

เผยอวิ๋นไม่ได้พูดเกินจริง ทั้งไม่ได้แต่งเติมเสริมสีจนเกินงาม เพียงเล่าเหตุการณ์ในวันที่เผยชิงเหอเข้าป่าไปต่อสู้ฆ่าหมีดำซ้ำอีกครั้งอย่างกระชับเรียบง่าย

ผู้เฒ่าสือผู้ผ่านโลกมามาก ย่อมฟังออกว่าเรื่องใดจริงเรื่องใดเท็จ อดสูดลมหายใจเย็นเยียบเข้าเต็มปอดไม่ได้ ได้แต่เอ่ยชมความกล้าหาญไร้ผู้เทียมทานของแม่นางเผยหกไม่ขาดปาก

ยามหวนนึกถึงภาพเด็กสาวผู้ห้าวหาญต่อสู้ฆ่าหมีดำ ในใจสือเยี่ยนพลันมีกระแสร้อนแรงไหลพล่าน ฮึกเหิมขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก หลังเผยอวิ๋นขอตัวกลับไปแล้ว สือเยี่ยนจึงกล่าวกับผู้เฒ่าสือ "วันหน้าแม่นางเผยหกย่อมไม่ใช่คนธรรมดาสามัญแน่ ท่านปู่ ข้าจะไปหมู่บ้านสกุลเผยอีกสักครั้ง"

ครั้งก่อนที่ไป เป็นการผูกไมตรี

ครั้งนี้หากไปอีก นั่นคือการลงทุนวางเดิมพันอย่างแท้จริงแล้ว

ผู้เฒ่าสือเหลือบมองหลานรักที่ดวงตาเป็นประกายวาววับ "เจ้าต้องคิดให้รอบคอบเสียก่อน สกุลสือของเรามีชื่อเสียงเรื่องความเมตตาโอบอ้อมอารีในโยวโจวมาช้านาน การส่งเสบียงไปให้สกุลเผยบ้างนับว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ต่อให้สกุลเผยเกิดเรื่องขึ้นมา ก็ไม่ลามมาถึงสกุลสือ แต่หากเจ้าทุ่มเดิมพันก้อนโตไว้ที่แม่นางเผยหก บางทีอาจขาดทุนจนหมดตัวก็ได้"

คิดว่าสกุลสือเปิดโรงทานทำบุญจริงๆ หรืออย่างไร ทุกสิ่งที่ลงแรงลงทุนไป ล้วนต้องได้ผลตอบแทนกลับมา หากไม่ใช่ตอนนี้ ก็ต้องเป็นวันหน้า

สือเยี่ยนเงยหน้าขึ้นสบตาผู้เฒ่าสือ "ท่านปู่ ข้าเชื่อในสายตาและลางสังหรณ์ของตัวเอง"

"วันหน้าแม่นางเผยหกจะต้องได้ดิบได้ดีอย่างยิ่งใหญ่ ตอนนี้เป็นช่วงที่สกุลเผยอ่อนแอที่สุด และต้องการแรงหนุนที่สุด หากเราลงทุนในยามนี้ ก็นับว่ามีตาทิพย์มองออกว่าใครคือวีรชน ภายภาคหน้าเมื่อแม่นางเผยหกรุ่งโรจน์ขึ้นมา สกุลสือของเราจะได้ประโยชน์มากมายนับไม่ถ้วน"

ผู้เฒ่าสือแค่นยิ้ม "แล้วหากเจ้ามองผิด คิดผิดเล่า?"

สือเยี่ยนเลิกคิ้วยิ้มบางๆ "ข้าเชื่อว่าตัวเองไม่มองคนผิด"

สองปู่หลานสบตากันอยู่นาน

ผู้เฒ่าสือครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ จึงโพล่งขึ้นมาประโยคหนึ่ง "เจ้าไปหมั้นหมายเสียก่อน แล้วค่อยไปหมู่บ้านสกุลเผย"

สือเยี่ยนปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด "ตอนนี้ข้ายังไม่คิดจะแต่งงาน"

คิ้วของผู้เฒ่าสือกระตุกวูบ สีหน้าขรึมลง "สกุลสือของเราสืบทายาทชายสายเดียวมาสามรุ่นแล้ว บิดาเจ้าก็ล้มป่วยตายไปแต่เนิ่นๆ ตอนนี้เหลือเพียงเจ้าเป็นหน่อเนื้อเชื้อไขเพียงคนเดียว การแต่งภรรยามีบุตรสืบสกุล คือเรื่องใหญ่อันดับแรกของเจ้าในตอนนี้ ไม่มีเรื่องใดสำคัญไปกว่านี้อีกแล้ว"

"เจ้าเห็นค่าแม่นางเผยหก อยากทุ่มเดิมพันก้อนโตที่หมู่บ้านสกุลเผย ข้าไม่ขัดขวาง แต่เจ้าต้องหมั้นหมายเสียก่อน พอผ่านปีใหม่ไปก็จัดงานแต่ง รับน้องหญิงจากสกุลหวังเข้าบ้านมา"

สือเยี่ยนตอบสั้นๆ ประโยคเดียว "ตอนนี้ข้ายังไม่คิดจะแต่งงาน"

ผู้เฒ่าสือโกรธจัด กระแทกไม้เท้าในมือลงพื้นดังตึง "สกุลหวังเป็นตระกูลใหญ่แห่งโยวโจว มีร้านผ้าแพรไหมกว่าสิบร้าน เลี้ยงช่างปักผ้าไว้หลายร้อยคน ฐานะทัดเทียมกับสกุลสือของเรา เมิ่งอี๋ก็เป็นลูกพี่ลูกน้องสายตรงทางฝั่งท่านลุงของเจ้า หน้าตาก็สะสวย รูปร่างก็งาม ตั้งแต่เล็กก็คิดบัญชีเป็น ดูแลเรือนในได้"

"แม่นางดีถึงเพียงนี้ เจ้ายังจะไม่พอใจอะไรอีก ไปสู่ขอเดี๋ยวนี้เลย!"

สือเยี่ยนกล่าว "ข้าไม่ได้บอกว่าน้องหญิงไม่ดี แต่ตอนนี้ข้ายังไม่คิดจะแต่งงาน"

ผู้เฒ่าสือโมโหจนตัวสั่น เงื้อไม้เท้าขึ้นจะฟาด "เจ้าคนเหลวไหล! อย่าคิดว่าข้ามองไม่ออกว่าเจ้าคิดอะไรอยู่! ข้าขอบอกเจ้าไว้ เลิกคิดเรื่องนี้ไปเสียแต่เนิ่นๆ"

ไม้เท้าเงื้อขึ้นสูงลิบ แต่ตกลงมาแผ่วเบา

มีหลานชายอยู่คนเดียวแท้ๆ ตั้งแต่เล็กก็ปล่อยให้ขี่คอ ทึ้งผม ดึงหนวด คนเป็นปู่กลัวหลานจับไม่ถนัด ยังยิ้มแป้นยื่นหัวเข้าไปให้ เลี้ยงดูประคบประหงมมาจนโตราวกับแก้วตาดวงใจ จะยอมลงมือตีจริงได้อย่างไร

สือเยี่ยนไม่ขยับเขยื้อน ยอมให้ไม้เท้าตกลงมาหลายที

ถึงเพียงนี้ ผู้เฒ่าสือก็ยังโมโหอยู่ดี โยนไม้เท้าทิ้งแล้วด่าทอลั่น "เจ้าคนเหลวไหล! ข้าสอนเจ้าไว้นานแล้ว ไม่ว่าเมื่อใดที่ใด ต้องห่วงร่างกายตัวเองก่อน ข้าลงมือแล้ว เจ้าไม่รู้จักหลบหรือวิ่งหนีหรืออย่างไร ตอนกำลังโมโหข้าลงมือไม่รู้หนักเบา หากตีเจ้าบาดเจ็บขึ้นมาจะทำอย่างไร?"

สือเยี่ยนทำหน้าจริงใจ "ข้าดื้อดึงอกตัญญู ไม่เชื่อฟังท่านปู่ ท่านปู่สั่งสอนข้าสักยกก็สมควรแล้ว จะหลบได้อย่างไร"

จากนั้นก็ก้าวเข้าไปประคองผู้เฒ่าสือที่ยังหอบหายใจฟึดฟัดให้นั่งลง รินน้ำชาอุ่นๆ จากกาใส่ถ้วยหนึ่งแล้วส่งให้ถึงมือ

ผู้เฒ่าสือดื่มชาไปหนึ่งถ้วย ถูกหลานเอาอกเอาใจเกลี้ยกล่อมไปพักหนึ่ง โทสะก็มลายไปกว่าครึ่ง

ทว่า ผู้เฒ่าสือยังคงยืนกรานความคิดเดิม ไม่ยอมผ่อนปรนแม้แต่น้อย

สือเยี่ยนก็ไม่โต้เถียงหักล้างซึ่งหน้า ด้านหนึ่งพูดจาขอไปทีปัดเรื่องให้พ้นตัว อีกด้านหนึ่งก็ตระเตรียมเสบียงข้าวของจำนวนมาก พาคนติดตามหลายสิบคนออกเดินทางไปหมู่บ้านสกุลเผยอีกครั้ง

เวลานี้ตรงกับฤดูเก็บเกี่ยวข้าวสาลีฤดูหนาวพอดี

บนที่นาที่หมู่บ้านสกุลเผยบุกเบิกขึ้นจากที่ดินรกร้าง ต้นข้าวสาลีขึ้นโหรงเหรง รวงข้าวดูลีบแบนอยู่บ้าง ชายฉกรรจ์ร่างกำยำหลายสิบคนกำลังเหวี่ยงเคียวเกี่ยวข้าวสาลีกันอย่างขยันขันแข็ง

สือเยี่ยนมองชายร่างกำยำกลุ่มนี้แต่ไกล ท่าทางครุ่นคิด "คนพวกนี้ล้วนเป็นคนของกองทัพเป่ยผิง"

ต่งต้าหลาง คนสนิทที่ติดตามรับใช้ ชะเง้อมองแล้วเอ่ยเตือนเสียงเบา "ไม่ทั้งหมดขอรับ ยี่สิบกว่าคนทางนั้นร่างกายผอมแห้ง ไม่น่าใช่ทหาร ดูคล้ายผู้ลี้ภัยมากกว่า"

ราชวงศ์จิ้งเก็บภาษีและเกณฑ์แรงงานหนักเกินไป ชายแดนทางเหนือก็รบพุ่งกันอยู่เนืองๆ ผู้ลี้ภัยและคนหนีทะเบียนราษฎร์ที่หนีเข้าไปในเทือกเขาเยี่ยนซานจึงมีอยู่ไม่น้อย บ้างก็ไปตั้งตัวเป็นโจรป่า บ้างก็ลงเขามาพึ่งพิงตระกูลใหญ่ สกุลสือมีที่นาดีนับหมื่นไร่ที่ต้องเพาะปลูก จึงรับผู้ลี้ภัยเข้ามาไว้มากมาย

ต่งต้าหลางติดตามนายของตนมาตลอด เห็นผู้ลี้ภัยมาจนชินตา จึงดูออกตั้งแต่แวบแรก

สือเยี่ยนพยักหน้าน้อยๆ "แม่นางเผยหกมีความทะเยอทะยานไม่น้อยเลย"

พวกทหารที่ลงแรงอยู่ในนา สังเกตเห็นขบวนของสือเยี่ยนตั้งแต่แรกแล้ว

รถม้าขนเสบียงของสกุลสือล้วนสร้างขึ้นเป็นพิเศษ ทั้งกว้างใหญ่ทั้งแข็งแรง เรียงต่อกันมาคันแล้วคันเล่า รวมแล้วกว่าสามสิบคัน ขบวนใหญ่โตขนาดนี้ ขอเพียงมีตา ก็ไม่มีทางมองข้ามไปได้

"รถม้ามาจากไหนตั้งมากมายขนาดนี้!"

"บนรถคงไม่ใช่เสบียงทั้งหมดหรอกนะ! นี่คหบดีมาจากไหนกัน!"

"มิน่าเล่า คุณชายหกส่งเสบียงมา แม่นางเผยหกถึงได้บอกว่าไม่ขาดแคลนเสบียง ที่แท้ก็หาคนกระเป๋าหนักมาให้เชือดได้แล้ว รีบดูเร็วเข้า ยังมีเจ้าหนุ่มหน้าขาวมาอีกคน แม่นางเผยหกนี่คิดจะเหยียบเรือสองแคมหรืออย่างไร"

"ถุย! หุบปากหมาของเจ้าเสียทีเถอะ! ให้คุณชายหกได้ยินเข้า ไม่ซ้อมเจ้าจนตายก็บุญแล้ว"

"แม่นางเผยหกใช้มีดเล่มเดียวฆ่าหมีดำได้นะ! เจ้าอยากลองดีกับแม่นางหกหรืออย่างไร!"

เสียงโห่ไล่ดังขึ้นรอบด้าน ทหารปากมากคนนั้นหัวเราะแห้งๆ แล้วหุบปากฉับ

เผยชิงเหอซึ่งกำลังฝึกซ้อมอยู่ในลานซ้อมยุทธ์ ได้รับข่าวก็รีบเรียกสตรีตระกูลเผยทั้งหลายออกจากหมู่บ้านไปต้อนรับนายน้อยสือผู้เป็นคหบดีทันที

เมิ่งหกที่มาถึงได้สองวันแล้ว เผยความขุ่นเคืองในใจออกมาบนใบหน้าหล่อเหลา

สองวันก่อนตอนที่เขาพาคนมา ไม่ยักมีการต้อนรับใหญ่โตเช่นนี้