บทที่ 70 การแข่งขันอันขับเคี่ยว

เฝิงฉางเป็นคนใฝ่ก้าวหน้า พอเข้าหมู่บ้านมาก็กระตือรือร้นแสดงฝีมือทันที

เผยชิงเหอมองเฝิงฉางด้วยสายตาชื่นชม "ดี เจ้าลองดูไปก่อน"

เฝิงฉางได้รับอนุญาตจากเผยชิงเหอก็ฮึกเหิมยิ่งนัก เช้าวันรุ่งขึ้นก่อนจะลงแปลงนา เขาเรียกพวกผู้ลี้ภัยยี่สิบกว่าคนมารวมตัวกัน สีหน้าเคร่งขรึมจริงจังขณะประกาศกฎเกณฑ์การประเมิน "สภาพการทำไร่ไถนาในแต่ละวัน ข้าจะจดบันทึกไว้ทีละคน ทุกเจ็ดวันจะสรุปยอดหนึ่งครั้ง สามอันดับแรกมีรางวัล ส่วนสามอันดับท้ายสุดจะถูกลงโทษ"

พวกผู้ลี้ภัยได้กินอิ่มท้องมาหลายวัน กำลังวังชาจึงเหลือเฟือ ไม่มีใครคัดค้านสักคน

มีเพียงชายเคราดกที่พึมพำขึ้นมาประโยคหนึ่ง "อย่างข้าที่แรงน้อยแต่กำเนิด มิเสียเปรียบแย่หรือ"

เฝิงฉางหูไวยิ่งนัก รีบกล่าวทันที "แรงกายมากน้อยย่อมมีความแตกต่างตามธรรมชาติอยู่บ้าง ขอเพียงตั้งอกตั้งใจทำงาน ทุกคนมีตาก็ย่อมมองเห็น ไม่ถูกลงโทษหรอก"

เฝิงฉางแบ่งงานให้ทุกคนอย่างละเอียดรอบคอบอีกครั้ง ผู้ลี้ภัยแต่ละคนได้จัดสรรที่ดินรกร้างคนละแปลง ต่างคนต่างก้มหน้าก้มตาทำ ไม่นานนักก็ลงแรงกันอย่างขยันขันแข็งคึกคัก

กู้เหลียนเห็นท่าทีเช่นนี้ก็ขมวดคิ้วมุ่น "เฝิงฉางผู้นี้ เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวยิ่งกว่ารังผึ้งเสียอีก เพิ่งมาได้แค่วันที่สองก็เริ่มเล่นลูกไม้ คิดจะเหยียบหัวพวกเราแล้ว ฮึ! อย่าหวังว่าจะสมใจอยาก!"

เดิมทีพวกผู้หญิงรวมกลุ่มทำงานอยู่ด้วยกัน พอสิ้นเสียงสั่งการของกู้เหลียนก็แยกย้ายกันออกไป พวกนางอยู่ในหมู่บ้านมาหลายเดือน กินอิ่มหนำจนมีเรี่ยวแรง คุ้นเคยกับงานกสิกรรมเป็นอย่างดี คอยบังคับวัวเทียมคันไถเหล็กพรวนดิน ความเร็วไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลยสักนิด

ไม่นานเผยเจี่ยก็สังเกตเห็นความผิดปกติ "เอ๊ะ? วันนี้เหตุใดความเร็วในการไถนาถึงได้เร็วขึ้นมากขนาดนี้เล่า"

เผยอี่หัวไวเฉลียวฉลาดกว่าเผยเจี่ยอยู่บ้าง จึงกระซิบกระซาบ "เมื่อคืนเฝิงฉางไปพบแม่นางหก เช้าตรู่วันนี้ก็เรียกพวกผู้ลี้ภัยมาอบรมสั่งสอน ข้าดูแล้ว เฝิงฉางคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาแน่ พวกเราสองคนต้องรอบคอบให้ดี อย่าให้คนที่มาทีหลังข้ามหน้าข้ามตาไปได้"

เผยเจี่ยยืดอกขึ้น "พวกเราสองคนติดตามแม่นางหกเป็นกลุ่มแรก แม้แต่แซ่ก็ยังเปลี่ยนแล้ว เฝิงฉางจะเอาอะไรมาเทียบกับพวกเรา!"

ตกเย็น พอเฝิงฉางนำกระดาษจดบันทึกผลงานออกมา ดวงตาของกู้เหลียนแทบจะพ่นไฟ ใบหน้าของเผยเจี่ยกับเผยอี่ก็คล้ำลงเล็กน้อย

เฝิงฉางสายตามองตรงไม่วอกแวก ยื่นกระดาษแผ่นนั้นส่งให้เผยชิงเหอ "ตลอดทั้งวันนี้ กลุ่มของข้าน้อยยี่สิบห้าคน ไถที่ดินรกร้างได้ทั้งหมดสี่สิบแปดมู่ สามคนที่ลงแรงไถนาขันแข็งที่สุด ข้าน้อยแยกรายชื่อไว้ข้างหน้า ส่วนสามคนสุดท้ายก็มิได้ตั้งใจแอบอู้ เพียงแต่เรี่ยวแรงน้อยกว่าผู้อื่นอยู่บ้างขอรับ"

เผยชิงเหอมองใบหน้าบูดบึ้งของเผยเจี่ย เผยอี่ และกู้เหลียนแล้วก็นึกขันอยู่ในใจ นางเอ่ยปากชมเชยเฝิงฉางไปรอบหนึ่ง เฝิงฉางไม่ได้ลำพองโอหัง แสดงท่าทีว่าเป็นหน้าที่ที่ตนต้องทำอยู่แล้ว

เฝิงฉางก้าวย่างอย่างมั่นคง เดินไปต่อแถวกินมื้อเย็น

เผยเจี่ยกับเผยอี่รีบปรี่เข้ามา ต่างคนต่างรายงานเรื่องการไถนาของตนในวันนี้ กู้เหลียนไม่ยอมน้อยหน้า ปรี่เข้ามาเช่นกัน "แม่นางหก ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ข้าก็จะจดบันทึกผลงานของพวกผู้หญิงในกลุ่มด้วยเจ้าค่ะ"

เคยเรียนหนังสือรู้ตัวหนังสือแล้วมันวิเศษนักหรือไร

นางเองก็เคยร่ำเรียนรู้หนังสือมาตั้งแต่เด็ก ภายหลังแต่งงานมีลูก ติดตามสามีเดินทางไกลแล้วถูกโจรดักปล้น สามีถูกฆ่าตาย ตัวนางถูกฉุดขึ้นค่ายโจร ทนใช้ชีวิตเยี่ยงหมูหมามาหลายปี บัดนี้มีชีวิตใหม่ที่สดใส สามารถยืดอกเชิดหน้าเป็นคนได้ นางย่อมทะนุถนอมอย่างยิ่ง

ใครก็อย่าหวังจะมาเหยียบหัวนางได้

กู้เหลียนไม่เพียงแต่จะจดบันทึกผลงานของพวกผู้หญิง ตอนค่ำยังไปขอน้ำมันตะเกียงมาสองดวง เพื่อสอนพวกผู้หญิงอ่านเขียนในเรือนพัก สตรีบางคนไม่สบอารมณ์ "ไถนามาทั้งวัน เหนื่อยจนลืมตาแทบไม่ขึ้น ตกกลางคืนยังต้องมานั่งจำตัวอักษรคัดลายมืออีก ข้าทนไม่ไหวหรอกนะ!"

กู้เหลียนตวัดสายตาดุใส่ "แม่นางหกเป็นคนมีความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่ วันหน้าย่อมรับผู้ลี้ภัยเข้ามาเรื่อยๆ การทำไร่ไถนาใครๆ ก็ทำเป็น การร่ำเรียนรู้หนังสือ เปิดหูเปิดตา เพิ่มพูนความรู้ต่างหาก ถึงจะทำให้แม่นางหกมองเราด้วยความชื่นชมได้"

"พวกเผยอวิ๋นกับเผยเยี่ยน กลางวันฝึกยุทธ์ กลางคืนอ่านตำรา พวกเราต้องพยายามตามรอยพวกนางให้ทัน"

หญิงคนนั้นแค่นหัวเราะ "ข้าไม่ได้มีความทะเยอทะยานสูงส่งปานนั้นเสียหน่อย ขอแค่มีข้าวกินอิ่มท้อง วันหน้าแต่งสามีเข้าบ้านสักคน ข้าก็พอใจแล้ว"

กู้เหลียนถ่มน้ำลาย "โคลนเลนขึ้นฝาเรือนไม่ได้จริงๆ! ในหัวคิดถึงแต่เรื่องผู้ชาย ไม่มีอย่างอื่นแล้วหรืออย่างไร? วันหน้าเจ้าจะทำอะไรข้าไม่สน แต่ตอนนี้ต้องฟังคำสั่งข้า ไปอ่านเขียนเรียนหนังสือซะ!"

เผยชิงเหอคุมงานใหญ่ ปล่อยเรื่องปลีกย่อย จึงไม่ได้ลงมาจู้จี้กับเรื่องเล็กน้อย สตรีจากค่ายโจรสิบกว่าคนนี้ล้วนอยู่ใต้การดูแลของกู้เหลียน

หญิงคนอื่นๆ ต่างพากันตำหนิสหายร่วมกลุ่มที่ไม่คิดก้าวหน้า หญิงคนนั้นไม่กล้าขัดใจคนหมู่มาก จึงหุบปากเงียบไปด้วยความกระดากอาย

หมู่บ้านมีพื้นที่เพียงแค่นี้ เรื่องที่กู้เหลียนสอนอ่านเขียนเรียนหนังสือจึงลอยเข้าหูเผยชิงเหออย่างรวดเร็ว

เผยชิงเหอพอใจยิ่งนัก ถึงกับเอ่ยชมกู้เหลียนต่อหน้าเฝิงฉางและพวกเผยเจี่ย

เฝิงฉางแค่นเสียงหึในใจ

สอนอ่านเขียนเรียนหนังสือรึ? ตัวเขานี่สิถึงจะเป็นครูสอนหนังสือตัวจริงเสียงจริง!

เผยเจี่ยกับเผยอี่กลุ้มจนหัวแทบระเบิด พอกลางคืนกลับมาถึงกระท่อมก็นั่งมองหน้ากัน พลางทอดถอนใจยกใหญ่

จ้าวไห่แต่งเข้าบ้านคนอื่นจึงย้ายออกไปนานแล้ว กระท่อมหลังนี้จึงเหลือชายหนุ่มอาศัยอยู่สี่คน

หมอเปาเห็นท่าทางของเผยเจี่ยกับเผยอี่ก็ประหลาดใจ "พวกเจ้าเป็นอะไรไปหรือ? หรือว่าทำผิดแล้วถูกแม่นางหกลงโทษเข้า?"

เผยเจี่ยปั้นหน้าอมทุกข์พลางถอนหายใจ "เปล่าหรอก ข้ากับเผยอี่ก็ทำไร่ไถนาทุกวันเหมือนเดิม แต่เฝิงฉางที่มาใหม่มันไม่ยอมอยู่นิ่ง ทุกวันทำตัวเหมือนกินเลือดไก่มา กลางวันก็เคี่ยวเข็ญพวกผู้ลี้ภัยใหม่ให้ก้มหน้าก้มตาทำงาน ตกกลางคืนยังมาสอนพวกนั้นอ่านเขียนเรียนหนังสืออีก"

"กู้เหลียนก็เหมือนกัน กลางวันทำงานดุดันยิ่งกว่าผู้ชาย กลางคืนยังพากลุ่มผู้หญิงไปอ่านหนังสือ" เผยอี่เองก็หัวเราะไม่ออก เอามือกุมคางกลัดกลุ้ม "แล้วข้ากับเผยเจี่ยจะทำอย่างไรดีเล่า ตัวหนังสือไม่รู้สักตัว วันหน้ามิต้องถูกสองคนนั้นข่มจนโงหัวไม่ขึ้นหรอกหรือ"

หมอเปานึกเห็นใจอยู่บ้าง แต่ขณะเดียวกันก็แอบโล่งอก ดีที่ในหมู่บ้านนี้มีเขาเป็นหมอเทวดาอยู่เพียงคนเดียว

ฟางต้าโถวกลอกตาไปมาพลันผุดความคิดพิเรนทร์ขึ้นมา "อยากอ่านเขียนเรียนหนังสือ ก็ไปหาแม่นางหกสิ แม่นางหกสอนคนตระกูลเผยอ่านตำราพิชัยสงครามทุกคืน พวกเราสามคนก็แซ่เผยเหมือนกัน ไฉนจะไปเรียนด้วยไม่ได้เล่า?"

เผยเจี่ยรีบเอ่ยแก้ทันควัน "ข้ากับเผยอี่แซ่เผย แต่เจ้าแซ่ฟาง"

ฟางต้าโถวเถียงข้างๆ คูๆ "ข้าบอกแม่นางหกตั้งนานแล้ว ว่าวันหน้าข้าจะใช้ชื่อเผยปิ่ง"

ทั้งสามคนพร้อมใจกันถ่มน้ำลายใส่

ฟางต้าโถวหัวเราะแหะๆ "จะได้เรื่องหรือไม่ก็ลองไปดูก่อน หากแม่นางหกไล่ตะเพิด ค่อยกลับมาก็ยังไม่สาย"

หมอเปาชักเริ่มหวั่นไหว ไหนๆ ก็ว่างอยู่เฉยๆ จึงหน้าด้านขอตามไปด้วย

ภายในกระท่อมของเผยชิงเหอ แสงเทียนสว่างไสว

เผยอวิ๋นไปส่งของกำนัลที่ที่ว่าการอำเภอกับกองทัพเป่ยผิงแล้วเดินทางต่อไปยังป้อมสกุลสือ ป่านนี้ยังไม่กลับมา เผยเยี่ยนกับสตรีคนอื่นๆ นั่งขัดสมาธิ เพ่งสมาธิตั้งใจอ่านตำราพิชัยสงคราม

ตำราพิชัยสงครามเล่มนี้เป็นของตกทอดประจำตระกูลเผย ตอนถูกริบทรัพย์ถูกเผาทำลายไปแล้ว เผยชิงเหอจึงเขียนขึ้นใหม่จากความทรงจำ พวกเด็กๆ อย่างเผยเซวียนและเผยเฟิงที่ฝึกคัดลายมือตอนกลางวัน ก็คัดจากตำราพิชัยสงครามเล่มนี้ ตอนนี้ทุกคนจึงมีติดมือคนละเล่ม

ชายฉกรรจ์สี่คนยืนออกันอยู่หน้าประตู เบียดเสียดอึกอักไม่กล้าพูดจา เมื่อครู่อยู่ในกระท่อมยังฮึกเหิมลำพองใจ ตอนนี้กลับหดหัวฝ่อลงอย่างสิ้นเชิง

เผยชิงเหอปราดตามองแวบเดียวก็รู้เรื่อง "พวกเจ้าก็อยากอ่านเขียนเรียนหนังสือด้วยรึ?"

ทั้งสี่คนพยักหน้าพร้อมกัน

"มีความคิดเช่นนี้ก็นับเป็นเรื่องดี" เผยชิงเหอนิ่งคิดแล้วยิ้มบางๆ "ข้าไม่มีเวลาว่าง เอาเป็นว่าให้ท่านแม่ของข้าเจียดเวลาคืนละครึ่งชั่วยามมาสอนพวกเจ้าก็แล้วกัน"