บทที่ 69 เข้าสู่หมู่บ้าน

พวกผู้ลี้ภัยที่ตกอยู่ในความหิวโหยมาเนิ่นนาน ถูกหมั่นโถวแป้งธัญพืชรวมตลอดสามวันปราบจนอยู่หมัด ได้ยินเช่นนั้นต่างก็ดีใจจนออกนอกหน้า คนที่หัวไวหน่อยรีบคุกเข่าลงโขกศีรษะทันที ผู้ลี้ภัยคนอื่นเห็นดังนั้นก็พากันคุกเข่าตามเป็นทิวแถว

เฝิงฉางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยื่นกระดาษไม่กี่แผ่นที่เขียนตัวหนังสือจนเต็มส่งให้เผยชิงเหอ "นี่คือชื่อ ภูมิลำเนาเดิม อายุ และประวัติความเป็นมาของพวกเราทั้งยี่สิบห้าคน ขอแม่นางหกโปรดตรวจดูขอรับ"

เผยชิงเหอเปิดพลิกดูคร่าวๆ รอบหนึ่งแล้วเอ่ยชม "เจ้าทำได้ไม่เลว"

เฝิงฉางลอบผ่อนลมหายใจ ขานรับอย่างนอบน้อมยิ่ง "ขอบคุณแม่นางหกที่เอ่ยชมขอรับ ต่อไปขอเพียงแม่นางหกมีคำสั่ง ไม่ว่าจะบุกน้ำลุยไฟพวกเราก็ไม่เกี่ยง"

เผยชิงเหอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย "คำพูดไร้สาระพวกนี้ไม่ต้องเอ่ยให้มากความ ยังคงเป็นประโยคเดิม ใครกล้าคิดคด ข้าจะฆ่าไม่ละเว้น อยากมีชีวิตรอดต่อไปหรือจะรนหาที่ตาย ก็ขึ้นอยู่กับพวกเจ้าเองแล้ว"

น้ำเสียงของนางราบเรียบไร้ระลอกคลื่น

พวกผู้ลี้ภัยพลันรู้สึกหนาวเยือกจับขั้วหัวใจ หลังจากลุกขึ้นก็จัดแถวตอนเรียงหนึ่ง เดินตามเผยชิงเหอเข้าสู่หมู่บ้าน

เผยชิงเหอยกนิ้วชี้ไปยังกระท่อมหญ้าหลังแรก "ในห้องมีน้ำร้อน พวกเจ้าเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสีย"

เสื้อผ้าของพวกผู้ลี้ภัยทั้งขาดวิ่นทั้งเก่าซอมซ่อ ส่งกลิ่นเหม็นหึ่ง บนศีรษะมีเหา บนตัวมีหมัด อยู่กลางที่โล่งแจ้งยังพอทน แต่พอเข้าไปในกระท่อมหญ้า กลิ่นเหม็นสาบพลันตลบอบอวลชวนคลื่นเหียน

กู้เหลียนที่มีรอยแผลเป็นจากคมดาบพาดผ่านใบหน้าไปครึ่งซีกตีหน้าเคร่งขรึม เอ่ยเสียงกร้าว "ถอดเสื้อผ้าตามลำดับ ลงถังอาบน้ำทีละคน!"

เฝิงฉางที่ยืนอยู่หัวแถวถอดเสื้อผ้าอย่างคล่องแคล่วแล้วก้าวลงไปในถังไม้ น้ำในถังไม้ใบใหญ่ร้อนจัดจนผิวแทบลวก ทว่าเฝิงฉางกลับไม่ส่งเสียงร้องแม้แต่ครึ่งคำ ยามก้าวออกมา ในถังก็มีชั้นคราบไคลลอยฟ่อง ทั้งยังมีตัวเหาอีกเพียบ

นี่เป็นเพียงรอบแรกเท่านั้น ยังมีน้ำร้อนถังที่สองรออยู่ คราวนี้ต้องสระผมขัดถูอย่างละเอียดหนึ่งรอบ ขัดล้างจนถึงน้ำร้อนถังที่สาม จึงจะนับว่าสะอาดหมดจดอย่างแท้จริง

หน้าถังน้ำแต่ละใบมีสตรีนางหนึ่งยืนจ้องเขม็ง หากใครขยับช้าหรือขัดล้างไม่เกลี้ยงเกลาก็จะถูกด่ากราดชุดใหญ่

หญิงสาวใจกล้าห้าวหาญที่รอดชีวิตมาจากค่ายหมีดำเหล่านี้เห็นเรือนร่างบุรุษจนชินตาแล้ว จึงมองเรือนร่างผอมโซจนหนังหุ้มกระดูกและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นตรงหน้าด้วยความชิงชังระคนดูแคลน ถึงกับกระซิบกระซาบวิจารณ์ซึ่งๆ หน้า

"ตอนแรกยังคิดจะเลือกสักคนมาแต่งเข้าบ้าน ดูสภาพแล้วไม่ได้เรื่องสักคน"

"ให้กินข้าวให้อิ่มท้องสักสองสามเดือนก่อน ค่อยว่ากันอีกที"

เฝิงฉางกระตุกมุมปาก ส่งสายตาเข้มงวดปรามพวกผู้ลี้ภัยที่คิดจะอ้าปากเถียง หญิงสาวตรงหน้าเหล่านี้ดูอย่างไรก็ต่างจากสตรีตระกูลเผยอย่างเห็นได้ชัด ทว่าในเมื่อพวกนางสามารถลงหลักปักฐานอยู่ในหมู่บ้านสกุลเผยได้ ย่อมไม่ใช่คนจำพวกที่พวกเขาจะล่วงเกินได้เป็นอันขาด

น้ำสกปรกถูกยกออกไป น้ำร้อนสะอาดถังแล้วถังเล่าถูกส่งเข้ามา ผลัดเปลี่ยนน้ำร้อนไปถึงสามรอบ บรรดาผู้ลี้ภัยจึงได้ชำระล้างจนสะอาดหมดจด จากนั้นกู้เหลียนก็นำคนอุ้มเสื้อผ้ากองหนึ่งเข้ามา

เสื้อผ้าพวกนี้ซื้อมาจากร้านตัดเสื้อในตัวอำเภอ แม้ไม่ใช่ชุดใหม่แต่เนื้อผ้าหนาแน่น ทั้งยังผ่านการซักตากแดดมาแล้ว จึงได้กลิ่นหอมจางๆ ของลูกสบู่

ยังคงเป็นเฝิงฉางที่นำหน้า สวมเสื้อผ้าเป็นคนแรก

กู้เหลียนปรายตามองอย่างรังเกียจ "ตอนนี้ค่อยพอดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาหน่อย ออกไปได้แล้ว!"

เฝิงฉางไม่ถือสาโกรธเคือง เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "แม่นางหกให้ข้าเป็นผู้นำพวกเขา ข้าย่อมต้องคอยจับตาดู เกรงว่าพวกเขาจะพูดจาหรือทำการใดบุ่มบ่ามขอรับ"

กู้เหลียนเบะปาก หันไปสั่งสตรีอีกสองคน "เอาเสื้อผ้าเก่าเน่าเหม็นที่พวกเขาถอดออกไปเผาทิ้งให้หมด"

วุ่นวายอยู่ค่อนวัน ผู้ลี้ภัยยี่สิบห้าคนที่ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเนื้อตัวสะอาดสะอ้านก็มายืนอยู่เบื้องหน้าเผยชิงเหอ

เผยชิงเหอชี้ไปยังกระท่อมหญ้าอีกสองหลัง "หมู่บ้านใหม่ยังสร้างไม่เสร็จ ตอนนี้ทุกคนต้องอยู่กันอย่างเบียดเสียดไปก่อน สองห้องนี้ให้พวกเจ้าพักชั่วคราว อีกสองสามเดือนข้างหน้าพอบ้านในหมู่บ้านใหม่สร้างเสร็จ จะจัดสรรห้องแถวนี้ให้พวกเจ้าเพิ่มอีกสองห้อง"

เฝิงฉางทำท่าจะคุกเข่า ทว่าเผยชิงเหอปรามไว้เสียก่อน "ไม่ต้องเอะอะก็คุกเข่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเจ้าต้องลงแปลงไปทำงาน ต้องทำสิ่งใด ให้ฟังเผยเจี่ย"

ตอนกินข้าวกลางวัน หน้ากระทะเหล็กใบใหญ่ทั้งห้าใบมีแถวยาวเหยียด กวาดตามองไป มีทั้งคนแก่และเด็ก แทบทั้งหมดล้วนเป็นสตรี บุรุษวัยฉกรรจ์มีเพียงพวกเผยเจี่ยห้าคน และเด็กชายอีกยี่สิบกว่าคนเท่านั้น

กลุ่มผู้ลี้ภัยมาใหม่ของเฝิงฉาง แม้จะผอมโซ แต่ก็ล้วนเป็นชาย พอปรากฏตัวเข้าแถว จึงดึงดูดสายตาของทุกคนทันที

"นี่คือพวกผู้ลี้ภัยที่รับเข้ามาใหม่หรือ" นางลู่ยังคงขัดหูขัดตาทุกเรื่องตามเคย "แต่ละคนผอมแห้งเป็นไม้เสียบผี จะไปบุกเบิกที่ดินทำนาไหวหรือ อย่าเอาเสบียงไปทิ้งขว้างเลยจะดีกว่า"

นางฟางรับคำเสียงเบา "ในหมู่บ้านหนึ่งหมู่บ้าน อย่างไรก็ต้องมีผู้ชายบ้างนะเจ้าคะ"

ลูกสะใภ้ของนางต่างก็รับเขยแต่งเข้าบ้านเพื่อมีลูกไว้สืบสกุลแล้ว คนอื่นก็อย่าได้อยู่ว่างเลย

ความคิดเล็กคิดน้อยของนางฟาง มีหรือที่นางลู่จะดูไม่ออก หญิงชราเบะปากเตรียมจะพูดจาเหน็บแนม ทว่าเหลือบไปเห็นเงาร่างของเผยชิงเหอเข้าเสียก่อน จึงรีบหุบปากเงียบลงทันที

มื้อกลางวันวันนี้คือข้าวเกาเหลียง แต่ละคนได้แกงหัวไชเท้าตุ๋นเนื้อหนึ่งทัพพี ข้าวเกาเหลียงรสสัมผัสค่อนข้างหยาบ แต่พอราดด้วยน้ำแกงเนื้อหอมกรุ่น หัวไชเท้านุ่มฟูที่ดูดซับน้ำแกงจนชุ่มฉ่ำก็หวานล้ำเป็นพิเศษ ซ้ำยังมีเนื้อชิ้นใหญ่ขนาดครึ่งฝ่ามือติดมาด้วย

หากชามเดียวไม่อิ่ม ยังสามารถเติมได้อีกหนึ่งชาม แม้เนื้อจะไม่มีให้แล้ว แต่ก็ขอน้ำแกงกับหัวไชเท้าเพิ่มได้อีกหนึ่งทัพพี

เฝิงฉางกินจนเหงื่อซึมปลายจมูก พลันเงยหน้าขึ้นมอง ผู้ลี้ภัยที่นั่งยองๆ อยู่ข้างกายต่างกินไปน้ำตาคลอเบ้า "ข้าจำไม่ได้แล้วว่าไม่ได้กินข้าวแบบนี้มานานเพียงใด…"

"ต่อให้ต้องตาย ข้าก็จะตายอยู่ที่นี่ ใครก็อย่าหวังจะมาไล่ข้าไป!"

หันไปมองพวกสตรีตระกูลเผย กินจุไม่ได้น้อยไปกว่าพวกบุรุษเลยแม้แต่น้อย คนที่กินจุหน่อยถึงกับเติมชามที่สามแล้ว… ถูกแล้ว ย่อมเป็นเผยชิงเหอกับเผยเยี่ยนสองพี่น้องนั่นเอง

"เป็นหญิงแท้ๆ กินเยอะถึงเพียงนี้" นางลู่พึมพำอย่างหงุดหงิด "แม่หนูเยี่ยนก็ตัวสูงปานนี้แล้ว ขืนกินต่อไปอีก จะสูงกว่าบุรุษเอาได้ วันหน้าคิดจะหาเขยแต่งเข้าบ้านคงหาไม่ได้กันพอดี"

เผยเยี่ยนก้มหน้าก้มตากินไม่เงยหน้า "พี่หกกินเยอะกว่าข้าอีก ท่านย่าไม่กล้าว่าพี่หก วันๆ เอาแต่ว่าข้า"

นางลู่อับอายจนกลายเป็นโทสะ วางชามข้าวลงเสียงดังตึง

เผยชิงเหอขมวดคิ้ว "กินข้าวก็กินไป กระแทกชามทำไม"

นางลู่สะกดโทสะ ยกชามขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

…

"อีกสักสิบกว่าวัน ก็จะเกี่ยวข้าวสาลีฤดูหนาวได้แล้ว" เผยเจี่ยชี้ไปยังแปลงข้าวสาลีที่ค่อนข้างบางตา เอ่ยอย่างทอดถอนใจ "นี่เป็นปีแรกที่บุกเบิกที่ดิน เมื่อไม่กี่วันก่อนยังเจอพายุฝนกระหน่ำ ข้าวสาลีเสียหายไปไม่น้อย"

"สิ่งที่พวกเราต้องทำในตอนนี้ ยังคงเป็นการบุกเบิกที่ดินรกร้าง เดิมทีมีพวกเราแค่สิบกว่าคน ตอนนี้รวมพวกเจ้าเข้าไปด้วย ก็มีสี่สิบกว่าคนแล้ว ในหมู่บ้านมีวัวเทียมเกวียน มีล่อ มีลา คันไถเหล็กก็มีเพียงพอ"

เฝิงฉางพยักหน้ารับ

ในหมู่สตรีที่ลงแปลงทำนามีอยู่สองสามคนที่ดูคุ้นหน้า เมื่อเช้าตอนอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก็เคยเห็นกันแล้ว คนที่เป็นหัวหน้าก็คือหญิงสาวที่มีรอยแผลเป็นจากดาบผู้นั้น

ผู้ลี้ภัยยี่สิบห้าคน จูงวัวเทียมไถจับคันไถเหล็ก ร้องตะโกนกู่ก้องพลางบุกเบิกที่ดินรกร้าง

ทำงานไปหนึ่งชั่วยาม พักได้หนึ่งก้านธูป น้ำอุ่นผสมเกลือช่วยดับกระหายและฟื้นฟูกำลังวังชาได้เป็นอย่างดี

เผยชิงเหอเดินตรวจดูริมแปลงนาอยู่สองรอบ

ยามเย็น ทุกคนที่ตรากตรำทำงานมาครึ่งวันต่างเลิกงาน กระทะเหล็กใหญ่ทั้งห้าใบส่งไอความร้อนอบอวลพร้อมกลิ่นหอมกรุ่น โจ๊กข้าวโพดกับหมั่นโถวแป้งธัญพืชรวมกินคู่กับผักดองเค็ม

หลังจากเฝิงฉางกินจนอิ่ม ก็ตั้งใจเดินมาหาเผยชิงเหอ "ข้าน้อยอยากหารือเรื่องหนึ่งกับแม่นางหกขอรับ"

เผยชิงเหอนิ่งสงบ "เรื่องอันใด"

เฝิงฉางเอ่ยขึ้น "ตอนบ่ายวันนี้ที่เริ่มบุกเบิกที่ดิน ข้าน้อยสังเกตดูอย่างละเอียดแล้ว มีคนไถได้มาก มีคนทำได้น้อย ข้าน้อยจึงคิดว่าเริ่มตั้งแต่วันพรุ่งนี้ จะจดบันทึกแต้มงานให้พวกเขาทุกวัน ใครทุ่มเทออกแรง ใครแอบอู้งาน ดูเพียงปราดเดียวก็รู้ขอรับ"