บทที่ 68 ลงเขา (สาม)

เผยชิงเหอร้องสั่งให้เหล่าสตรีกลับไปฝึกซ้อมต่อที่ลานฝึกยุทธ์

เฝิงฉางรู้ความดี รีบนำกลุ่มผู้ลี้ภัยที่ลงมาจากเขาไปยังลานดินทางเหนือของหมู่บ้านอย่างว่าง่าย ซึ่งพื้นที่ตรงนั้นอยู่ติดกับลานฝึกยุทธ์พอดิบพอดี

พวกผู้ลี้ภัยยืนตัวสั่นงันงก เฝ้ามองเหล่าสตรีตระกูลเผยฝึกซ้อมอยู่ห่างๆ

กระบวนทัพแปรเปลี่ยนรวดเร็วเป็นระเบียบ ดาบยาวกวัดแกว่งฟาดฟันวูบวาบ คมดาบสะท้อนแสงแดดเจิดจ้าจนแสบตา เสียงกู่ร้องเป็นจังหวะที่ดังขึ้นเป็นระยะยิ่งชวนให้ขวัญผวา แต่ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือแม่นางเผยหก ลูกธนูคมกริบพุ่งออกจากแล่งดอกแล้วดอกเล่าไม่ขาดสาย ปักทะลวงใจเป้าที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยก้าวแหลกกระจุย

"เฝิงฉาง" ชายเคราดกคอแห้งผาก พยายามกดเสียงให้เบาที่สุด "สตรีพวกนี้ดุดันทุกคน ฝีมือร้ายกาจยิ่งนัก จะชักดาบมาฟันพวกเราทิ้งหรือไม่"

ทว่าดวงตาของเฝิงฉางกลับทอประกายเจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ "หากแม่นางหกคิดจะฆ่าพวกเรา เมื่อครู่ก็คงฆ่าไปแล้ว ในเมื่อไม่ฆ่า ซ้ำยังให้อยู่ต่อ เห็นได้ชัดว่าคิดจะรับเลี้ยงพวกเราจริงๆ"

"หากพวกนางไม่เก่งกาจ จะไปต้านทานโจรภูเขาได้อย่างไร จะปกป้องพวกเราได้อย่างไร ยิ่งเก่งกาจสิถึงจะยิ่งดี!"

"เลิกพูดได้แล้ว ตั้งใจดูให้ดี แม่นางหกจงใจให้พวกเราอยู่ตรงนี้ ก็เพื่อให้เห็นกับตาว่าพวกนางฝึกซ้อมกันอย่างไร"

การตัดไม้ข่มนามครั้งนี้ได้ผลชะงัดนัก

พวกผู้ลี้ภัยที่เดิมทีคิดคำนวณเอาเปรียบอยู่ในใจ หลังยืนดูอยู่ครึ่งค่อนวัน ความคิดชั่วร้ายเรื่องนกกาเหว่ายึดรังนกพิราบก็มลายหายไปจนหมดสิ้น

ฝึกซ้อมกันไปครึ่งวัน กระทั่งถึงยามเที่ยง เผยชิงเหอจึงนำเหล่าสตรีกลับเข้าหมู่บ้าน

พวกผู้ลี้ภัยที่อัดอั้นอยู่นานต่างพากันถอนหายใจโล่งอก ในที่สุดก็กล้าพอจะกระซิบกระซาบกัน

"ข้ามีชีวิตมาจนป่านนี้ เพิ่งเคยแก้ผ้าต่อหน้าพวกผู้หญิงเป็นครั้งแรก น่าอับอายขายหน้าสิ้นดี!"

"หน้าข้าแทบจะลุกเป็นไฟอยู่แล้ว แต่พวกนางกลับไม่กระดากอายสักนิด! จ้องมองพวกเราตาไม่กะพริบ ใต้หล้านี้ยังมีสตรีเช่นนี้อยู่อีกหรือ!"

"พวกนางยังนับเป็นสตรีที่ไหนกัน แต่ละคนดุดันปานยักษ์ปานมาร ถือดาบพร้อมจะฟันคนได้ทุกเมื่อ ช่างเป็นพญายมเดินดินแท้ๆ!"

"หยุดพูดกันได้แล้ว" พอเฝิงฉางเอ่ยปาก กลุ่มผู้ลี้ภัยก็เงียบกริบลงทันที "พวกเราหลบซ่อนตัวอยู่ในป่าเขา ไม่มีทะเบียนราษฎร์ ไม่มีที่ดินทำกิน ข้าวปลาอาหารและเสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มล้วนไม่มีสักอย่าง ยามนี้แม่นางเผยหกยอมรับพวกเราไว้ ก็นับเป็นผู้มีพระคุณล้นพ้นแล้ว"

"จะเป็นบุรุษหรือสตรีแล้วอย่างไร ในยุคกลียุคเช่นนี้ ผู้ใดมีความสามารถ พวกเราก็ติดตามผู้นั้น"

"คนในหมู่บ้านเดินมาแล้ว น่าจะเอาของกินมาให้พวกเรา"

ถ้อยคำมากมายเพียงใด ก็ไม่อาจเทียบเท่าประโยคสุดท้ายนี้

ดวงตาของพวกผู้ลี้ภัยพลันเปล่งประกายขึ้นมาพร้อมกัน

ชายสองคนยกตะกร้าไม้เดินเข้ามา คนที่อายุมากกว่าแนะนำตัวว่าชื่อเผยเจี่ย ส่วนคนหนุ่มกว่าชื่อเผยอี่ "พวกเราสองคนเดิมทีก็เป็นผู้ลี้ภัย ได้รับการชุบเลี้ยงจากแม่นางหก ยามนี้ได้เปลี่ยนมาใช้แซ่เผย ทำไร่ไถนาทุกวัน มีเรือนให้อยู่ มีเสื้อผ้าให้ใส่ ซ้ำยังได้กินอิ่มท้อง"

หมั่นโถวแป้งผสมพูนสูงเป็นยอด ไอควันกรุ่นลอยฟุ้ง

พวกผู้ลี้ภัยต่างพากันกลืนน้ำลายเอื๊อก ไม่ได้สนใจฟังเลยสักนิดว่าเผยเจี่ยกับเผยอี่พูดสิ่งใดอยู่

เฝิงฉางสะกดความหิว พยายามรักษาสติให้มั่นท่ามกลางกลิ่นหอมของหมั่นโถว "พวกเราตั้งใจมาพึ่งใบบุญแม่นางหก ต่อไปเรื่องใดล้วนฟังคำสั่งของแม่นางหกทั้งสิ้น"

เผยเจี่ยเชิดหน้ายืดอก เผยความภาคภูมิใจในฐานะผู้มาก่อนออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ "จะอยู่รอดในหมู่บ้านได้หรือไม่ ยังต้องดูการกระทำของพวกเจ้าในวันข้างหน้า นี่คืออาหารกลางวัน พวกเจ้าเข้าแถวให้เรียบร้อย มารับหมั่นโถวคนละสองลูก"

เฝิงฉางสั่งการให้พวกผู้ลี้ภัยเข้าแถวทันที ส่วนตนเองเดินไปต่อท้ายสุด

ผู้ลี้ภัยที่ได้รับหมั่นโถวแป้งผสมไป ต่างรีบอ้าปากกัดกินทันทีโดยไม่รอช้า กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของแป้งสาลีทำให้รู้สึกตื้นตันจนน้ำตาแทบไหล

ชายเคราดกพลันปล่อยโฮออกมา "ต่อไปข้าคือคนของหมู่บ้านสกุลเผย ให้ตายข้าก็ไม่ยอมไปไหนเด็ดขาด!"

พวกผู้ลี้ภัยต่างตาแดงก่ำ บางคนร้องไห้ตามชายเคราดก ทว่าส่วนใหญ่เป็นน้ำตาแห่งความยินดี

ขอบตาของเฝิงฉางเองก็แสบร้อนขึ้นมาเช่นกัน ก่อนเกิดภัยสงคราม เขาเคยเปิดสำนักศึกษาเอกชนสอนหนังสือให้เด็กๆ ในบ้านมีมารดาชรา ภรรยาผู้อ่อนหวาน และบุตรชายหัวแก้วหัวแหวน ชีวิตความเป็นอยู่สงบสุขดียิ่ง ครั้นทหารม้าเซียนเปยบุกมา เผาทำลายและเข่นฆ่าจนราบคาบ มารดาและภรรยาทนรับความอัปยศไม่ไหวจึงชิงปลิดชีพตนเอง บุตรชายล้มป่วยตายไประหว่างทางหลบหนี เหลือรอดมาเพียงเขาตัวคนเดียว รสชาติของการดิ้นรนเอาชีวิตรอดและหิวโหยอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ช่างทรมานแสนสาหัส

"เฝิงฉาง" เผยเจี่ยยัดหมั่นโถวสองลูกใส่มือเขา ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา "แม่นางหกสั่งไว้ ในตะกร้านี้จงใจใส่หมั่นโถวเพิ่มมาให้อีกสิบลูก ให้เจ้าเป็นคนจัดสรรเอง"

แม่นางเผยหกกำลังทดสอบสติปัญญาและความสามารถของเขา ให้นำไปใช้ดูแลควบคุมผู้ลี้ภัยและซื้อใจคน

หัวใจที่แห้งเหือดมาเนิ่นนานของเฝิงฉางพลันมีเลือดร้อนระอุแล่นพล่าน เขาไม่เอ่ยวาจาไร้สาระ ทำเพียงพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น

…

"ชิงเหอ มีผู้ลี้ภัยยี่สิบกว่าคนมาขอพึ่งพิงพวกเราจริงๆ หรือ"

นางเฝิงสอนหนังสือเด็กๆ อยู่ครึ่งวัน พอเลิกเรียนก็ได้ยินข่าวใหญ่เรื่องนี้ ทั้งดีใจทั้งเป็นกังวล "ต่อไปก็ไม่ขาดแคลนคนทำไร่ไถนาแล้ว เพียงแต่จู่ๆ มีคนเพิ่มขึ้นมามากถึงเพียงนี้ แต่ละวันคงต้องสิ้นเปลืองเสบียงอาหารไปมิใช่น้อย"

เผยชิงเหอยิ้ม "นี่เพิ่งเป็นแค่การเริ่มต้นเจ้าค่ะ ต่อไปจะมีผู้ลี้ภัยมาขอพึ่งพิงพวกเรามากขึ้นเรื่อยๆ"

นางเฝิงยิ่งกังวลหนักขึ้น "แล้วหากเสบียงอาหารไม่พอกินจะทำอย่างไรเล่า"

เผยชิงเหอยิ้มบางอย่างผ่อนคลาย "เรื่องนี้ท่านแม่มิต้องกังวลไปเจ้าค่ะ อีกไม่กี่วันก็จะมีคนนำเสบียงมาส่งให้พวกเราแล้ว"

ยามนี้ฝ่ายที่มี "การแลกเปลี่ยนเสบียง" กับหมู่บ้านสกุลเผย หากไม่ใช่ค่ายทหารเป่ยผิง ก็คงเป็นสกุลสือ

นางเฝิงครุ่นคิดเพียงครู่ก็เดาออก "เจ้าให้อวิ๋นส่งหนังหมีไปให้นายน้อยสือ ก็เพื่อเสบียงอาหารหรือ"

มิเช่นนั้นแล้วจะเป็นเพื่อสิ่งใดเล่า

หนังหมีดำผืนใหญ่ที่สมบูรณ์ไร้ตำหนินั้นหาได้ยากยิ่ง ทั้งยังสำแดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งของนางในฐานะผู้นำตระกูลเผย นายน้อยสือเมื่อได้เห็นของล้ำค่าชิ้นนี้ ย่อมรู้ดีว่าจะต้องตัดสินใจเช่นไร

เผยชิงเหอยิ้มพลางเปลี่ยนหัวข้อสนทนา "หัวหน้าของกลุ่มผู้ลี้ภัยพวกนี้ชื่อเฝิงฉาง แซ่เดียวกับท่านแม่ คนผู้นี้หัวไว มีความคิดอ่านเป็นระเบียบ ทั้งยังรู้หนังสือ ข้าให้เผยเจี่ยกับคนอื่นๆ ส่งหมั่นโถวเพิ่มไปให้อีกสิบลูก ถือโอกาสนี้ดูฝีไม้ลายมือของเขาเสียหน่อย"

นางเฝิงไม่เคยสอดมือยุ่งเรื่องใหญ่ เพียงเตือนเสียงแผ่ว "อย่างไรก็อย่าเพิ่งไว้ใจเฝิงฉางคนนี้นัก รู้หน้าไม่รู้ใจ คอยสังเกตดูไปอีกสักระยะเถิด"

เผยชิงเหอพยักหน้ารับ

ครั้นถึงช่วงพลบค่ำ เผยเยี่ยนก็นำฟืนจำนวนหนึ่งไปส่งให้

ยามราตรีอากาศหนาวเหน็บ พวกผู้ลี้ภัยล้อมวงผิงไฟคลายหนาว เฝิงฉางนำหมั่นโถวเย็นชืดไปอังไฟจนร้อน แล้วแบ่งให้คนละครึ่งลูก ส่วนผู้ลี้ภัยที่ชอบบ่นพึมพำพวกนั้นไม่ได้แม้แต่เศษเสี้ยว ได้แต่มองสหายร่วมทางเคี้ยวหมั่นโถวย่างตาละห้อย พลางกลืนน้ำลายอึกๆ

พอเข้าสู่วันที่สอง ก็ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปากบ่นแม้แต่คำเดียว

ในตะกร้าไม้มีหมั่นโถวเพิ่มมาอีกสิบห้าลูก ทุกคนได้รับส่วนแบ่งอย่างเท่าเทียมตามเคย

คืนวันที่สาม มีน้ำแกงผักร้อนๆ หม้อใหญ่ส่งมาให้ ซ้ำในน้ำแกงยังมีเนื้อหมูสามชั้นลอยอยู่สองสามชิ้น เฝิงฉางแบ่งเนื้อหมูให้แก่ผู้ลี้ภัยที่ว่านอนสอนง่ายที่สุด

ผู้ลี้ภัยคนอื่นๆ มองจนน้ำลายสอ ทว่าไม่มีผู้ใดต่อว่าเฝิงฉางว่าลำเอียง เพราะตลอดสามวันมานี้ เฝิงฉางไม่เคยกินเกินส่วนของตนแม้แต่คำเดียว หมั่นโถวและเนื้อหมูที่ได้เพิ่มมา ล้วนยกให้พวกเขาทั้งสิ้น

"พวกเจ้าทุกคนคงเห็นแล้ว แม่นางหกส่งของกินมาให้พวกเราทุกวัน ขอเพียงทุกคนซื่อสัตย์เชื่อฟัง ต่อไปก็จะไม่ต้องทนหิวอีก"

คำพูดเดิมๆ นี้ เฝิงฉางเอ่ยย้ำวันละหลายรอบ พวกผู้ลี้ภัยต่างพากันพยักหน้ารับอย่างพร้อมเพรียง

เช้าตรู่วันที่สี่ เผยชิงเหอเดินมาตรงหน้ากลุ่มของเฝิงฉาง สายตากวาดมองใบหน้าของทุกคน "พวกเจ้าผ่านการทดสอบด่านแรกแล้ว วันนี้ตามข้าเข้าหมู่บ้านได้"