บทที่ 67 ลงเขา (สอง)

ในป่ามีคนซ่อนอยู่จริงๆ!

หรือจะเป็นพวกโจรภูเขามาสอดแนมลาดเลาอีก?

ทุกคนทั้งตระหนกทั้งเดือดดาล ต่างพากันยกคันธนูขึ้นหมายจะยิงซ้ำ

“ทุกคนอย่าเพิ่งลงมือ” แววตาของเผยชิงเหอเป็นประกายวาบ “ตามข้าไปดูก่อน”

ทุกคนขานรับพร้อมเพรียง กระชับอาวุธในมือแล้วเดินตามเผยชิงเหอ มุ่งหน้าไปยังทิศทางของเสียงร้องโหยหวน เพียงชั่วครู่ก็พบตัว

คนที่ร่วงลงมาจากต้นไม้มีสามคน เนื้อตัวฟกช้ำดำเขียวดูไม่จืด หนึ่งในนั้นกำลังกุมแขนที่หลุดพลางร้องโอดครวญไม่ขาดปาก

สตรีตระกูลเผยกว่าร้อยคนที่ผ่านการเคี่ยวกรำทุกเมื่อเชื่อวันถือมีดยาวเข้าล้อมไว้ ประหนึ่งเมฆดำทะมึนที่แผ่เข้ามากดทับ เด็กสาวชุดผ้าหยาบผู้เป็นหัวหน้างดงามผุดผาดแฝงความห้าวหาญ สายตาคมกริบดุจใบมีด “พวกเจ้าเป็นใคร”

ชายผอมแห้งสะกดกลั้นลมหายใจ ฝืนทนความเจ็บปวดคุกเข่าลง โขกศีรษะขอชีวิตซ้ำแล้วซ้ำเล่า “แม่นางไว้ชีวิตด้วย! พวกเราไม่ใช่คนชั่วช้า เป็นเพียงชาวบ้านที่หนีมาซ่อนตัวในป่า วันนี้ลงเขามาเพราะอยากมาพึ่งพิงหมู่บ้านสกุลเผย ขอแม่นางได้โปรดเมตตารับพวกเราไว้ด้วย! ขอเพียงมีที่ซุกหัวนอน มีข้าวกิน ต่อไปพวกเราขอมอบชีวิตรับใช้แม่นาง!”

ความคิดอ่านแจ่มชัด ไร้ถ้อยคำเพ้อเจ้อ เจรจาฉะฉาน

ในหมู่ผู้ลี้ภัยที่หลบซ่อนตัว นับว่ามีคนฉลาดเยี่ยงนี้อยู่น้อยนัก

เผยชิงเหอเอ่ยถามเรียบๆ “เจ้าชื่ออะไร มีคนเท่าไร มีความเป็นมาอย่างไร”

ชายผอมแห้งก้มหน้าตอบ “ข้าน้อยชื่อเฝิงฉาง เคยร่ำเรียนหนังสือมาสองสามปี ทุกคนจึงยกให้เป็นหัวหน้า วันๆ อาศัยเก็บผลไม้ล่าสัตว์ประทังชีวิตไปวันๆ พวกเราล้วนเป็นคนเมืองชางหลี ปีก่อนเซียนเปยตะวันออกยกทัพมารุกราน พวกเรารอดตายหนีออกมาได้ ไร้ที่ไป จึงหนีเข้ามาซ่อนตัวในเทือกเขาเยี่ยนซาน”

“ตอนที่หนีเข้าป่ามาเมื่อปีก่อน มีทั้งหมดห้าสิบกว่าคน บ้างก็อดตาย ป่วยตาย หนาวตาย ซ้ำยังมีคนที่ถูกสัตว์ร้ายอสรพิษกัดตายตอนล่าสัตว์อีก ผ่านไปหนึ่งปีตายไปแล้วครึ่งหนึ่ง ตอนนี้เหลือแค่ยี่สิบห้าคน ล้วนเป็นชายฉกรรจ์ทั้งสิ้น คนที่อายุน้อยที่สุดสิบเจ็ดปี คนที่อายุมากที่สุดสามสิบสองปี”

“พวกโจรภูเขามันฆ่าคน วางเพลิง ปล้นชิง ทำชั่วสารพัด พวกเราไม่อยากไปเข้าเกือกกับค่ายโจร และไร้ทางรอดอื่นแล้วจริงๆ เมื่อวานนี้ในป่า พวกเราแอบอยู่ในถ้ำ เห็นกับตาว่าแม่นางต่อสู้และสังหารหมีดำ เนื้อหมีที่แม่นางทิ้งไว้ พวกเราจึงเก็บกลับไปกินจนอิ่มท้องได้มื้อหนึ่ง วันนี้จึงพากันลงเขามาเพื่อขอพึ่งใบบุญแม่นาง”

“พวกเราไม่กล้าผลีผลามเข้าไปใกล้ จึงได้แต่แอบอยู่บนต้นไม้ คิดไม่ถึงว่าจะถูกแม่นางจับได้ แม่นางมีเมตตายิ่งนัก มิได้ยิงสังหารพวกเรา เพียงแค่ยิงธนูเตือนเท่านั้น ได้โปรดเถิดแม่นาง รับพวกเราไว้ด้วย!”

พูดจบก็โขกศีรษะลงกับพื้นไม่หยุด

ชายเคราดกอีกคนก็รีบโขกศีรษะตาม

ส่วนชายที่แขนหลุด หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดพลางประคองแขนไว้ โขกศีรษะลงอย่างยากลำบาก

เผยชิงเหอปรายตาให้เผยเยี่ยน เผยเยี่ยนพยักหน้ารับ ก้าวขึ้นหน้าไปโน้มตัวยื่นมือออกไป เสียงดังกร๊อบ แขนที่หลุดก็กลับเข้าที่ทันใด

“คนที่เหลืออยู่ที่ใด” เผยชิงเหอถาม

เฝิงฉางมีกำลังใจขึ้นมาทันที ในที่สุดก็ยอมเงยหน้าขึ้น “พวกเขาซ่อนตัวอยู่ในป่าด้านหลัง ข้าจะรีบไปเรียกมาประเดี๋ยวนี้”

ด้วยกลัวว่าเผยชิงเหอจะเปลี่ยนใจ เฝิงฉางจึงพุ่งตัวปราดออกไปราวกับกระต่ายตื่นตูมพลางตะโกนกู่ร้องเสียงหนึ่ง ไม่นานนัก ชายรูปร่างสูงต่ำต่างกันยี่สิบกว่าคนก็ทยอยปีนลงมาจากต้นไม้ เดินเข้ามาด้วยสีหน้าหวาดหวั่นพรั่นพรึง

เม่าหงหลิงอดกระซิบไม่ได้ “เป็นบุรุษทั้งหมดจริงๆ ด้วย”

เผยชิงเหอเอ่ยเสียงเรียบ “สตรียามศึกสงครามมักตกเป็นเครื่องสังเวยและของเชลยด้วยเรี่ยวแรงที่อ่อนแอกว่า คนที่หนีรอดมาดิ้นรนมีชีวิตอยู่ได้ ส่วนใหญ่จึงเป็นบุรุษ”

ถ้อยคำเรียบง่ายทว่าแฝงความหนักหน่วง ทำเอาเหล่าสตรีตระกูลเผยใจหายวาบ

หากไม่มีเผยชิงเหอ ป่านนี้พวกนางจะมีสภาพเช่นไรกัน

ในสายตาของเหล่าผู้ลี้ภัย สตรีกลุ่มนี้แต่ละคนล้วนผิวพรรณผุดผ่อง แววตาสดใส ท่วงท่างามสง่าเปี่ยมด้วยพลัง ทั้งในมือยังมีอาวุธครบครัน โดยเฉพาะเด็กสาวหน้าตาหมดจดผู้นำหน้า แววตาเย็นชาสุขุมและเปี่ยมอำนาจ ไอสังหารกดดันแผ่ซ่านจนผู้คนแทบหายใจไม่ออก

คนยี่สิบกว่าคนพากันคุกเข่าลง ไม่มีใครกล้าเงยหน้าสบตากับเผยชิงเหอแม้แต่คนเดียว

“หมู่บ้านสกุลเผยกำลังบุกเบิกที่ดินรกร้าง ต้องการคนทำไร่ไถนา” เผยชิงเหอไม่ได้ขึ้นเสียง ทว่าน้ำเสียงกลับดังก้องเข้าหูเหล่าผู้ลี้ภัยอย่างชัดเจน “พวกเจ้าคิดจะมาพึ่งพา ก็ต้องปฏิบัติตามกฎและฟังคำสั่ง”

“ขอเพียงแม่นางเปิดทางรอดให้พวกเรา ชีวิตของพวกเราก็เป็นของแม่นางแล้วขอรับ” เฝิงฉางรูปร่างไม่สูงใหญ่แต่ใจกล้าไม่เบา รีบร้องขานรับเสียงดัง “แม่นางสั่งให้ทำสิ่งใด พวกเราก็จะทำสิ่งนั้น”

พวกบุรุษที่เหลือต่างประสานเสียงพร้อมเพรียง “พวกเราก็เช่นกันขอรับ”

เผยชิงเหอหันไปสั่งการ “เผยเยี่ยน ไปตามหมอเปามาที่นี่”

เผยเยี่ยนไม่เคยซักไซ้ให้มากความ ขานรับแล้วก็รีบวิ่งออกไปทันที รออยู่ราวหนึ่งก้านธูป หมอเปาก็กระหืดกระหอบตามมาถึง

“ท่านช่วยตรวจดูให้ละเอียด ว่าพวกเขามีโรคร้ายแรงหรือไม่” เผยชิงเหอกล่าว “หากเป็นโรคทั่วไปที่รักษาได้ก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าเป็นโรคติดต่อ ให้ขับไล่ออกไปทันที”

หมอเปารับคำ ก้าวขึ้นหน้าไปตรวจดูเฝิงฉางเป็นคนแรก

เฝิงฉางถอดเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งออกอย่างว่าง่าย เผยให้เห็นแผงอกผอมโซจนซี่โครงโปน

ต่อหน้าความหิวโหยและความเป็นความตาย ยางอายของมนุษย์ถูกโยนทิ้งไปนานแล้ว เฝิงฉางไม่นำพาแม้แต่น้อย ทว่าทางฝั่งสตรีตระกูลเผยกลับมีคนไม่น้อยเบือนหน้าหนี

“ลืมตาดูให้หมด” น้ำเสียงของเผยชิงเหอเย็นเยียบขึ้น “วันหน้าหากเจอโจรผู้ร้ายแก้ผ้า พวกเจ้ามิต้องคอยหลบตากันหรือไร”

เม่าหงหลิงสูดหายใจลึก แล้วหันกลับมามองอีกครั้ง

เหล่าผู้ลี้ภัยทยอยถอดเสื้อผ้าทีละคนเพื่อรับการตรวจ ไม่มีสิ่งใดชวนให้เกิดอารมณ์วาบหวาม ภาพที่ประจักษ์แก่สายตามีเพียงร่างอันผอมแห้งราวกับกิ่งไม้แห้งและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นเกรอะกรัง

เหล่าผู้ลี้ภัยที่ชั่วชีวิตนี้เพิ่งเคยถูกสตรีกลุ่มใหญ่จับจ้องเป็นครั้งแรก ถึงกับมีบางคนขัดเขินจนหน้าแดงก่ำ บางคนถึงขั้นแอบปาดหางตาเบาๆ เสียด้วยซ้ำ

เม่าหงหลิงพลันนึกอยากหัวเราะ ในใจคล้ายมีปราการอันแข็งแกร่งบางอย่างพังทลายลง สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความปลอดโปร่งโล่งสบาย ดั่งหลุดพ้นจากพันธนาการทางโลกทั้งปวง

เผยชิงเหอหันมองมา “พี่สะใภ้รอง หมอเปาคนเดียวดูแลไม่ทัน เจ้าไปช่วยเถิด”

เม่าหงหลิงตอบรับ

นอกจากนี้ยังมีสตรีวัยสามสิบกว่าที่เคยมีบุตรแล้วอีกสองคนเสนอตัวเข้ามาช่วยเช่นกัน หลังตรวจดูอย่างละเอียดรอบคอบแล้ว หมอเปาจึงเอ่ยขึ้นว่า "แม่นางหก พวกเขาอดอยากมานาน ทั้งยังขาดเกลือ ร่างกายจึงอ่อนแอนัก ขอเพียงได้กินอิ่มสักเดือนสองเดือนก็ค่อยๆ ฟื้นตัวกลับมาได้ ไม่มีโรคร้ายแรงอันใด"

เหล่าผู้ลี้ภัยต่างพากันถอนหายใจโล่งอกแล้วรีบสวมเสื้อผ้ากลับตามเดิม

สายตาของเผยชิงเหอกวาดมองไป "เฝิงฉาง เจ้ามานี่"

เฝิงฉางรีบปรี่เข้ามาหมายจะคุกเข่าลงอีก

"ไม่ต้องคุกเข่า เจ้าพาพวกเขาไปรออยู่ที่ลานว่างทางเหนือของหมู่บ้าน หากไม่ได้รับอนุญาตจากข้า ห้ามก้าวเข้าหมู่บ้านเด็ดขาด กลางวันข้าจะให้คนนำข้าวไปส่งให้ ส่วนกลางคืนก็ก่อกองไฟผิงฟืนให้อบอุ่น อย่าให้หนาวตายไปเสียก่อน"

"รอพ้นสามวัน ยืนยันแน่ชัดว่าไม่มีโรคระบาดหรือโรคร้ายติดตัว ถึงจะเข้าหมู่บ้านได้"

"เจ้าเป็นหัวหน้าของคนกลุ่มนี้ จงควบคุมดูแลพวกเขาให้ดี หากข้าพบว่ามีผู้ใดแอบลอบเข้าหมู่บ้านตามอำเภอใจ หรือคิดคดทรยศ ข้าจะฆ่าเจ้าเป็นคนแรก แล้วค่อยจัดการพวกมันทีหลัง"

เผยชิงเหอไม่ได้ใช้น้ำเสียงเกรี้ยวกราด ทั้งไม่ได้แสดงสีหน้าดุดัน น้ำเสียงและแววตานั้นราบเรียบเย็นชาถึงขีดสุด

เฝิงฉางใจกระตุกวูบ รีบขานรับด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "แม่นางหกโปรดวางใจ ข้าจะคุมพวกเขาให้อยู่ในระเบียบอย่างแน่นอน"

เผยชิงเหอกวาดสายตามองผ่านใบหน้าของผู้ลี้ภัยทุกคน "จำไว้ หากมีใครในพวกเจ้าแม้แต่คนเดียวก่อเรื่องชั่วร้าย ข้าจะฆ่าพวกเจ้าทิ้งให้หมด"