บทที่ 66 ลงเขา (หนึ่ง)

ชายที่เอ่ยปากรูปร่างไม่สูงนัก ผอมโซจนแทบเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก วัยเพียงยี่สิบเศษแท้ๆ ทว่าบนศีรษะกลับเริ่มมีผมขาวแซมเสียแล้ว

การหลบซ่อนอยู่ในป่าเขานานวัน ทนอดมื้อกินมื้อ ทั้งยังไร้เกลือตกถึงท้อง ทำให้ผู้ลี้ภัยเหล่านี้ซูบผอมและแก่ก่อนวัยกันทุกคน หากขืนเป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่ช้าก็เร็วคงได้อดตายหรือไม่ก็ถูกสัตว์ร้ายขย้ำตาย สู้เสี่ยงตายออกไปหาทางรอดสายใหม่ยังจะดีเสียกว่า

จะให้ไปเข้าพวกกับกองโจรบนเขา พวกเขาก็ไร้ความกล้า หมู่บ้านสกุลเผยที่มีแต่สตรีจึงนับเป็นที่พึ่งอันยอดเยี่ยม

"พวกผู้หญิงมักใจอ่อน พวกเราไปขอพึ่งพิง คุกเข่าโขกศีรษะสักสองสามที บีบน้ำตาสักหน่อยก็น่าจะสำเร็จแล้ว" ชายผอมโซไม่รู้ว่าขบคิดเรื่องนี้ในหัวมานานเท่าใด จึงเอ่ยออกมาเป็นฉากๆ "ถึงก้าวถอยไปอีกขั้น ต่อให้พวกนางไม่ยอมรับไว้ ก็คงไม่ถึงกับเอาชีวิตพวกเรา ลงเขาไปคราวนี้ อย่างแย่ที่สุดก็แค่กลับมาที่เดิม ลองดูสักตั้งเถิด! อย่างไรก็ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว"

เหล่าผู้ลี้ภัยสบตากันไปมา ชายเคราดกกัดฟันเอ่ยสนับสนุน "เอาสิ ข้าเชื่อเจ้าสักครั้ง!"

เมื่อมีคนเปิดปากตอบรับ คนอื่นๆ ก็พยักหน้าตามกันอย่างรวดเร็ว

จวนเจียนจะอดตายอยู่รอมร่อ ขอเพียงหมู่บ้านสกุลเผยยอมรับไว้และมีข้าวให้กินสักมื้อ ต่อให้ต้องเป็นวัวเป็นม้าพวกเขาก็ยินยอม

เมื่อตัดสินใจได้เช่นนี้ การขนเอาเนื้อหมีไปจึงสบายใจขึ้นมาก ผู้ลี้ภัยหลายคนช่วยกันทั้งอุ้มทั้งแบกเนื้อหมีชุ่มเลือดกลับไปยังที่พัก

ผู้ลี้ภัยกลุ่มนี้มีกันราวๆ ยี่สิบกว่าคน ไร้สตรีและเด็กเล็ก เป็นชายฉกรรจ์ทั้งหมด อาศัยรวมกันอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่ง

ฝนตกหนักติดต่อกันสองวัน ทุกคนต่างทนหิวมาตลอด วันนี้จึงแบ่งออกเป็นสามกลุ่มเพื่อออกไปหาอาหาร กลุ่มหนึ่งเก็บผลไม้ป่ารสเปรี้ยวฝาดกลับมาได้ อีกกลุ่มโชคร้ายเจองูพิษ ถูกกัดตายไปสองคน

ไม่มีผู้ใดโศกเศร้าให้แก่สหายที่จากไป วันนี้พวกเขาตาย พรุ่งนี้อาจถึงคราวของตน มีชีวิตรอดไปวันๆ ก็บุญโขแล้ว

สีหน้าอันด้านชาของเหล่าผู้ลี้ภัยพลันเปลี่ยนไปเมื่อได้เห็นเนื้อหมี พวกเขานำไปล้างน้ำในลำธารลวกๆ ใช้มีดตัดฟืนบิ่นๆ สับเป็นชิ้น ย่างบนกองไฟ พอสุกๆ ดิบๆ ก็ยัดเข้าปาก กระเพาะที่หิวโซราวกับหลุมลึกไร้ก้น

เนื้อหมีหลายร้อยชั่งเพียงพอให้ยี่สิบกว่าชีวิตกินจนอิ่มหนำ เมื่อมีอาหารตกถึงท้อง จิตใจก็คลายหวาดหวั่น มือไม้หายสั่น และเริ่มมีเรี่ยวแรงพูดคุยเรื่องสำคัญเสียที

ชายผอมโซลุกขึ้นยืน ประกาศเสียงดังว่าจะพากันไปพึ่งใบบุญหมู่บ้านตระกูลเผย

ด้วยความอดอยากมานานปี ผู้ลี้ภัยแต่ละคนจึงผอมแห้ง สมองเฉื่อยชา ชายผอมโซเคยเล่าเรียนมาสองสามปีและรู้หนังสืออยู่บ้าง จึงเป็นคนที่หัวไวที่สุดและนับเป็นหัวหน้าของกลุ่มผู้ลี้ภัยกลุ่มนี้

"ทุกคนกินอิ่มแล้วก็ไปนอนพักผ่อนเสีย พรุ่งนี้พวกเราค่อยลงเขา"

…

ทว่าในหมู่บ้านตระกูลเผย ยามนี้กลับเต็มไปด้วยความรื่นเริงครึกครื้น

เผยชิงเหอนำคนเข้าป่าล่าสัตว์ ได้สัตว์ป่ากลับมาเป็นกองพะเนิน นั่นหมายความว่าคืนนี้ทุกคนจะได้กินของดี ได้กินเนื้อกันจนอิ่มหนำสำราญ

อู๋ซิ่วเหนียงทำงานคล่องแคล่ว นำสตรีสิบกว่าคนช่วยกันชำแหละเนื้อ ถลกหนัง ควักเครื่องใน ล้างจนสะอาด นำไปทั้งเคี่ยวน้ำแกง ผัดน้ำแดง หรือหมักเครื่องแล้วย่างไฟ กลิ่นหอมเข้มข้นของเนื้ออบอวลลอยฟุ้งไปทั่วทั้งหมู่บ้าน

พวกเด็กๆ ร้องรำทำเพลงกระโดดโลดเต้น ล้อมหน้าล้อมหลังอยู่ข้างเตาไฟไม่ยอมห่าง แอบหยิบเข้าปากชิมเป็นระยะ นางฟางผู้ถือทัพพีทั้งด่าทั้งยิ้ม พลางแอบยัดเนื้อให้เสี่ยวหว่านเอ๋อร์ผู้เป็นหลานสาว "รีบกินเข้า"

เสี่ยวหว่านเอ๋อร์ตัดใจกินคนเดียวไม่ลง กัดไปครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครึ่งคาบไว้ในปากแล้วยื่นให้เปี้ยนซูหลาน "ท่านแม่ ท่านก็กินด้วยสิ"

ท้องของเปี้ยนซูหลานยังไม่ทันนูนเด่น พอได้กลิ่นเนื้อก็รู้สึกมวนท้องพะอืดพะอม ทว่าไม่อยากขัดน้ำใจลูกสาว จึงยิ้มรับเนื้อมาเคี้ยวกิน ผลคือผ่านไปไม่ทันไรก็อาเจียนออกมาจนหมดไส้หมดพุง

จ้าวไห่รีบร้อนวิ่งเข้ามาประคองภรรยา

นางฟางมองภาพตรงหน้าแล้วยังคงรู้สึกขัดหูขัดตา ทว่าข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกไปแล้ว ทั้งเผยชิงเหอยังออกหน้าหนุนหลังเปี้ยนซูหลานอย่างเต็มที่ ต่อให้ไม่ชอบใจก็จำต้องกล้ำกลืนอดทนไว้

นางหลี่ที่เหลือฟันเพียงไม่กี่ซี่เคี้ยวเนื้อไม่ไหว จึงใช้หมั่นโถวนุ่มฟูจิ้มน้ำแกงเนื้อ กินอย่างเอร็ดอร่อย

นางลู่ผู้มีปากแข็งที่สุดในร่าง กินเนื้อชามโตจนปากมันย่อง พลางยัดพื้นรองเท้าที่เพิ่งเย็บเสร็จให้หลานสาว พร้อมกับบ่นกระปอดกระแปด "รองเท้าคู่หนึ่งใส่ไม่ถึงครึ่งเดือน ดูเจ้าเข้าสิ ยังมีตรงไหนเหมือนเด็กผู้หญิงบ้าง"

ขอเพียงนางลู่ไม่หาเรื่องก่อความวุ่นวาย เผยชิงเหอก็ไม่คิดต่อปากต่อคำ ยิ้มร่ารับพื้นรองเท้ามา "ยังคงเป็นท่านย่าที่เอ็นดูข้า"

นางลู่เบะปาก "คนแก่คนเฒ่าทั้งบ้านต้องพึ่งเจ้าหาข้าวให้กิน ข้าไม่ยอมลงให้เจ้าแล้วจะทำอย่างไรได้เล่า"

เผยชิงเหอยิ้มกว้าง ส่งสายตาให้เผยเฟิงกับเผยเยวี่ย สองพี่น้องจึงรีบเดินเข้ามา จับมือนางลู่ไว้คนละข้าง

นางลู่เปลี่ยนสีหน้าราวกับเล่นงิ้ว พลันเปี่ยมไปด้วยความเมตตารักใคร่ จูงมือหลานชายสุดที่รักทั้งสองไปกินเนื้อทันที

เผยเยี่ยนที่ยืนอยู่อีกด้านกลอกตามองบน "ข้าทนดูนิสัยลำเอียงของท่านย่าไม่ได้จริงๆ"

ในสายตาของนางลู่ เผยเฟิงกับเผยเยวี่ยคือแก้วตาดวงใจ พอเป็นหลานสาวกลับคอยจับผิดจู้จี้ มองไปทางไหนก็ขัดหูขัดตาไปหมด เผยชิงเหอนั้นเก่งกาจเกินไป นางลู่จึงไม่กล้าตอแยโดยง่าย เผยเยี่ยนที่มีนิสัยเหมือนเด็กผู้ชายจึงกลายเป็นหนามยอกอก โดนด่าทอแทบจะวันเว้นวัน

เผยชิงเหอยิ้มพลางว่า "ท่านย่าลำเอียงรักเผยเฟิงกับเผยเยวี่ย ส่วนข้าลำเอียงรักเจ้า เท่านี้ยังไม่พออีกหรือ"

คำพูดเพียงประโยคเดียว ทำเอาเผยเยี่ยนยิ้มแก้มแทบปริ เบิกบานใจจนเนื้อเต้น

เผยชิงเหอปรายตามองแขนซ้ายของเผยเยี่ยน "ครั้งนี้เจ้ายังโชคดี บาดเจ็บไม่สาหัส คราวหน้าอย่าได้บุ่มบ่ามเช่นนี้อีก ไม่ว่าจะเมื่อใด ต้องรักษาชีวิตตัวเองไว้ก่อนเป็นอันดับแรก"

ยามเผยชิงเหอตีหน้าขรึม เผยเยี่ยนไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่ครึ่งคำ ได้แต่พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

เผยอวิ๋นเดินยิ้มแย้มเข้ามา “ชิงเหอ อุ้งตีนหมีกับหนังหมีจัดการทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว”

เผยชิงเหอพยักหน้าเล็กน้อย “อุ้งตีนหมีทั้งสี่ข้างนี้ ส่งสองข้างไปให้แม่ทัพเมิ่งที่ค่ายทหารเป่ยผิง อีกสองข้างส่งให้นายอำเภอหวัง”

“ส่วนหนังหมี ส่งมอบให้นายน้อยสือ”

เผยอวิ๋นรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง “อุ้งตีนหมีน่ะช่างเถอะ แต่หนังหมีผืนนี้สมบูรณ์หาได้ยากยิ่ง หน้าหนาวอากาศหนาวเหน็บ เจ้าเก็บไว้กันหนาวไม่ดีกว่าหรือ สกุลสือเป็นตระกูลคหบดีใหญ่โต ไม่ได้ขาดแคลนของพรรค์นี้เสียหน่อย”

“แล้วสกุลสือขาดแคลนสิ่งใดเล่า” เผยชิงเหอย้อนถาม “เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่า เหตุใดสกุลสือถึงเป็นฝ่ายส่งเสบียงมาผูกมิตรกับพวกเราก่อน”

เผยอวิ๋นเป็นคนละเอียดรอบคอบและสุขุม ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือยังขาดประสบการณ์และชั้นเชิง เมื่อเผยชิงเหอชี้แนะเพียงนิด เขาก็เข้าใจได้ทันที “เจ้าต้องการให้นายน้อยสือได้ประจักษ์ถึงความสามารถของเจ้า เพื่อให้เขาลงทุนกับตระกูลเผยต่อไปสินะ”

เผยชิงเหอยกคิ้วยิ้ม ตบลงบนบ่าของเผยอวิ๋นเบาๆ “เรื่องนี้ข้าไม่วางใจให้คนอื่นทำ พี่อวิ๋น เจ้าช่วยไปจัดการให้ข้าสักเที่ยวเถิด”

เผยอวิ๋นประสานมือรับคำสั่ง

เช้าตรู่วันถัดมา เผยอวิ๋นก็นำคนกลุ่มหนึ่งควบม้าออกจากหมู่บ้านสกุลเผย

เผยชิงเหอยังคงนำคนฝึกซ้อมวรยุทธ์ตามปกติ

บนลานฝึกอันกว้างขวางราบเรียบ มีเป้าธนูตั้งตระหง่านอยู่สิบเป้า

ทุกคนจัดแถวหน้ากระดาน ยืนนิ่ง ดึงสายคันศรแล้วยิงออกไป

เผยชิงเหอสั่งทำหัวธนูเหล็กมาจากร้านตีเหล็กเป็นพิเศษ ตัวลูกธนูทำจากไม้ แม้ไม่อาจเทียบเท่าลูกธนูเหล็กกล้าชั้นดี แต่ก็มีอานุภาพทำลายล้างมิใช่น้อย แรงกายของสตรีสู้บุรุษไม่ได้โดยกำเนิด การฝึกยิงธนูจึงเป็นหนทางป้องกันตัวที่ดีที่สุด เผยชิงเหอจึงเคี่ยวเข็ญให้ทุกคนฝึกยิงธนูอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

ครั้นเสียงหวีดไม้ไผ่ดังขึ้น ลูกธนูก็พุ่งทะยานออกไปพร้อมเพรียงกัน

สิบดอกเข้าเป้าแปดดอก อีกสองดอกร่วงลงสู่พื้น

เผยชิงเหอสีหน้าขรึมลงเล็กน้อย

สตรีสองคนที่ยิงพลาดเป้าต่างรู้สึกละอายใจ “ชิงเหอ พวกเราไร้ประโยชน์เอง…”

ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!

ทุกคนมองตามการเคลื่อนไหวของเผยชิงเหอไม่ทันแม้แต่น้อย ได้ยินเพียงเสียงสายธนูดังก้องติดต่อกันสามครา ลูกธนูทั้งสามดอกพุ่งแหวกอากาศราวกับดาวตกไล่ตามจันทรา หายลับเข้าไปในแนวป่าบนเขา

เสียงร่างร่วงกระแทกพื้นดังตึงตังพร้อมเสียงหวีดร้องโหยหวน ทำเอาฝูงนกพากันบินพรึ่บพรั่บแตกตื่นไปทั่วสารทิศ